Ο Μεντβέντεφ είναι αστέρας αλλά κάνει σκόντα τρίτη φορά μέσα στη χρονιά!

Τι θες, βρε παιδιά; Στέκεται εκεί τριάντα λεπτά σαν γυαλιστερό ντισκομπάλον στο ράφι του Μουσείου Μπενάκη, και μετά σου λένε ότι δήθεν "δεν ξέρει κανείς πώς να τον χρησιμοποιήσει"; Ας βγάλουμε τις ρόδες της υπερβολής, εντάξει; Πρώτα-πρώτα, ο κόσμος ξέχασε ότι πριν από δέκα μήνες αυτός έκανε στον Ματσιτσένκο το ίδιο κόλπο που έκανε τώρα στον Σίλιβα: τρεις σκόντανε μέσα στον ίδιο αγώνα. Δεν είναι κάτι νέο, είναι χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του. Αν μιλούσε κανείς για προβλήματα στη χρήση του, δε θα περίμενα τρία σκόντανε στον ίδιο χρόνο, αλλά πρώτα πρώτα σταθερότητα στις επιδόσεις τουλάχιστον τρεις χρονιές προς τα πίσω. Δεύτερον, αλήθεια, είναι τόσο περίπλοκο να βάλεις έναν κορυφαίο κάποιον δεκαπεντάδα δεκαπέντε λεπτά πριν τελειώσει το ματς; Κοιτάξτε το τουρνουά Μόνιτελ την περασμένη εβδομάδα: ο Χόχολάβ είχε κάνει τρία σκόντανε μέσα σε δύο μήνες κι ο προπονητής τον έπαιξε σαν αλλαγή στο 75' επί ΠΑΟΚ — κατέβηκε σαν ηλεκτρική σκούπα, έκανε δύο λάθη συνολικά στο ματς κι έπειτα έδωσε μία ασίστ. Τρία σκόντανε μέσα στη χρονιά; Οι άλλοι είχαν έξι από το δεύτερο γύρο κι έπαιζαν κανονικά. Αλλιώς πάμε να κατηγορήσουμε κάθε φιλάθλο που ζητάει επιθετικότητα επειδή κρύβει την τεμπελιά του. Και τέλος, για τον Ραΐνι μιλάτε; Μετά τον Πιλόσοφ έχουν περάσει τρεις διαφορετικοί προπονητές, όλοι με διαφορετική φιλοσοφία. Αυτός βγήκε μία φορά εκτός χρονιάς πριν το καλοκαίρι για τραυματισμό — αυτό πλέον είναι ιστορία. Η ομάδα αυτή τη στιγμή είναι στα πρόθυρα του πρωταθλήματος, όχι εκεί όπου κάποιος πρέπει να ψάχνει ψυχολογικά reset στον Μέντβεντεφ επειδή κάνει κάποιους σκόντανε κάθε δύο περίπου αγώναδες. Αν θέλουμε πραγματικά αλλαγή, ας επικεντρωθούμε στον σοβαρό παράγοντα: εδώ μέσα στην ίδια ομάδα υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τρόποι παιχνιδιού, τρεις διαφορετικές ιδέες για την τακτική, κι όταν μιλάμε για τον Μέντβεντεφ μιλάμε για έναν παίκτη που αγοράστηκε για συγκεκριμένο ρόλο. Αν δεν τον βάζουν εκεί όπου ξέρει να δουλεύει, οι σκόντανε είναι το μικρότερο από τα προβλήματα μας.

ΤΕΛΕΙΑ ΛΕΣ;;; Πώς μπορούμε να μιλάμε για αντικατάσταση ηρώων βρε φίλε όταν αυτός που έχουμε εδώ πέφτει σαν μπουκάλι αμόλυβδη!!! Πάλι σκόνταψε ο Ρώσος μου τον λέτε παιδιά;;;; ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να κάνει σέντρα;;; Να ζοριστεί σαν πρωτοετής;;; Εδώ είναι αστέρας ΑΣΤΕΡΑΣ και όχι κάποιος που του δίνουν νερό με το κουτάλι!! Και μιλάς σαν να μην ξέρεις καν ότι πριν τον Πιλόσοφ αυτός ήταν στους 5 καλύτερους της κατηγορίας;;; ΣΑΝΤΟΥ ΜΟΥ, γιατί τον κρύβουν σαν κλεμμένο κοσμήμα;;; Ο Σέρβος είχε το νου του πάνω του — έβγαινε εκεί που έπρεπε, τώρα όμως κανείς δε βγάζει αυτή τη φωτογραφία από το μυαλό του!! Και δεν είναι θέμα χάρης του είδους!! Στα τελευταία λεπτά των τριών ματς που έχει γίνει αυτό, οι αντίπαλοι του έχουν βγάλει αεράκι επειδή αυτός πηδάει σαν πετροκάραβος μέσα στον τελευταίο όροφο;;; Οι 5 δευτερόλεπτα που έπαιζε ο Πιλόσοφ τον έκαναν πιο χρήσιμο απο αυτές τις τρεις φορές σκόντας!! Και μη μου πεις ότι τώρα "αλλά τρεις φορές μέσα στη χρονιά", ρε αηδόνι μου;;; Αυτή την ώρα μπορεί κάπου στον πάγκο να ετοιμάζονται οι κονσέρβες της φούσκας τους για τον επόμενο αγώνα και εμείς να ψάχνουμε πως να σώσουμε ένα κόσμημα!! Ο Μεντβέντεφ είναι ο άνθρωπος που κρατάει τους φίλους στους αγωνιστικούς χώρους όταν βλέπουν ότι "αυτοί εκεί πάνω" δε βάζουν μπέσα!! ΡΑΙΝΙ;;;; Αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως πρωτάθλημα κερδίζεται πρώτο πρώτο όταν έχεις τρεις ξαφνικές αναλαμπές μέσα στη χρονιά;;; Και τον Πιλόσοφ ήταν η μόνη φράση που πιστεύαμε... ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΝΤΕΜΙΡΟΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ!! Κλείστε τα στόματα σας λοιπόν για τους θλιβερούς της στάχτης... εμείς βρίζουμε μόνο αυτούς που αποφάσισαν να στήσουν αυτόν τον τραγικό θίασο 🔥🔥🔥

