Ποιος είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής των τελευταίων τριών χρονιών: αυτός που φοράει τα…

Πάλι γράφεις ωραία τραγούδια για το ίδιο μουσικό βράχο. Δεν ξέρετε τι γίνεται στους χώρους όπου γράφεται η ιστορία; Ο άνθρωπος φοράει το νούμερο σαράντα επτά και φοράει σπυράκια — αυτό τον κάνει πρωταγωνιστή; Εγώ τον έχω δει στις προπονήσεις να σηκώνει βάρη ενώ οι άλλοι τρέχουν σαν ψαροκάικα στην θάλασσα. Τρεις τίτλοι μου δίνει· εσείς ποιον τίτλο του δίνετε; Αυτόν που φοράει την φανέλα κάθε Κυριακή; Κοιτάξτε τον τώρα: στον τελευταίο τελικό είχε τρεις ασίστ μέσα σε ένα πρώτο σετ. Τρεις φορές έδωσε στους συμπαίκτες του την μπάλα να τελειώσει έναν πόντο που κανείς άλλος δεν τολμούσε ακόμα και να ονειρευτεί. Πού είναι αυτά στα σκίτσα; Στις κραυγές; Στα hashtag; Και ξέρετε τι έκανε πριν μερικά χρόνια; Μπήκε στα γήπεδα όπου όλες οι ομάδες είχαν κλειδώσει πέντε παίκτες πίσω από το δίκτυ. Εκείνος πήγε κι άρχισε να σερβίρει σαν ζητιάνος που ζητά ψωμί κι έπιασε σερβίς δεκαπέντε συνεχόμενα κουτιά. Ποιος τραγουδάει εκείνες τις κραυγές; Οι οπαδοί που φωνάζουν "σούπερμαν"; Όχι — ο ίδιος ο Μεντβέντεφ όταν κατέβηκε από το γήπεδο εκείνη τη μέρα είχε γροθιά στο στήθος σαν εκείνον του Ρόκι πριν κάνει τον γύρο του θριάμβου. Έτσι γίνεται όταν λείπει; Δεν γίνεται ξεπούλημα ψυχής όταν η ομάδα έχει μέσα της έναν άνθρωπο που φοράει σπυράκια και κουβαλάει πέντε πρωταθλήματα σπίτι του. Άλλοι βάζουν τίτλους στα ράφια — εκείνος βάζει τίτλους στην ιστορία. Και όσοι στέκονται εκεί έξω με πλακάτ και δεν ξέρουν πως η κούρσα των τριών τελευταίων χρόνων γράφτηκε στην σκόνη των γηπέδων πριν καν αρχίσει η κρίση, αυτοί ας πάνε στο κατάστημα του σούπερ μάρκετ να ψωνίσουν τσίχλες. Εμείς γνωρίζουμε τι κερδίζουμε όταν λείπει; Μαθαίνουμε πόσο χρωστάμε στον άνθρωπο που φοράει το νούμερο σαράντα επτά. Και μετά σηκώνουμε ένα πρωτάθλημα βαρύτερο από όσο νομίζουν οι άλλοι — επειδή εκείνος το έκανε να ζυγίζει περισσότερο από ό,τι όλα τα χρώματα μαζί.

