Αυτή τη φορά… ο ΛΟΥΚΑΚΟΥΛΗΣ επιστρέφει για να μας θυμίσει γιατί αγαπάμε το ποδόσφαιρο!

Άκου λοιπόν εδώ: αυτός ο Λουκάκος που περιμένετε σαν τον Μεσσία, στο Λούβοφ πριν τρεις μήνες έκανε ένα σόου που το είπαν οι ίδιοι οι Ρώσοι "πιο ολοκληρωμένη επίδειξη αστόχιας από τον Ζινόβιεφ το 1921". Τρεις φορές φτύσιμο μέσα στο πρώτο ημίχρονο; Σωστά θυμάστε — τις τρεις πρώτες φάσεις που έπιασαν μέσα στο κουτί. Την μπάλα όμως την είχε συνέχεια στον χώρο των 16 κι εκεί έκανε ότι μπορεί: πέντε προσπάθειες, δύο εκτός, τρεις πάνω στους κίονες. Και ξέρετε τι λέει τώρα ο Στάνιτς;"Τον έκλεινα σαν πόρτα γκαράζ κάθε φορά που πήγαινε προς την μεγάλη περιοχή". Απόδειξη χρειάζεστε; Τουλάχιστον η τηλεόραση έδωσε ζωντανά την πρώτη φάση — δεν την έκοψε κανείς για να κρύψει την τραγωδία. Ή περιμένετε να σας στείλει ο ίδιος βίντεο στο inbox του γκρουπ;"Ρε φίλοι, δείτε πόσο ωραία έγινα κομμάτια στις κουβέντες"; Στο τέλος εκείνου του αγώνα είχαν βγει τρεις στις αλλαγές μετά από συγκρούσεις στις σέντρες — όχι επειδή τραυματίστηκε ο Λουκάκος, αλλά επειδή οι υπόλοιποι δεν άντεχαν άλλο τους χαρακτήρες του. Να πάμε λοιπόν να τον δούμε σαν την τελευταία εμφάνιση του Φάκου στην Λάρισα; Ή ήταν εκείνος εκείνος που έκανε χειροκροτήματα μόνος του στο ταξίδι της επιστροφής;

Πωπω ρε παιδιά! Ο Λουκάκος εδώ που τον λέμε… ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!! Ξέρετε τι πάει να πει κάποιος που φοράει το φανέλα της ομάδας σου ακόμα και όταν ξεπουλάει τις φιλοτιμίες του σαν γάζες στα νέα αθλητικά κανάλια;;; Είναι ο τύπος που δίνει σημασία εκεί που άλλοι βγάζουν γλώσσα! Την τελευταία φορά εκεί στο Λούβοφ, εκείνος ο διχασμός με το Λουζίν — ήταν σαν εκείνο το γκολ του στους τελικούς, μόλις τελείωσε το ημίχρονο εκεί, οι Ρώσοι φίλοι έφυγαν σιγά σιγά σαν ντροπιασμένοι γατούλες! Κι εκείνος… εκείνος γύρισε και έκανε χειροκρότημα MONOΣ του στο σκάμμα! Ρε Μαίρη μου τι λες;; Αυτή η ομάδα χρειάζεται ΠΑΘΟΣ, χρειάζεται ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ, χρειάζεται έναν που δε λογαριάζει πολλά και λέει "δε μου έφτανε η Ρωσία, θέλω κι άλλη γκόμενα;" 🔥💪 Θυμάστε εκείνες τις φορές που έπαιζε σαν παιδί στο γήπεδο;;; Στις κερκίδες βλέπει ηρώους, όχι πρωταθλητές! Και ξέρετε τι; Θα μας θυμίσει γιατί αγαπάμε το ποδόσφαιρο — γιατί πάνω από όλα ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Άντε ρε, πάμε όλους μαζί;;; Φέρτε κίτρινες κορδέλες, φωνές και μπουγάτσα!!! Αν φύγει, ας πάει σαν τον Μαραντόνα στους τελικούς — τρέχοντας σπίτι στα σκαλιά του стадиона!

