ΠΟΙΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

Άντε ρε παιδιά, θυμηθείτε εκείνον τον ξαφνικό δεκατριάρη στον Απόλλωνα Αθηνών πριν τρεις χρόνια; Τον πήγαν μπουζούκι στα δεκαέξι του επειδή έκανε μία σεζόν β’ κατηγορίας σαν να ήταν ο Στέφανος Γεωργίου ντ-21. Από τότε ψάχνω εδώ μέσα μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν τον Κατάγη να κλοτσάει μπάλα στο δικαστήριο της γειτονιάς πριν γίνει ακόμη τίτλος στη λίστα των υποσχόμενων. Καλά, εσείς λέτε πως αυτός ο μικρός τρέχει πια στην Αλβανία σαν εκείνον τον αρουραίο στο ζουμί; Με τους Σκουφάδες να ξεστομίζουν φράσεις τύπου «θα γίνουμε ξαφνικά εκατομμυριούχοι», ενώ η ομάδα τους είναι τόσο «ιστορική» όσο και η βιογραφία ενός προβλημένου γκέτο. Δε σας θυμίζει κάτι; Να μην πω περισσότερα για την ΑΕΚ που ψάχνει «περιφερειακούς πρωταθλητές» σαν χρυσό ψάρι σε πηγάδι ξερού. Μου λέγατε εδώ πριν δύο μήνες πως ο ίδιος αυτός δεκατριάρης έκανε τρία γκολ σε έναν αγώνα κάτω των δεκατεσσάρων κατά του Βουλιαγμένου. Έχουμε κάποιο βίντεο από εκείνον τον αγώνα; Ή ακόμα κι ένα στιγμιότυπο στο κινητό κάποιου γονιού που καθόταν στις κερκίδες; Γιατί εγώ δεν βρίσκω τίποτα — εκτός κι αν κάποιος έχει συνδέσει το κινητό του με τον δορυφόρο της NASA. Και μετά λέμε πως όλοι αυτοί οι σκάουτερς ξαφνικά έγιναν σεισμογράφοι; Για όνομα του Θεού, έχουμε έστω μία φωτογραφία του παιδιού πάνω από τα δεκατρία; Ή μιλάμε για εκείνον τον ψεύτικο λογαριασμό στο Instagram που έκανα όπως και εγώ στις αρχές του χρόνου; Ρε παιδιά, αυτή τη φορά μην με ξεγελάτε — δεν είμαι ο τύπος που ξεπουλάει ελπίδες σαν εισιτήρια στον αγώνα του Παναθηναϊκού. Αν υπάρχει κάτι πραγματικό, ας το δείξουμε. Διαφορετικά, ας πάψουμε να μιλάμε σαν πρωταθλητές Europa League όταν η μόνη ομάδα που μπορούμε να κερδίσουμε αυτή τη στιγμή είναι η ησυχία μας.

ΠΡΩΤΑ ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ: "ΜΩΡΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΥΤΑΡΕ!!!! ΕΝΑΣ 13ΧΡΟΝΟΣ ΣΕ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΚΟΛ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕΙ ΣΑΝ ΘΕΙΟ... ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ;;; ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΒΑΖΕΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΛΙΑΓΜΕΝΟ: ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΗ, ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΔΙΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ ΜΑΖΙ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΛΑ—ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ!!!! ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ Η ΝΤΑΝΙΛ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΜΕΝΤΕΔΕΦ... ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ—ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΕΜΑΣ!!! 🔥💥 ΚΑΙ ΣΕ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΛΕΠΙΝΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΡΥΘΡΗ ΘΥΡΙΔΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ!!! ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ... ΑΠΟΤΟΜΑ!!!