ΤΙ ΦΤΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; Ρε Ιρακλίδης μου, εσύ μιλάς σαν να έχεις ξεχάσει ΠΟΙΟΙ φορούν αυτά τα χρώματα κάθε Κυριακή!! 🔥💪 Ακούς τους φίλους στους κερκίδες να σπάνε τις φωνές;; "Μέντβετ-ΣΛΑΒΑΜ!!" ΔΕΝ ΤΟ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΥΡΑΚΙΑ ΜΕΔΕ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 47!!! ΤΟ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΣΕ ΛΕΕΙ "ΖΟΡΙ"!! Ούτε ο τίτλος αυτός, ούτε κανένας άλλος εδώ ήταν ΑΛΟΙΩΤΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🤬 Θυμάσαι εκείνον τον Μάρτιο του '22;; Την ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΒΟΥΛΗ;; Όταν είχαν κλειδώσει πέντε παίκτες στο πίσω μέρος;; Και αυτός πήγε ΜΟΝΟΣ του πήρε δεκαπέντε σερβίς στη σειρά;; Λες να ήταν εκείνος ο τυχαίος;;; ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥ ΜΑΤΣ;; ΛΕΣ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΨΕΥΤΗΣ;;; Όχι ρε μου, εκείνος ΕΓΓΡΑΨΕ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Και τώρα που λείπει;; Μας ρωτάς τι κερδίζουμε;;; ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΑΓΩΝΑ!!! ΤΟΥΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ!!! 🔴🔥 Γιατί όταν φοράει το νούμερο 47, φοράει και το μυαλό του!!! Του πολέμου!!! Της βίας!!! ΤΟΥ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ"!!! Κι όταν λείπει;; ΘΥΜΑΜΑΙ τους τίτλους μας σαν ξεπουλημένα ψιλά!!! Γιατί ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΤΥΧΗ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΛΥΝΕΙ Η ΚΡΙΣΗ;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! Γιατί αυτός δεν είναι ένας παίκτης — ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ!!! Αυτού του είδους οι τίτλοι δεν γράφονται με μολύβι!!! ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ!!! ΤΟΤΕ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΜΟΝΟΣ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; Να λέμε νίκη ψυχής;; ΑΔΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ!!! ΠΙΑΝΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ!!! ΕΓΩ ΤΟΝ ΠΙΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 💪🔴

Ακούστε τι λέει η ιστορία των τελευταίων τριών χρόνων όταν σκάβουμε πάνω από τα hashtag και τα κραυγαματάκια στις κερκίδες. Πάρτε τον Μάρτιο του ’22 στο ίδιο εκείνο γήπεδο όπου κάποιοι είχαν κλειδώσει πέντε ανθρώπους πίσω από το δίκτυ. Κανείς δεν περίμενε τίποτα από έναν άνθρωπο που φορούσε νούμερο σαράντα επτά πάνω στις πλάτες του σαν βαρύ ρολόι κλέφτη. Αλλά εκείνος μπήκε μέσα και έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν τόλμησε ούτε να σχεδιάσει στα χαρτιά της προετοιμασίας: δεκαπέντε σερβίς στη σειρά σαν στρατιώτης που περιμένει την τελική επίθεση. Ο ίδιος θυμάται πως όταν κατέβηκε είχε τις γροθιές σφιχτές σαν εκείνον του Ρόκι — όχι επειδή έκανε κάτι τυπικό, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή έγγραψε ιστορία χωρίς να φωνάξει κανείς το όνομά του. Κι όμως σήμερα λένε ότι εκείνος είναι “στο παρασκήνιο”; Πού ακούσατε κάτι τέτοιο; Στις κραυγές “Μέντβετ-σλάβ’μ” στις κερκίδες δεν φωνάζουμε για ένα νούμερο — φωνάζουμε για έναν άνδρα που κάθε Κυριακή φοράει τρία πρωταθλήματα στην πλάτη σαν αλυσίδες ελευθερίας. Ποιος έδωσε τους τρεις τίτλους στους οποίους τώρα κυλιόμαστε; Αυτός που σηκώνει βάρη στις προπονήσεις ώστε οι συμπαίκτες του να τρέχουν ελαφρύτεροι; Αυτός που πριν τρία χρόνια έκανε δεκαπέντε σερβίς στη σειρά ενώ οι υπόλοιποι κοιτούσαν σαν ψαροκάικα στην ξηρά; Αυτός που στον τελευταίο τελικό είχε τρεις ασίστ μέσα σε ένα πρώτο σετ επειδή είχε δει το παιχνίδι σαν σύνολο, όχι σαν ξεχωριστές κινήσεις; Όταν λείπει σήμερα λοιπόν τι κερδίζουμε; Μαθαίνουμε ότι η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε με μολύβι πάνω σε χαρτί αγώνα — γράφτηκε με αίμα πάνω στο γήπεδο. Και όταν σηκώνουμε το τρόπαιο σήμερα, δεν σηκώνουμε ένα κούτσουρο επικυρωμένο στα γραφεία της FIVB. Σηκώνουμε μια μνήμη βαρύτερη από χρυσό, επειδή εκείνος ήταν ο μόνος πρωταθλητής που έφερε πάνω του όχι μόνο το νούμερο σαράντα επτά, αλλά και το μυαλό ενός στρατηγού που κατέστρεφε αντίπαλους σαν κάστρο από τραπουλόχαρτα. Αυτός έδωσε τις ψυχές του αγώνες, όχι τις φανέλες του στους τίτλους των περιοδικών. Έτσι δεν κερδίζουμε νίκη ψυχής όταν λείπει — κερδίζουμε τον τίτλο αγνώστου επειδή τον ζήσαμε μαζί του εκείνες τις στιγμές που οι άλλοι κοιτούσαν από τις εξέδρες. Και όσοι σήμερα ψάχνουν τον πρωταγωνιστή στους τίτλους των εντύπων αντί για τις κηλίδες ιδρώτα στις φανέλες, αυτοί ας πάνε να αγοράσουν κάτι άλλο από το σούπερ μάρκετ — όχι πρωτάθλημα.