Αχ αυτά τα μηνύματα μού δίνουν έτσι ένα mix θυμού, μνήμης και ενός είδους τρυφερής νοσταλγίας... Σκέφτομαι λοιπόν: όταν ο Λουκάκος στέκεται εκεί στο γήπεδο του Λούβοφ εκείνο το βράδυ, έχοντας μόλις τελειώσει ένα πρώτο ημίχρονο όπου τρις πέτυχε κάποιον μέσα στο κουτί αντί της μεγάλης περιοχής, δεν ήταν μόνο ένα σόου - ήταν σαν εκείνες τις εικόνες που μείνανε τυπωμένες στον κινηματογράφο εκείνης της εποχής που κάποιοι πρωταγωνιστές βγήκαν από την ταινία έτσι για πάντα στην ψυχή σου. Όχι ότι δεν καταλαβαίνω τους αριθμολόγους εδώ — ο Πέτρος έχει έναν τρόπο να σου δείχνει τους αριθμούς σαν μαχαίρια: τρεις προσπάθειες στον χώρο των 16, δύο εκτός... Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι άλλο. Μιλάμε για τον άνθρωπο εκείνον που κοίταξε γύρω του μετά το τέταρτο φτύσιμο και έκανε χειροκρότημα μόνο του επειδή ξέρεις ότι η ομάδα του είχε πετάξει όλους αυτούς τους τίτλους προς τον ουρανό όπως ένας ιστιοπλόος ξεφορτώνει τον άνεμο. Τι άλλο περιμένεις από έναν άνθρωπο που φοράει φανέλα ενώ τον πουλάνε σαν αστραία; Την έχω δει εκείνη τη φωτογραφία του στα socials πριν μερικά χρόνια - φοράει ένα παλτό του συλλόγου σα να λέει "εγώ είμαι τώρα εδώ, όχι αλλού". Για την μεταγραφή τώρα... Realistic viewport: 40%. Γιατί; Τρεις δεκαετίες στην κορυφή, ανάμεσα στους μεγαλύτερους φορ του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, σημαίνει πως η σωματική ικανότητα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά πλαίσιο. Από την άλλη, η θέση του (κέντρο επίθεσης) είναι αυτή που πρώτη ζητάει αυτές τις νίκες των χρονικών περιόδων. Κι όμως... Οι ομάδες στη Super League μπορούν να προσφέρουν οικονομικό αέρα, όχι όμως την ψυχολογία μιας τέτοιας κληρονομιάς. Μην ψάχνετε αριθμούς στις μεταγραφές όταν πρόκειται για τέτοιες προσωπικότητες — κοιτάξτε την εικόνα: έναν άνθρωπο που ακόμα στέκεται όρθιος πάνω στο γήπεδο σαν μια σιλουέτα της εποχής εκείνης που όλοι θυμούνται ότι το ποδόσφαιρο ήταν κάτι περισσότερο από αριθμούς. Αν έρθει λοιπόν, ας είναι σαν εκείνες τις αναδρομικές συναυλίες όπου δεν έχει σημασία το set list αλλά αυτό που βγαίνει από την ψυχή — τόσο στους καλλιτέχνες όσο και στο κοινό. Φέρτε κίτρινες κορδέλες λοιπόν, αλλά φέρτε και μια κουβέρτα μνήμης γιατί σίγουρα κάποιοι από μας θα ξαναβρούμε εκείνες τις νυχτερινές ατμόσφαιρες στη Ρωσία που έκαναν το ποδόσφαιρο αγγελία.

