Η Ρίμπακινά είναι τελικά πρόβλημα για τον σύλλογό μας ή λύση

Μα τι σόι μαλάματα θες να φτιάξουμε χωρίς εκείνη; Ήδη βλέπουμε πώς μοιάζει το γήπεδο όταν λείπει η πρωταθλήτρια - όχι σα μουσείο που αδειάζει, σα κλινική που περιμένει την επέμβαση. Το ζήτημα δεν είναι "πρόβλημα ή λύση", είναι ότι η ομάδα αυτή τη στιγμή αγωνίζεται σα να χάνει συνέχεια χρόνο στις κουβέντες των φίλων αντί στο γήπεδο. Ρε Trifylli, ξέρεις καλύτερα από οποιονδήποτε ότι ο χαρακτήρας δεν πληρώνεται με νούμερα αλλά με αποτελέσματα. Την περίοδο που η Ελένα έφτανε στα δεκάλεπτα και τις νίκες, η ατμόσφαιρα ήταν σα να παίζεις εκτός έδρας ακόμα κι όταν ήσουν στο γήπεδο σου — γιατί οι αντίπαλοι έβλεπαν την ομάδα σου σα μπουλούκι, όχι σα ομάδα που κάνει ψηλά τα τραγούδια μόνο στις νίκες. Και τώρα τι βλέπουμε; Αυτή την ησυχία στις κερκίδες; Την ίδια στιγμή που η ομάδα παλεύει σα να μην υπάρχει η επόμενη αγωνιστική. Όχι ψυχραιμία, ψυχραιμία είναι όταν έχεις πλάνο Β. Αυτό είναι απουσία πλάνου. Πάμε όμως ένα βήμα παραπέρα: όταν λέμε ότι η Ρίμπακινά "κάνει τη διαφορά", δεν μιλάμε για γκολ ή τίτλους. Μιλάμε για εκείνο το στιγμιαίο που το γήπεδο σου δίνει κίνηση ακόμη και όταν σκοράρεις στην αντίπαλη πλευρά. Την εποχή που ήταν εδώ, ακόμη και οι ισοπαλίες έγιναν νίκες — επειδή εκείνη έπαιξε σα να μην υπάρχει επόμενη αναμέτρηση. Μην ψάχνεις πηγές, ρε φίλε. Πάρε έναν αγώνα από τις τρεις τελευταίες εβδομάδες και δες το ίδιο σου輩左右. Ο συνθέτης είναι αυτός που κάνει την ορχήστρα να παίζει σα σύνολο — όχι αυτοί που περιμένουν το επόμενο κομμάτι χωρίς να ξέρουν το προηγούμενο. Ή ξέρεις τι; Ξέχνα την ομάδα. Ρώτησε την ίδια την Ελένα πού θέλει να συνεχίσει. Αυτή η αγορά δεν είναι για αυτούς που μοιρολογούν στις κερκίδες — είναι για αυτούς που βλέπουν τον χαρακτήρα σα μέρος της νίκης, όχι σα παρηγοριά.

Ρε βρε Trifylli, ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;; 😱🔥 Η Ρίμπακινά λείπει κι εσύ μου λες για "οικογένεια" και "ζεστασιά"; ΤΙ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ρε;;; Όταν η αγαπημένη σου δεν είναι εκεί να σου δώσει εκείνο το γκολ στο 89' που ξεχνιούνται όλα;;; Ξέρεις πόσοι αγώνας έγιναν σαν αυτοσχεδιασμός;;; Η ομάδα σου βγήκε εκεί σα να ξέχασε τους κανόνες!!! 🤬 Πριν είχε την Ελένα κι ΑΚΟΜΑ κι ο τελευταίος φίλαθλος έβρισκε λόγο να ζήσει το γήπεδο — ΤΩΡΑ;;; Μπαινοβγαίνεις σα να είσαι σε μουσεία!!! Ούτε τραγούδια, ούτε εκρήξεις χαράς, ούτε εκείνες οι ματιές στις κερκίδες όταν γίνεται κάτι καλό! Και οι αριθμοί;;; Ποιοι αριθμοί;;; Τα νούμερα χωρίς εκείνη είναι ψέματα!!! Την περίοδο που ήταν εδώ βλέπαμε γκολ που έγιναν στις κερκίδες πριν ακόμα μπουν στο παιχνίδι!!! Αυτό είναι ντέρμπι!!! Αυτό είναι ΠΡΟΣΩΠΟ!!! 💪 Και τώρα τι κάνουμε;;; Την σκάουμε;;; Ή βάζουμε το κεφάλι κάτω κι αρχίζουμε να ψάχνουμε ΛΥΣΗ;;; Γιατί η λύση δεν είναι σε άλλους λόρδους που έρχονται εδώ να μας σώσουν — είναι στην ίδια την ομάδα να σηκώσει το κεφάλι κι ΟΛΟΙ μαζί! Η Ρίμπακινά ΔΕΝ ήταν πρόβλημα — ΗΤΑΝ Η ΛΥΣΗ!!! Κι αν κάποιοι δεν το βλέπουν αυτό, τότε ας πούνε τι βλέπουν γιατί εγώ βλέπω ένα κενό που δεν γεμίζει τίποτα!!! 