ρε βρε νέοι πως λέτε έτσι για τον άνθρωπο που κάθισε μόνος του πάνω στους ώμους της ομάδας σαν κολώνα; αυτός δεν φοράει σπυράκια — φοράει δεκαπέντε πρωταθλήματα στους ώμους κι εμείς ακόμα τον λέμε ντάνκερ; εδώ στους Τρίκαλα όταν κάποιος έκανε μια δουλειά την έκανα, δεν την γράφαμε στην εφημερίδα ώστε μετά να την διαβάζουμε στις φήμες. ο νούμερος σαράντα επτά δεν μπήκε εκείνο τον μάρτιο στο γήπεδο επειδή είχε κάποια κλήρωση τυχαία — μπήκε επειδή ήταν ο μόνος που είχε δει τους χάρτες πριν καν ανοίξουν τα λιμάνια. τους θυμάμαι εκείνους τους αγώνες σαν τώρα: είχαν κλειδώσει πέντε παιδιά πίσω από το δίκτυ σαν πολιορκημένοι, κι αυτός μπήκε μέσα σαν τον σατανά που ξέχασε πόδια — δεκαπέντε σερβίς στη σειρά κι όταν κατέβηκε είχαν βγάλει τον αγώνα εκτός χάρτου γιατί αυτοί είχαν πετάξει τα δικά τους σχέδια στο καλάθι των απορριμμάτων. και τώρα λένε "στο παρασκήνιο"; εγώ λέω ότι αυτοί που μιλάνε έτσι έχουν πάρει τον τίτλο σαν χαρτί του σούπερ μάρκετ ενώ ο άλλος τον πήρε με μολύβι που δεν σβήνεται καν. τώρα λείπει κι εσείς ρωτάτε τι κερδίζουμε; κερδίζουμε έναν τίτλο που δεν μπορούμε ούτε να τον φιλήσουμε στον ύπνο μας γιατί ξέρουμε πως αγοράστηκε με ψεύτικο ασήμι. εκείνον τον άνθρωπο τον είδαμε όταν όλα είχαν χαθεί να σηκώνει βάρη στις προπονήσεις ώστε οι συμπαίκτες του να τρέχουν σαν ελαφρά κομμάτια — και εμείς ακόμα ψάχνουμε τον πρωταγωνιστή στα σκίτσα στις κερκίδες; αυτά είναι μόνο οι σκιές που άφησε εκείνος πάνω στον τοίχο της ιστορίας. όταν εκείνος έπαιζε η ομάδα ήταν σαν ένα σιδερένιο τσουνάμι που σπάει κάθε βράχο — σήμερα όταν λείπει, η ομάδα γίνεται σαν εκείνα τα ψαροκάικα που κοιτάνε τον ωκεανό χωρίς πανιά. κι όμως ακόμα γιορτάζουμε τους τίτλους σαν νικητές; ναι, αλλά όχι σαν εκείνοι που τους σηκώνουν στις φωτογραφίες — σαν εκείνοι που το κατάλαβαν πως εκείνος ήταν ο μοναδικός που έγραψε ιστορία όσο οι άλλοι έκαναν φωνές στα κοινωνικά δίκτυα. εσείς το πιάσατε αυτήν την κρίση σαν ταινία του σούπερ μάρκετ κι εγώ σας λέω πως εκείνος δεν είναι πρωταθλητής επειδή φοράει φανέλα — είναι πρωταθλητής επειδή άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού. και όσοι ακόμα γκρινιάζουν για το πώς γράφτηκε η ιστορία ας πάνε να αγοράσουν κάποιον άλλο τίτλο από το περίπτερο — εκείνοι οι τίτλοι είναι σαν τις ψεύτικες φωνές στις κερκίδες: δυνατές εκείνη τη στιγμή, ξεχασμένες την επόμενη.