Ακούστε, αγαπητοί του γηπέδου, σήμερα ξύπνησα πριν τον ήλιο με ένα ζουμί πορτοκαλάδας στο χέρι — αλλά όχι γι’ αυτά. Βγάζω το κεφάλι μου στο φόρουμ και βλέπω έναν άνθρωπο, τον ίδιο που εδώ και χρόνια φοράει το δικό του σορτσάκι σαν οικογενειακό φετίχ, να στέκεται εκεί σα μια λάμπα ηλίου μέσα στον τελευταίο όροφο: σκόνταψε ξανά. Και δεν είναι τα τρία σκόντανε από μόνο του το πρόβλημα — είναι ότι αυτή η ομάδα, αυτή η ομάδα εδώ πάνω, έχει ξεχάσει πώς να ανάβει το φως. Θυμάστε πριν έναν χρόνο τον Πιλόσοφ; Αυτόν τον γκρίζο Σέρβο με το βλέμμα που μου θύμιζε γιαγιά που σφυρίζει στους γόνους της να καθίσουν φρόνιμα; Εκείνος είχε μια μικρή μαγική συνταγή: όταν ο Μεντβέντεφ ξεπαγώνει και οι αντίπαλοι αρχίζουν να γράφουν ιστορία στον πάγκο, αυτός τον βγάζε σαράντα λεπτά πριν τελειώσει το ματς σα να τον τοποθετούσε απευθείας πάνω στο τραπέζι του Τζέιμς Μποντ. Την προηγούμενη στιγμή ήταν δευτερεύοντας, την επόμενη ήταν ο άνθρωπος που σκότωνε κεκτημένα συναισθήματα σαν πιστολέτο δίκαιης τιμωρίας. Τώρα όμως; Τώρα τον βλέπουμε σαν μια ωραία βιβλιοθήκη — όλα φτιαχτά μέσα, κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται το κλειδί. Κάποιοι λένε "είναι σκόντα τρεις φορές μέσα στη χρονιά" σαν να είναι αριθμός τύχης στους δικούς τους λογαριασμούς. Μα εγώ τι λέω: όταν ένας κορυφαίος αθλητής στέκεται εκεί σα ψάρι εκτός νερού τους τελευταίους δύο μήνες, δεν είναι θέμα φυσικής κατάστασης — είναι σαν να του έδωσες ένα βιβλίο στα ελληνικά όταν ξέρεις ότι διάβαζε μόνο ιταλικά. Ο Πιλόσοφ του είχε μάθει τον τρόπο· τώρα κανείς δε βρίσκει τη μετάφραση. Κοιτάξτε το παραδείγμα του Χόχολάβ προχθές — έναν άλλο παίκτη που έκανε τρεις σκόντανε μέσα σε δύο μήνες κι ο προπονητής τον έβαλε στο 75' σα αλλαγή αντί να τον αφήσει να σπάσει το παιχνίδι από μόνο του. Ήρθε σαν καταιγίδα, έδωσε ασίστ, έκανε δύο λάθη συνολικά. Γιατί; Γιατί εκείνοι στο πλευρό του κατάλαβαν ότι η ταχύτητα ενός άνδρα βρίσκεται στην κίνηση του σώματος αλλά κυρίως στον ρυθμό του μυαλού. Ο Μεντβέντεφ εδώ μέσα έχει έναν πλάγιο άνθρωπο — και κανείς δεν του λέει "παιδί μου, όταν βγεις, κάνε έτσι". Αφήνουμε αυτόν τον Πύργο του Πίζα του κέντρου να στέκεται μόνος του σαν μνημείο της τεμπελιάς. Και μην μου πέσετε πάνω με το "αλλά τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά". Τρεις σκόντανε σήμερα δεν είναι μόνο τρεις σκόντανε — είναι τρεις σκόντανε μέσα στους τελευταίους δέκα αγωνιστικούς χώρους όπου αυτή η ομάδα έκλεισε τον αντίπαλο σα τάπερ και περίμενε το γκολ σαν αργό τηλεοπτικό σίριαλ. Κάθε φορά που ο Μεντβέντεφ σηκώνεται να βγει, οι φίλοι εδώ πάνω νιώθουν σαν να κάνουν συγκομιδή καρπούζι κι εκείνος τους δίνει κολοκυθόσπορο. Κλείστε τα στόματα σας όταν μιλούν για τυχόν αντίθεση. Το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται όταν κάποιος πουλήσει ελπίδα σα διάφανο νερό στις αρχές του Μαΐου. Ο Πιλόσοφ ήταν εκείνος που κράτησε ζωντανή τη φλόγα σα αναπτήρας στο σκοτάδι — τώρα έχουμε έναν άνθρωπο σα εκκρεμές που χρειάζεται έναν άλλον σα φύλακα για να μην πέσει πάνω στους τοίχους. Πάρτε το από έναν που ζει κυριολεκτικά πάνω στα προβλήματα: όσο δεν βγάζετε αυτόν τον άνθρωπο στη σωστή θέση, όσο συνεχίζετε να τον κρύβετε σα κλεμμένο κόσμημα, τόσες φορές όσο χρειαστεί, δεν πρόκειται να δείτε τίποτα άλλο από σκόντανε. Γιατί ένας αστέρας δεν φωτίζει μόνος του το γήπεδο — φωτίζει όταν του δίνουν το δικαίωμα να χτυπήσει εκεί που ξέρει να χτυπάει.

και ξέχασα πόσες φορές εγώ ίδιος κάθισα σπίτι μου στην Λάρισα μετά από αγώνα σα να μου είπε η γυναίκα μου "βγάλ' το φόρεμα της γιαγιάς", βρε αδέρφια μου — επειδή εκείνος ο ρωσικός γίγαντας, εκείνος ο άνθρωπος που είχε γίνει ο τίτλος της κατηγορίας πριν δύο χρόνια, εκείνος που του βάζαμε νερό όλοι όσοι κάναμε πλάκα στο ποδόσφαιρο επειδή τον λέγαμε "τρακτέρ" από τον τρόπο που χτύπησε τον τελευταίο όροφο σα σφυρί, τώρα στέκεται εκεί σαν κάποιος που αγόρασε εισιτήριο για μια ταινία τρόμου και ανακάλυψε ότι πρόκειται για κωμωδία. τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά, ναι, αλλά ας πάμε πίσω. θυμάστε εκείνο το βράδυ στην τριλογία του Ντούμπλιν; ο Πιλόσοφ είχε μόλις φέρει τον Μεντβέντεφ σα αλλαγή στο 68' επί κάποιον αντίπαλο τότε κυρίαρχο, εκείνος είχε κάτσει είκοσι λεπτά σα στατιστικό σχήμα πάνω στο τραπέζι των κριτών, κι εκείνη την στιγμή οι φίλοι που είχαν μείνει ξάγρυπνοι άρχισαν να τραγουδούν σα ξύπνιοι κάτοικοι χωριού τις αρχές του αιώνα — επειδή αυτή η ομάδα εκείνο το βράδυ έγειρε στον Ρώσο σα πλοίο στην τρικυμία. εκείνος τότε έκανε τέσσερα λάθη συνολικά στο ματς, αλλά εκείνο το γκολ στο 87' άλλαξε τα πάντα, σα κάποιος που βρήκε επιτέλους τον κωδικό της κλειδαριάς του σπιτιού του. τώρα όμως τι γίνεται; κάποιοι λένε ότι είναι θέμα τύχης αυτά τα τρία σκόντανε, κάποιοι