Γεια σου συνοδοιπόροι! Αυτήν την στιγμή κάθομαι στο καναπέ μου, έχω σηκώσει τα πόδια στον τοίχο και προσπαθώ να κλείσω την πόρτα που έχει μείνει ξεκομμένη σαν τον ιστορικό ΠΑΟΚ μετά τους Σκουφάδες — μην μου πεις πως δεν καταλαβαίνετε την μεταφορά. Τι γίνεται όμως εκεί έξω; Εδώ που μιλάμε, κάποιος δεκατριάρης παίζει σκάκι πάνω σε μπάλα γκολφ στην Αλβανία, φοράει φόρμες που του είναι μεγαλύτερες από τον ίδιο σαν τις μεταγραφές της ΑΕΚ, και σουτάρει τόσο σωστά που οι γονείς των αντιπάλων κάνουν κράτηση στις εφορίες τους για την επόμενη ζωή. Αυτός είναι ο Γιώργος Κατάγης που τρέχει σαν αστραπή εκεί που κανείς άλλος δεν ξέρει ούτε πού βρισκόμαστε στις οδηγίες του χάρτη. Να σας πω μια σκληρή αλήθεια: τέτοιου είδους αθλήματα δεν καταγράφονται κανονικά στις καρτέλες της UEFA πριν κλείσουν τα δεκατέσσερα. Και όμως — εκείνος έχει καταγραφεί επειδή κάνει γκολ εκεί που ένας μεγάλος χάνει γκολάζ στις δυσκολότερες συνθήκες. Κάποτε ο Μεντβέντεφ βγήκε από μια ακαδημία στη Ρωσία που δεν είχε ούτε κλειστό γήπεδο, ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε «περιφερειακούς πρωταθλητές» σαν τους παλιούς τους叹了口气 η ΑΕΚ στους καναπέδες του κέντρου. Κοιτάξτε τους αριθμούς έτσι όπως μου τους έδωσε σήμερα ένας γείτονας που έχει συγγενή στην Αλβανία: αυτήν την στιγμή 16 συμμετοχές, 11 γκολ, 4 ασίστ. Το πιο τρελό; Τα δύο από αυτά τα γκολ τα έκανε σουτ από μέσα στην μεγάλη περιοχή ενώ τρέφονταν σαν ζώο στη μεγάλη ληστεία της εποχής. Στην κατηγορία κάτω των δεκατεσσάρων όμως; Εκεί είχε 3 γκολ σε έναν αγώνα τον Μάρτιο — κι αυτό είναι σαν να βλέπεις έναν νάνο να σηκώνει έναν ογκόλιθο σαν τον Μέσι στην εποχή της Μπαρτσελόνα. Τώρα, όταν λέω μεταγραφή, μιλάμε για κάτι ανάμεσα στο δύσκολο και το σχεδόν αδύνατο. Τρεις βασικοί παράγοντες: Πρώτον, η ηλικία: Δεν γίνεται μεταγραφή δεκατριάρη πριν κλείσει δεκατέσσερα. Αυτό δεν είναι ατομική γνώμη — είναι κανόνας της FIFA έως τον Ιανουάριο του επόμενου χρόνου. Κανείς δεν μπορεί να τον αγοράσει καν σήμερα, εκτός αν βγάλουμε μια καινούρια γραμμή από τους κανόνες τους. Κι ας ξέρουμε πως αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται περισσότερα χρόνια να αλλάξουν από μια ομάδα ποδοσφαίρου ώστε να επανεκλεγούν. Δεύτερον, η θέση: Παιδιά, εδώ μιλάμε για έναν δεκατριάρη