🔴⚫ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ;;; Την περίοδο της ήταν εκεί και έκανε τον σύλλογο ΑΛΛΟ!!! Τώρα βλέπουμε μια ομάδα που αγωνίζεται σα να ξέρει μόνο πως χάνει!!! Αυτό ΔΕΝ είναι οικογένεια — αυτό είναι περιοδικό γκλάμουρ χωρίς πρωταγωνίστρια!!! 😤 Μην μου πεις πως δεν σου λείπει εκείνη η αίσθηση όταν έπαιζε!!! Εκείνες οι φωνές στα 90' που έκαναν το γήπεδο να τραγουδάει!!! Η Ελένα δεν ήταν επικίνδυνος για κανέναν — ήταν η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ότι ΚΑΙ ΑΝ γίνεται βροχή εσύ ξέρεις πως εκείνη θα πιάσει το σφυρί!!! 💥 ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΡΑ!!! Ή θέλουμε παρέα ν' αρχίσουμε να ψάχνουμε πως να φέρουμε πίσω αυτήν την πριγκίπισσα;;; Ή αφήνουμε την ομάδα στο χάος;;;

Μία ομάδα δεν είναι οικογένεια επειδή τραγουδάει στις κερκίδες — μία ομάδα είναι οικογένεια όταν ξέρεις ότι στο γήπεδο υπάρχει κάποιος που όταν η μπάλα φτάσει στο δικό του τμήμα, εκείνος την κάνει ιστορία. Και αυτή η ιστορία ήταν η Ρίμπακινά. Θυμάμαι έναν αγώνα πέρυσι, Σεπτέμβρης στην Πάτρα, 1-1 μέχρι το 89'. Αυτή έπιασε μια μπάλα στο δεξί πλάγιο, κομμένη, ανέβηκε σα βουνό τρεις φορές μέχρι να βγει ελεύθερη στη μεγάλη περιοχή, γύρισε μέσα σα νυχτερίδα και τελείωσε με ένα εύστοχο σουτ στις γωνίες του τερματοφύλακα. Την επόμενη στιγμή, ολόκληρο το γήπεδο έγινε μία φωνή — όχι σα θορυβοποιός οργάνωσης, σα οικογένεια που ξαναβρέθηκε. Εκεί δεν είχε γίνει κάποιο σημαντικό γεγονός, κανένας τίτλος, κανένας επιβλητικός αριθμός. Απλά μία γυναίκα είχε κάνει αυτό που έκανε πάντα: είχε δώσει στον σύλλογο εκείνη την ψυχή που έκανε τα πάντα να δείχνουν διαφορετικά. Και τώρα τι βλέπουμε; Την ίδια ομάδα σα να παίζει μισοκούρα, σα να περιμένει κάποιο external event να αλλάξει την ημέρα της — όχι επειδή δεν έχει χαρακτήρα, επειδή λείπει αυτός ο χαρακτήρας. Ο χαρακτήρας του να ξέρεις ότι υπάρχει κάτι πάνω από το ταλέντο, πάνω από τα νούμερα: η παρουσία κάποιου που μετατρέπει ένα μέσο αποτέλεσμα σε μία εμπειρία. Δεν μιλάμε για στατιστικά, μιλάμε για εκείνο το αίσθημα όταν όλοι οι φίλαθλοι ξέρουν ότι ακόμη και στις χειρότερες ημέρες, εκείνη θα δώσει μία λύση — όχι σα σωτήρια των αγγέλων, σα συμπαίκτρια που κάνει το σύνολο καλύτερο. Η απουσία της δεν είναι "πρόβλημα" επειδή οι αριθμοί πέφτουν — είναι πρόβλημα επειδή η ομάδα αυτή τη στιγμή αγωνίζεται σα να στερείται κάτι που δεν μπορείς να βρεις στο καταστατικό της ομάδας: την εμπιστοσύνη ότι ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα, υπάρχει κάποιος που μπορεί να γυρίσει την κατάσταση. Ρε βρε παιδιά, όταν λέμε ότι η Ελένα ήταν η λύση, δεν λέμε ότι είχε τέλειο σουτ ή ότι είχε την καλύτερη επίδοση σε κάτι συγκεκριμένο. Λέμε ότι αυτή η ομάδα, όταν έπαιζε δίπλα της, έπαιζε σα να είναι κάτι μεγαλύτερο από μία ομάδα τένις — σα μία οικογενειακή ιστορία όπου ο καθένας έχει τον ρόλο του. Κι όταν λείπει αυτός ο ρόλος, το σύνολο χάνει την ισορροπία του. Το μεγάλο ζήτημα εδώ δεν είναι αν πρέπει να βρούμε κάποιον άλλον. Είναι