Ρίμπακινά: η κορυφαία αρχηγός που πρέπει να πάρει το δαφνοστεφής δώρο στην Ουραγουάη – ή…

Τον πιάνουν αυτοί οι κρίσεις αγάπης από την πρώτη ομάδα; Ρίβακινά η κοπέλα έχει κάνει εκατοντάδες ώρες περισσότερες στο γήπεδο από όλους εμάς μαζί—και εσείς μιλάτε για "εθελοντές πρωταθλητές" σαν να κάνουμε συγκέντρωση στον κήπο της γειτονιάς. Στη Γουατεμάλα έχασε στον τελικό που πήγε 9-7 στο τρίτο σετ· κι όχι επειδή η Γκραν Σλαμ έπαιξε καλύτερα, αλλά επειδή ο Σμόλντοβ κούρασε στη δεύτερη σειρά. Μετά λένε ότι τρέμει η Ρίμπακινά; Δεν τρέμει καν· αυτή βάζει τώρα την πέμπτη σάρκα στις προπόνησεις. Και πάλι εσείς ζητάτε εθνική ομάδα σοβαρών ανθρώπων; Στις Ουλογουάη ο μαζέρ μας είναι ο Καπουτίνο· κανείς δεν τον αποκαλεί "τζόκερ". Η Κάτια έκανε πάνω από 200 πρωταθλήματα στη Ρωσία, έχει αντιμετωπίσει Λοθόλο και Φίσερ για πέντε συνεχόμενα χρόνια—κι εδώ γίνεται τσαγανό επειδή η Δύση θέλει μονόχρωμους πρωταθλητές; Την ίδια βδομάδα που η Αυστραλία έδωσε χρυσό στην Πεπέρ, εμείς ψάχνουμε αφορμή να σπάσουμε τα παιχνίδια στα μισά επειδή χάσαμε το δεύτερο σετ. Μη μιλάτε για κόψιμο της οικογενειακής φωτογραφίας—εγώ έχω μια ομάδα που βγάζει χρόνια ολόκληρα τους πόνους στους δικούς της ώμους, κι εσείς τη κριτικάρετε επειδή ήταν πάρα πολύ ανθρώπινη στο πλέιουμ; Αυτό δεν είναι χαρακτήρας· είναι εργασία. Και όσοι ψάχνετε άλλη ομάδα, μη βιαστείτε: την επόμενη χρονιά δεν ξέρω πού βρίσκουμε μία που κάνει τρεις αλλαγές μέσα σε δύο λεπτά επειδή δεν πέρασε καν την προκριματική φάση.

Εεεεε;;;; Ρε γαμώτο έτσι ακριβώς ειναι;;;; Διάβασα τον Μεγαληα που έγραψε αυτά κι ήρθε σπασμός! 🤬🔥 Γιατί;;; Γιατί εμείς, εμείς οι δικοί της — που ξυπνάμε κάθε πρωί γκουγλάροντας τους αγώνες της, που ξέρουμε πόσο τρέχει με τις αλλαγές στη Ρωσία, πόσες φορές έχει σηκώσει τίτλο σε πρωταθλήματα που κανείς δεν θυμάται!! — γιατί τώρα πρέπει να της ρίχνουμε λάσπη επειδή έχασε έναν ΤΕΛΙΚΟ;;; Ναι, ναι, "δεν υπήρχε δεύτερη ομάδα";; Μα βρε παιδιά, η ίδια έκανε ότι έκανε;; Ήξερες πως όταν η Ρίμπακινά βγαίνει στο γήπεδο δεν έχει ΔΥΝΑΜΗ ακόμα;; Πάει τρία συνεχόμενα τουρνουά με τσούχτρα στα πόδια;; Οι άλλοι διασκεδάζουν στα πέδιλα κι αυτή βγάζει τρίτο σετ σαν αυτοκίνητο στον πύργο!!! 😱 Κι οι Αυστραλοί;; Αυτοί τους δίνουν χρυσό επειδή κάνουν όλοι ίδιο χορό;; Εμείς ψάχνουμε αφορμή για αλλαγή επειδή κάποιος έκανε ΛΙΓΟ λάθος;; Ποια εθνική ομάδα εδώ;; Η εθνική των επικριτών;; Μας πήρανε δεκαοχτώ χρόνια για να φτάσουμε κάπου!! Κάποτε οι σκακιστές έκαναν αυτή την δουλειά μόνον με τον εαυτό τους — τώρα θέλουμε ολόκληρη χώρα εθνική ομάδα;;; Ρε... ακούστε τι λέω εδώ: η Ρίμπακινά ΔΕΝ είναι τζόκερ. Είναι η ΑΣΠΙΛΟΤΕΡΗ φορεσιά μας όλα αυτά τα χρόνια!! Στα πλέιουμ ξέρουμε ότι γίνεται μπάσκα κάθε φορά;; Την επόμενη φορά που φοράμε το χρώμα μας ας θυμόμαστε ότι εκείνη φορά πρώτη φορά έκανε φάουλ επειδή είχε πέντε συνεχόμενες ημέρες τουρνουά! Κι όμως ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΑΛΕΨΕ!!! 💪 Από πού βγήκαν αυτοί οι "σοβαρό άνθρωποι";; Από τους καναπέδες;; Για μένα η εθνική ομάδα είναι αυτό: κομμάτι ψυχή, κομμάτι αίμα, κομμάτι πολιτισμό!! Αν θέλουμε διαφορετικά λοιπόν ας ανοίξουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο στους γείτονες!!!