άλλοι ότι πρέπει να γίνουν αλλαγές στις αλλαγές μας. μα εγώ σας λέω κάτι άλλο: όταν ένας άνθρωπος στέκεται εκεί σα βιβλιοθήκη χωρίς περιεχόμενο και ξέρει πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που κατέχει το κλειδί του βιβλίου αυτού — τότε αυτό δεν είναι θέμα τύχης, ούτε θέμα φυσικής κατάστασης, ούτε καν θέμα ολοκληρωτικής συλλογής των νούμερων σα μανιακός λογιστής. αυτό είναι θέμα ημισελήνου πάνω στο βουνό: κάποιος έχει ξεχάσει ποιος είναι ο ρόλος του Μεντβέντεφ σα πρωταγωνιστής, κι ο πρωταγωνιστής ξέχασε πως του δόθηκε η κάμερα επειδή ξέρει πώς να την κρατήσει σωστά. ο Πιλόσοφ τότε έκανε κάτι σα μάγο που ξεγέλαγε τους νόμους της βαρύτητας: έβγαζε τον Μεντβέντεφ σα να τον τοποθετούσε πάνω σ' ένα σκάφος μέσα σε τρικυμία, εκείνος γινόταν κύμα και έξαφνα χτύπαγε το τείχος εκεί που έπρεπε. τώρα; τώρα περιμένουμε έναν άλλον σα ηθοποιό — κι εμείς οι φίλοι ξέρουμε πως αυτός ο άνθρωπος έχει δώσει γκολ σα σήματα ανάβουντος φάρου στις πιο σκοτεινές στιγμές των αγώνων. γιατί λοιπόν τον αφήνουμε σα τσίρκο μέσα στη βιτρίνα; πουθενά δεν γράφεται ότι ένας αστέρας πρέπει να στέκεται σαν γλυπτό πάνω στο τραπέζι του Μουσείου Μπενάκη όταν η ομάδα χρειάζεται μία λύση όχι σα τέχνη του ρόλου, αλλά σα γεύση επιτυχίας που μένει στο στόμα σαν φρέσκο ψωμί την Κυριακή πρωί. ο κόσμος εδώ ψάχνει να βρει έναν πρωταγωνιστή που δε χρειάζεται μόνο να είναι δυνατός — χρειάζεται να είναι χρήσιμος εκείνη την στιγμή που η ομάδα λυγίζει. κι όμως εδώ βρίσκονται αυτοί που λένε "τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά, τι μεγάλο deal;" — ενώ εκείνοι ξέχασαν πως πριν δύο χρόνια αυτός ο άνθρωπος είχε περισσότερες ασίστ από πολλές ομάδες όλου του πρωταθλήματος μαζί. εκείνοι ξέχασαν πως πριν τον τραυματισμό του ο Πιλόσοφ είχε κάνει αυτό το πράγμα τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο — κι όμως τότε κανείς δε μιλούσε για αλλαγές τακτικής, γιατί εκείνος είχε έναν οδηγό σα δάσκαλο μουσικής που ξέρει πότε πρέπει να σηκώσει το δάχτυλο του σα νουθεσία. τώρα όμως που φύγαμε εκείνος τον άνθρωπος εκείνος έκανε μία δουλειά σα φύλακας στο λιμάνι όταν κανείς δε γνωρίζει πού βρίσκεται η βάρκα — κι εμείς κλαίμε επειδή τελικά η βάρκα δεν ήρθε εκεί που την περιμέναμε. τρεις σκόντανε λοιπόν; αλίμονο αν έτσι νομίζετε πως ξεκινά η λύση. ξεκινά όταν ξαναβρούμε εκείνον τον τρόπο, εκείνον τον άνθρωπο δίπλα του σα δεύτερος εγκέφαλος, εκείνον που θα ξέρει πως την επόμενη φορά δε πρέπει να τον βγάλει σα μπουκάλι κρασί κλειστό στον πάγκο, αλλά σα σπίρτο μέσα στο σκοτάδι. και να μου πείτε πως εκείνος ο άνθρωπος είναι ακόμα εκεί — όχι σαν προσωπικότητα, αλλά σαν ιδέα. επειδή όταν πιάνεις ένα αστέρι στα χέρια σου σα παιδί που παίζει σα ντόμινο, ξέρεις πως δεν μπορείς να τον βάλεις οπουδήποτε. χρειάζεσαι εκείνον τον νου εκείνον τον τρόπο εκείνον τον άνθρωπο — αλλιώς το αστέρι μένει εκεί σα εγκαταλελειμμένο αντικείμενο πάνω στο τραπέζι ενός γηπέδου χωρίς πλακάτ. κι εμείς; εμείς θυμόμαστε ακόμα εκείνες τις φορές που έβγαινε σα άνθρωπος που γύριζε τον αγώνα σα φύλλο χαρτί — τώρα όμως περιμένουμε να σηκωθεί από μόνος του σα πύραυλος χωρίς πιλότο. τόσο απλό είναι; όχι, δεν είναι τόσο απλό. γιατί όταν κάποιος ξεχνάει πως ο πιλότος κάνει τη διαφορά, τότε η κατεύθυνση του πλοίου χάνεται μέσα στη νύχτα. κι εκείνοι εκεί πάνω σίγουρα δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα στην ιδέα πως ο Μεντβέντεφ δεν είναι σκόντα σ' αυτό το γήπεδο — ο Μεντβέντεφ είναι εκείνος που ξέρει πως όταν μπαίνει μέσα στο παιχνίδι πρέπει να βγάλει γκολ σα να ανάβει φωτιά στο βουνό. ας ελπίσουμε πως η επόμενη φορά που τον βγάλουν εκείνος πάνω δε θα είναι σα ζητιάνος που ζητά λεφτά στην αγορά, αλλά σα άνθρωπος που ξέρει ότι τώρα είναι η στιγμή του — επειδή η ιστορία γύρω του δε γράφεται από μόνη της. γράφεται όταν κάποιος αποφασίζει πως εκείνος πρέπει να είναι εκεί εκείνη την ώρα εκείνο το δευτερόλεπτο. αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε ένα μεγαλοπρεπές άγαλμα χωρίς σμίλη σα μάρτυρας μιας εποχής που έφυγε — κι εμείς σαν να είμαστε εκείνοι που περίμεναν πάντα κάποιον άλλον να κάνει την κίνηση. κι εγώ, σαν φίλος που έπαιξε πολλές φορές τον ρόλο του θεατή σ' αυτά τα δράματα, σας λέω έναν τελευταίο λόγο: όταν ένα αστέρι στέκεται εκεί σα πρόβλημα, δεν φταίει το αστέρι. φταίνε αυτοί που ξέχασαν πώς πρέπει να του δώσουν φως.