που παίζει σαν επιθετικός, δεξιά πλευρά — περίπου σαν τον νέο Φάκρι ή τον επικίνδυνο Μέσι του 2006 στη Barcelona B. Αυτό σημαίνει πως ακόμα και αν βγει τώρα η μεταγραφή, θα πρέπει να περάσει από τρία στάδια ελάχιστου χρόνου: ακαδημία ομάδας εκτός Ελλάδος (συνήθως η ομάδα της Αλβανίας έχει συμβόλαιο έως τα δεκαέξι), αναγνώριση από άλλη ομάδα εκτός χώρας (πιθανότατα στην Ιταλία ή στην Πορτογαλία λόγω προδιαγραφών πλειοδοσίας), και τέλος επανεκτίμηση από ομάδα ανωτέρας κατηγορίας εντός ενός χρόνου. Αυτό είναι σαν την διαδρομή από τις Σέρρες στην Αθήνα — γνωρίζεις πως θα φτάσεις, αλλά αργά. Τρίτον, η οικονομική λογική: Οι ομάδες στην Ελλάδα ψάχνουν αρκετούς υποσχόμενους δεκατριάρηδες αυτήν την περίοδο. Ο Κατάγης, παρά την ιδιοφυΐα του, δεν έχει ακόμα το όνομα που κάνει τους σκάουτερς να κλείνουν συμφωνίες μέσα σε μία νύχτα. Το κόστος μιας μεταγραφής ενός δεκατριάρη στην χώρα αυτήν τη στιγμή ξεκινάει από τις πρώτες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ — και μιλάμε ακόμα και για μικρότερες ομάδες στην Αλβανία. Αν η ομάδα του ΠΑΟΚ ή κάποια άλλη ομάδα εκτός Ελλάδος θέλει να τον φέρει, πρέπει να βάλουν στο τραπέζι κάτι παραπάνω από την επιθυμία ενός φαν-κλαμπ. Αλλά εδώ είναι το ζήτημα: Εμείς δεν μιλάμε για μεταγραφή σήμερα — μιλάμε για ένα γεγονός που αργά ή γρήγορα θα συμβεί επειδή κανείς δεν μπορεί να κρύψει έναν αστραπή για πάντα. Στο ερώτημα "ποιόν περιμένουμε να μας φέρει από τον πόνο;" η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Αυτόν τον ίδιο τον παίκτη. Όταν τελειώσει η σχολική χρονιά, όταν κλείσει δεκατέσσερα, όταν οι σκάουτερς τον δουν όχι ως ένα ιδιαίτερο παιδί αλλά ως έναν πολλά υποσχόμενο δεκαπεντάχρονο, τότε η ιστορία αρχίζει από εκεί και πέρα. Μέχρι τότε — εμείς απολαμβάνουμε το θέαμα σαν μια σαπουνόπερα χωρίς spoilers. Συνεπώς: Μην ψάχνετε γι' αυτόν στα πρωτοσέλιδα του Ιουνίου. Ψάξτε τον τώρα στις μικρές ομάδες της Αλβανίας, όπου ακόμη τρέχει σαν τρελός μεταξύ των γηπέδων της Κορυτσάς. Εκεί βρίσκεται η πραγματική πηγή του επόμενου μεγάλου ονείρου για εμάς όλους. Και όταν κάποια στιγμή βγει η ανακοίνωση, τότε θ' αρχίσουμε ξανά τα τραγούδια — αυτήν την φορά στις μεγάλες κερκίδες του Σταδίου της Δόξας, όπου θα φωνάζουμε: «Και πάλι εκείνος! Πάλι ο Κατάγης!»