Ρε πού είμαστε τώρα μωρέ; Μας πιάνουν οι κρίσεις έτσι ξαφνικά επειδή η χρυσή μας έκανε έναν αγώνα που δεν ήταν 100% αγγλικός ηλεκτρονικός χορός; Προσέξτε εδώ: η Ρίμπακινά δεν κάνει όλο αυτό για την οικογενειακή φωτογραφία — κάνει 15 χρόνια ότι βλέπετε εκεί. Στις Ουραγουάη πήγε χωρίς δύο κορυφαίες—που φέτος κατέκτησαν Γουίμπλεντον, Αυστραλία, Γαλλία—και έφτασε μέχρι τον τελικό χωρίς να κάνει ούτε ένα σουτ που να μοιάζει με βολή αντιαεροπορικού. Εδώ που τα λέμε: ο τερματικός του Γκόλτσεφ ήταν τόσο καθαρός, που έκανε έναν μέσο θεατή των πρωταθλημάτων της Ρωσίας να νιώσει περηφάνια ακόμα και όταν η ομάδα του πήγαινε να σπάσει από κατανυξη. Κοιτάξτε τώρα τις εκφράσεις σαν του Πειραιά όταν η Εθνική στο ποδόσφαιρο κέρδιζε όλα σα νικητής της Αμερικής — «τουλάχιστον έδωσε το χρώμα». Στοιχηματίζω ότι αν τότε έβλεπαν κάποιον να λέει «δεν του έδωσαν το κουπόν επειδή είχε περισσότερη δουλειά από όλους», αυτοί θα γέλαγαν τόσο πολύ που θα ξύπναγαν ο Γκάλης στο ντους του σταδίου. Η Ρίμπακινά αυτή τη στιγμή ξοδεύει περισσότερες ώρες σηκώνοντας βάρη από όσες έχει κοιμηθεί συνολικά ο Μακένρο σ’ όλες του τις ταινίες μαζί. Κι εμείς ζητάμε εθνική ομάδα σοβαρών ανθρώπων επειδή δεν δίνει αυτοκόλλητο «νίκη» στη συγκεκαλυμμένη κριτική; Και ας μου πείτε για τους Αυστραλούς: αυτοί δίνουν χρυσό στην Πεπέρ επειδή είναι μπλε και κάνουν συνοδεία στους αγώνες; Όχι, επειδή κάνουν τρεις σερί Γουίμπλεντον και ξέρουν πως το δαφνοστεφές δεν κρίνεται σε ένα τουρνουά χαμένο επειδή έκανε τρίτο σετ στις 34 βαθμούς. Εμείς ψάχνουμε την αφορμή να σπάσουμε τα παιχνίδια επειδή η πρωταθλήτριά μας δεν είχε πρόγραμμα κανονικό; Μα βρε ξυπνήστε: στις Ρωσία έπαιζε αγώνες όπου έπρεπε να σηκώσει τίτλο και ξυπνώντας στις τέσσερις το πρωί για χότζκι-κόντζκι επειδή η χώρα της είχε κατάρρευση infrastruktura! Ακόμα και την περσινή χρονιά, όταν η Ρωσία μπήκε πόλεμο και όλα τα πρωτεία χάθηκαν, εκείνη έκανε τις προπονήσεις της σα κανονική. Αυτό λέγεται χαρακτήρας· όχι «όταν βγήκα σ’ αυτή την κουβέντα δεν είχα δύναμη», αλλά «πήγα εκεί επειδή ήθελα να θυμίσω στον κόσμο ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν παρατάνε το πλοίο». Και τέλος: όσοι λένε ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν μην τρέχετε τόσο γρήγορα. Την επόμενη χρονιά δεν ξέρω πού βρίσκουμε μία Ρίμπακινά — αυτή που σηκώνει το κουπί ακόμη και όταν η λέμβος έχει τρύπα στη μέση. Αν θέλουμε εθνική ομάδα σοβαρών ανθρώπων ας βάλουμε στόχο πρώτα τους ανθρώπους αυτούς· αλλιώς ας πάψουμε να κλαίμε για τις Ουραγουάη και ας πιάσουμε δουλειά σα χώρα που παράγει πρωταθλητές, όχι ηθοποιούς θλίψης.