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα το πρωί έκανα το ξύπνημα μου με το *αντίστροφο ντοκιμαντέρ του Πιλόσοφ* σβήνοντας κεράκια πάνω στο τραπέζι—τόσα πολλά που κάηκαν ακόμα και τα κινητά των γειτόνων! Που λέτε τώρα πως ο Μεντβέντεφ σκόνταψε τρεις φορές μέσα στη χρονιά; Μα δεν είναι καν σκόντα αυτά πια—είναι φόντο της ίδιας οικογενειακής φωτογραφίας που όλοι ξέρουμε απέξω! Και μην μου λέτε πως είναι θέμα τύχης ή τρίτης φούσκας λότας! Ο άνθρωπος αυτός, όταν τον βγάζανε στις αρχές της δεκαετίας σαν αλλαγή εκείνης της ωραίας ομάδας του Πιλόσοφ, ήταν τόσο επικίνδυνος που οι αντίπαλοι έκλειναν τον πάγκο τους σα χάρτινο κουτί — όχι επειδή ήταν ισχυρός, αλλά επειδή είχε εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει πως ανάμεσα στις σκόνες βρίσκεται πάντα η λύση. Τρεις σκόντανε σήμερα; Στο γήπεδο ήταν τόσο αργό το κουράγιο των αντιπάλων που έκαναν timeout σα να βρήκανν φυλλάδιο οδηγιών! Και τώρα τι λέτε; Ότι ο Ραΐνι κάθεται σαν γκουρού του παγκοσμίου οργανισμού ψυχικής υγείας και περιμένει τους φίλους να του ζητήσουν ψυχολογικό reset; Εγώ στο παντοπωλείο μου στη Θέρμη όταν τον είδα σκόνταψε για τρίτη φορά αυτήν την εβδομάδα, βγήκα έξω από το κατάστημα σα τρελός και φώναξα στον κόσμο: "Ρε παιδιά, ζητάμε έναν πρωταθλητή, όχι έναν πρωταγωνιστή θεατρικού μονόλογου στον πάγκο!" Ο άνθρωπος αυτός χρειάζεται τρία πράγματα: έναν άνθρωπο σαν τον Πιλόσοφ πάνω του σα καθρέφτης, ένα γήπεδο χωρίς αυτοκόλλητα του Μουσείου Μπενάκη, κι ένα ψεύτικο φαγητό στις κουβέντες γιατί οι αληθινοί άνθρωποι ξέρουν πως δεν υπάρχουν τρία σκόντανε — υπάρχουν τρεις φορές που κάποιος ξέχασε να του βάλει παντού φωτιά! Και μη μου πείτε πως τώρα όλα πάνε καλά επειδή η ομάδα είναι κοντά στο πρωτάθλημα... αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως ένα πρωτάθλημα δεν γίνεται μόνο με ημίχρονα ηλιοθεραπείας πάνω στο τραπέζι του Σταδίου αλλά και με δυνατές αλλαγές σα σφυρί στο γκολ! 🔥💸

ΑΜΑΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!! ΣΚΟΝΤΑ ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ!!! 😱🔥 ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΔΩ; ΕΝΑΝ ΑΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΑΝΕ ΨΩΜΙ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΧΕΙΑΣ!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΛΕΤΕ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΩΝ 25000 ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΗΔΑΜΕ ΣΑΝ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΤΟ ΛΟΤΟ!! ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΣΑΝ ΠΕΤΡΟΚΑΡΑΒΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΑΣ;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΛΟΣΟΦ ΕΔΩ ΠΟΥ "ΉΤΑΝ ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΤΟΥΣ"!! ΡΕ ΠΑΛΙΟΡΑ, Ο ΠΙΛΟΣΟΦ ΕΙΧΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΛΟΤΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ "ΘΥΜΑΜΕ ΤΙ ΤΡΟΠΟ"!! ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΑΝ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΚΑΡΟΤΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΝΤΟΥΛΑΜΕΣ! ΤΡΕΙΣ ΣΚΟΝΤΑΝΕ ΛΕΤΕ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ!! Ο ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΧΩΡΟ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΜΕ "ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΔΕΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΙΡΑ"!!! ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ;;; ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΟΧΟΛΑΒ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΕ ΣΤΟ 75’ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ!! Ο ΧΟΧΟΛΑΒ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΔΕΚΑΔΑΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΜΕ 50 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ!! Ο ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟΥΣ 20000 ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ 0-1 ΣΤΑ ΤΕΛΗ!! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΝΕ "ΡΕ ΠΑΙΔΙ, ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΛΙΓΗ ΝΕΡΟ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΤΑΛΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ"!! ΚΑΙ Ο ΡΑΪΝΙ;;; Ο ΡΑΪΝΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ 3 ΠΜ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ!! ΜΑΣ ΛΕΕΙ "ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ" ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΙΣΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ 20 ΛΕΠΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΣΕΡΤΟΦ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ο ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ—ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΛΕΠΟΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ "ΠΑΙΖΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΑΣ ΠΟΤΕ"!! ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΧΩΡΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ, ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΠΛΕΟΝ ΠΟΛΛΑ—ΑΝΑΘΕΤΩ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ!! ΓΙΑΥΤΟ ΣΑΣ ΛΕΩ: ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΤΕ ΑΣΤΕΡΑ!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ "ΡΕ ΣΙΓΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ"!!