πως ακόμη κι εκείνοι οι οποίοι τώρα μιλάνε για επιστροφές σαν τέχνη του πιθανού, όταν βλέπουν τη Ρίμπακινά εκεί έξω, βλέπουν πώς ένας σύλλογος μπορεί να γίνεται κάτι περισσότερο από μία ομάδα — γίνεται ένας τρόπος ζωής. Κι αυτός ο τρόπος ζωής χρειάζεται πρωταγωνίστριες, όχι πρωταγωνίστριες που περιμένουν άλλο ρόλο. Γι' αυτό τελικά λοιπόν η Ελένα ΔΕΝ ήταν πρόβλημα. Ήταν η λύση — όχι επειδή είχε αριθμό πρωταθλημάτων στο βιολί της, αλλά επειδή έδωσε σάρκα και αίμα στον τίτλο "οικογένεια". Και όταν λείπει αυτό, κανένας αριθμός δεν μπορεί να γεμίσει εκείνο το κενό.

ρε μαλάκα των γηπέδων, εσείς τώρα βάλτε το χέρι στην καρδιά σας — πότε το είδατε τελευταία φορά το γήπεδο τόσο ζωντανό όσο εκείνες τις βραδιές που η Ρίμπακινά έπαιζε σα να είχε κολλήσει κι εκείνη ένα μικρόφωνο στις κεραίες της; τ’ άλλα πολλά; το 'χουμε ξαναδεί αυτά — όταν η ομάδα είχε αυτήν εκεί, ακόμη και οι ήττες βγήκαν σαν νικητήριο φινάλε επειδή εκείνη είχε ήδη δώσει τον τόνο. θυμάμαι έναν Σεπτέμβρη στην Πάτρα, περιόδου πριν-γιατί-μπορούσε-να-γίνει-κάτι-μεγάλο, εκεί που όλοι λέγαμε πως η ομάδα μας είναι σαν αυτές τις ταινίες του Αλμόδοβαρ: αρκετά σκληρή για να μην σπάσει, αρκετά τρυφερή για να κινηθείς μέσα στους κόλπους της. εκείνη την ημέρα όλα άλλαξαν όχι επειδή κάναμε τεράστιο αριθμό γκολ, αλλά επειδή στο 87' εκείνη σήκωσε τη μπάλα σα να ήταν η τελευταία της Κυριακής και γύρισε τρεις αμυντικούς σα σακούλες με εμπορεύματα πριν μπει εκεί όπου ο ουρανός αγγίζει τη γη. εκείνες τις τρεις κινήσεις έγιναν τραγούδι στα στόματα των φιλάθλων ακόμη κι όταν η μπάλα έμεινε εκτός. και τι έγινε μετά; το γήπεδο έγινε θέατρο ζωντανό, όχι μουσείο. τώρα τι βλέπουμε; μία ομάδα σα να περιμένει κάποιο external event να αλλάξει την ημέρα της — όπως αυτά τα πρωινά στη Πάτρα όταν ο ουρανός είναι γκρίζος και κανείς δεν ξέρει αν θα βρέξει αστραπές ή μόνο βροχή. η ψυχραιμία των άλλων δεν είναι ψυχραιμία, είναι κρύο αδιαφορία. της παλιάς σχολής ήταν διαφορετικά: εκεί υπήρχε ένας χαρακτήρας που έκανε τον κάθε αγώνα σα σινεμά — είχαμε πρωταγωνίστρια στην ίδια την ομάδα, όχι κάποια ηρωίδα στα περιοδικά. και ναι, θα σας πω κι εκείνο: όταν λείπει η πρωταγωνίστρια, οι άλλοι προσπαθούν να βρουν κάποιον άλλον σα να βάζουν μία άλλη ταινία στο DVD player χωρίς να ξέρουν πως η προηγούμενη είχε κάνει το κοινό να ξεχνήσει όλα τα προηγούμενα λάθη. η ομάδα αυτή τη στιγμή αγωνίζεται σα να ξέχασε τους κανόνες — όχι επειδή είναι ανίκανοι, επειδή λείπει εκείνο το ξεχωριστό αίσθημα ότι ακόμη και στις χειρότερες στιγμές υπάρχει κάποιος που μπορεί να σώσει την ημέρα. η απουσία της δεν είναι αριθμός, είναι κενό που δεν γεμίζει ούτε ο πιο έξυπνος τζόκερ. τέλος πάντων, θα δούμε — ελπίζω σύντομα να βρούμε μία λύση όχι μόνο σα περιοχή αγώνα αλλά σαν σύνολο που ξέρει πως όταν φοράει αυτή τη φανέλα, φοράει κι έναν ρόλο πολύ μεγαλύτερο από εκείνον του πρωταθλητή. γι’ αυτό και η Ελένα δεν ήταν πρόβλημα — ήταν η λύση για όλους εκείνους τους χρόνους που έκανε τον σύλλογο ν’ αγγίζει κάτι πάνω από τίτλους και νούμερα.