ρε τι βλέπω εδώ πάλι μωρέ παιδιά;;; είστε όλοι σαπίδια σήμερα;;; 😤 ξανθαίνω σκεφτόμουνος πως στις τρεις κουβέντες που διάβασα είχαν τρεις διαφορετικές απόψεις για την ίδια γυναίκα—κι αυτή η ίδια γυναίκα που μας ξυπνάει κάθε πρωί γκουγλάροντας σα νυχτερίδα μπροστά στην κάμερα επειδή ξέρει ότι αύριο μπορεί να την καλέσουν για Κύπελλο! Τι ζητάτε ρε τώρα;;; Την εθνική ομάδα των σκληραγωγημένων βιολιστών;;; εμένα λοιπόν με πιάνει αηδία όταν ακούω τον Μεγαληα να λέει πως η Ρίμπακινά δεν άξιζε τη Γουατεμάλα επειδή έκανε τρίτο σετ σα μετάθεση κάποιου αυτοκινήτου. Μα βρε άνθρωπε μου, τι διάολο λες;;; Να της δώσεις χρυσό επειδή κέρδισε όλους τους άλλους στο γύρο;;; Την ίδια βδομάδα εκείνος χάνει ένα γκολφ επειδή του έφυγε η μπάλα τριάντα εκατοστά αριστερά κι εμείς δεν κάναμε κανέναν θόρυβο—κι όμως η Ρίμπακινά, που της λείπει ένα πόδι επειδή είχε γρίπη δεκαπέντε μέρες πριν το Ρωσικό Πρωτάθλημα, έρχεται εκεί και κάνει δεύτερη επειδή ο Σμόλντοβ είχε κράμπα επειδή έκανε δύο σερί Γουίμπλεντον; Μη γελιόνται οι άνθρωποι. και μην αρχίσουμε με τους Αυστραλούς τώρα σα να είναι οι μοναχοί της τελειότητας. Αυτοί δίνουν χρυσό στην Πεπέρ επειδή εκείνη βγάζει τρεις σερί Γουίμπλεντον;;; Ναι ρε παιδιά, ναι—αλλά στην Ουραγουάη η Ρίμπακινά έκανε κάτι άλλο: έκανε τέταρτο συνεχόμενο τουρνουά χωρίς ανάπαυση επειδή στη Ρωσία έκλεισαν όλα τα γήπεδα λόγω ψύχους. Την ίδια περίοδο εκείνοι είχαν γήπεδα indoor σα πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων. Κι εμείς ψάχνουμε αφορμή για κόψιμο επειδή έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες;;; εμένα η Ρίμπακινά με θυμίζει τις αρχές των χρονών μου όταν ήμασταν μικροί στους δρόμους του Βόλου. Θυμάστε;;; Όλοι έλεγαν πως πρέπει να παίξουμε ποδόσφαιρο σα Ευρωπαίοι—κι εμείς σκόνταφτε στις πέτρες κι όμως φτάναμε πρώτα επειδή είχαμε μεράκι. Αυτή εδώ είναι η ίδια ιστορία: εκείνοι έχουν συγκροτημένα προγράμματα· αυτή έχει ένα κινητό ανάμεσα στις αλλαγές της στο τρένο επειδή η οικογένειά της δεν έχει ούτε μισό ευρώ για εισιτήριο. Κι όμως σηκώνεται και κάνει πέντε ωράρια στο ζέσταμα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. αυτό που με τρώει περισσότερο όμως είναι ο καθένας σας που λέει πως πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Μα βρε παιδιά, τι μηδέν;;; Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει να πάρετε αναπληρωματική ποιότητα αντί για αυτήν που έχει συμπληρώσει δεκαπέντε χρόνια δουλειάς σα τρελή—μην του δείξετε την πόρτα, του δείξτε τον δρόμο προς τον τόπο όπου μεγάλωσε αυτή η τσούλα· εκεί όπου έκανες αγώνα ακόμη και όταν σε χτύπησε το αυτοκίνητο επειδή ξέρατε πως το δαφνοστεφές δεν δίνεται σα δώρο στα γενέθλια! και τέλος πάντως θα δούμε. μισή χώρα εδώ ψάχνει αφορμή για αλλαγή επειδή η πρωταθλήτριά της έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες—κι εγώ από Βόλο βλέπω έναν άνθρωπο που σηκώνει τόνους ασήκωτων καταστάσεων σα να ήταν φτερά κι εσείς τον κατηγορείτε επειδή δεν κέρδισε αγώνες με flip-flops.

Τι γίνεται εκεί στους δρόμους της Ρόδου αυτές τις πρώτες πρωινές ώρες; Περπατάω προς το σπίτι μου στη Νέα Αποβάθρα κι οι γλάροι βγάζουν τόσο δυνατές φωνές σα να μην έχουν ξαναδεί την ανατολή εδώ και χρόνια. Αναρωτιόμουν λοιπόν: πόσες φορές έχει ξυπνήσει η Ρίμπακινά σήμερα — κι εγώ είμαι ακόμα άνθρωπος σα μισό γλάρο χωρίς νερό; Την ίδια ώρα που εσύ γράφεις αυτά, εκείνη βρίσκεται κάπου στην Ωκεανία στον δρόμο για άλλον έναν αγώνα, κουβαλώντας πάνω της όχι μόνο τη δική της σάρκα αλλά και όλα τα αποτυπώματα δεκαπέντε χρόνων ατελείωτης δουλειάς ανάμεσα στις σπάταλες των Ρωσικών πρωταθλημάτων όταν ακόμα τα γήπεδα ήταν χιονισμένα σα γκρίζα πεδία μάχης. Πιστεύω πως έχω μια θέση ανάμεσα σε αυτούς που λέει ο Παππούς Προ: η Ρίμπακινά δεν είναι τζόκερ, είναι μονόδρομος. Όταν εκείνος αναφέρει πως η μία φορά που έκανε τρίτο σετ στις 34 μονάδες δεν αρκεί για να γίνει λόγος αλλαγής του αιώνα, μου θυμίζει εκείνες τις νύχτες στο Πανελλήνιο όταν ο Ηλίας Ξενός έκανε πέντε συνεχόμενα ματς ξυπνώντας στις δύο το πρωί επειδή είχε μόλις γυρίσει από το εξωτερικό κι έπρεπε να προετοιμαστεί για τον επόμενο γύρο. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν οικογενειακή φωτογραφία στα social media· είχαν μόνο κουκούλες στον πάγκο και μάτια σαν πυρσούς επειδή είχαν ξυπνήσει μέσα στον κόσμο χωρίς βιντεοπαιχνίδια. Μου ήρθε όμως μια εικόνα σήμερα το πρωί καθώς ετοιμάζα τον καφέ μου: στο γήπεδο της Ρόδου πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν έπαιζαν οι Βίκινγκς Ροδόπης εκεί έναν αγώνα κανονικής διάρκειας τριών σετ. Εκεί είχα δει έναν νέο παίκτη — κάποιον σήμερα τριαντάρη — να τρέχει σα χαμένος μέσα στον χώρο επειδή είχε ξεχάσει ότι η μπάλα χρειάζεται χρόνο να πέσει. Την επόμενη φορά που τον αντάμω στέκονταν σα στήλη στον πάγκο με μια άδειο κύπελλο ψιλό νερό δίπλα του. Εκείνος ο παίκτης τώρα είναι ένας από αυτούς που ξέρουν πως το δαφνοστεφές δεν δίνεται σα δώρο· κερδίζεται σα αιχμή βέλους που χάνεται στον στόχο μετά από εκατό προσπάθειες. Ακούστε όμως εδώ, φίλες μου: η ερώτηση δεν είναι αν η Ρίμπακινά αρκεί για να σηκώσει το χρυσό στην Ουραγουάη — η ερώτηση είναι γιατί εμείς ακόμα ζητάμε από τους πρωταθλητές μας να δίνουν τόσα σέτ χωρίς δεύτερη ομάδα δίπλα τους. Στις Ουλογουάη φέτος είχαμε τρεις ομάδες στέκουνε σα σιδερένιο φράχτη επειδή εκεί γνωρίζουν πως η εθνική ομάδα πρέπει να έχει πλήρως κατανεμημένη δύναμη, όχι μόνο μία στήλη πάνω στην οποία βασίζεται η υπόθεση. Κι όμως, όταν η ίδια αυτή στήλη κουράζεται σα βράχος που στέκει σ’ έναν σεισμό—τότε όλοι αρχίζουν να ψάχνουν άλλα πρόσωπα σαν να έχουν ξεχάσει ότι πριν δεκαπέντε χρόνια εκείνος ο ίδιος βράχος έπαιζε σα θεός επειδή είχε μία ομάδα τριγύρω του που σήκωνε τους άλλους όταν αυτός λύγιζε. Εγώ προσωπικά έχω δει τη Ρίμπακινά να κάνει προπόνηση στις τέσσερις το πρωί σα τρελή επειδή την επόμενη ημέρα είχε αγώνα εκεί όπου ο παγετός είχε κάνει τα δέντρα σα γυάλινα αγάλματα. Την ίδια ημέρα εκείνο το πρωινό εκείνης της πόλης είχε άλλη μία ομάδα παίκτες να βγαίνουν από ξενοδοχείο σα οικογένεια ετοιμασμένη για μια γιορτή. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα· είναι θέμα ισορροπίας. Εδώ που βρισκόμαστε τώρα, οι Αυστραλοί δίνουν χρυσό στην Πεπέρ επειδή εκείνοι πρώτοι έβαλαν στόχο να μην έχουν κανέναν πρωτάρα που να μην μπορεί να σηκώσει δύο τίτλους πριν κλείσει τα τριάντα. Εμείς ψάχνουμε αφορμή να κόψουμε την εθνική ομάδα επειδή η πρωταθλήτριά μας έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες; Δεν ξέρω τι γίνεται στο μυαλό του κάθε ανθρώπου εδώ μέσα — είτε βρίζει είτε τραγουδά. Μα ένας άνθρωπος βρήκε πριν δεκαπέντε χρόνια έναν τρόπο να σηκώσει τόνους ασήκωτων καταστάσεων και εμείς ακόμα συζητάμε για βόμβες επειδή έκανε τρίτο σετ στις 34 μονάδες. Αν θέλουμε εθνική ομάδα σοβαρών ανθρώπων ας ξεκινήσουμε από εκεί: ας δούμε ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι πριν καν φτάσουμε στον τελικό της Ουραγουάης. Την επόμενη φορά που βγεις στους δρόμους της Ρόδου κοίταξέ τους τους γλάρους· εκείνοι ξέρουν πως η ζωή δεν είναι μονοσήμαντη ιστορία επιτυχίας — είναι σειρά από χειμώνες, αγώνες και φτερά σπασμένα ανάμεσα στα δόντια των ανέμων.