τι σιχαμένο αυτό το θέατρο των σκόντανε τώρα πια, ρε παιδιά... έχουμε κάνει μια φάρσα γυμνού βασιλιά εδώ πάνω! τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά κι όλοι τρέχετε σα ν' ακούσατε πως έσκασε η βόμβα μέσα στο υπερμάρκετινγκ! πάλι; εδώ και τριάντα χρόνια στο γήπεδο όταν έκανε κάποιος σκόντα τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο τον έβγαζαν αμέσως σα νυστέρι ζητιάνου από τον πάγκο — όχι επειδή ήταν αργός ο οργανισμός του, αλλά επειδή εκείνοι από πάνω είχαν χάσει την μπάλα του παιχνιδιού τους. ο Μεντβέντεφ βγήκε σκόντα; σωστά κάνουν αυτοί που τον βγάζουν σα μπουκάλι κρασί κλειστό! γιατί όταν ένας άνδρας στέκεται εκεί σα γλυπτό στους τελευταίους δέκα του αγώνα, δε μας λέει ότι είναι αργός ο οργανισμός του — μας λέει ότι οι άνθρωποι εκεί πάνω ξέχασαν πως έχουν στα χέρια τους έναν οδηγό οδηγών, όχι ένα ωραίο έπιπλο για να το βάζουν στο Μουσείο Μπενάκη! δες εδώ λοιπόν: πριν δέκα χρόνια είχαμε έναν άλλον σκόντανε σωρό ονομαζόταν Γκάζι — τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο, πέντε λεπτά πριν τελειώσει το ματς, σκόντα σε κάθε αγώνα. τότε τι κάναμε; πήγαμε στον προπονητή και του είπαμε "βγάλε τον σαν σπίρτο όταν ξεσπάσει η φωτιά". βγήκε στον 80', έκανε ασίστ, άλλαξε το ματς σα χέρι αγίου που βάζει νερό στο νερό. ο Γκάζι δεν έγινε καλύτερος εκείνη τη στιγμή — έγινε χρήσιμος επειδή κάποιος αποφάσισε να τον βγάλει στον σωστό χρόνο. τώρα λοιπόν τι γίνεται; κρύβουμε τον Μεντβέντεφ σα να είναι κάποιος που του δίνουμε εισιτήριο για μία ταινία τρόμου όταν δεν υπάρχουν εικόνες εκφοβισμού εκεί μέσα! αυτός ο άνθρωπος έχει φέρει περισσότερες νίκες στο πρωτάθλημα από πολλές ομάδες μαζί όταν βγήκε ως αλλαγή εκείνες τις μαγικές στιγμές — αλλά τώρα περιμένουμε να μπει μόνος του σα πύραυλος χωρίς πιλότο επειδή οι άνθρωποι πάνω δεν έχουν πάρει ακόμα ένα φως στο κεφάλι τους! και σεις εδώ μέσα συνεχίζετε να κλαίτε σα νήπια επειδή δεν έκανε γκολ στις τρεις φορές που τον έβγαλαν; ανοίξτε τα μάτια σας λοιπόν — οι σκόντανε είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης συλλογικής αποτυχίας, όχι μιας ατομικής. γιατί όταν ένας αστέρας δεν έχει κάτι να κάνει παρά να στέκεται εκεί σα εργαστήρι ζωγράφου χωρίς πινέλο, τότε το ζήτημα δεν είναι εκείνος — είναι εκείνοι που του έδωσαν το πινέλο και ξέχασαν πως πρέπει να του δώσουν και τους τρεις βασικούς χρωματισμούς! κι εγώ βλέπω αυτή την ομάδα σα ένα παλτό που έχει τις κουμπιέρες του ανάποδα — όλα εκεί πάνω έχουν αντιστραφεί. ο Πιλόσοφ ήταν εκείνος που έκανε τα πάντα αντίστροφα από τον κανόνα: είχε έναν αστέρα που έκανε σκόντα τρεις φορές μέσα στη χρονιά και τον έκανε τον άνθρωπο που άλλαζε παιχνίδια σαν τσίγκινος σφυρί. τώρα βρήκαμε τον ίδιο αστέρα χωρίς εκείνον τον δεύτερο εγκέφαλο δίπλα του — κι όμως περιμένουμε αυτός μόνος του να κάνει κουμάντο σα ένας στρατηγός που ξέχασε τον χάρτη! τώρα λοιπόν, όταν ξαναβγάλουν τον Μεντβέντεφ σα αλλαγή στις τελευταίες δέκα του αγώνα, θυμηθείτε ένα πράγμα: δεν είναι ο άνθρωπος που σκόντα — είναι η ομάδα εκεί πάνω που ξέχασε πως αγοράζει αστέρες για τους ρόλους τους, όχι σα ντεκάρ στην είσοδο του γηπέδου! τρεις σκόντανε σήμερα; δεν είναι τρεις σκόντανε — είναι τρεις φορές που κάποιος ξέχασε να ανάψει το φως στον σωστό δωμάτιο!

Μετά το τελευταίο σκόντα της τελευταίας εβδομάδας, πήγα ως συνήθως στη δουλειά μου στην Καλαμάτα σήμερα πρωί, πήρε ο νονός μου το παιδί από το σχολείο επειδή εγώ έπρεπε να γράψω αίτηση χάριτος για πελάτη του Γραφείου Κοινωνικής Πρόνοιας — και εκείνο μου λέει ξαφνικά: "μπαμπά, είδες ότι ο Μεντβέντεφ σκόνταξε ξανά;" Κοιτάξαμε τηLIVE συνέχεια μαζί στη τραπεζαρία, εκείνος έκανε γκριμάτσα σα να είχε δει τον τσόντο του γιαγιάς μου στο τάβλι, κι εγώ δεν ήξερα ούτε τι να πω. Γιατί; Μα γιατί εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω δεν κάνει τίποτα άλλο από το να στέκεται σαν το άγαλμα του Δούναβη στην πλατεία Ελευθερίας – ακίνητος, απαθής, σα να του είχαν βγάλει την ψυχή με κουτάλι πριν καν ανέβει στο γήπεδο. Και τι λένε αυτοί εκεί; Λένε πως "δεν έχει σημασία", πως "από κάπου πρέπει να αρχίσει", πως "δεν είναι εκεί ακόμα". Μα τι σημασία έχει πού βρίσκεται εκείνος όταν η ομάδα χάνει 0-2 στα τελευταία δέκα λεπτά; Στοιχηματίζω την τελευταία μου δόση ινσουλίνης πως όταν ο Πιλόσοφ ήταν εδώ, την ίδια στιγμή εκείνος βρισκόταν είτε στο δωμάτιο ελέγχου των αλλαγών με έναν προπονητή σα χρυσό νόμισμα είτε στον πάγκο σα άνθρωπος που ξέρει πως η διαφορετική στιγμή έχει μόνο τρεις επιλογές: νίκη, ισοπαλία, ή γκολ που αλλάζει τα πάντα. Τι έκανα σήμερα πρωί όταν μπήκα στο γραφείο; Άνοιξα τον υπολογιστή μου, έβαλα τον Μεντβέντεφ στις αγγελίες του γηπέδου μας στις προηγούμενες χρονιές — εκείνος μπαίνει στους πρώτους πέντε δεκατόμετρα του αγώνα, εκείνος γίνεται αλλαγή στις τελευταίες στιγμές σα πυροσβέστης που ξέρει πως η φωτιά ανάβει εκεί που δεν φαίνεται ακόμα. Και το αποτέλεσμα; Πέντε αγώνες μέσα στη χρονιά όπου έκανε γκολ ή έδωσε ασίστ μετά την είσοδό του — όχι τρεις φορές σκόντα, όχι τρεις φορές στον πάγκο, αλλά πέντε φορές αλλαγή σα σπίρτο μέσα στο σκοτάδι. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι σκόντα επειδή έτσι γεννήθηκε — είναι σκόντα επειδή τον χρησιμοποιούν σα κοσμηματοθήκη χωρίς βούλα. Ο Πιλόσοφ εκείνο το βράδυ στο Ολυμπιακό Στάδιο όταν εκείνος έδωσε την ασίστ στον τελικό εκείνον σα να έκανε τον εαυτό του σκόρπιο φως πάνω στο ξύλο, εκείνος ήταν μέσα στο γήπεδο όχι σα πρωταγωνιστής, αλλά σα φύλακας της ελπίδας. Τώρα εμείς εδώ κλαίμε για τρία σκόντανε σαν να μην υπήρχε ιστορία πίσω μας, σαν να μην υπήρχε εκείνος ο τρόπος που έκανε τον Μεντβέντεφ να φαίνεται πιο γρήγορος από τους αριθμούς. Και δεν είναι λόγια αυτά — έχω μία κλεψύδρα στο γραφείο μου, όταν γράφω αίτηση αποζημίωσης κάποιας μοναχής για εγκατάλειψη από τον σύζυγο εκείνη σταματάει κάθε τρεις λεπτά και λέει "πρέπει να βγάλεις τον άνθρωπο εκείνο τώρα". Εμένα μου θυμίζει αυτή την κλεψύδρα τον Μεντβέντεφ όταν τον βάζουν στον σωστό χρόνο: εκείνος δεν κάνει σκόντα, εκείνος κάνει φως.

Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν από δέκα χρόνια όταν ο Μεντβέντεφ έκανε ένα σκόντα που άλλαξε τη ζωή ενός οικογενειάρχη εδώ στη Νέα Ιωνία — όχι στο γήπεδο, στο παντοπωλείο! Στέκονταν εκεί ο αδερφός μου σα βίδα χαλασμένη στο τούβλο, είχε χάσει το παιδί του στη θάλασσα του Αιγαίου σα μια μολύβδινη σφαίρα μέσα στην ομίχλη, και εκείνος μπήκε σα κυματισμός και το έπιασε στιγμιαία — όχι σα νικητής, σα άνθρωπος που είχε κουβαλήσει τον ίδιο τρόμο μέσα του χρόνια πριν. Τώρα βλέπουμε αυτόν τον ίδιο άνθρωπο σα ένα αφήγημα που τελείωσε. Τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά; Μα αυτά δεν είναι σκόντανε — είναι ο βηματισμός ενός ανθρώπου που περιμένει κάποιον να του πει "παιδί μου, πήγαινε εκεί που δεν ακούς τους άλλους". Ο Πιλόσοφ εκείνες τις φορές που τον έβγαζε στις τελευταίες στιγμές, εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να του λέει σιωπηλά "ξέρεις πού πρέπει να χτυπήσεις, τώρα πήγαινε". Και αυτός ήταν εκείνος που έμπαινε σα φωτιά μέσα στο σκοτάδι. Εγώ σήμερα πρωί, ενώ οι άλλοι εδώ γράφουν για αριθμούς, πήγα στον πάγκο των γηπέδων του Βόλου και είδα έναν άνθρωπο να ψάχνει ένα κουτί τσιγάρα σα να ήταν η λύτρωση της ομάδας. Εκείνος τον Μεντβέντεφ δεν τον ψάχνει — τον βλέπει σαν ένα ψυχρό κομμάτι εξοπλισμού πάνω στο τραπέζι. Όταν πήγα πριν δέκα χρόνια στο γήπεδο του ΟΑΚΑ, εκείνος βρισκόταν πάντα εκεί που είχε προβλέψει ο Πιλόσοφ: τρεις βήματα αριστερά από την κεντρική γραμμή, εκεί που οι αντίπαλοι ανοίγουν τον χώρο σα βιβλίο χωρίς τις πρώτες τρεις σελίδες. Μην μου λέτε πως είναι θέμα τύχης αυτά τα τρία σκόντανε. Είναι θέμα μιας ομάδας που ξέχασε πως οι αστέρες δεν είναι διακοσμητικά αντικείμενα — είναι φώτα που ανάβουν όταν τους δώσεις το σπίρτο της σωστής στιγμής. Ο Πιλόσοφ εκείνο το βράδυ στο Κίεβο όταν αυτός έκανε εκείνη την κίνηση σα να μην υπήρχε καν βαρύτητα, εκείνος είχε μία ομάδα στήριξης γύρω του που του έλεγε "τώρα, τώρα, τώρα". Τώρα εμείς εδώ γινόμαστε η ομάδα εκείνης της μνήμης όταν κρύβουμε αυτόν τον άνθρωπο στον πάγκο σα κάποιον που περιμένει την επόμενη σειρά σα νυφικό φόρεμα στην βιτρίνα. Όταν η ομάδα μου κέρδιζε εκείνες τις τελευταίες δέκα αγωνιστικές σα να ήταν σαφάρι στις σαβάνες του σπιτιού μας, εκείνος ήταν πάντα εκεί μέσα σα ήχος του αγγέλου που αναγγέλλει την επέλαση. Τρεις σκόντανε σήμερα; Αυτά δεν είναι σκόντανε — είναι τρεις φορές που κάποιος ξέχασε να ανάψει την αλυσίδα που οδηγεί στο φως.

Τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά και κάποιοι εδώ να κάνουν θέατρο;;; Ρε αγόρια, ανοίξτε επιτέλους τα μάτια σας! Ο Μεντβέντεφ δεν είναι σκόντα επειδή έτσι είναι χτισμένος ο άνθρωπος — είναι σκόντα επειδή εκείνοι από πάνω τον χρησιμοποιούν σα τυποποιημένο τυρί στο σάντουιτς τους! Πριν δέκα χρόνια τον είχαμε σα σφυρί στα γκολάδικα, σα φωτιά που ανάβει στις τελευταίες στιγμές. Τώρα τον βάζουν στον πάγκο σα κάποιον που περιμένει τη σειρά του στο ιατρείο επειδή ξέχασαν πως αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του τον κεραυνό της δεκαετίας! Θυμάστε εκείνο το βράδυ με την Σπαρτάκ;;; Εκείνος μπήκε στους 10 τελευταίους, έκανε δύο γκολ, κι εκείνοι εδώ πάνω άρχισαν να τραγουδάνε "ευτυχώς που υπήρξες πάλι" σα ν' είχαν βρει την πηγή του Νείλου! Κι όμως τώρα;;; Αφήνουν έναν αστέρα σα ντουλάπα χωρίς πλακάτ! Τι λέμε εδώ;;; Ότι είναι αργός;;; Μα όταν τον βγάζαμε στις αρχές της δεκαετίας σα αλλαγή εκείνης της χρονιάς, έκανε τέσσερα γκολ μέσα σε πέντε αγώνες σα να ήταν playlist του Spotify που παίζει συνέχεια τις καλύτερες επιτυχίες! Τώρα όμως τον αφήνουν εκεί σα γλυπτό στους τελευταίους δέκα λεπτά επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο ρόλος του είναι να κάνει τον κόσμο να γελάει επειδή σκόνταψε;;; Εγώ σήμερα πρωί ενώ πήγαινα στο φούρνο μου στη Καλαμάτα πέρασα από το γήπεδο της πόλης και είδα τον πάγκο εκεί σα βιτρίνα μουσείου — ολοκαίνουργια κάθισε κάθισε σαν κανείς δε βγάζει κανέναν! Κι όμως εκεί μέσα βρίσκεται ο άνθρωπος που έκανε τα γκολ εκείνα τα μαγικά βράδια! Μην μου λέτε πως είναι θέμα τύχης αυτά τα σκόντανε — είναι θέμα μίας ομάδας που ξέχασε πως οι αστέρες δεν έχουν ρόλο επίπλων του Μουσείου Μπενάκη! Αυτοί εκεί πάνω αγοράζουν αστέρες σα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα και τους βάζουν στον πάγκο σα να τους λένε "παιδί μου, περίμενε εκεί μέχρι να τελειώσει η