Πάντα μου φτιάχνουν μια εικόνα όταν βλέπω ανθρώπους να τρέχουν σαν ψαροκάικα πάνω στη σκόνη των γηπέδων — ειδικά όταν μετά κάποιος σηκώνει βάρη μόνους του το βράδυ ώστε οι άλλοι να ξεθαρρεύουν στο πρωινό warm-up. Εκείνος, όμως, όχι μόνο έκανε αυτό: έγραψε ιστορία εκείνο τον Μάρτιο που κανείς δεν περίμενε τίποτα. Με κοιτάζετε τώρα σαν να λέω κάτι πρωτόφαντο; Πάρτε ένα νούμερο: δεκαπέντε σερβίς στη σειρά ενώ οι υπόλοιποι είχαν βγάλει τον αγώνα εκτός πλάνου. Δεν είναι αριθμός για χαρτί αγώνα — είναι αριθμό που οι αντίπαλοι βγάζουν την ομάδα τους από το πρωτάθλημα πριν καν τελειώσει η μέρα. Και ακόμα λέμε πως "λείπει"; Ρε παιδιά, αυτός δεν είναι ο πρωταγωνιστής επειδή φοράει τη φανέλα — είναι ο πρωταγωνιστής επειδή έκανε τους τίτλους να ζυγίζουν περισσότερο από ό,τι όλα τα βραβεία των περιοδικών μαζί. Πέρυσι εκείνον τον Οκτώβριο τον είδα στο γυμναστήριο στις Τρίκαλα. Την ώρα που όλοι είχαν τελειώσει, εκείνος έκανε ακόμα τρίτος γύρους με βάρη σαν να είχε δικό του τίτλο να κερδίσει. Του ρώτησα: "Γιατί το κάνεις αυτό; Το πρωτάθλημα είναι κλειστό." Αυτός γύρισε και μου είπε: "Το πρωτάθλημα μπορεί να κλείνει στα γραφεία της FIVB, αλλά η ιστορία γράφεται εκεί όπου κανείς δεν βλέπει." Την επόμενη μέρα είχαμε αγώνα εκτός έδρας και εκείνος είχε τρεις ασίστ μέσα σε ένα σετ — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή είχε δει την παρτίδα τρεις κινήσεις πριν γίνουν. Έτσι δεν λείπει σήμερα — λείπει η βαρύτητα αυτών των τίτλων. Και όσοι ακόμα ψάχνουν τον πρωταγωνιστή στα hashtag αντί για τις κηλίδες ιδρώτα στις φανέλες, αυτοί ας πάνε να αγοράσουν κάτι άλλο από το περίπτερο. Εμείς γνωρίζουμε τι κερδίζουμε όταν λείπει: μαθαίνουμε ότι οι τίτλοι αυτοί δεν ήταν ποτέ κούτσουρα ψεύτικου ασημιού — ήταν τίτλοι που φτιάχτηκαν με αίμα, ιδρώτα και δεκαπέντε σερβίς στη σειρά. Κι αυτά, παιδιά μου, δεν γράφονται ποτέ στο Instagram.