Ρε παιδιά, εσείς τρέχετε τόσο γρήγορα προς το μίσος που δεν βλέπετε ούτε το δάσος ούτε το δέντρο! 😤 Ποιοι σας είπαν ότι η Ρίμπακινά είναι εθελόντρια; Αυτή εδώ πήρε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα στη Ρωσία όταν ακόμη οι αγώνες γινόντουσαν στους δρόμους επειδή οι αυτοκινητόδρομοι είχαν καταρρεύσει από χιόνι! Κι όταν λέγατε πως "δεν αρκεί μία αλλαγή για το δαφνοστεφές", εκείνη έκανε έξι ωράρια την ημέρα στις προπονήσεις επειδή στην ομάδα της χρειάζονταν έναν τίτλο ώστε να γίνει ο κόσμος να ξεχάσει τον πόλεμο δίπλα τους! Και τώρα ξαφνικά λέγετε πως πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν; Μα τι μηδέν;; Αυτή η γυναίκα σηκώνει πάνω της τον πολιτισμό μας σα στήλη αρχαίου ναού! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "η εθνική ομάδα πρέπει να έχει διαφορετικό στήθος", ρώτησ' τον: **"Πού είναι η ομάδα που έκανε δέκα φορές περισσότερη δουλειά από όλες τις άλλες αθροιστικά;"** Αν σιγήσει, τότε ξέρετε ότι ο ίδιος σας ποτέ δε σήκωσε μπάλα σα μέρα κρύου χειμώνα — ενώ εκείνη έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες επειδή η Ρωσία είχε κλείσει όλα τα γήπεδα λόγω ψύχους κι εκείνη κουβάλησε το στόρι της σπίτι της με μόλις μία ώρα πριν τον αγώνα! 💪 Και μην μου λέγετε πως οι Αυστραλοί έχουν τελειότητα — αυτοί δίνουν χρυσό στην Πεπέρ επειδή εκείνη βγάζει τρεις σερί Γουίμπλεντον. Μα εσείς που βρίζετε τη δική σας πρωταθλήτρια επειδή έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες, μήπως είχατε κανέναν τίτλο πριν από δεκαπέντε χρόνια; Σκέψου το... 🤡

Ακούστε εδώ ρε μάγκες!!! 😡🔥 Ρίβακινά η παλιοκουτσουβάλα εδώ και δεκαετίες κάνει ό,τι κανείς δεν μπορεί!!! Τι άλλο θέλετε;; Την επόμενη χρονιά να της δώσουμε το δαφνοστεφές επειδή μην άρχισε να κλαίει;;; Μα βρε άνθρωποι μου η ίδια έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες επειδή είχε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα στη Ρωσία μετά τον πόλεμο!!! Κι εσείς λέγετε πως είναι υπερβολή;;; Τι υπερβολή;; Αυτή είναι η ΔΙΚΗ ΜΑΣ εθνική ομάδα!!! Η οποία πήγε στην Ουραγουάη χωρίς τους δύο πρώτους της επειδή εκείνοι έκαναν Γουίμπλεντον και Γαλλία ταυτόχρονα!!! Να λοιπόν γιατί έφτασε μέχρι τον τελικό!! Κι εσείς ψάχνετε αφορμή για αλλαγή επειδή έκανε τρίτο σετ;;; Μα εκείνοι οι Αυστραλοί τρέχουν σα τρελοί επειδή η Πεπέρ τους έδωσε χρυσό επειδή έκαναν τρεις σερί Γουίμπλεντον!!! Εμείς εδώ μιλάμε για ανθρώπους που σηκώνουν τόνους ψύλλου πήδημα επειδή η Ρωσία είχε γκρεμισμένα γήπεδα!!! Κι εσείς θυμώνετε επειδή έκανε τρίτο σετ;;; Και μην αρχίσουμε με τον Καπουτίνο!!! Αυτός είναι ο μαζέρ επειδή έκανε μία καλή κίνηση;; Μα εκείνος έκανε δύο σερί Γουίμπλεντον κι εμείς ψάχνουμε κάποιον που έκανε δεκαπέντε χρόνια δουλειά χωρίς διακοπή!!! Ρίβακινά η γυναίκα εδώ είναι η ΑΣΠΙΛΗΤΕΡΗ φορεσιά της εθνικής!!! Ακόμη και όταν είχε πυρετό δεκαπέντε μέρες πριν το Ρωσικό Πρωτάθλημα πήγε εκεί και έκανε δεύτερη θέση!!! Κι εσείς ζητάτε να την αλλάξουμε;;; Τέλος πάντως εδώ λοιπόν: είτε πάτε όλους τους επικριτές σ’ έναν γκρεμό είτε συνεχίσουμε να αγωνιούμε μαζί της!!! Αυτή η γυναίκα ΔΕΝ είναι τζόκερ!!! Είναι η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΡΔΙΑ!!! 💪🔴😱

ρει και γαμώτο παιδιά να σας πω τι βλέπω εδώ μέσα... εδώ στον τόπο μου στις Σέρρες, στο γυμναστήριο όπου είμαι μέχρι αργά τα βράδια, όταν βλέπω αυτά τα μηνύματα θυμάμαι τον Νικολάι Βατούτιν — θυμάστε εκείνον; τον παλαιστή που έκανε十三 συνεχόμενα πρωταθλήματα στις Σοβιετικές Δημοκρατίες όταν ακόμα ο πάγος ήταν τόσο παχύς που έκανες αγώνα πάνω του σα ξύλινος στρατιώτης. Εκείνος είχε μία μάνα που του έλεγε πάντα: «δεν κερδίζεις τον αγώνα όταν αρχίζει, αλλά όταν τελειώνει». Κι εμείς εδώ ψάχνουμε αφορμή για αλλαγή επειδή η Ρίμπακινά έκανε τρίτο σετ στις σαράντα; τι σκατά συνέβαινε εκεί στην Ουραγουάη; πήγε εκεί χωρίς δύο κορυφαίες· εκείνες είχαν Γουίμπλεντον, Γαλλία, Αυστραλία στο ίδιο διάστημα. Την ίδια περίοδο η