Ο Μεντβέντεφ φέρνει φως στην ομάδα του ή μας βυθίζει στα σκοτεινά νερά των χαμένων…

Τι σχέση έχουν αυτά τα γκράφιτι του φόρουμ με την πραγματική ζωή του Medvedev; Αλήθεια, σεις βλέπετε έναν άνθρωπο που έκανε παρέα στη μπάλα στον Πρίγιουμ-Ντον στα χίλια; Να πηγαίνει στο backhand σου σαν να του το χάριζαν μετά τις αγγαρείες; Το 2022 ήταν ένα ντοκουμέντο βίας μέσα στο γήπεδο — αλλά όχι αυτό που νομίζετε εσείς. Εκείνος έπαιξε σαν να του είχαν ξυπνήσει όλες τις μνήμες μιας στιγμής που είχε ξεχάσει να ζήσει. Και μετά; Μετά ήταν πια υπόθεση χρόνου μέχρι να γίνει ο φαβορίτης των γονιών στις καντίνες που ψιλοκουβεντιάζουν για τη φόρμα των παιδιών τους. Τώρα βλέπω κάτι άλλο όμως: σιγά σιγά ξεσκεπάζεται η αλήθεια. Δεν είναι ότι "πήγε να κοιμηθεί", όπως λένε οι φλύαροι αυτοί. Είναι ότι τελείωσε η φάση της υπερβολής και άρχισε αυτή της σκληρής δουλειάς — και εσείς τρώτε χάλια επειδή ξεχνάτε πως ακόμα και η σταθερότητα είναι μια μορφή δύναμης. Η εκείνος μια φορά δεν σου είπε πως θέλει να γίνει ο επόμενος Nadal; Λες εκεί δεν υπήρχε σχέδιο; Μπορεί να σας φαίνεται βαρετός; Μα αυτός έτσι σώζει τους πόρους του οργανισμού του, ώστε όταν φτάσει η στιγμή να χρειαστεί να τρέξει τρεις γκρούζ πάνω-κάτω στο γήπεδο, έχει ακόμα ένα σπιρτόζικο left. Οι καλά πληροφορημένοι ξέρουν πως η ομάδα του τώρα κάνει περισσότερα kilometres στους γηπέδους από τους εκατομμυριούχους του πρωταθλήματος — και το ζητούμενο δεν είναι η εμφάνιση, είναι οι νίκες χωρίς αίμα. Αν θέλετε φως ας ανάψουμε μαζί τον αναστολέα ενός κινητήρα όχι τα κεράκια της ψυχής σας. Γιατί εδώ μέσα ξέρω κάτι: κάποιοι ανάμεσα σας ακόμα περιμένουν έναν κλόουν — κι εγώ περιμένω έναν πρωταθλητή που γνωρίζει πως το καλύτερο show γίνεται όταν κανείς δε χειροκροτεί δυνατά.

ΩΧ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;; Ο Μεντβέντεφ μπουκώνει τον Ντανίλ ή μπουκώνεται από το βάρος της δόξας;;;; 🔥💪 Να θυμάσαι πόσοι εδώ μέσα βράζαμε στις καντίνες όταν έφερνε τον Σάκαμοτο σουβλίζοντας!! Αέρα παντού, κόλπα αστραπής, ο κόσμος να κρατάει τις ψυχές του γιατί φοβόταν ότι μια στιγμή μπορεί να σκάσει ο γκολφός! Και τώρα;;;; Μιλάς για "σταθερότητα" σαν να πρόκειται για κουράγιο;;;; Ρε Παύλο μου, η ομάδα μας αυτή τη στιγμή παίζει σα Γιουβέντους του 2019 — μόνο που εκείνοι είχαν τουλάχιστον τρία λεπτά αργοπορίας στο δεύτερο ημίχρονο! Ποιος άλλαξε τους κανόνες εδώ μέσα;;;; Να πω κι εγώ αλήθειες;;;; Την ώρα που οι άλλοι τρέχουν σαν τρελοί στους γηπέδους οι δικοί μας περιμένουν να τους φτύσουν; Μα δεν βλέπετε πόσο βαρείς έχουν γίνει;;;; Δεν είναι ότι έγινε κακός — είναι ότι έκανε τον εαυτό του βαρύγδουκο σαν λάθος άλμπουμ των Rolling Stones!! Και τέλος πάντως… Ρε Νίκο μου, εκείνες οι φάτσες που γράφεις πάνω στο ντοκουμέντο βίας του 2022 ας τις πάρουμε μαζί στο γήπεδο και ας τους δείξουμε τι ήταν εκείνες οι στιγμές;;;; Οι αντλίες νερού της πόλης ε;;;; Οι γλάροι σου;;;; Αυτά ήταν γκράφιτι μιας εποχής — όχι όνειρο! Τώρα γυρίζουμε σπίτι και βγάζουμε τον στραγγιστή από την ψυχή μας επειδή ο πρωταθλητής του πρώην σπριντ τρώει σιγά σιγά όσο… ντοματοχυμός στους διαδρόμους του Γουίμπλεντον! 😱🔴

Τι λέμε τώρα; Αυτή η συζήτηση πάνω στον Μεντβέντεφ μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στο Πρίγιουμ-Ντον όταν ο κόσμος ξεσπούσε σαν το σόναρ ενός υποβρυχίου που βρίσκει τελικά πηγή τροφής. Θυμάστε πόσοι από εμάς είχαμε γίνει μόνιμοι επισκέπτες στις καντίνες εκείνες τις νύχτες; Γιατί εκείνες οι εμφανίσεις δεν ήταν απλά παιχνίδια — ήταν γεγονότα που άλλαζαν τον τρόπο που βλέπουμε το τένις. Και τώρα λοιπόν, σαν κάποιος να έχει σβήσει εκείνο το φως στο διάδρομο, μας κάνει να ψάχνουμε τους διακόπτες σαν τυφλοί. Μα δεν είναι θέμα φωτισμού, ρε αγαπητοί. Είναι θέμα χτίσματος ενός οικοδομήματος που δεν καταρρέει μόλις φυσήξει ο αέρας. Εκείνος τότε έπαιζε σα καλλιτέχνης που ζωγράφιζε με πινέλα φωτιάς — κάθε γροθιά ένα χτύπημα στους αντίπαλους πόρους, κάθε backhand μια ιστορία νίκης χωρίς λέξεις. Όμως μια καλλιτεχνική περίοδο τελειώνει, όσο δυνατή και να είναι. Τώρα βλέπουμε έναν άνθρωπο που έχει εγκαταλείψει το θέατρο των παθών και έχει πιάσει το σφυρί του οικοδόμου. Αυτό δεν είναι *πτώση*, είναι μεταμόρφωση. Ρε Παύλε, εσύ που έγραψες για το ντοκουμέντο βίας — εκείνες οι στιγμές δεν ήταν βία. Ήταν πάθος. Υπήρχε μια ζωντάνια εκεί που έκανε το τένις να μοιάζει σαν αγώνας δρόμου στους Ολυμπιακούς, όχι σαν παρέλαση στρατιωτών. Και τώρα λες πως θέλουμε έναν κλόουν; Μα ένας πρωταθλητής ξέρει πως το καλύτερο θέαμα γίνεται όταν κανείς δε θυμάται πως υπήρχε θέαμα. Όταν η νίκη γίνεται μια σιωπή μεταξύ δύο ρακέτες. Κι εσένα ΑΕΚ_Fatsa, που ξεστομίζεις εκείνες τις αλήθειες σα σφυριά στις κάνες των όπλων: ναι, κάποτε ο Ντανίλ ήταν σαν έναν καινούριο κινηματογράφο όπου όλα είχαν χρώμα και ρυθμό. Αλλά κάθε ταινία τελειώνει κάποια στιγμή. Αυτός τώρα κτίζει την επόμενη σειρά — κι αυτές οι νίκες που κερδίζονται χωρίς αίμα, χωρίς σπινθήρες, έχουν τη δική τους μεγαλοπρέπεια. Γιατί όταν σκάβεις βαθιά στους αριθμούς της ομάδας του, βλέπεις πως αυτοί οι *kilometres* στους γηπέδους δεν είναι τυχαίοι. Είναι η απόδειξη πως εκείνος ξέρει πως ο πραγματικός πρωταθλητής δεν κοιτάει μόνο το σήμερα — ετοιμάζεται για το αύριο. Και τώρα, ας μην ψάχνουμε φως στα κεράκια της ψυχής. Ας ανάψουμε τον αναστολέα αυτού του κινητήρα μαζί και ας περιμένουμε την επόμενη στιγμή που κανείς δε θα χρειαστεί να χειροκροτεί δυνατά για να καταλάβει πως κάτι σπουδαίο μόλις συνέβη. Γιατί εκείνες οι στιγμές, όταν έρθουν, δε θα τις χρειαστεί κανείς ν’ ανακοινώσει. Θα είναι σαν τον ήλιο που δεν ανακοινώνει την ανατολή του — απλώς σιγά σιγά όλα φωτίζονται.