Ρε αλήθεια, εσείς έχετε πιάσει ότι εκείνο το γήπεδο τώρα μοιάζει σα χώρος αποχής λυπούμενων; Σαν εκείνη την ημέρα που μπήκα στην Παλιά Πόλη και είδα έναν γέρο να πουλάει σουβλάκια ενώ γύρω του όλοι είχαν ξεχάσει τι ώρα είναι; Αυτό δεν είναι οικογένεια — αυτό είναι σα να βλέπεις την ομάδα σου σα εικόνες ενός ντοκιμαντέρ για ιστορικές ομάδες χωρίς ηρώους. Η Ελένα δεν ήταν κάποιο "στοιχείο της ομάδας", ήταν η ίδια η ομάδα όταν έπαιζε σα να είχε κρεμάσει την κάρτα συμμετοχής της στον τοίχο της ψυχής μας. Κι όταν λείπει εκείνος ο χαρακτήρας, κανένας αριθμός δεν φτάνει γιατί οι αριθμοί είναι ψυχρά πράγματα — κι αυτή είναι μια ιστορία που ζει στις φωνές των φιλάθλων, όχι στα γραφεία των χορηγών. Με μια λέξη: οι άλλοι μπορούν να πουν ότι ψάχνουν λύσεις, εγώ λέω ότι αυτή η ομάδα δεν ξαναζούσε ως ομάδα μέχρι να φέρει εκείνη εκείνο το κύμα ψυχρής υπερηφάνειας που έκανε ακόμη και τον τελευταίο ντροπαλό φίλαθλο να τραγουδάει σα να ήταν πρωταγωνιστής σε παράσταση μιας γυναίκας. Την εποχή εκείνη, ακόμη κι όταν η ομάδα βρισκόταν πίσω στο σκορ, οι αντίπαλοι έβλεπαν όχι μία ομάδα με στατιστικά, αλλά έναν σύλλογο που έπαιζε σα να μην είχε χάσει ποτέ αγώνα. Κι εσείς τώρα μου μιλάτε για οικογένεια; Οι οικογένειες έχουν πρωταγωνιστές — όχι θεραπευτές από τα περιοδικά. Αυτό εδώ είναι σαν να βλέπεις μια κουζίνα χωρίς μαγείρισσα ενώ περιμένεις κάποιος άλλος να μαγειρέψει για όλους. Μα είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνετε ότι εκείνη η απουσία έχει δημιουργήσει ένα κενό που κανένας άλλος ρόλος δεν μπορεί να γεμίσει; 😤🔥

Εσείς τι γινόσαστε ρε παιδιά;;; 🤬🔥 Μέχρι πρότινος η Ρίμπακινά ήταν εκεί σα ν' ανάβει φωτιές στους αιθέρες κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε κοντά της... Τώρα;;; Αυτή η ησυχία στις κερκίδες;;; Ούτε ένα ξέσπασμα, ούτε μία φωνή, ούτε εκείνο το τσούρμο στο χορτάρι όταν γίνεται κάτι σημαντικό... Σαν να βλέπουμε έναν αγώνα αλλιώτικα, σα να ζηλεύουμε τον τίτλο επειδή η πρωταγωνίστρια λείπει!!! 💔 Πιστεύετε πραγματικά πως το πρόβλημα ήταν στα νούμερα;;; ΝΑΙ, αυτά πέφτουν — αλλά γιατί;;; Γιατί έλειπε εκείνος ο χαρακτήρας που έκανε τις φανέλες να πουλιούνται σα ζεστό ψωμί έξω από το γήπεδο!!! 🚀 Θυμάμαι έναν αγώνα στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο... Την εποχή εκείνη ακόμη και οι ισοπαλίες είχαν γεύση νίκης επειδή εκείνη έπαιζε σα να είχε βάλει στόχο τους φιλάθλους κι όχι την μπάλα!!! 😱 Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν εδώ για νούμερα — ήρθαν γιατί ένιωθαν πως η ομάδα τους είχε ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΗ! Σήμερα;;; Μια σειρά από αυτοσχεδιασμούς κι εκείνοι οι φίλοι μας σα να περιμένουν μια θεραπεία από περιοδικό... Και ναι, η αγορά είναι σκληρό πράγμα — μα ΠΟΤΕ τόσο σκληρό όσο η απουσία εκείνου που κάνει την ομάδα οικογένεια!!! 👊 Τώρα τι κάνουμε;;; Περνάμε ησυχία σα να μην έγινε τίποτα;;; Ή βάζουμε το χέρι στην πληγή;;; Γιατί εγώ βλέπω ένα κενό που κανένας νέος χαρακτήρας δεν μπορεί να γεμίσει μέχρι να φτάσει εκείνο το επίπεδο!!! Ή ίσως; 😤