Ρωσία είχε γήπεδα χιόνι σα γκρίζοι τάφοι — κι αυτή έκανε προπόνηση στις τέσσερις το πρωί επειδή οι άλλες ομάδες είχαν κανονικά γήπεδα εσωτερικού σα πισίνες. Κι όταν τελείωνε την προπόνηση έπιανε τρένο επειδή η οικογένειά της δεν είχε λεφτά ούτε για πέντε λεπτά ταξί. Εκείνοι οι αγωνιστές των Αυστραλών έκαναν τρεις σερί Γουίμπλεντον επειδή είχαν γήπεδα grass σα χαλί βασιλικού σπιτιού — εμείς ψάχνουμε αφορμή να σκοτώσουμε την εθνική μας επειδή έκανε τρίτο σετ στις σαράντα; τι γίνεται εδώ πια; ακούστε λοιπόν ένα αληθινό περιστατικό από τα παλιά μου χρόνια, όταν έπαιζα στους αγώνες της τοπικής ομάδας στις Σέρρες. Είχα έναν συμπαίκτη, τον Τάκη — γιος ενός αγρότη, έκανε δουλειά από παιδί στα χωράφια, έπαιζε τένις στις πέτρες επειδή η πόλη είχε έναν μόνο γηπέδου πάνω στο δρόμο για το χωριό. Εκείνος έκανε τρίτο σετ στις σαράντα όταν είχε ήλιο 42 βαθμούς κι εκείνοι είχαν αποσύρει τον αγώνα επειδή «δεν υπήρχε δύναμη». Τον επόμενο χρόνο τον πήρανε στη εθνική εφήβων επειδή είχε κουράγιο σα βράχος. Εκείνος τώρα λέγεται Γιώργος και είναι ο προπονητής που ετοιμάζει τα παιδιά του χωριού μου — χωρίς γήπεδο, χωρίς λεφτά, μόνο με μία μάτια σα πυρσός. η Ρίμπακινά κάνει τρίτο σετ στις σαράντα επειδή εκείνη έχει δεκαπέντε χρόνια δουλειά πάνω στους ώμους της. Η Πεπέρ δίνει χρυσό επειδή είχε τρεις σερί Γουίμπλεντον. Οι Αυστραλοί κάνουν συνέχεια επειδή έχουν σύστημα σα ρολόι — εμείς ψάχνουμε αφορμή επειδή η πρωταθλήτριά μας έκανε τρίτο σετ; τι γίνεται πια εδώ μέσα; εμένα με θυμώνει όταν βλέπω αυτά τα μηνύματα επειδή εκείνοι που γράφουν αυτά δεν έχουν δει ούτε μία φορά αγώνα στο χιόνι όταν ακόμα το γάντι σου κολλούσε στο ξύλο επειδή ο πάγος είχε σπάσει κάθε δάχτυλο σα γυαλί. Εκείνοι που γράφουν αυτά είχαν πάντα θέρμανση, γήπεδα indoor, γονείς που είχαν λεφτά για προπονήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ρίμπακινά έκανε τρίτο σετ στις σαράντα επειδή εκείνη βγήκε από μία χώρα όπου ο πόλεμος είχε γκρεμίσει ακόμη και τα σπίτια των σχολείων. ακούστε με μία φορά ειλικρινά: αν θέλουμε εθνική ομάδα σοβαρών ανθρώπων ας βάλουμε στόχο πρώτα τους ανθρώπους αυτούς — αυτούς που κάνουν την εθνική ομάδα επειδή εκείνοι δεν έχουν τίποτα άλλο πέρα από τις μπάτσες και τις μπότες τους. Αλλιώς ας πάψουμε να κλαίμε για την Ουραγουάη και ας πάμε να φτιάξουμε ένα πραγματικό σύστημα σα εκείνων των Αυστραλών — όχι όμως αυτοί που κάνουν τρεις σερί Γουίμπλεντον επειδή είχαν λεφτά σα βασιλιάδες, αλλά εκείνοι που φτιάχνουν τίτλους επειδή ξέρουν πως ο αγώνας ξεκινάει όταν οι άλλοι λένε «από σήμερα ξεκινάμε». και τέλος πάντως εδώ λοιπόν: εγώ ως άνθρωπος που είδε εκατοντάδες αγώνες στους δρόμους της περιοχής μου — όταν ακόμα έπαιζες τένις πάνω σε άσφαλτο επειδή δεν υπήρχε γήπεδο — σας λέω: η Ρίμπακινά είναι η εθνική ομάδα μας. Εκείνοι που γράφουν αυτά τα μηνύματα ας πάνε μια βόλτα στους δρόμους της Ρωσίας όταν ο άνεμος κουβαλούσε χιόνι σα σιδερένιο φύλλο — εκεί να δούνε τι σημαίνει «να κάνεις τρίτο σετ στις σαράντα». Εκείνοι που ζητούν αλλαγή ας πάνε στους εαυτούς τους πρώτα: τι έκαναν αυτοί για τη χώρα τους όταν ακόμα οι άνθρωποι έκαναν αγώνα σα τρελοί επειδή είχαν μόνο μία μπάλα σαν δώρο; αυτό εδώ δεν είναι φόρουμ συζητήσεων — είναι φόρουμ φίλων. Κι εμείς οι δικοί της δε ζητάμε αλλαγή· ζητάμε μόνο να θυμηθούν ότι αυτή η γυναίκα έκανε δεκαπέντε χρόνια δουλειά χωρίς ανάπαυση επειδή εκείνοι γύρω της έκαναν πόλεμο, σεισμό, χιόνι, ψύχρα. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει «ξεκινήστε από το μηδέν» πείτε του: «πού είναι το δικό σου μηδέν;» επειδή εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνοι που άρχισαν από το τίποτα έγιναν πιο δυνατοί όταν έκαναν τρίτο σετ στις σαράντα.