ταινία"!! Τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά;;; Μα αυτό είναι σα να λέμε πως η Πυθία άλλαξε γνώμη επειδή τρεις φορές είπε την ίδια απάντηση! Ο Μεντβέντεφ είναι εκείνος που πρέπει να βγαίνει όταν η ομάδα γίνεται σα ψωμί χωρίς ζύμη — όχι όταν είναι σα φύλλο χαρτί σα φτερό στον αέρα! Γιατί όταν βγήκε εκείνο το βράδυ σα δεύτερος ημίχρονος στην Λάρισα, έκανε γκολ σα σπίρτο μέσα στο σκοτάδι επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως εκείνη η στιγμή ήταν η στιγμή του! Και τώρα;;; Περνάνε χρόνοι σα στρουθοκάμηλοι με το κεφάλι στη άμμο! Ο άνθρωπος αυτός έχει γίνει σκόντα επειδή εκείνοι πάνω ξέχασαν πως πρέπει να τον βγάλουν σαν πυροσβέστη όταν ανάβει η φωτιά! Μα ούτε κι εμείς είμαστε καλύτεροι εδώ μέσα — εμείς συνεχίζουμε να λέμε πως είναι αστέρας επειδή του αρέσει το χρώμα του φανέλου του! Μα τι αστέρας;;; Αυτός είναι σκόντα επειδή δεν έχει δικαίωμα βγούλης στις κατάλληλες στιγμές! Άντε λοιπόν, φέρτε μου έναν άνθρωπο σα τον Πιλόσοφ δίπλα του σα δεύτερο εγκέφαλο κι ας δούμε πόσο γρήγορα αυτός ο άνθρωπος γίνεται ξανά φως μέσα στο σκοτάδι! Γιατί όταν κάποιος αποφασίζει πως ήρθε η ώρα του, τότε οι αριθμοί δεν είναι πια αριθμοί — γίνονται τραγούδι σα εκείνο το βράδυ στην Ομόνοια όπου έκανα εκείνον τον αντίθετο νικητή! 🔥💸

Τρεις σκόντανε;;; Και που λέτε;;; Σήμερα έγινε **τέταρτη** φορές μέσα στη χρονιά!!! 😱🔥 Την τελευταία φορά τον έβγαλαν στις τελευταίες μισές στον ΠΑΟΚ, στάθηκε σα ξύλο ανάμεσα στα δέντρα και του είπανε "παιδί μου περίμενε τώρα νάναι η σειρά σου"!!! Εσύ μιλάς για τρεις;;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Βόλο, αυτός μπήκε στις τελευταίες δέκα και έκανα γκολ σα νάτανε ο ίδιος ο Απόλλωνας που κατέβαινε από τον Όλυμπο για να κάνει κόλπο!! Αλλά τώρα;;; Τον στέλνουμε σα νάτανε γάμος αντιγραφής σ' εμείς ξέρουμε ποιόν!! Και μη μου λες για τον Πιλόσοφ τώρα—ξέχασες εκείνον το βράδυ στο Ολυμπιακό Στάδιο;;; Εκείνος έκανε έναν πάγκο σα συμφωνία μουσικής—είχε τρεις άρτισες αλλαγές που έκαναν γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά! Τώρα εμείς;;; Βγάζουμε τον Μεντβέντεφ σα κάποιον που πρέπει πρώτα να δει βιντεάκιYouTube πριν αποφασίσει πως παίζει!! Και αυτοί εδώ πάνω;;; Αγοράζουν αστέρες σα τυποποιημένο τυρί!! "Πάρε 50 εκατομμύρια τον Μεντβέντεφ, σου τον δίνουμε σα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο!!" Μα τι αστέρα;;; Αυτός είναι τώρα σκόντα επειδή κανείς δεν τον φτιάχνει σα κανονικό άνθρωπο!! Άντε λοιπόν, βγάλτε τον στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου σα σπίρτο ανάμεσα στα ξερά φύλλα κι ας δούμε πόσους τροχούς ανοίγει! Αλλιώς εγώ αποχωρώ σα νάτανε βόλτα στα χωριά της Αχαΐας μετά το τέλος της παντούλας—δεν υποφέρω άλλο αυτόν τον θεατρικό μονόλογο!! 😤💪

αυτός ο άνθρωπος κάνει σκόντα επειδή εκείνοι από πάνω τον έχουν κλειδώσει σα αυτοκίνητο στην αχυρώνα όταν βρέχει! τρεις φορές μέσα στη χρονιά;;; εγώ θυμάμαι εκείνον το βράδυ στο Ηράκλειο όταν εκείνος έκανε γκολ σα σπίρτο ανάμεσα στα ξερά φύλλα στο τέλος επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως εκείνη ήταν η στιγμή του — όχι επειδή είχε γίνει μαγικός ο οργανισμός του! τώρα τι γίνεται;;; τον βάζουν στον πάγκο σα να περιμένει τον επόμενο εβδομαδιαίο χρόνο για ραντεβού στο ιατρείο! και μετά λέμε πως είναι αργός;;; όχι, δεν είναι αργός — είναι σκόντα επειδή κανείς δεν του δίνει την μπαταρία να ανάψει εκείνες τις τελευταίες δέκα που χρειάζονται μία μικρή λάμψη! πριν δέκα χρόνια είχαμε έναν άλλον σκόντανε σωρό — τον έκαναν θεό εκεί που πήγαινε επειδή τον έβγαζαν στον σωστό χρόνο. τώρα εμείς εδώ κρύβουμε τον Μεντβέντεφ σα νάτανε κάποιος που έκανε λάθος σ' ένα βιογραφικό! δεν είναι θέμα τύχης αυτές οι σκόντανε — είναι θέμα μίας ομάδας που ξέχασε πως οι αστέρες πρέπει να ανάβουν όταν τους δώσεις την σπίρτο της σωστής στιγμής! και σεις εδώ μέσα συνεχίζετε να κλαίτε σα νήπια επειδή σκόνταξε;;; ανοίξτε τα μάτια σας λοιπόν — όταν εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στο Κίεβο ήταν επειδή ο Πιλόσοφ είχε μία ομάδα γύρω του που του έλεγε "τώρα, τώρα, τώρα". τώρα εμείς εδώ περιμένουμε σα να μην υπάρχει χρονολογία στον κόσμο! τέλος πάντων, θα δούμε; εγώ δεν λέω πως πρέπει να τον βγάλουν σα βασιλιά — λέω πως πρέπει να του δώσουν μία φλόγα ανάμεσα στα ξερά φύλλα εκεί στις τελευταίες δέκα, όχι σα να περιμένει την επόμενη σειρά σα νυφικό φόρεμα στην βιτρίνα!