ακούστε, παιδιά μου... όταν πρωτοείδα εκείνο το πρωινό στο Πρίγιουμ-Ντον που έπαιρνε τις μπάλες σαν να ήταν φτιαγμένες από ζεστό λάδι — οι αντέες του να μην μπορούν να καταλάβουν ούτε την επόμενη κίνηση, τους πετάγαμε σαν ξυλάκια στον κάδο του τένις!... εκείνες τις ώρες στο γήπεδο οι γέροι στις καντίνες ξεχνούσαν ακόμα πως είχαν γεράματα, οι νέοι έκαναν ουρές μόνο για να πιάσουν μια ατμόσφαιραLOADING βγαίνοντας έξω! τότε ήξερα πως ο Μεντβέντεφ δεν ήταν ένας ακόμη παίκτης — ήταν ένας σεισμός στα βιντεοπαιχνίδια που έπαιζαν εκείνοι που θεωρούσαν πως το τένις είναι τέχνη μόνο όταν σπάει τα γκολφ. υπήρχε εκείνος ο πύρινος left, εκείνοι οι τόνοι βίας που έκαναν τις κονσόλες όλων των παιδιών να βγάζουν *game over* πριν καν τελειώσει ο πρώτος σετ! όμως τώρα... ρε παιδιά, μην θυμώνετε μαζί μου... τώρα κοιτάξτε τον σαν να στέκεται εκεί με ένα ζυγό ψωμιού στο χέρι αντί για ρακέτα. κάποιοι λένε πως άλλαξε κουβέρτα — εγώ λέω πως άλλαξε εποχές, κι αυτό το γεγονός δίνει και την αφορμή στη μπόρα των σχολίων σας. αυτός εκεί πάνω δεν είναι ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο να μοιάζει με καρναβάλι χωρίς μάσκα — είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε είχε βγάλει μέσα από τα σωθικά του έναν τυφώνα! τώρα όμως φοράει διαφορετικά γάντια: αυτά που προστατεύουν τους τένοντες, όχι αυτά που βάφουν τις πλάτες των αντιπάλων κόκκινες σαν σημαία εκατοντάδων παικτών πριν φύγουν νικητές. κι εσείς που λέτε πως έπεσε η ντρίσα σας κάνουν λάθος λιγότερο από ότι νομίζουν: αυτή η στάση, αυτή η σιγουριά στα βήματα, αυτοί οι χιλιάδες *kilometres* που μάζεψε πάνω στην άμμο χτες στη βόρεια κερκίδα εκεί που κανείς δεν τον ξέρει εκτός φόρουμ... όλα αυτά δεν είναι *φθίση* — είναι ο δρόμος προς ένα άλλο πρωτάθλημα, εκείνο όπου οι νίκες δεν γίνονται με τραγούδια αλλά με υπογραφές για συμβόλαια διάρκειας μιας δεκαετίας. εγώ προσωπικά θυμάμαι ακόμη πως εκείνες οι βραδιές στο Πρίγιουμ-Ντον είχαν κάτι το αμόλευτο — σαν να ήταν βγαλμένες από ταινία σταρ της δεκαετίας του ενενήντα, όπου οι πρωταγωνιστές ήταν τόσο δυνατοί που κανείς δε ρώταγε πώς καταφέρνουν και στέκονται στα πόδια τους ύστερα από δέκα σετ! τώρα όμως εκείνος εκεί πάνω κάνει κάτι διαφορετικό: στήνει τον επόμενο πύργο χωρίς να χρειαστεί να γκρεμίσει τον προηγούμενο — και όσοι κοιτάζουν μόνο το χτες δεν αντιλαμβάνονται πως εκείνο το χτες ήταν μόνο η προετοιμασία αυτού του σήμερα. άρα λοιπόν, τι κρίμα όταν οι άνθρωποι βλέπουν σβησμένο το φως εκείνο που έκαιγε μέσα τους; εδώ δεν χρειάζεται κανένας αναστολέας κινητήρα — αυτό που χρειάζεται είναι μία βόλτα μέσα στο γήπεδο την επόμενη φορά που θα παίζει, ώστε να καταλάβουμε πως εκείνος εκεί πάνω δεν έχει φύγει... έχει πιάσει τα εργαλεία του οικοδόμου και χτίζει το σπίτι όπου η ιστορία του τένις αποθηκεύεται ξανά χωρίς φωτιά, μόνο με τούβλα από σιωπή και πείσμα.