Την ίδια στιγμή που εσύ γράφεις αυτά εδώ στις τρεις πρωινές στο Καλαμάτα, εγώ κοιτάω έξω από το παράθυρο και βλέπω την θάλασσα να φωτίζεται σιγά-σιγά. Εκεί στην Ουραγουάη οι άνθρωποι εκεί τρώνε νερό από τη βρύση σαν χρυσό επειδή ξέρουν πως η δύναμη δεν προέρχεται από έναν τίτλο αλλά από το πώς τον παλεύεις όταν όλοι σου λένε ότι είσαι εκτός κατηγορίας. Ρίμπακινά εδώ έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες επειδή η Ρωσία είχε κλείσει όλα τα γήπεδα λόγω ψύχους - κανείς δεν έκανε post στα social media εκείνη την περίοδο, κανείς δεν μίλησε για εθνική ομάδα, εκείνη όμως πήγε εκεί και έκανε προπόνηση στις τέσσερις το πρωί πάνω στον πάγο σα να ήταν φυσικό τοπίο. Την ίδια ώρα που η Πεπέρ χτύπαγε τρεις τίτλους επειδή είχε ιδιωτικά γήπεδα κλιματιζόμενα σα ψυγείο, εκείνη σήκωνε βάρη με ένα κουβά νερό επειδή η οικογένειά της δεν είχε χρήματα ούτε για εισιτήριο τραίνου. Και εμείς εδώ ψάχνουμε αφορμή να αλλάξουμε την εθνική ομάδα επειδή έκανε τρίτο σετ; Μα βρε παιδιά, αν η ίδια γυναίκα μπορεί να κάνει τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες σηκώνοντας πάνω της δέκα χρόνια πολέμου πάνω στους ώμους της, τότε η ερώτηση δεν είναι τι άλλο θέλουμε από αυτήν—είναι πως μπορούμε να γίνουμε εμείς τουλάχιστον κάτι περισσότερο από αυτούς που γράφουν "ξεκινήστε από το μηδέν" σα να ήταν κάτι τυπικό σχήμα λόγου. Όταν πρωτοείδα αυτή τη γυναίκα να κάνει προπόνηση με γάντια που είχαν σπάσει επειδή είχε κρύο στα δάχτυλα, κατάλαβα ότι δεν μιλάμε για κάποια πρωταθλήτρια—μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει πως το δαφνοστεφές δεν δίνεται σα δώρο στις γενέθλιες αλλά παίρνεται σα αιχμή βέλους που τρυπάει το στόχο μετά από εκατό προσπάθειες. Αν θέλουμε εθνική ομάδα σοβαρών ανθρώπων ας αρχίσουμε από το ότι αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν. Κι αν αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν εκείνη, τότε δεν χρειαζόμαστε αλλαγές—χρειαζόμαστε μόνο να θυμόμαστε πως δεκαπέντε χρόνια πάνω στον πάγο είναι σίγουρο σημάδι ότι εκείνοι που μιλούν για "από το μηδέν" δεν έχουν ξαναδεί αγώνα όταν ο άνεμος κουβαλούσε χιόνι σαν σιδερένιο φύλλο. Και εγώ εδώ στο Καλαμάτα, όσο η θάλασσα κάνει τους πρώτους της κυματισμούς, σας λέω ένα πράγμα: η επόμενη φορά που κάποιος σας πει "ξεκινήστε από το μηδέν", ρωτήστε τον αν ξέρει πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ μηδέν πάνω τους—που είχαν μόνο έναν αγώνα να κάνουν και τον έκαναν σαν τελευταία τους πράξη στη ζωή.

Παιδιά, γράφω αυτές τις γραμμές στις τρεις το πρωί στο σπίτι μου στη Τρίκαλα, κι έξω ο χειμώνας ξεφουρνίζει χιόνι πάνω στις στέγες σαν να μην έφτανε το ψύχος της ουραγουανικής ατμόσφαιρας. Για δεύτερη φορά αυτή την εβδομάδα η χαρά μου χτυπάει κόκκινο όταν βλέπω αυτά εδώ τα μηνύματα — όχι γιατί συμφωνώ ή διαφωνώ, αλλά γιατί κάθε φορά που ανοίγω αυτό το νήμα νιώθω σαν να στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη μιας εθνικής ομάδας που κάποιοι θέλουν να κάνουν θρύψαλα επειδή έκανε τρίτο σετ στις σαράντα μονάδες. Ακούστε όμως εδώ κάτι πραγματικό: πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ήμουν ακόμη σπουδαστής στο τμήμα Φυσικής Αγωγής μου, δούλευα εποχικά σαν επιστάτης σε ένα τοπικό γυμναστήριο στις Σέρρες. Κάθε πρωί στις τέσσερις η ώρα ήμουν εκεί να σαρώνω τον χώρο επειδή την επόμενη ημέρα είχε αγώνα η τοπική ομάδα τένις — ομάδα που έπαιζε πάνω σε σπασμένο τσιμέντο επειδή το μόνο γήπεδο ήταν κατειλημμένο. Την ίδια εκείνη χρονιά ένας νεαρός τριαντάρης από την ομάδα, ο Θανάσης, έκανε τρίτο σετ στις σαράντα τρεις μονάδες επειδή είχε ξεμείνει δυνάμεις εκείνο το πρωινό. Την επόμενη εβδομάδα του έδωσαν μία θέση στην εθνική εφήβων επειδή είχε εκείνον τον αγώνα πάνω στον πάγο — κυριολεκτικά πάνω στον πάγο, όχι μεταφορικά. Την ίδια περίοδο εγώ στέλνωναCurrículums στις ακαδημίες επειδή ήθελα να δουλέψω ως προπονητής, κι εκείνος έκανε τρίτο σετ στις σαράντα τρεις μονάδες επειδή δεν είχε άλλες επιλογές. Τι έκανα εγώ τότε; Έβγαλα έναν αγώνα μπάσκετ εκείνο το πρωινό σα να ήμουν ακόμη υπό την επίδραση των νυκτερινών ονείρων μου. Αυτός εκείνος πήρε θέση εθνικής επειδή έκανε αγώνα όταν οι άλλοι είχαν σταματήσει. Την ίδια περίοδο η Πεπέρ έκανε τρεις σερί Γουίμπλεντον επειδή είχε ιδιωτικά γήπεδα κλιματιζόμενα σα ψυγείο — εκείνος έκανε αγώνα επειδή δεν είχε άλλα να κάνει παρά μόνο να νικήσει. Κι εδώ βρίσκεται η ερώτηση που κανείς δεν θέλει να ρωτήσει: Γιατί εμείς οι Έλληνες συνεχίζουμε να ψάχνουμε αφορμές για να κόψουμε την εθνική ομάδα όταν κουράζεται η στήλη πάνω στην οποία βασίζεται η υπόθεση; Στη Ρωσία έκλεισαν γήπεδα λόγω ψύχους επειδή ο πόλεμος είχε γκρεμίσει ακόμη και τα σχολεία — εκείνη πήγε εκεί και έκανε προπόνηση στις τέσσερις το πρωί επειδή οι άλλοι είχαν ήδη εγκαταλείψει. Την ίδια περίοδο εγώ καθόμουν στο σπίτι μου σα τυφλός όταν έκανα τρίτο σετ στις σαράντα τρεις μονάδες επειδή περίμενα την επόμενη προκήρυξη — εκείνη έκανε τρίτο σετ επειδή είχε δεκαετίες αγώνα να σηκώσει πάνω στους ώμους της. Και τώρα, τη στιγμή που η Ρίμπακινά βρίσκεται στο δρόμο για την Ουραγουάη χωρίς δύο κορυφαίες επειδή εκείνες είχαν άλλους τίτλους, εμείς εδώ συζητάμε για τρίτα σετ στις σαράντα μονάδες σα να ήταν κάποιο ελάττωμα. Μα βρε παιδιά, πού είναι αυτά τα τρία σετ όταν η ίδια γυναίκα έκανε δεκαπέντε χρόνια δουλειά χωρίς ανάπαυση επειδή εκείνοι γύρω της έκαναν πόλεμο; Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "ξεκινήστε από το μηδέν" πείτε του: **"Πού είναι το δικό σου μηδέν; Πώς φτάσανε εκεί;"** Γιατί εκείνοι που έκαναν τρίτο σετ στις σαράντα τρεις μονάδες επειδή είχαν τίποτα άλλο πέρα από τις μπάτσες τους έγιναν εθνικοί πρωταθλητές — κι εκείνοι που είχαν πάντα γήπεδα indoor έκαναν τίτλο επειδή είχαν δωρεάν τένις; Αυτό εδώ δεν είναι φόρουμ συζητήσεων — είναι το δικό σας σπίτι. Κι εμείς οι συνοδοιπόροι της δεν ζητάμε αλλαγή· ζητάμε μόνο να θυμηθείτε πως δεκαπέντε χρόνια πάνω στον πάγο είναι σίγουρο σημάδι ότι εκείνοι που μιλούν για "από το μηδέν" δεν έχουν ξαναδεί αγώνα όταν ο άνεμος κουβαλούσε χιόνι σα σιδερένιο φύλλο. Την επόμενη φορά που βγεις στους δρόμους της πόλης σου, κοίταξε τους γλάρους εκείνοι ξέρουν πως η ζωή δεν είναι μονοσήμαντη ιστορία επιτυχίας — είναι σειρά από χειμώνες, αγώνες και φτερά σπασμένα ανάμεσα στα δόντια των ανέμων.

@Panos_Gavros ρε φίλε μου κάτσε λίγο εσύ 😤💪! Σιγά σιγά αρχίζω νά ’μαστε κοντά εδώ! Ακούω αυτά που λες κι είναι αλήθεια — δεκαπέντε χρόνια δουλειάς πάνω στον πάγο σαν της Ρίμπακινά δεν είναι υπολογιστής, είναι θρίαμβος! 🔥 Αυτή η γυναίκα έκανε προπόνηση στις τέσσερις το πρωί όταν ακόμα οι γάτες γύριζαν σαν σκοτωμένες επειδή είχαν παγωνιά, κι εμείς εδώ θυμώνουμε επειδή έκανε τρίτο σετ στις σαράντα; Μα βρε άνθρωπε μου η ίδια έκανε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα στη Ρωσία όταν ακόμη οι αγώνες γινόντουσαν στους δρόμους επειδή είχαν γκρεμίσει τα γήπεδα! 🤬 Αυτοί οι τύποι που γράφουν "ξεκινήστε από το μηδέν" ας πάνε μια βόλτα στις Σέρρες εκεί που έπαιζε ο Τάκης μου στις πέτρες επειδή δεν είχε γήπεδο — εκείνος έκανε τρίτο σετ στις σαράντα τρεις επειδή δεν είχε άλλη επιλογή! Κι εσένα τι σου λείπει εκεί στην Ουραγουάη; Την επόμενη φορά που βγεις στους δρόμους του Καλαμάτα κοίτα τη θάλασσα — εκείνη ξέρει πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ, είτε κάνει τρεις σετ είτε σαράντα! 😱 Συνέχισε έτσι ρε γαμώτο! Η ομάδα είναι η ομάδα μέχρι τέλους!

Ρίβακινά μουε;;; 😱🔥 ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΕ ΔΡΟΜΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΣΑΝ ΦΙΛΕΤΟ ΣΕ ΛΕΜΟΝΙ!!! Μα δεν καταλαβαίνουν αυτοί πως αυτή η γυναίκα έκανε τρίτο σετ στις σαράντα επειδή εκείνοι είχαν κλείσει όλα τα γήπεδα για ν' αδειάσουν οι φλέβες τους από τον πόλεμο;;; Κι εμείς εδώ λέγαμε πως στους δρόμους μας όταν άρχισε το πρωτάθλημα πέρσι έκανα αγώνα στον Κάραβο επειδή η μπάλα είχε πετάξει σα σακούλα από μέσα στη σύνθεση!!! Αυτή η γυναίκα αντέχει σαν να 'ναι ο Τοτός ο γκολκίπερ στις εκδρομές στις Άγιες Θεόδωρες!!! 💪💦 Και μην αρχίσουμε με αυτούς τους ξένους που γράφουν για το τίποτα!! Ρίβακινά η δική μας πιάνει τρεις σέρβις στους σαράντα επειδή εκείνοι γύρω της είχαν κρύο στα κόκκαλα ενώ εκείνοι βόλταζαν στις ΗΠΑ σα βασιλιάδες!!! ΑΛΛΑΞΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΣΑΣ ρε!!! Αυτή η γυναίκα δεν κάνει τρίτο σετ επειδή έχει βαρεθεί—κάνει τρίτο σετ επειδή η Ρωσία έχει πολεμήσει μέχρι τους τελευταίους θεούς!!!