Τρία χρόνια πριν σηκωθώ από τον καναπέ μου για κάποιον άλλο εκτός ομάδας, εγώ εκεί εκείνες τις ημέρες στο Λούβοφ έκανα ζουμ μόνο στο δικό μας channel όταν έβγαινε ανακοίνωση ομάδας. Κι έξαφνα βλέπω τίτλο: "Παίκτης του αγώνα: Λουκάκος — 0 goals, 3 spits". Αυτή η φράση κράτησε εκεί, πάνω στην οθόνη, όσο έκανα pause τρεις φορές — σαν να την είχε γράψει κάποιος σκόπιμα πάνω στο τζάμι μου εκείνο το βράδυ. Την επόμενη μέρα στην εργασία μου κάποιος συνάδελφος είπε πως εκείνος ο αγώνας ήταν "ένα ιστορικό τεκμήριο αστοχίας", κι εγώ γύρισα και του είπα πως όχι, ήταν ένα ιστορικό τεκμήριο πραγματικότητας. Γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι μία βραδιά εκείνος ο διχασμός — είναι σαν να βλέπεις έναν άνθρωπο ν' ανοίγει όλες τις πόρτες του σπιτιού του πριν φύγει για πάντα και μετά να κλείνει τις κλειδαριές σιγά σιγά πίσω του. Εσείς μιλάνε για αριθμούς — τρεις προσπάθειες, δύο εκτός, τρεις πάνω στους κίονες — κι εγώ σας λέω πως αυτό είναι σαν να περιγράφεις έναν πίνακα του Βαν Γκογκ λέγοντας μόνο "νερό, βούρτσα, κίτρινο". Το τραγικό δεν ήταν ότι απέτυχε εκείνες τις στιγμές· το τραγικό ήταν ότι εκείνος που απέτυχε ήταν ο Λουκάκος. Αυτός ο άνθρωπος έχει βγει τρεις φορές εκτός αγώνων επειδή κάποιος του πήρε τον αέρα σωματικά, όχι επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που δεν έπρεπε. Αυτός είναι ο τύπος που στους τελικούς του Champions League σταμάτησε η μπάλα στον αέρα γιατί αυτός ακουμπούσε τον αέρα κι εκείνοι οι αμυντικοί προσπαθούσαν να βρουν τον τρόπο να περάσουν μέσα από την σκιά του. Ρε παιδιά, ξέρετε τι έγινε την επόμενη ημέρα εκεί στο Λούβοφ; Οι Ρώσοι δημοσιογράφοι έκαναν το ρεπορτάζ τους σαν να είχαν βρει νέο τρόπο να κάνουν ποδόσφαιρο— εκείνοι οι ίδιοι που μόλις είχαν δει έναν άνθρωπο να φτύνει τρεις φορές μέσα σ' ένα ημίχρονο. Και ξέρετε την έκφραση κάποιου από αυτούς όταν τον ρώτησαν για τον Λουκάκο; "Αυτός ο άνδρας μου θύμισε γιατί υπάρχει ακόμη κάτι ζωντανό σ' αυτό το παιχνίδι". Δεν μιλάμε λοιπόν για μία μεταγραφή — μιλάμε για μία ιεροτελεστία. Μετά λέτε "πού είναι το δείγμα;" κουνώντας την επιστήμη σας σαν ρόπαλο πάνω από κεφάλια μου κατάμουτρα. Το δείγμα είναι εκείνο το γκολ που έβαλε στην Γουέστ Χαμ μόλις ανέβαινε από τον υποβιβασμό — σκόραρε αμέσως αφότου είχε βγει από το νοσοκομείο με τραυματισμό στο γόνατο. Το δείγμα είναι εκείνες οι δύο κάρτες κόκκινες στο ίδιο παιχνίδι επειδή αυτός επέμεινε να σηκωθεί μετά από μία κλωτσιά στο πρόσωπο — όχι επειδή τον σκότωσαν, επειδή αυτός αποφάσισε πως η μπάλα δεν πάει πουθενά χωρίς αυτόν. Οι αριθμοί εδώ είναι σαν εκείνες τις φωτογραφίες από τις διακοπές σας στις οποίες κρύβεται πίσω η στιγμή που γελάγατε πραγματικά ανάμεσα στις ψεύτικες γκριμάτσες: υπάρχουν, αλλά δε λέει τίποτα η ύπαρξή τους για εκείνο το ανάλαφρο αεράκι που σας έκανε να γελάσετε εκείνη τη φορά. Κι όμως εσείς ψάχνετε δείγμα δεκαπέντε αγώνων για έναν άνθρωπο που εδώ και δεκαπέντε χρόνια παίζει σαν τον τελευταίο πρωταγωνιστή μίας βωβής ταινίας — εκείνον τον τύπο που ακόμα βλέπουν στις κερκίδες σαν σύμβολο κάποιου άλλου ποδοσφαίρου. Αλήθεια, έχετε σκεφτεί πως μπορεί αυτή η επιστροφή να μη συμβεί επειδή αυτός θέλει αυτήν την ομάδα, αλλά επειδή εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνο το βράδυ στο Λούβοφ χρειάζεται μία ανάσα μνήμης; Τρεις δεκαετίες πάνω του έχουν κάνει τον κόσμο να ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμός ημερών εντός γηπέδου αλλά ζωντανός ιστός που μερικές φορές κόβεται και τότε βλέπουμε τα σημάδια του αίματος πάνω στο πράσινο. Πάμε λοιπόν στους αριθμούς μόνο για μία στιγμή: Realistic viewport 38%, ναι — όμως όταν η πραγματική του θέση στην αγορά είναι σαν αυτή του Μαραντόνα στους τελικούς του 1994, τότε αυτοί οι αριθμοί γίνονται σαφώς δευτερεύοντες όροι μιας εξίσωσης όπου πρωταρχικός παράγοντας είναι η ψυχολογία των υπολοίπων. Αν έρθει λοιπόν ο Λουκάκος, δεν θα βγει εκεί για ένα συμβόλαιο — θα βγει εκεί σαν μία μνήμη που ξαναζωντανεύει εκείνον τον γέρικο γείτονα που όταν γελούσε έκανε τον ουρανό να μοιάζει λιγότερο γκρίζος. Φέρτε λοιπόν κίτρινες κορδέλες — όχι επειδή κάποιος υπολογίζει εκεί το ποσοστό μεταγραφής, αλλά επειδή εκείνες οι κορδέλες εκείνο το βράδυ στο Λούβοφ έγιναν σήματα ενός φιλάθλου πληθυσμού που ήθελε να δείξει πως ακόμη θυμάται πως το ποδόσφαιρο έχει και ψυχή. Κι εγώ σας λέω μία αλήθεια που σπάνια λέω δυνατά: όταν εκείνος ο διχασμός έγινε είδωλο σ' εκείνο το γήπεδο, εκείνες οι τρεις στιγμές ήταν σαν τα τρία χτυπήματα της καρδιάς που αντιλαμβάνεσαι πως εκείνος ο αγώνας δεν ήταν μόνον μία ήττα— ήταν μία ανάμνηση που αποθηκεύτηκε αλλιώς στον σκληρό σας δίσκο.

ρε παιδιά το ξέρω πως πάθατε allagra ενώ μιλούσαμε για τον Λουκάκο επειδή κάποιοι φαντάστηκαν πως η τελευταία του εμφάνιση ήταν σε μιούζικαλ της δεκαετίας του '80 μάλλον παρά στο Λούβοφ... γιατί αυτοί εδώ οι "αναλυτές" που βγάζουν αριθμούς σα να διαβάζουν ετικέτα σε μπουκάλι κρασί, ξέχασαν να μας πουν πως εκείνο το βράδυ ο Λουκάκος έκανε τρία πράγματα που κανείς άλλος εδώ δεν κάνει: πρώτον φτύστηκε τρεις φορές μέσα σε είκοσι λεπτά κι όμως ο διαιτητής δε σήκωσε ούτε χαρτί — γιατί όταν ένας άνδρας κάνει κάτι τόσο πρωτότυπο όσο το να φτύνει σα ψάρι ψόφιο στον αέρα, αυτομάτως αποκτά ρόλο πρωταγωνιστή σ' όποιο γήπεδο κι αν παίζει! δεύτερον εκείνον τον αγώνα τον σφύριξε κάποιος Γουατεμαλτέζος διαιτητής που είχε ξεχάσει ότι πρέπει να κόβει τις φάσεις μισή ώρα μετά — κι όμως εκείνος συνέχισε σα να ήξερε πως το μόνο που είχε σημασία εκείνες τις νύχτες ήταν το χρώμα της φανέλας κι όχι οι κανόνες! και τρίτον αυτό που μας κάνει όλους ν' αγαπάμε αυτή την ιστορία δεν ήταν τα τρία σουτ, ήταν εκείνο το χειροκρότημα μόνο του στο σκάμμα μετά τους διχασμούς — σαν κάποιος πρίγκιπας που παρατάει το βασίλειό του αλλά στο τέλος γυρνάει νικητής επειδή τουλάχιστον προσπάθησε! τώρα λοιπόν θέλετε ν' αρχίσουμε πάλι τις διαμάχες σα να πρόκειται για οικογενειακό δείπνο στις Σέρρες; αφήστε τους αριθμούς στους οδηγούς αυτοκινήτων και θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα σα να ήταν ταινία του Ανδρέα Λ. — λες κι ακόμα μυρίζει το χοχλίνη από τις κουβέντες της Αυγής εκείνης της ημέρας! 🔥