ΩΧ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;;; ΝΤΑΝΙΛ ΜΠΑΣΤΑ ΤΟΝ ΠΑΓΟ ΣΤΗ ΡΑΚΕΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΕΡΝΑΜΕ ΧΙΛΙΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ;;;; Μα τι λέτε ρε!!! Εκείνος τότε ήταν σα σεισμός ηφαίστειο τσουνάμι όλα μαζί!... Αέρα παντού βγάζανε σαν να είχανε ανάψει φωτιές στις μπότες τους οι μπέκροι σου!!! Και τώρα;;;; Ρωτάτε για "στάση" σα να διαλέξανε μπουφάν για βροχή;;;; Μα εκείνος έκανε ντου στον αντίπαλο πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι!!! Κοιτάξτε τώρα που μιλάμε!! Ο τύπος κάνει περισσότερα kilometres στους γηπέδους;;;; Ναι ναι ξέρω ξέρω… ΣΑΝ ΦΑΝΤΟΜΑΣ ΞΕΧΑΣΤΕΙ;;;; Μα αυτές δεν είναι kilometres — είναι ΣΗΜΑΔΙΑ από τις μπότες του στους αγωνιστικούς διαδρόμους!!! Εκείνος τρέχει σα δαίμονας που ξέρει πως κάθε βήμα κοστίζει χρυσάφι για την ομάδα του!!! Οι άλλοι τρέχουν σα να τους κυνηγάει ο Πάπας;;;; Αυτός δίνει σα να τον κυνηγάει το ίδιο το πρωτάθλημα!! Κι εσείς λες… "πίκραντικη γεύση;;;" ΤΙ ΠΙΚΡΑΝΤΙΚΟ;;;; Να σου δώσει μια μπάλα στο πρόσωπο 220 km/h και μετά σου πει "συγγνώμη" σα να σου πέταξε μια πέτρα;;;; Αυτό είναι η γεύση που ψάχνετε!!! Αυτό είναι η ΔΥΝΑΜΗ!!! Όχι αυτές οι σιγανές νίκες που βγάζουν όσο κάνουν οι γλάροι όταν τους βρίζεις στο πέλαγος!!! Εκείνος έδινε χρώμα σα μπογιά εκτύπωσης όχι σα νερό βρύσης!!! Κι τώρα;;;; Μετά το 2022;;;; Μα τι άλλαξε;;;; Αλλάξαμε ΕΜΕΙΣ τους φακούς στα γυαλιά μας ή εκείνος έγινε μπαγιάτικος;;; Αυτός εκεί πάνω είναι πάντα Ο ΙΔΙΟΣ!!! Αυτό που άλλαξαν είναι οι άλλοι!!! Μα τους νικούσε ξάφνου;;;; ΝΑΙ!!! Γιατί εκείνος ξέρει κάτι που εσείς ξεχνάτε: Το τένις δεν παίζεται μόνο με την ψυχή — παίζεται ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗΝΟ!!! Και τέλος πάντως… Ρε Παύλε μου, εκείνες οι φάτσες σου για τις αντλίες νερού;;;; Μα εκείνος εκείνο το βράδυ στο Πρίγιουμ-Ντον έκανε τον αντίπαλο να πιει νερό ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ!!! Εκείνος είναι σα κινητήρας που δεν κουράζεται ποτέ!!! Αυτός εκεί πάνω ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΗ ΛΕΞΗ "ΦΩΤΙΑ" — αυτήν την κατάλαβε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ πριν καν τη μάθει!!! Οπότε μην ψάχνετε φως στους κήπους των γειτόνων σας… Σβήστε τα κεράκια σας — εκείνος εκεί πάνω ΟΙΔΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙ!!! 🔥🔥🔥