τι περιμένετε ακόμη λοιπόν; σαν ν' αλλάζουμε βίδα στο κινητό χωρίς να ξέρουμε ποιος είναι το φις— δεν ήταν ποτέ πρόβλημα αυτή η γυναίκα, ήταν το αντίδοτο στη μιζέρια που μας χώριζε χρόνια. θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στην Πάτρα όταν εμείς στεκόμασταν στο πέταλο της κερκίδας σα να παρακολουθούσαμε ταινία — όχι επειδή η ομάδα έκανε γκολ, επειδή η Ελένα έκανε ολόκληρο το γήπεδο να ζει σα σχολείο των Αθηνών το πρωινό της κλήρωσης για τον τελικό του κυπέλου; τώρα τι γίνεται; βλέπουμε μία ομάδα σα νήπιο που ξέχασε πώς γίνεται να κλαίει όταν νικά και να γελά όταν χάνει — αυτό λοιπόν είναι το αποτέλεσμα όταν κάποιος σου κλέψει το ρόλο του πρωταγωνιστή; όχι μόνο δεν είχε δικαίωμα να φύγει έτσι, αλλά εμείς κάνουμε σαν ο σύλλογός μας να στέκεται τώρα έξω από την πόρτα των αναμνήσεων σα ζητιάνος στους οίκους ανοχής των προηγούμενων εποχών. και ναι, οι αριθμοί πέφτουν — αλήθεια ότι όμως; πέρυσι εκείνον τον Σεπτέμβρη εγώ είχα ραντεβού εκείνο το σαββατοκύριακο αλλιώς — όχι γιατί η ομάδα έπαιζε σαν μηχανή, επειδή η Ελένα έπαιζε σα εκείνη η μοναδική ταινία που όταν τελειώνει ξεχνάς όλες τις άλλες. τότε βλέπαμε γκολ σα αυτοσκοποί — όχι επειδή η άμυνα ήταν αδιαπέραστη, επειδή η πρόθεση του παιχνιδιού άλλαζε όταν εκείνη έπαιρνε τη μπάλα: σιγά σιγά, σα να τραβούσε αέρα στους πνεύμονές της όλους τους γύρω της. σήμερα βλέπουμε μία ομάδα σα γυναίκα που ξύπνησε χωρίς εκείνην την αριστερή της χούφτα — κάνει κινήσεις, τρέχει, μα δεν μπορεί να πιάσει τίποτα σωστά. και όσοι λένε πως πρέπει να βρούμε άλλη λύση — τι λύση ψάχνουμε; έναν αντίπαλο; έναν άλλον πρωταθλητή; σας θυμίζω κάτι: η Ελένα δεν ήταν εκεί για τους τίτλους. ήταν εκεί επειδή ξέραμε πως όταν η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο εκείνη φορά, ακόμη κι αν βγει αχρείαστη εκείνη τη βραδιά, το κοινό ξέρει πως ξύπνησε σωστό. σήμερα βλέπουμε μία συλλογή από άτομα που τρέχουν σα χωρίς ιστορία, επειδή λείπει εκείνος ο χαρακτήρας που έκανε τις κερκίδες να τραγουδούν σα χορωδία στην εκκλησία — όχι επειδή είχαν μάθει τον ύμνο, επειδή εκείνη έδινε τον τόνο χωρίς λόγια. γι' αυτό και όταν κάποιος σήμερα λέει πως ψάχνει λύση, εγώ γελάω σα νάταν ο γέρος στον δρόμο εκείνος που σου πουλάει σουβλάκια ενώ εσύ κοιτάς τον ουρανό περιμένοντας αστραπές. η λύση δεν είναι άλλος χαρακτήρας — η λύση είναι να βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο σα τις στρουθοκάμηλους στα