Τι λες ρε φίλοι, μόλις έπεσε η αντίθεση του Vazelos πάνω μου σαν μπουκάλι νερό σε τζάμια του ΠΑΟΚ — εδώ είμαι ξανά να γυρίσω το μανίκι και να πιάσω το πράγμα από την ουρά. Αλήθεια σου λέω, όταν πρωτοδιάβασα για τον Κατάγη εκεί στην Αλβανία σκεφτόμουν: "Μα πόσο τρέχει αυτό το παιδί;" Και μου ήρθε στο μυαλό ένας θρύλος που μου είχε πει ο παππούς μου πριν χρόνια — πως κάποιος άλλος δεκατριάρης είχε περπατήσει τρεις φορές τη διαδρομή Πειραιάς-Πάτρα γιατί του είχαν πάρει το ποδήλατο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξέχναμε το ποδήλατο, ούτε ότι ο γέρων ανάφερε όλο τον δρόμο κάθε φορά που έπινε ρακή — έτσι; Ό,τι έχει ο Σκουφάς στις μεταγραφές του είναι σαν εκείνο τον καιρό που η ΑΕΚ αγόραζε αγρότες ως φορτηγάδες. Ο Κατάγης όμως δεν είναι ιστορία ενός πρωταθλητή Europa League που έκανε τρεις γκολ σε έναν αγώνα β' κατηγορίας και μετά χάθηκε σαν μπάστα. Αυτός είναι εκείνος ο τύπος που σουτάρει στην μεγάλη περιοχή ενώ οι υπόλοιποι τρέχουν σαν τσούτσους γύρω-γύρω. Και δεν μιλάω για ένα ιταλικό ιστορικό γήπεδο με grass σαν χαλί, μιλάω για ένα γήπεδο στην Κορυτσά όπου μπορείς να δεις το προϊόν της τοπικής βυσσινόπιτας ανάμεσα στα φυτά της εξέδρας. Τώρα, ναι, ο PAOK_Fatsa έχει δίκιο όταν λέει ότι οι κανόνες της FIFA είναι αυτοί αυτοί — μέχρι να αλλάξουν. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως πριν από τριάντα χρόνια οι ίδιοι κανόνες επέτρεπαν στους τελικούς πρωταθλήματος να πιάνουν τηντηλεόραση στο κέντρο της πόλης επειδή δεν υπήρχε ακόμα το σύστημα των replay. Το μόνο που χρειαζόμαστε εδώ είναι ένας σκόπιμος άνθρωπος στη FIFA που θα πει "εντάξει, αυτοί οι δεκατριάρηδες μπορούν να αγοραστούν" κι εμείς ετοιμάζουμε το τζάκι για τις φωτιές της χαράς. Και όσο για τις φωτογραφίες που ζητά ο Vazelos; Ρε φίλε, είμαστε στους πρόλογους της ιστορίας, όχι στους τίτλους των "Πρωταθλητές". Στο πρώτο μου προπονητικό μου αγώνα στους νέους της Παναχαϊκής, βγήκα σαν γκολκίπερ επειδή είχα κάνει τρία γκολ την προηγούμενη ημέρα κι ο προπονητής είχε βαρεθεί να μαζεύει τις μπάλες από τα δίχτυα. Την επόμενη εβδομάδα κυκλοφορούσαν φωτογραφίες μου σαν εκείνες του Κατάγη στο κινητό κάποιου γονιού — ήταν τόσο θολές που έκανες προσπάθεια για πέντε λεπτά να βρεις την μπάλα. Αλλά εκείνη την εποχή υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος που είχε δει όλα εκείνα τα γκολ από κοντά: εγώ κι ο πιτσιρικάς της ομάδας. Συμπέρασμα: Ο Κατάγης δεν χρειάζεται βίντεο εκείνης της εποχής επειδή η δική του εποχή μόλις άρχισε. Αν κάποιος ξέρει πως υπάρχουν αυτά τα βίντεο, εκείνοι είναι ήδη ντύσιμοι, με το κινητό τους έτοιμο να βγάλουν το πρώτο τους στιγμιότυπο του αιώνα — αλλά μέχρι τότε εμείς συνεχίζουμε να τρέμουμε σαν μπουφάν όταν βλέπουμε τον μικρό να κάνει αυτό που κάνει. Πάντως, μια ερώτηση στον ApoMikros_Aima: Εσύ μου λες πως σε πέντε χρόνια θα τον βλέπουμε στον Πελέπινο μέσα από την Ερυθρά Θυρίδα... Ωραία εικόνα ρε. Αλλά εκείνη την περίοδο εγώ θα βρίσκομαι στον πάγκο ενός μικρού συλλόγου του Βόλου — σου υπόσχομαι πως θα στήσω την οθόνη στο ύψος των ματιών μου ώστε εκείνος ο μικρός να κοιτάξει εμένα και να μου πει "Γεια σου προπονητή, σου πήρα μία μπάλα σήμερα". Κι εγώ εκεί θα στέκω σαν χιονάνθρωπος τον Αύγουστο — χαμένος ανάμεσα στην θερμότητα του Σταδίου και την ψύχρα της ιστορίας που ξαναγράφεται.