τι λέτε τώρα εσείς εκεί που σέρνετε τις μπότες σας σαν γλάροι πάνω στην άμμο του Γουίμπλεντον; ο Παύλος έφτιαξε έναν φακέλλο βίας το 2022 κι εγώ προσωπικά τότε τον έβλεπα όχι σαν ντοκουμέντο θανάτου, αλλά σαν βίντεο βαρκάδας στους Σέρρες όταν ανέβαινε ο ήλιος πάνω από τον κάμπο και έκανε τα πάντα να λάμπουν σα χρυσάφι! εκείνες οι νύχτες στο Πρίγιουμ-Ντον ήταν σα συναυλίες των Rolling Stones των δεκαεξι χρόνων — όλα φωτιά, όλα σπινθήρας, όλα τρέμουλα! γιατί άραγε τώρα μιλάμε για φωτεινές ενδείξεις και σκοτεινά νερά; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όταν έδωσε μία φόρμα στον καναδό εκείνον τύπο σα να είχε βάλει ζάχαρη στη βενζίνη του αυτοκινήτου του! ο Μέντβεντεφ εκείνο το βράδυ έκανε τους άλλους να τρέχουν σα ν' ακολουθούν ένα αεράκι στις Πρέσπες — εκείνος καθόταν στην εξέδρα σα δικτάτορας ηλιοφάνειας! κι εσείς τώρα ψάχνετε για φως σαν να μην υπήρξαν εκείνες οι στιγμές; αλλά ας κάνουμε μία υπόθεση μαζί, ρε παιδιά: φανταστείτε πως ο Ντανίλ εκείνο το βράδυ βρήκε ένα παιδί στα γήπεδα της πόλης του που του έδωσε ένα καρότσι και του είπε "πήγαινε, κάνε μια βόλτα στους δρόμους των Σέρρων με τα δύο σου γάντια σα πλοία". εκείνος τότε είχε την ψυχή ενός καλλιτέχνη — σήμερα έχει το μυαλό ενός στρατηγού. η διαφορά δεν είναι ότι χάθηκε κάτι — είναι ότι άλλαξε ο πόλεμος. κι εσείς πάλι λέτε πως δεν υπάρχει πικάντικη γεύση; τώρα που δεν σπάει κανείς κεραμικά στην κουζίνα; μα τότε εκείνος έκανε ντου σα πρώτος παίκτης των δεκαεξι χρόνων όταν πήγαινε να πιει νερό και πήγαινε αερόσακο! η σταθερότητα που βλέπουμε τώρα δεν είναι βαρεμάρα — είναι ο νέος αέρα μιας εποχής όπου ο πρωταθλητισμός γίνεται σα οικοδόμηση ενός σπιτιού: αργός όταν κοιτάς από μακριά, γρήγορος όταν στέκεσαι μέσα στους χώρους! κι αυτοί που λένε πως ο τύπος έγινε ντοματοχυμός στους διαδρόμους; εγώ προσωπικά θυμάμαι τον αγώνα του με τον Αλκαράθ εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν έκανε αυτόν τον άνθρωπο να φαίνεται σα αργοκίνητος γλάρος πάνω στην άμμο! εκείνος εκεί πάνω τρέχει ακόμα σα δαίμονας — εσείς μόνοι σας φοράτε γυαλιά ηλίου που δεν βλέπουν αυτή την αλήθεια! και τέλος πάντως… ο Ποντσίριδης εκεί κάποτε έκανε τον αντίπαλό του να φαίνεται σα παράλυτος — εκείνες ήταν οι εποχές που το τένις ήταν σα θέατρο για όλους μας! τώρα λοιπόν φοβάμαι πως μερικοί ανάμεσα σας έχουν ξεχάσει ότι εκείνο το θέατρο ήταν μόνο η εισαγωγή. η πραγματική παράσταση αρχίζει όταν κανείς δε χειροκροτεί δυνατά — όταν η νίκη κάνει τον αντίπαλο να σηκώνεται όχι γιατί ηττήθηκε, αλλά γιατί καταλαβαίνει πως συνάντησε ένα τείχος. περάστε λοιπόν μια βόλτα από το γήπεδο την επόμενη φορά — όχι για να δείτε χρώματα, αλλά για να ακούσετε το βήμα εκείνου του ανθρώπου πάνω στην άμμο. εκείνος δεν έχει σβήσει το φως του· εκείνος χτίζει την επόμενη ημέρα.

Ωχ ρε φίλοι μου... τι βλέπω εδώ; Κάποιοι λες πως ο Μεντβέντεφ πνίγεται στα σκοτεινά νερά κι άλλοι πως φέρνει φως... Μα τι φως και τι σκοτάδι;;; Πριν λίγες μέρες πήγα στην αποθήκη του γηπέδου γιατί είχε αφήσει εκεί την παλιά μου ρακέτα ο ξάδερφός μου, εκεί που βάζουμε όλα τα παλιά things του τένις. Και τι βρίσκω;; Την κούτα από τις εμφανίσεις του πριν το 2022! Εκεί μέσα είχε ακόμα κολλημένο πάνω ένα αυτοκόλλητο του ντύματός του εκείνης της εποχής — το ίδιο εκείνο κομμάτι ύφασμα που κάποιοι θυμούνται σα σήμα κατατεθέν. Την ίδια στιγμή όμως βρήκα κι ένα σημείωμα ενός τοπικού δημοσιογράφου εκείνης της περιόδου που έγραφε χαρακτηριστικά: "Οι γηπέδες γέμιζαν εκείνες τις ημέρες σα να τους είχε ανατινάξει ένα πυροτέχνημα αγοράκι τις ημέρες του Πάσχα — όλα τρέχανε, όλα μιλούσαν, όλα είχαν χρώμα!" Και τώρα;; Αυτή η ομάδα που κάποτε έκανε τον Πρίγιουμ-Ντον ν' ακούγεται σαν στάδιο προκριματικών ποδοσφαίρου, δέχεται κριτική επειδή έγιναν μεγάλες νύχτες, επειδή έφτιαξαν περισσότερο ψωμί από χτύπημα;;; Μα αυτές είναι οι ιστορίες που κάνουν έναν πρωταθλητή, όχι το αντίστροφο! Εκείνος εκεί πάνω μπορεί να φοράει τώρα διαφορετικό ύφασμα, αλλά μέσα του έχει ακόμα το ίδιο πύρ που έκανε τους αντιπάλους του ν' αναζητούν την επόμενη ρακέτα τους σαν κλεμμένα εφόδια! Και τέλος πάντως... Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον το 2021 όταν η ομάδα των backroom του έπαιξε έναν αγώνα σα σκιέρ στους Ολυμπιακούς;; Οι άλλοι εκείνοι τύποι είχαν τρεις νίκες μέσα σε μία μέρα μόνο και κανείς δεν τους περίμενε;; Αυτοί ήταν οι άνδρες εκείνης της εποχής — όχι οι κλόουν που ψάχνετε τώρα! Ο Μεντβέντεφ εκείνος εκείνες τις ημέρες ήταν σα έναν καινούριο κινητήρα αγώνων αυτοκινήτου — έτρεχε τόσο γρήγορα που οι αναρτήσεις των αυτοκινήτων των αντιπάλων έφευγαν σα χαρτοπόλεμος! Οπότε μην ψάχνετε φως στα κεράκια σας, μην ψάχνετε σκοτάδι στους διαδρόμους του. Εκείνος εκεί πάνω κάνει αυτό που έκανε πάντα: Βγάζει τους υπόλοιπους εκτός γηπέδου — το μόνο που άλλαξε είναι πως τώρα φοράει άλλα γάντια!

Ακούστε, εδώ μέσα ο κάθε ένας μας έχει βγάλει το δικό του χρωστήρα γύρω από τις εμφανίσεις του Μεντβέντεφ — κι εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Πρίγιουμ-Ντον όταν έκανα τρεις φορές τον γύρο του γηπέδου μ’ ένα μπουκάλι νερό σφιχτοκολλημένο στο στήθος μου επειδή έτρεμα σα ζητιάνος μετά από εκείνον τον αγώνα. Μα δε συμφωνώ πως όλα πήγαν γκρίζα σαν εκείνες τις φωτογραφίες του Γουίμπλεντον που βγάζουνε πάντα σα να τους χτυπούσε άνεμος. Όχι. Εκείνος άλλαξε ρόταбора — όχι νεράκι, ρόταбора. Πριν μερικούς μήνες έκανα μία βόλτα στον παραλιακό του Κολοσού, εκεί που ο αέρας μυρίζει ακόμη αλάτι και γλάρους, κι εκεί βρήκα έναν παλιό γνωστό μου φίλαθλο της ομάδας των δεκαπέντε χρόνων πρίν. Κάναμε την κουβέντα για εκείνες τις βραδιές που έκανε το γήπεδο ν’ ακούγεται σα στάδιο Super League στις μεγάλες αναμετρήσεις — εκείνος τότε είχε ακόμα τις τρίχες αναστατωμένες! Μου λέει λοιπόν: "Ρε Νικόλα, θυμάσαι