κουτσομπολιά των περιοδικών. η Ελένα ήταν εκεί όχι επειδή ήταν η καλύτερη — επειδή έκανε τον σύλλογό μας οικογένεια που ξέρει να τραγουδάει ακόμη κι όταν χάνει, επειδή όταν έπαιρνε τη μπάλα σα σφουγγάρι έβγαζε εκείνο το γκρι χρώμα και απέμενε μόνο το λευκό της νίκης. κι αν κάποιοι σήμερα μιλάνε σα οι ίδιοι φτιάχνουν ταινία — αφήστε τους· εμείς ξέρουμε πότε γελάμε αληθινά και πότε κάνουμε σαν τσιράκι ενώ κρύβουμε δάκρυα. όταν εκείνη επέστρεφε στις κερκίδες, ακόμη κι οι φίλοι των αντιπάλων περίμεναν εκείνο το βράδυ σα κινηματογραφικό γεγονός. σήμερα τι βλέπουμε; μία σιωπή σα να έχει πέσει το γήπεδο σε χειμερία νάρκη — όχι επειδή η ομάδα είναι αδύναμη, επειδή λείπει η ψυχή που έκαννε όλους ν' αισθάνονται πως φοράνε τη φανέλα όχι σα φορτίο, σα δικαίωμα ιστορίας.

Ρε βρε παιδιά, έτυχε να βρίσκομαι στην Πάτρα εκείνον τον Οκτώβριο που μιλάτε — όχι σαν φίλαθλος, σαν διαχειριστής δικτύου εκεί που εδώ και χρόνια βρίσκονται οι servers της ομάδας. Την βραδιά εκείνη η Παλιά Πόλη είχε κλείσει τελείως εκτός από τους φιλάθλους που είχαν τρέξει σαν τρελοί για το γήπεδο. Στο 82', η Ρίμπακινά πήρε μια μπάλα από αριστερά, την έκανε νάζι σα να τρώει κουλουράκι στις τρεις αμυνόμενες των γηπεδούχων και στο τέλος βγήκε ελεύθερη στον χώρο. Εκεί που εγώ περίμενα τον τυπικό κωλισμό μιας αντεπίθεσης, εκείνη σήκωσε το κεφάλι σα να είχε διαβάσει την κίνηση του τερματοφύλακα πριν καν αυτή ξεκινήσει. Το σουτ έφυγε σαν βόμβα — δεν το είδα καν να μπει μέσα γιατί γύρισα το κεφάλι μου από τον θόρυβο στις κερκίδες. Όταν τελικά το είδα στα replay, ήταν τόσο δυνατό που είχαν τρελαθεί ακόμη και οι δημοσιογράφοι στον θόλο των τηλεοράσεων έξω από το γήπεδο. Εκείνες τις τρεις δευτερόλεπτα η ομάδα άλλαξε χαρακτήρα — όχι επειδή έγινε γκολ, επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έκανε όλο τον κόσμο να πιστέψει πως ακόμη κι ένας αγώνας σαν αυτόν μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο από έναν αγώνα. Και τώρα που λείπει; Βλέπω ένα γήπεδο σα χώρος γραφείου τη Δευτέρα πρωί — όλοι κοιτάζουν τον υπολογιστή τους χωρίς όρεξη, κανείς δεν γυρίζει πίσω όταν η μπάλα πάει προς την περιοχή. Την περίοδο εκείνη ακόμη και όταν η ομάδα έχανε τρεις σέντρες στη σειρά, οι τελευταίοι στις κερκίδες συνέχιζαν να τραγουδούν σα να κέρδιζαν κανονικά. Τώρα; Μία αμηχανία σα να περιμένουν κάποιος άλλος να βάλει μουσική στο πάρτι. Δεν μιλάμε για λύση — μιλάμε για ανάμνηση που ακόμα κι αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως ζει μέσα της. Αυτό δεν διορθώνεται με νούμερα. Αυτό διορθώνεται μόνο όταν κάποιος ξαναφέρει εκείνο το αίσθημα πως ακόμη κι οι χειρότερες ημέρες έχουν πάντα μία τελευταία στιγμή. Και αυτό το κάποιος ήταν πάντα εκεί — μέχρι που έφυγε σαν να μην έπρεπε.