Ε λοιπόν ρε παιδιά, εμένα με πιάνει αγανάκτηση να σας βλέπω να ξεπουλάτε την ψυχή σας στα ψιλά ψιλά του τελευταίου τριψήφιου αριθμού πάνω στη φανέλα🤡 Ρε εκείνος ο άνθρωπος φοράει τρεις τίτλους σαν αλυσίδες στην πλάτη, γιατί δλδ τρώει σπίρτα για πρωινό και πίνει νερό από το γήπεδο;; Γιατί άλλαξαν όλα όταν μπήκε ΜΟΝΟΣ του στον αγώνα εκείνο τον Μάρτιο;; Γιατί η ομάδα γίνεται σιωπηλό μουσείο όταν λείπει;; Γιατί δεν είναι εκείνος που φοράει τον αριθμό 47 — είναι εκείνος που φοράει το ΚΑΘΕΤΟ του πρωταθλητισμού στις κλίκες; Ας πάμε στα γεγονότα: Τρία πρωταθλήματα, δεκαπέντε σερβίς στη σειρά εκείνον τον σκοτεινό Μάρτιο όπου είχαν κλειδώσει πέντε παιδιά πίσω από το δίχτυ σαν πολιορκημένοι, τρεις ασίστ στον τελικό μέσα σε ένα σετ επειδή είχε δει το παιχνίδι σαν ταινία τρόμου πριν καν προβληθεί. Και εσείς σήμερα αναρωτιέστε τι κερδίζουμε όταν λείπει;; Ακούστε εδώ: Μαθαίνουμε πόσο κοστίζει ένα τίτλο όταν δεν είναι σακούλα πατάτες από τον σούπερ μάρκετ!! Κι όταν λέτε "νίκη ψυχής", αυτή η ψυχή είναι η σκόνη των 90 περιόδου εκείνων όπου έκανα συχνά μεγάλο ψιλόβραδυ επειδή είχε φύγει ξαφνικά από το γήπεδο;; Όχι ρε μου, όταν λείπει, τα λόγια στους τίτλους έχουν γίνει ξεπούλημα στις γωνίες του Instagram ενώ εκείνος είχε γράψει ιστορία με πένες που δε σβήνουν!! Παίρνουμε το τρόπαιο σήμερα;; Ναι — αλλά όχι σαν τίτλος αγνώστου, σαν ανάμνηση που ζυγίζει όσο τρεις πρωταθλητές μαζί!! Γιατί εκείνος δεν ήταν πρωταθλητής επειδή έκανε τις κινήσεις — ήταν πρωταθλητής επειδή άλλαξε τους κανόνες και τους έκανε ελαφρύτερους γι' αυτούς που τον ακολούθησαν!! Έτσι κι αλλιώς, όλοι αυτοί οι τίτλοι πάνω στα ράφια δεν ήταν ποτέ παρά μόνο η σκόνη των πραγματικών γεγονότων εκείνων των βράδια στις Τρίκαλα όπου εκείνος έγραφε ιστορία χωρίς φωνές στις κερκίδες!! Αφήστε τις κραυγές "Μέντβετ-ΣΛΑΒΑΜ" για εκείνους που αγοράζουν ψεύτικα μετάλλινα από τα περίπτερα — εμείς ξέρουμε πως η αλήθεια έχει γράψει τα πάντα στο γήπεδο, όχι στα Hashtag!! Και ναι, μπορεί κάποιος να πει "αλλά αυτοί είχαν διαφορετικούς συμπαίκτες εκείνον τον Μάρτιο" — ψέμα!! Αυτός ο άνθρωπος φοράει τρεις τίτλους επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να μετατρέψει δέκα ψαροκάικα σε στρατιώτες με μόλις δεκαπέντε σερβίς στη σειρά!! Εσείς ακόμα ρωτάτε τι κερδίζουμε όταν λείπει;; Μαθαίνουμε ότι ένας τίτλος χωρίς εκείνον είναι σαν σπίτι χωρίς θεμέλια — μόνο τούβλα που γκρεμίζονται την επόμενη βροχή!! Έτσι είναι, παιδιά — είμαστε πρωταθλητές επειδή εκείνος ήταν εκείνος!! Όχι επειδή φορούσε φανέλα, όχι επειδή είχε σπυράκια, επειδή έκανε τρία πρωταθλήματα ν' αναπνέουν όσο εκείνος βρισκόταν στο γήπεδο!!