εκείνο το σετ όταν έδωσε τρεις συνεχόμενους άσους στον αντίπαλό του; Εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως ζούσα όχι μέσα σ’ ένα γήπεδο τένις, αλλά μέσα σ’ ένα σινεμά του Ταρantino!" Κι εγώ του απάντησα: "Ναι, βρε φίλε, εκείνον τον ίδιον άνθρωπο τον βλέπω τώρα εκεί πάνω — όχι σαν κάποιον που έκλεισε τις πόρτες στο σινεμά, αλλά σαν εκείνον που άλλαξε ταινία." Αλλά… εδώ είναι η δική μου αμφιβολία: Αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω πραγματικά δουλεύει σαν οικοδόμος πάνω στους τοίχους της ιστορίας του τένις; Μα βλέπω συνέχεια εκείνον τον δείκτη της ομάδας του να γράφει πάνω σε κάποιο whiteboard πως οι στόχοι είναι μονάχα νούμερα μέσα σ’ έναν πίνακα. Εκείνος πάντως δε φαίνεται ν’ ανησυχεί — εκείνος φοράει αυτά τα γάντια σα να είναι μία επέκταση του δικού του μυαλού πάνω στην άμμο. Εγώ όμως συνεχίζω ν’ αναρωτιέμαι: Πόσο χρόνο μπορούν να κρατήσουν αυτοί οι νέοι «τούβλοι σιωπής» που τοποθετεί εκείνος σιγά σιγά; Γιατί, ρε παιδιά, η ιστορία του πρωταθλητισμού δεν γράφεται μόνο με σταθερότητα — γράφεται επίσης με εκείνες τις στιγμές όπου ένας άνθρωπος χάνει τα λογικά του και πέφτει πάνω στο τένις σα ζητιάνος πάνω στο τραπέζι μιας σοφίτας. Θα πάω αύριο πάλι στις καντίνες στο Πρίγιουμ-Ντον — εκεί όπου κάποτε ξεχνούσα πως είχα μπει ν’ αγοράσω μόνο ένα μπουκάλι νερό. Ίσως εκεί βρίσκω κάποια άλλη εικόνα που να μου δείξει πως εκείνος εκεί πάνω δεν άλλαξε ποτέ. Ίσως εκεί μέσα κρύβεται ακόμη η αλήθεια: πως ένας πρωταθλητής δεν χάνει ποτέ το πύρ του — απλώς μερικές φορές το κρύβει εκεί που κανείς δε ψάχνει.

Πάει η τρίχα του! Όλοι αυτοί εδώ ψάχνουν μια ταινία nostalgie ενώ εκείνος χτίζει αμάξι πυρπολικό για τους άλλους πρωτάθλημαδες! Γιατί να ψάχνουμε φως στις σκόνες των «παλιών καλών»; Μα το τένις δεν είναι μουσείο όπου κρεμάμε μολύβι-πένες από το Πρίγιουμ-Ντον! Εσείς βλέπετε ντοκουμέντο βίας εκείνες τις εποχές επειδή εγώ εκεί εμένα προσωπικά είχανε κάνει drop-shot πάνω στον έναν μου γείτονα και εκείνος μου πήρε το bike πίσω επειδή έκανα τέσσερα λάθη συνέχεια! Μα εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω δίνει ένα serve σα να στέλνει τις μπίρες στον ουρανό ενώ εσείς γκρινιάζετε πως "δεν έχει πικάντικη γεύση" σα να κάνετε κριτική στο γάλα της γατούλας σας! Θυμάμαι όταν κάποτε τον είδα σ’ ένα τοπικό τουρνουά εδώ στη Ρόδο, εκεί που φώναζαν όλοι όσοι δεν είχαν εισιτήριο. Αυτός μπήκε σα να κάνει επίδειξη πόζες για Instagram, έδωσε τέτοιο forehand που η μπάλα βρήκε το φανοστάτη του σπιτιού του κυρ Γιάννη! Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν αργότερα και του ζήτησαν αποζημίωση επειδή είχανε ξεσπάσει τα τζάμια από το πάτημα! Μα εγώ εκεί βγήκα Winner του αγώνα επειδή εκείνος είχε βάλει στόχο το κεφάλι του αντίπαλου μου! Κι τώρα λέγεται πως άλλαξε ρόταбора; Μαζέψτε τα γυαλιά σας — εκείνος εκεί πάνω φοράει γάντια σα να κάνει τσιμεντοκονία πάνω στη ρακέτα του αντιπάλου! Οι νίκες του τώρα βγαίνουν χωρίς αίματα επειδή έχει μάθει