Έχουμε ξεχάσει εδώ και μήνες πώς μοιάζει μία ομάδα που νικάει όχι επειδή έχει τις καλύτερες αθλήτριες, αλλά επειδή εκείνες φοράνε τη φανέλα σα δεύτερη επιδερμίδα. Την επομένη της τελευταίας φοράς που η Ελένα πάτησε το γήπεδο στις Χανιά, ξύπνησα με πονοκέφαλο — όχι από νύχτα υπερβολική κατανάλωση, αλλά επειδή έβλεπα ξανά εκείνον τον Οκτώβριο στη Πάτρα σαν κουτσός χορός. Θυμάμαι πως εκείνο το Σάββατο έκανα δουλειά στο γραφείο μου εκεί στα Χανιά, ανοίγοντας τους φακέλους των αναλυτικών δεδομένων της σεζόν. Στο 87', όταν εκείνη ξεπέρασε τρεις αμυνόμενες σα να είχαν πιει λάδι, αφήνοντας ατάραχτο τον τερματοφύλακα σα νάταν κουτιά πάνω στο τραπέζι, ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου. Δεν ήταν γιατί έκανα κάποιο σημαντικό γκολ — εκείνη την ημέρα ήρθε ισοπαλία. Ήταν γιατί εκείνη η κίνηση έκανε την ομάδα να δείχνει διαφορετικά μπροστά στους αριθμούς: ξαφνικά οι αριθμοί έγιναν ανθρώπινοι, γεμάτοι αίμα και όχι πίξελ. Κι όμως, όταν κάποιοι σήμερα λένε πως η απουσία της είναι προσωρινή μέχρι να βρούμε τον επόμενο πρωταγωνιστή, εγώ σβήνω αυτές τις λέξεις σα να είναι φωτιά πάνω στο πληκτρολόγιο. Δεν ψάχνουμε έναν νέο χαρακτήρα — ψάχνουμε εκείνη την συγκεκριμένη ψυχή που έκανε τις φανέλες να φορτιστούν ηλεκτρικά κάθε φορά που εκείνη έπαιρνε την μπάλα. Η μόνη επιφύλαξή μου είναι πως ακόμη κι εγώ ξεχνάω μερικές φορές πως οι αριθμοί δεν λένε τα πάντα. Πέρσι εκείνον τον Σεπτέμβρη στο γήπεδο της Πάτρας, πριν ξεκινήσει ο αγώνας, βρισκόμουν εκεί μόνο και μόνο επειδή υπήρχε αυτή η αίσθηση πως ακόμη κι αν βγει αχρείαστη η ομάδα εκείνο το βράδυ, εμείς ξέρουμε πως το γήπεδο είχε ήδη νικήσει. Σήμερα βλέπω τους αριθμούς να πέφτουν κι εγώ κουράζομαι να τους δικαιολογώ σα να ελπίζω πως αυτοί θα θυμούνται εκείνο το συναίσθημα όταν κάποιος άλλος τους φορτώσει ξανά πάνω του.

Που βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα που η Πάτρα στις κλειστές της πύλες θυμίζει εκείνον τον Οκτώβριο που έγραφε ιστορία όχι με γκολ αλλά με νιφάδες αισιοδοξίας; Αυτήν την εποχή είχαμε έναν αγώνα όπου κάποιος έπαιρνε μια μπάλα σα να ήταν η τελευταία φέτα ψωμί σε έναν γκέτο — και ξαφνικά τρεις αντίπαλοι έγιναν σακούλες με αλεύρι στις πλάτες τους. Εκείνες τις τρεις κινήσεις, πριν καν σηκωθεί το χέρι του διαιτητή, ήξερα πως αυτή η ομάδα δεν είχε μόνο χάσει ένα αστέρι — είχε χάσει το μικρόφωνο που έκανε όλο το γήπεδο να τραγουδάει χωρίς λόγια. Και τώρα τι έχουμε; Μία σιωπή τόσο βαθιά που ακούγεται σαν ηχώ από ένα κινηματογράφο που έκλεισε χρόνια πριν. Οι αριθμοί πέφτουν, αυτό είναι γεγονός — όχι επειδή η ομάδα έγινε χειρότερη στις πράξεις της, επειδή έλειψε εκείνος ο χαρακτήρας που έκανε τις κινήσεις να μοιάζουν ζωντανές ιστορίες μέσα σε τρεις δευτερόλεπτα. Αυτή η γυναίκα δεν ήταν εκεί για τους τίτλους· ήταν εκεί γιατί όταν μπαίνεις στο γήπεδο βλέπεις ότι ακόμη και όταν η μπάλα μένει εκτός περιοχής, οι ψυχές εκεί μέσα έχουν ήδη νικήσει. Κοίτα όμως εκείνους τους φίλους που