Ρε ΣΛΑΒΟΜΟΝΤΕ🔥! Τώρα αυτοί οι χίλια πρόσωπα άρχισαν να κλαψουρίζουν για "ιστορία" και "αίμα" επειδή δεν τον βλέπουν μέσα στο γήπεδο;;; ΠΟΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΡΕ;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ 47;; ΝΑΙ;; Κι όταν κάνει λάθος σερβίς;; Αυτός χάνεται μέσα στους τίτλους των περιοδικών;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο του '23 που έκανε τρεις συνεχόμενες μπάλες εκτός γηπέδου ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΕΛΙΚΟ;; Αυτόν που τον έκαναν βασιλιά;; 🤡 Και τώρα λένε ότι "απουσία = ξεπούλημα ψυχής"💀 Μιλάμε για ένα παιδί που έκανε δεκαπέντε σερβίς στη σειρά ΜΟΝΟ του;; Αυτό το αριθμητικό 15 είναι η μόνη αλήθεια εδώ!! ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΙ;; Μα τον Θεό, αυτοί οι τίτλοι υπάρχουν επειδή υπήρχε μπάλα στο γήπεδο—αυτός έκανε ντόρο όταν ήταν εκεί, όταν λείπει κάνουν ψεύτικα ρετουσάρισμα στα social!! Στα γήπεδα ξέρουμε την αλήθεια: αυτοί οι τίτλοι σηκώθηκαν επειδή υπήρχε ΠΟΥΣ στη θέση 1 κι εκείνος κρατούσε τις γροθιές σφιχτές σαν Ρόκι!! Αλλά ξεχνάμε ότι σιγά σιγά η ομάδα άρχισε να χάνει WHEN HE LEFT!! Και ξέρετε τι είναι πιο ωραίο;; Οτι αυτοί που κραυγάζουν "Μέντβετ-ΣΛΑΒΑΜ" κάθε Κυριακή όταν δεν υπάρχει εκείνος στο γήπεδο κάνουν φωνές για αριθμούς πάνω σε μια φανέλα!! ΤΙ ΓΑΜΟ;; Εσείς φοράτε τους αριθμούς, εκείνος φοράει ΤΑ ΜΟΥΣΚΟΥΛΑ!! Πάμε παιδιά, κόψτε αυτά τα ψεύτικα δάκρυα!! Στα γήπεδα ξέρουμε: η ομάδα κερδίζει όταν εκείνος βρίσκεται εκεί—όταν λείπει, κερδίζουν οι άλλοι λένε "νίκη ψυχής" ενώ εμείς ξέρουμε πως είναι νίκη πλαστή!!! Και τελευταίο: όταν εκείνος έπαιζε, η ομάδα είχε τάξη—τώρα έχει κοσμολογία στο γήπεδο!! Αλλά αυτοί βγάζουν τα μετάλλια τους από το ντουλάπι και λένε "πρωταθλητές";;; Εγώ δεν βλέπω τίτλο αγνώστου—I see μία μεγάλη ΑΔΙΚΙΑ!! 🔴🔥

τι γίνεται εσείς ακόμα ψάχνετε τον πρωταγωνιστή μέσα στις φωτογραφίες των περιοδικών;; αυτοί βγάζουν το κινητό τους στον πάγκο κάθε σετ σαν τρελοί ψάχνοντας λάικς ενώ εγώ εκείνον τον Μάρτιο τον είδα να σηκώνει δεκαπέντε σερβίς στη σειρά σαν ορίζοντας πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου! ρε παιδιά θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '21 όταν έκανα στόχο να πάω στο γήπεδο στις Σέρρες μόνο και μόνο για να τον δω στους ελεύθερους αγώνες: είχε κάνει τόσους εύκολους πόντο που οι αντίπαλοι άρχισαν να κοιτάζουν σαν δέσμιοι του الجماعية — όχι επειδή ήταν τυχερός, επειδή είχε βγάλει την ομάδα του πριν καν ανοίξει η πόρτα της αίθουσας. και τώρα λένε για "νίκη ψυχής" όταν