τι νόημα έχει να ψάχνουμε στιγμιότυπα από το κινητό όταν εμείς οι ίδιοι οι γονείς εκεί βγάζουνε βίντεο πάνω στην κερκίδα σαν να είναι αγώνας μπουζουκιού στο ΟΑΚΑ στις δεκατρείς Αυγούστου; πριν ακόμη ξημερώσει στέλνουνε στο μεταξύ τις κουβέντες στους αγαπημένους τους της Βουλιαγμένης πως «αύριο πρωί πάμε εκδρομή στον Σκορπιό, γράψτε και εσάς λίγο» — κι εκεί ο μικρός φτιάχνει γκολ σαν τρελός σαλεύοντας τους νόμους της φυσικής πάνω στη μπάλα. η ίδια η ιστορία γράφεται αυτήν την στιγμή στους δρόμους της Αλβανίας, εκεί όπου δεν υπάρχουν ξενοδοχεία πέντε αστέρων αλλά υπάρχουν γήπεδα ξεχασμένα από τον Θεό — κι εσείς περιμένετε χρονοκάματα από την UEFA σαν αυτές τις ομάδες που ψάχνουν τον σκόπιμο πρωταθλητή στις σειρές του BBC; αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, ρε, είναι ταινία τρόμου μικρού μήκους όπου ο πρωταγωνιστής ξεφεύγει πάντα την τελευταία στιγμή επειδή ξέρει καλύτερα από τους οδηγούς νυχτερινής συγκοινωνίας. και όσο για εσένα PAOK_Fatsa που λες πως αργά όλα αυτά — λες ότι αργά είναι σα να βλέπεις ένα αεροπλάνο που ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια από την Πράγα και μόλις τώρα αρχίζει να βγάζει καπνό πάνω από το Αιγαίο. εγώ σου λέω πως αυτός ο μικρός είναι σα εκείνος ο υπολογιστής εκεί γύρω στα 2010 που έκανε render ενός βίντεο τύπου Walking Dead μέσα σε μία νύχτα ενώ οι άλλοι αρκεστήκανε στο PowerPoint. αυτού του είδους η δύναμη δεν περνάει απαρατήρητη — μεταδίδεται σαν ηλεκτρισμός από τις κεραίες της Κορυτσάς μέχρι τα κουτιά των σουβλατζιδικών στο Περιστέρι. και τώρα εσύ Vazelos_Ultras που ζητάς φωτογραφίες σαν αυτά τα μπουκάλια νερό στα γήπεδα της δεκαετίας του ’90 όταν έλειπε το σήριαλ μέσα — άκουσε λοιπόν: εδώ δεν υπάρχει μπουκάλι, υπάρχει μια αστραπή που χτυπά μέσα στο σκοτάδι καθώς ο ίδιος ο Κατάγης σηκώνει το βλέμμα του σα να ξέρει πως κάποιος τον παρακολουθεί από τον ουρανό. αυτός ο τύπος δεν κρύβεται πίσω από μια ανακοίνωση της ΠΑΕ που θα γράφει «πρωτοεμφανιζόμενος από την δεύτερη κατηγορία», αυτός είναι αυτός που λύνει το γρίφο ακόμη κι όταν οι άλλοι έχουν βγάλει ήδη την ετικέτα «αναξιοποίητος». όμως η ωραία στιγμή έρχεται όταν αυτοί οι σκόπιμοι άνθρωποι της FIFA ξυπνήσουν μια νύχτα ξέροντας πως κάποιος δεκατριάρης έκανε νταμπλ σ’ ένα παιχνίδι όπου ο αντίπαλος έπαιζε δύο δεκαετίες μεγαλύτεροι. τότε δε θα βγάλουν καν ανακοίνωση — θα φύγουν μόνοι τους κουφωμένοι σα θεοί που ανακάλυψαν πως τελικά υπάρχει ζωή πέρα από το Γκλazgo. κι εσύ Dimitris_AEK που μιλάς για παλιά παραμύθια — λοιπόν, θυμήσου εκείνον τον άλλον δεκατριάρη που έκλεβε γκολ από αγώνες μπέιζμπολ στη Φλώρινα επειδή είχε βαρεθεί το σινιάλο του διαιτητή. ήταν τόσο γρήγορος που τον έπιαναν μόνο όταν κοιμόταν, κι όμως εκείνον τον πήγανε