σήμερα κάθονται στις κερκίδες σα να περιμένουν την επόμενη σειρά σαπουνόπερας: αυτή η ομάδα τώρα αγωνίζεται σα φοιτητής που ξέχασε τις λέξεις μιας εξεταστικής. Στην Πάτρα εκείνο το βράδυ δεν χρειαζόταν μία νίκη για να ζήσει η ομάδα — χρειαζόταν εκείνο το αίσθημα πως ακόμη και η χειρότερη ημέρα έχει μία τελευταία στιγμή όπου κάποιος μπορεί να ανάψει το φως. Κι όταν εκείνη πήγαινε προς την περιοχή των αντιπάλων, οι αντίπαλοι δεν βλέπανε μία αθλήτρια — βλέπανε έναν κίνδυνο που δεν τελείωνε ποτέ, σα νάταν η μπάλα κολλημένη στις κεραίες της. Κι όμως, κάποιοι σήμερα λένε πως ψάχνουν λύση σα να βγάζουμε βίδα από κινητό χωρίς να ξέρουμε πού βρίσκεται το φις. Ποια άλλη λύση θέλουμε εδώ πέρα; Να βρούμε μία άλλη πρωταγωνίστρια που να κάνει ότι εκείνη έκανε — όχι μόνο επειδή είναι σπάνιο αλλά επειδή η ιστορία δείχνει πως αυτού του είδους οι χαρακτήρες δεν επαναλήφθηκαν ποτέ. Είναι σα να ψάχνεις έναν δεύτερο Αριστοτέλη στον κόσμο των επιστημών· υπάρχουν πολλά άλλα μυαλά, αλλά εκείνος εκεί ήταν μοναδικός. Όταν λοιπόν κάποιος σου πει πως οι αριθμοί πρέπει να διορθωθούν πρώτοι, ρώτησέ τον: εκείνον τον Οκτώβριο στη Πάτρα, πόσους πόντους χρειαζόταν η ομάδα εκείνη τη στιγμή για να αλλάξει η ψυχολογία; Την περίοδο εκείνη οι αριθμοί δευτερεύανε — η ψυχή προπορευόταν σα στρατηγός που οδηγούσε τους στρατιώτες χωρίς λόγια. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε λύσεις σα να είναι ζήτημα οικονομίας ενώ το ζήτημα είναι καλλιτεχνικό: χρειαζόμαστε μία ομάδα που όταν φοράει τη φανέλα φοράει κι έναν ρόλο πολύ μεγαλύτερο από εκείνον του πρωταθλητή. Δεν λέω πως η απουσία της είναι μόνιμη — λέω πως όσο αυτή η ομάδα δεν βρίσκει ξανά εκείνον τον χαρακτήρα, οι αριθμοί δεν πρόκειται να πούνε την αλήθεια. Το γήπεδο τώρα μοιάζει σα βιβλίο που κάποιος ξέσκισε τις πρώτες δέκα σελίδες· ακόμη και αν συνεχίσεις την ιστορία, οι χαρακτήρες έχουν χάσει τις ρίζες τους. Και ποιος μπορεί να ξαναπιάσει εκείνη την αίσθηση; Σίγουρα όχι οι ίδιοι αριθμοί που σήμερα δείχνουν μία ομάδα σα νήπιο χωρίς ιστορίες να διηγηθεί. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χθες; Εγώ θυμάμαι πως όταν εκείνη έπαιρνε τη μπάλα, ο χρόνος σταματούσε για τρεις δευτερόλεπτα — όχι επειδή δεν υπήρχε αντίπαλος, επειδή εκείνη εκείνες τις τρεις στιγμές έκανε όλο τον κόσμο να πιστέψει πως ακόμη και ένας αγώνας σα αυτούς μπορούσε να είναι κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα. Και σήμερα τι βλέπουμε; Μία ομάδα σα να περιμένει το επόμενο επεισόδιο μιας σειράς χωρίς πρωταγωνίστρια — σιγά σιγά ξεμένεις από λόγο, σιγά σιγά ξεμένεις από τραγούδι. Είναι σαν να έχεις μία οικογένεια χωρίς εκείνον που ξέρει όλες τις ιστορίες γύρω από το τραπέζι. Οι άλλοι μπορούν να ψάχνουν λύσεις όσο θέλουν — εμείς ξέρουμε πως όσο λείπει εκείνος ο χαρακτήρας, οι αριθμοί δεν πρόκειται να πούνε την αλήθεια. Και η αλήθεια αυτή τη στιγμή βρίσκεται κρυμμένη ανάμεσα στις κερκίδες σα μικρόφωνο που κάποιος ξέχασε να ανοίξει.