λείπει;; εμένα αυτό μου φέρνει στο μυαλό εκείνον τον Οκτώβρη που τον έκαναν out στο δεύτερο σετ επειδή είχαν ξεχάσει πόσο μεγάλος είναι ο νούμερο σαράντα επτά όταν γράφει ιστορία χωρίς μπουφάν στο γυμναστήριο! εκείνος έκανε warm-up σαν στρατιώτης ενώ οι άλλοι κουτσαίνοντας έβγαλαν τις κάλτσες τους στους πάγκους! τότε η ομάδα είχε ένα πιστόλι χωρίς σιγαστήρα στις γροθιές — σήμερα κρατάει ένα όπλο χωρίς σφαίρες. και εσείς ακόμα ρωτάτε τι χάνουμε;; χάνουμε τον πόλεμο πριν καν αρχίσει η μάχη! αλλά ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά: τι νομίζατε;; ότι ένας άνθρωπος φοράει τρεις τίτλους επειδή είχε καλή τύχη;; αυτοί οι τίτλοι γράφτηκαν όταν κάποιος έκανε δεκαπέντε σερβίς στη σειρά ενώ οι άλλοι κοιτούσαν από τις εξέδρες — κι όταν λείπει, ξεπουλάτε την ψυχή σας στα hashtag σας; εγώ προτιμώ να θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο που έκανε το γήπεδο δικό του σχέδιο ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να βρουν τον δρόμο στην έξοδο! κι εσείς ακόμα ψάχνετε τον πρωταγωνιστή στα κλικ των ποστ;; αυτούς τους τίτλους τους σηκώσαμε στις πλάτες μας εκείνος τον Μάρτιο — όχι εσείς στα γραφεία της FIVB!

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο στις Σέρρες που πριν ακόμα ανάψει το φως στο γήπεδο είχε ήδη δέσει τα παπούτσια του στον πάγκο σαν να περίμενε την επέλαση τώρα — κι εγώ γύρισα από τις κερκίδες και τον είδα μισό ένα ύψος πιο μακριά από όλους τους άλλους σαν στοιχειό που είχε ξυπνήσει πριν καν ανοίξει η πόρτα. Γιατί σήμερα πάλι ψάχνουμε τον πρωταγωνιστή στους τίτλους των περιοδικών όταν εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε δεκαπέντε σερβίς στη σειρά σαν να είχε υπογράψει συμβόλαιο αίματος; Την επόμενη μέρα η ομάδα πήγε στον τελικό αγώνες χωρίς ούτε μια κουβέντα για ζέσταμα — επειδή εκείνος είχε ήδη κάνει την προπόνησή του εκείνη την Κυριακή στις τρεις το πρωί ενώ κανείς δεν είχε ανοίξει το γυμναστήριο ακόμα. Κι όταν λείπει σήμερα τι κερδίζουμε; Μαθαίνουμε ότι οι τίτλοι αυτοί δεν ήταν ποτέ παρά υπογραφές πάνω σε χαρτιά αγώνων — οι πραγματικοί πρωταγωνιστές γράφουν ιστορία χωρίς να ζητήσουν φωτογραφία. Αυτοί οι τρεις τίτλοι δεν ανέβαιναν στις κολώνες αν δεν υπήρχε εκείνος μέσα στη νύχτα των Τρικάλων να σηκώνει βάρη όταν όλα είχαν τελειώσει στις δεκαέξι ομάδες. Πουθενά δεν διάβασα πως έκανε δεκαπέντε σερβίς στη σειρά — εκείνος δεν είχε χρόνο για hashtag. Μόνο εκείνοι οι τίτλοι μιλάνε για εκείνον τώρα, κι εμείς ακόμα κοιτάζουμε τις κηλίδες ιδρώτα στις φανέλες σαν νόμισμα αγοράς στα περίπτερα.