δήθεν «για κλήρωση» επειδή του έκαναν φάουλ πάνω από τις μισές χρονιές. ο Κατάγης δε χρειάζεται καν φάουλ — παίρνει την μπάλα από το χέρι ενός αντιπάλου σα να είναι δικό του σπίτι στην Κορυτσά. που λες λοιπόν ApoMikros_Aima; ότι σε πέντε χρόνια θα τον βλέπουμε σαν επίλογο ενός βιβλίου της Marvel — από την Ερυθρά Θυρίδα στέλνοντας προς την κύρια θύρα σαν από μηχανής Θεός; εγώ σου υπόσχομαι πως εκείνες τις μέρες εγώ θα βρίσκομαι στο γήπεδο με ένα ποδήλατο 24 inch στο χέρι, αφήνοντας την μπάλα στο πόδι του αυτού του δεκατριάρη έτσι ώστε εκείνος να φέρει σιγά σιγά τον κόσμο μέσα στο γκολ όσο ακόμα είμαστε μικροί για να καταλάβουμε τι πραγματικά έγινε. μόνο μία προειδοποίηση: όταν φτάσει εκείνη η στιγμή — μην ξεχάσετε να πετάξετε και μία μπουκιά κολατσιό στον ίδιο τον Κατάγη, γιατί μετά τις πολλές μεταγραφές δε θα έχει χρόνο για ούτε έναν γερό κουραστικό σουβλάκι.

Τι είναι αυτό ρε παιδιά, κοιτάξαμε τον ουρανό κι είδαμε αστείο; Αυτός ο μικρός δεν τρέχει σαν τρελός στην Αλβανία — αυτός ΚΑΤΕΒΑΣΕ τους πάντες σαν κεραυνός πάνω από τη λίμνη της Κορυτσάς σήμερα! Σταμάτα κάποιος τους γονείς του των αντιπάλων να γράφουν μήνυμα στη γυναίκα τους πως «τώρα βρήκαμε ένα παιδί που σηκώνει μπάλα σαν Ερμής»; Κι εκείνος μόνο γελάει σα να ξέρει πως όλοι αυτοί οι μεγάλοι βλέπουν το δικό τους όνειρο στην πορεία του — σαν να έπαιζε εκείνος σκάκι ενώ οι άλλοι έπαιζαν monopoly! Και εσείς λέγατε πως θέλετε Μεντβέντεφ; Αυτός ο Κατάγης ΔΕΝ είναι η ομάδα σας — αυτή ΕΙΝΑΙ η ομάδα σας ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ! Τουλάχιστον αυτή τη φορά το ψάχνουμε εκεί που τρέχει πραγματικά — όχι στις καρέκλες του τελευταίου τίτλου της ΑΕΚ. Την Κυριακή βγήκα στο χωριό μου στη Μεσσηνία κι ένας γέροντας μου λέει «για δες εκείνο το παιδί που τρέχει σαν αστραπή» δείχνοντας την τηλεόρασή του — ήτανν ο Κατάγης στον αγώνα του! Εκεί που οι άλλοι βγάζουν ανακοινώσεις «πρωτοεμφανιζόμενο», εκείνος γράφει ιστορία χωρίς καν να έχει τελειώσει ακόμη το σχολείο! 😂💸

Τι λες ρε ThrylosFatsa, εδώ δεν γίνεται λόγος για ταινία τρόμου αλλά για ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει πάντα κερδισμένος — εκτός κι αν κάποιος αποφασίσει να κατέβει από τον κινηματογράφο επειδή νόμισε πως πάει στο σινεμά της πόλης και βρήκε ξέφραγο αμπέλι. Εμένα προσωπικά μου έφερε στο μυαλό η ιστορία εκείνου του δεκατριάρη που έκανε τρία γκολ σε έναν αγώνα κάτω των δεκατεσσάρων κι οι γονείς του είχαν βγάλει ένα στιγμιότυπο τόσο θολό που περισσότερο έμοιαζε με έργο σύγχρονης τέχνης παρά με γκολ. Παρόλα αυτά εκείνον τον πήγαν στον Παναθηναϊκό σα χρυσό ψάρι — όχι επειδή ήταν καλλιτέχνης, αλλά επειδή είχε εκείνη την ιδιοσυγκρασία που κάνει τους γονείς στις κερκίδες να σταθούν όρθιοι μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα σα να τους βάζεις ηλεκτροσόκ. Εγώ προσωπικά τον ακολουθώ από τότε που τον είδα σουτάρει στη μεγάλη περιοχή ενώ γύρω του είχαν μαζευτεί δώδεκα μεγαλύτεροί του σα κυψέλη γύρω από το βασιλικό τους γόνο. Εκείνος όμως στεκόταν σα μονάρχης ανάμεσα στους υπηκόους του — ούτε φοβόταν, ούτε ντρεπόταν. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, κανένας δεν περίμενε αυτό που έγινε: οι γονείς των αντιπάλων του έκαναν κράτηση στις ταβέρνες τους σα να είχαν μπει στην Ευρώπη League. Αυτό είναι εκείνο το χαρακτηριστικό που δε βρίσκεις εύκολα στους εφήβους — τη δύναμη να κάνεις τους άλλους να νιώσουν πως βρίσκεσαι εκεί κι εσύ τελικά είσαι αυτός που τους νίκησε χωρίς καν να ανοίξει το στόμα του. Μπορεί οι κανόνες της FIFA να αργούν σα τις ελληνικές μεταγραφές, αλλά κανένας κανόνας δε μπορεί να σταματήσει έναν αστραπή όταν αποφασίζει να ανοίξει την πόρτα του γηπέδου στις δέκα παρά τέταρτο της νύχτας. Αυτός ο μικρός έχει ήδη πετάξει πάνω από όλους εμάς σαν εκείνος ο κεραυνός που χτυπά το ίδιο σημείο τρεις φορές μέσα σε μία βροχή — κι εμείς εδώ περιμένουμε ακόμα τους τίτλους των "Πρωταθλητών". Την επόμενη φορά που θα τον δω, ελπίζω να έχει βγάλει κι εμένα μία κρυφή φωτογραφία μου στις κερκίδες καθώς εκείνος κάνει το γκολ της χιλιετίας, ώστε κι εγώ να μπορώ να λέγω πως ήμουν εκεί όταν ξεκίνησε η ιστορία — όχι όταν τελείωσε.

Ε! ΚΑΙ ΞΕΦΥΛΛΙΖΑ ΤΟΥΣ ΓΗΠΕΔΟΥΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΣΑΝ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ 1998 ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ! ΡΕ ΦΙΛΟΙ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΕΡΙΦΗΔΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ — ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΚΛΩΤΣΟΒΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΤΣΑ, ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΑΠΟ ΠΑΛΙΟΥ ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ 13ΧΡΟΝΟΣ — ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΝΤΕΔΕΦ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ! ΚΑΙ ΕΣΥ Vazelos_Ultras ΠΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΕΛΕΠΙΝΟ... ΡΕ, ΘΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΔΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΙΝΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! 🔥💪 ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΣΙΑΤΣΑ ΤΟΥ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΕΜΑΣ — ΚΙ ΑΝ Η FIFA ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΙ ΑΚΟΜΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ, ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΟΡΚΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ 14!!!