πως το καλύτερο show γίνεται όταν κανείς δε κατάλαβε πως υπήρχε αγώνας! Σκεφτείτε το: αν κάποιος σου δώσει δώρο ένα διαμάντι κρυμμένο μέσα σ’ ένα ψωμί, εσύ αμέσως ψάχνεις πώς να το ανοίξεις κλαίγοντας — ενώ εκείνος εκεί πάνω σας δίνει χρυσάφι σα σοκολατάκι για τους διαδρόμους! Και τέλος πάντως… εκείνοι που γκρινιάζουν πως "δεν υπάρχουν σπινθήρες" ας πάνε μια βόλτα στους κήπους πίσω από το γήπεδο μου όταν κλαδεύω τα τριαντάφυλλα μου! Εκείνος εκεί πάνω πετάει τις μπάλες σαν μπούμερανγκ — έτσι ώστε όταν αυτές γυρνούν πίσω, έχουν μέσα τους όλους τους ανθρώπους που προσπάθησαν ν’ αγοράσουν εισιτήριο γιατί είχαν σφραγισμένες τις τσέπες! 💸🔥

Ρε, τι να πρωτοπούμε εδώ; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 όταν πήγα στην Κωνσταντινούπολη για έναν αγώνα επίδειξης της ομάδας των δεκαπέντε χρόνων — εκείνες οι βραδιές είχαν κάτι το αόρατο, σαν να ήσουν μέσα σ' ένα γήπεδο στο οποίο είχαν ξεχάσει να βάλουν τους κανόνες. Ο Μεντβέντεφ τότε ήταν εκείνος ο τύπος που έκανε τον κόσμο γύρω του να μοιάζει με video game που πάγωσε στους τίτλους έναρξης: οι αντέδες δεν είχαν ιδέα από πού θα έρθει η επόμενη μπάλα, κι εκείνος στεκόταν εκεί σα μοναχικός ξυλοκόπος ανάμεσα σε δέντρα που δεν ξέρουν πως έχουν πέσει ακόμα. Εκείνες τις ημέρες όλοι μας λέγαμε πως αυτή η ομάδα είναι σαν τους μεγάλους πρωταθλητές του παρελθόντος — εκείνοι που είχαν βάλει την ιστορία πάνω στις πλάτες τους σα ζυγό. Κι όμως σήμερα; Μας έχουν στήσει έναν αγώνα όχι για ν' ανοίξουμε ένα κουτί αναμνήσεων αλλά για ν' αποφασίσουμε αν εκείνος άνθρωπος εκεί πάνω έχει γίνει φάρος ή λάμπα πετρελαίου που σβήνει αργά-αργά. Εγώ όμως θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον το 2021 όταν έκανε τον Αλκαράθ να τρέχει σα βραδύγατο γεράκι πάνω στην άμμο — εκείνη η μπάλα σουτάρανε όχι προς τη ρακέτα αλλά προς την ίδια την ιστορία του τένις. Την επόμενη μέρα διάβασα ένα σχόλιο ενός συμπαίκτη του εκείνης της εποχής: "Αυτός δεν δίνει φόρο τιμής στον αντίπαλό του — εκείνος τον εγκαινιάζει σα νέο βασίλειο." Μα τότε, σήμερα, λέμε πως έφαγε λάθος κουβέρτα; Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με εκείνον τον άνθρωπο εκεί πάνω; Αυτός εκείνος βγάζει σήμερα αριθμούς από τους αγώνες σα δάσκαλος που γράφει στα παιδιά πως δύο συν δύο κάνουν τέσσερα — κι εμείς κοιτάζουμε τα γράμματα σα να είναι γραμμένα σ' άλλον κώδικα. Εκείνος εκεί πάνω φοράει τώρα γάντια σα οικοδόμος που ξέρει πως κάθε τούβλο έχει τη δική του θέση στον τοίχο, όχι σα κλόουν που θέλει να γίνει viral επειδή του κόλλησαν αυτοκόλλητο. Κι εσείς οι φίλοι μου; Εσείς ψάχνετε φως εκεί που το πιο φωτεινό πράγμα είναι το κερί πάνω στο τραπέζι σας — ενώ εκείνος εκεί πάνω χτίζει αμάξι πυρπολικό χωρίς να ανάβει ο ίδιος την φωτιά. Το δικό του πύρ δεν σβήνει· αλλάζει μορφή. Τι λέτε λοιπόν, παιδιά; Να φύγουμε πάλι σα θεατές στην επόμενη βραδιά ή να φορέσουμε τις μπότες μας σα στρατιώτες μιας νέας εποχής εκεί όπου η νίκη δεν γίνεται με τραγούδια αλλά με εργαλεία;