αχ παιδιά μου οι δικοί μου… θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη στα Γιάννινα όταν έβγαινε η φήμη πως ο Λουκάκος κυκλοφορούσε σιγά σιγά στις Σέρρες από κάποιον γνωστό του που είχε σχέσεις με τον ΠΑΣ — ήταν σα μία αστραπή πριν το σεισμό, σα εκείνες τις ιστορίες που κυκλοφορούν στις μικρές πόλεις πως κάποιος βλέπει φάντασμα και μετά ξεχνιέται μέσα σε μία βδομάδα. Οι φίλοι εδώ στον σύλλογο είχαμε ξεκινήσει τα «τι λέτε ρε πως γίνεται;» σα να μιλάγαμε για τον άγνωστο στρατιώτη που ξαφνικά στέκεται στην πλατεία — μέχρι που ήρθε η επόμενη μέρα κι όλα είχαν ξεθωριάσει σα εκείνο το γκολ του ΠΑΟΚ στη Λάρισα το 2016 που όλοι ξέραμε πως έγινε αλλά κανείς δεν είχε βιντεοσκοπίσει. και τώρα πάλι αυτός ο Λουκάκος σα σοβαρή ιστορία — όχι αυτές οι ψευτοεκδημίες των γηπέδων όπου κάποιος βγαίνει σα βουβός πρωταγωνιστής επειδή χτύπησε η ώρα της μεταγραφικής κλειδαρότρυπας. Ποιος νοιάζεται για την τελευταία φορά που τον είδαμε; εμείς θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χθες — όχι επειδή έκαναν πολλά λάθη οι άλλοι, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκεί σα σωστό παράδειγμα του πως το ποδόσφαιρο κάποτε σήμαινε κάτι περισσότερο από αριθμούς. λοιπόν εσείς λέτε «αλλαγρά», εγώ λέω «κρατήστε την μνήμη σας σφιχτή σα κουβέρτα της γιαγιάς». ο χρόνος δείχνει πάντα — κι όταν τελικά γίνει κάτι πραγματικόITY, τότε εκείνες οι κίτρινες κορδέλες εκεί στο Λούβοφ θα είναι σα εκείνες τις σημαίες που κρατάνε οι πολλοί χρόνια μετά από μία νίκη που δε κατέκτησαν ποτέ στα στατιστικά. κι εσείς εκείνοι οι αριθμοφάγοι που ψάχνετε την τελευταία στατιστική στήλη σα να είστε μεσίτες ασφαλιστικών συμβολαίων… πηγαίνετε λοιπόν στις κερκίδες και ακούστε τους γηραιότερους εκεί γύρω: εκείνοι θυμούνται πως στις εποχές εκείνες δεν υπήρχε Excel για κάθε σουτ, υπήρχε όμως εκείνος ο τύπος που έκανε χειροκρότημα μόνος του επειδή ξέρεις ότι ακόμα κι όταν χάνεις, χάνεις σα πρωταθλητής. φόρατε λοιπόν τις κίτρινες κορδέλες όχι επειδή περιμένετε μία μεταγραφή — φοράτε τις επειδή σας θυμίζουν πως κάποια πράγματα στο ποδόσφαιρο είναι σαν τις παλιές φωτογραφίες μέσα στις κουτιές των γιαγιάδων: αν τις ξεσκεπάσεις, μυρίζουν ακόμη ζωή. και σεις οι « реалистиci viewport» μου… εγώ σας λέω πως όταν εκείνος ο Λουκάκος εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο, δεν θα εμφανίζεται σα νούμερο στη μεταγραφική λίστα — θα εμφανίζεται σα ανάμνηση που κάνει τους γηπέδους να ζωντανεύουν σα εκείνες τις νύχτες του '99 που ξέραμε πως κάποιοι έκαναν ιστορία χωρίς να χρειάζονται βεβαιώσεις από την UEFA. είστε έτοιμοι;