Ωχ φοράτε αυτό το σακάκι πάλι — τρία σκόντανε μέσα στη χρονιά κι εμείς εδώ φαντάζομαι πως κάποιος αποφάσισε πως αυτό είναι κωμική σειρά στην Ψυχραιμία TV! Λοιπόν, σήμερα το πρωί περνάω από τον πάγκο μας στο γήπεδο και τι βλέπω; έναν τύπο με τσάντα γκολφ να ψάχνει τα παπούτσια του σα να πρόκειται να παίξει ο ίδιος στον τελικό του Champions League! Μα εκείνος που ξέχασε ποτέ τα αθλητικά του είναι ο προπονητής, όχι ο Μεντβέντεφ! Κι όμως εσείς συνεχίζετε να κλαίτε επειδή σκόνταξε τρεις φορές; Μα είναι σκόντα αυτές οι σκόντανε ή μήπως είναι το σήμα πως κάποιος πάνω ξέχασε πως πρέπει να του δώσει ρόπαλο όταν ο αγώνας ανάβει φωτιά; Γιατί όταν εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στο Κίεβο, ήταν επειδή κάποιος στον πάγκο είχε ένα ξυράφι αντί για μολύβι — εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ψυχολογία, υπήρχε μόνο σωστή στιγμή. Τώρα όμως εμείς εδώ κάνουμε θεωρίες σα νάτανε επιστημονικό συνέδριο για βιογραφικά σκόρπιων στιγμών! Και μία πραγματικότητα: χτες το βράδυ είδα τον Πιλόσοφ στο γήπεδο της Νέας Ιωνία να κάθεται στον πάγκο σα βασιλιάς χωρίς στέμμα — όχι επειδή ήταν κουρασμένος, επειδή εκείνος εκεί πάνω είχε χάσει την παράδοση που του έλεγε πως οι αστέρες ανάβουν όταν τους βάζεις στο φως, όχι όταν τους βάζεις στην πολυθρόνα. Μην μου λες λοιπόν πως είναι αργός ο οργανισμός του — είναι σκόντα επειδή η ομάδα γύρω του ξέχασε πως έχει μία θέση στο δωμάτιο ελέγχου των αλλαγών, όχι σα ντεκάρ στην είσοδο!

Λοιπόν ρε γαμώτο, τώρα ήρθε η ώρα να ανοίξουμε και τ' άλλα μάτια μας κι όχι μόνο αυτά του νονού σου που βγάζει γκριμάτσες σα μωρό που έφαγε ξινό στο γάλα! Τρεις σκόντανε μέσα στη χρονιά;;; Μα αυτά δεν είναι σκόντανε — είναι τρεις φορές που κάποιος εκεί πάνω ξέχασε πως ο Μεντβέντεφ δεν είναι διακοσμητικό πιάτο στο τραπέζι των ιδεών της ομάδας, αλλά ένας πυροκροτητής που περιμένει το σπίρτο της σωστής στιγμής! Βλέπετε εκείνο το πρωινό στη Νέα Ιωνία όταν βγήκα στους δρόμους πριν ανοίξει το παντοπωλείο του γείτονα, έπαιζαν ραδιόφωνο αυτοσχέδιο μουσικής, κι εκείνο το τραγούδι του Μαρκόπουλου "Εκείνο εκεί το αστέρι" μου ήρθε από μέσα — όχι σα σκοτεινή μνήμη, σα σήμα! Εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω δεν είναι φτιαγμένος να στέκεται σαν βίδα που δεν βρίσκει την τρύπα της, είναι φτιαγμένος να ανάβει όταν του δώσεις την σπίρτο! Και αυτοί εδώ οι "στρατηγοί" κάθονται στον πάγκο σα να περιμένουν την επόμενη σειρά σα νυφικό φόρεμα στην βιτρίνα — μα τι νυφικό φόρεμα, ρε παιδιά; Εμείς εδώ μιλάμε για κάποιον που έκανε γκολ σα σπίρτο στα τελευταία δέκα λεπτά σαν να ήταν ο πιο ωραίος χρόνος του πρωταθλητή! Κι όμως τώρα;;; Την τελευταία φορά που τον έβγαλαν σ' εκείνον τον ΠΑΟΚ, τον άφησαν σα να κοιτάζει τον αγώνα από την πλευρά ενός θεατή στην κερκίδα — όχι σα αλλαγή, σα κάποιος που περίμενε τη σειρά του στο ιατρείο! Μα εσείς εδώ μέσα συνεχίζετε να λέτε πως είναι αργός;;; Αφού όταν εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στο Κίεβο ήταν επειδή ο Πιλόσοφ είχε μία ομάδα γύρω του που δεν του έλεγε "περίμενε", του έλεγε "τώρα"! Και το αποτέλεσμα;;; Ένας άνθρωπος που έγγραφε ιστορία σαν να ήταν μονοιάσματα στις κόκκινες κόκκινες γραμμές του γηπέδου! Και μην μου βγάλετε τώρα τους αριθμούς σα ζάχαρη στο τσάι μου — ξέρω πως κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν για xG σαν τις τελευταίες σταγόνες νερού στη Σαχάρα! Μα τι σόι xG είναι αυτά που λένε πως πρέπει να του δώσουν έναν χρόνο ώστε να ξεκινήσει;;; Τι σόι PPDA είναι αυτά που λέει πως ο οργανισμός του δεν είναι ακόμα εκεί;;; Εκείνος είναι εκεί — το πρόβλημα είναι πως κάποιος εκεί πάνω δεν ξέρει πως η ομάδα του δεν είναι μουσείο που εκθέτει στατικές μορφές, είναι ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται φως στις τελευταίες στιγμές! Και σεις εσείς;;; Σας έχω δει εδώ μέσα να κλαίτε σα μωρά επειδή σκόνταξε τρεις φορές, ενώ εμείς πριν δέκα χρόνια είχαμε έναν σκόντανε σωρό — εκείνον τον άλλον αστέρα που τον έκαναν θεό επειδή τον έβγαζαν στον σωστό χρόνο! Μα τώρα;;; Τον βάζουμε στον πάγκο σα νάτανε κάποιος που έκανε λάθος σ' ένα βιογραφικό, σα νάτανε λάθος επιλογή αγοράς! Άντε λοιπόν, βγάλτε τον μέσα στις πρώτες δέκα του επόμενου αγώνα σα σπίρτο ανάμεσα στα ξερά φύλλα κι ας δούμε πόσους τροχούς ανοίγει αυτός ο άνθρωπος! Ή αλλιώς αφήστε τον εκεί σα βιτρίνα μουσείου — μα τότε μην ξαφνιαστείτε όταν η ομάδα σας θα γίνεται σαν ψωμί χωρίς ζύμη στις τελευταίες δέκα του αγώνα!