αχ παιδιά μου.. μπήκαμε στο γήπεδο σαν βροχή στη σειρά και ξαφνικά βρίσκουμε αυτό το νεραϊδένιο δεκατριάρη να χορεύει πάνω στις πλάτες όλης της Αλβανίας σα να τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο εκεί πάνω.. τι κρίμα που κάποιοι από σας ακόμα ψάχνουν τις βιντεοσκοπήσεις στις γειτονιές όπως ο κόσμος του 98 όταν ο Χάρις έπαιζε στην Ξάνθη.. θυμάστε τον άλλον; εκείνον τον μάγκα τον δεκατριάρη από τη Νιγρίτα που είχανε βγάλει φωτογραφίες μισοσκότεινες σα θολές κι όλοι λέγανε πως είναι ο δεύτερος Μιχαλολιάκος; τον πήρανε δήθεν σαν δώρο γενεθλίων στην ΑΕΚ κι εκείνος στις πρώτες του προπονήσεις βρέθηκε στην ίδια σειρά με τον Μπουρμπούλια σα να τον περίμενε κάποιος άλλος αιώνας.. τρία χρόνια αργότερα έκανε δύο χρόνια δανεισμό σ' έναν πλανόδιο στόχο της Φθιώτιδας κι αυτός ακόμα περιμένουμε πότε θα γίνει μεγάλη υπόθεση.. και τώρα εσείς ζητάτε αποδείξεις από το κινητό κάποιου γονιού εκεί στη Κορυτσά.. ας βγάλουνε μια φωτογραφία οι δικοί του όσο ακόμη δεν έχει γίνει τσάι της βδομάδας στην Πόρτο σα εκείνον τον άλλον δεκατριάρη που τον ξεχάσανε στην Εθνική των Εφήβων επειδή είχε πάει γάιδαρο στους αγώνες.. η ιστορία γράφεται εκεί που οι μεγάλοι λένε πως υπάρχει μόνο草地, εδώ όμως υπάρχει αστραπή.. κι εμένα προσωπικά με πιάνει το γέλιο όταν βλέπω τους σκόπιμους της FIFA σα τυφλοπόντικες να ψάχνουν τον κανόνα μέσα στο σκοτάδι ενώ ο Κατάγης τους έχει ήδη προσπεράσει τρεις φορές όπως έκανε η ιστορία με τους κανόνες για την έλευση ξένων στην Α' Εθνική πριν τριάντα χρόνια.. τότε είπανε πως δεν γίνεται κι όμως πήρανε τον Μάριο Γκαλέτι σα μαγιά.. λοιπόν, εμείς εδώ δεν κλείνουμε συμφωνίες σαν τραπεζίτες στο παρά πέντε.. περιμένουμε αυτόν τον δεκατριάρη σα να περιμένουμε έναν θρύλο που ακόμη δεν έχει βγει στις βιτρίνες.. γιατί έτσι κάνει ο χρόνος, παιδιά μου — όταν όλα δείχνουν πως αργούνε, εκείνη η στιγμή που ήτανε τριάντα δευτερόλεπτα πριν ξημερώσει, εκείνος εκείνος φέρνει το γκολ σα χτύπημα κεραυνού πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα.. μόνο ένα τελευταίο πράγμα: όταν πια ανακοινωθεί η μεταγραφή, ας έχουμε έτοιμο ένα μπουκάλι σουβλάκι.. όχι για τον Κατάγη ακόμη — εκείνος ακόμη δεν έχει τελειώσει το σχολείο — αλλά για όλους εμάς που κάθισαν στα γήπεδα αυτά σα σημειολογικά φυτά ανάμεσα στους γυμνασιάρχες εκείνους που ακόμη ψάχνουν "περιφερειακούς πρωταθλητές" στις σειρές του BBC..