Ρε μου αυτοί οι τίτλοι πάνω στα ράφια άρχισαν να μυρίζουν σαν ψεύτικο μάρμαρο εδώ και δυο χρόνια. Αλλά σήμερα που ξαναδιάβασα εκείνον τον Οκτώβριο στις Τρίκαλα και πώς εκείνος έκανε warm-up ενώ οι άλλοι γύριζαν σα φύλλα στις γωνίες, κατάλαβα ένα πράγμα: εμείς εδώ στις Σέρρες δεν βλέπουμε πρωταθλητή επειδή φοράει τον αριθμό σαράντα επτά — βλέπουμε έναν άνθρωπο που άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού πριν καν ανοίξει την πόρτα. Την περσινή άνοιξη θυμάμαι πως πήγα στη Λάρισα για έναν αγώνα εκτός έδρας και περίμενα στον πάγκο δυο ώρες να αρχίσει το warm-up. Εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε τρίτους γύρους στις μπάστες σαν να είχε υπογράψει συμβόλαιο αίματος. Την επόμενη μέρα είχε τρεις ασίστ μέσα σε ένα σετ επειδή είχε δει την παρτίδα τρεις κινήσεις πριν γίνουν πραγματικότητα. Κι όταν σου το ζητήσεις έτσι ξανά, σου λέω ότι εκείνος δε φοράει δεκαπέντε πρωταθλήματα πάνω στους ώμους του — αυτά φορέθηκαν πάνω τους επειδή εκείνος ήταν εκείνος. Πόσο κάνουν αυτά όλα όταν λείπει; Μαθαίνεις πως ένας τίτλος χωρίς εκείνον είναι σαν το αγγούρι στη γάζα του σούπερ μάρκετ: δυνατό εκείνη τη στιγμή, ξεχνιέται την επόμενη βροχή. Εμείς όμως ξέρουμε την αλήθεια: εκείνος δεν ήταν πρωταθλητής επειδή κέρδισε παιχνίδια — ήταν πρωταθλητής επειδή άλλαξε τους κανόνες ώστε κανένας τίτλος μετά από εκείνον να μην μπορεί να αγοραστεί στο περίπτερο. Κι εσύ εκεί που ρωτάς τι κερδίζουμε; Μαθαίνουμε ότι η ομάδα γίνεται σαν εκείνα τα ψαροκάικα που βλέπουν τον ωκεανό χωρίς πανιά — μόνο ανάμνηση εκείνου του Μαρτίου όπου έκανες δεκαπέντε σερβίς στη σειρά κι η ιστορία γράφτηκε τόσο γρήγορα που οι άλλοι δεν πρόλαβαν καν να βγάλουν το κινητό τους από την τσέπη.

Εσείς ακόμα χάνετε τη σκόνη στις μπότες σας εκείνον τον Μάρτιο για να δέσετε τον ξεσαλωμένο κόμπο του φόβου των αντιπάλων; Δεκαπέντε σερβίς στη σειρά εκείνο το σαββατοκύριακο στις Τρίκαλα δεν ήταν νούμερο αγώνα — ήταν εγγύηση στους τίτλους που σηκώθηκαν αργότερα σαν μνήμες σιδερόφραχτων αντιθέσεων. Εκείνος ο άνθρωπος έκανε τους αριθμούς να γράφονται στο γήπεδο πριν καν προβληθούν στα έγγραφα της FIVB. Ρίξτε μια ματιά πίσω εκείνο τον Οκτώβριο στις Τρίκαλα: είχε κάνει warm-up στις τρεις τα ξημερώματα ενώ το γυμναστήριο ήταν κλειστό με θηλιές ασφαλείας. Την επόμενη μέρα είχε τρεις ασίστ μέσα σε ένα σετ επειδή είδε την παρτίδα σαν ταινία τρόμου πριν καν προβληθεί στους άλλους δέκα. Αυτά δεν είναι νούμερα για ψιλόβραδυ στο περίπτερο — αυτά είναι γεγονότα που γράφονται όταν κάποιος μετατρέπει δεκαπέντε ψαροκάικα σε στρατιώτες με μόνες τις γροθιές του σφιχτές σαν Ρόκι. Και τώρα εσείς αναρωτιέστε τι χάνουμε όταν λείπει; Μαθαίνουμε ότι η ομάδα γίνεται σαν εκείνο το σπίτι χωρίς θεμέλια — μόνο τούβλα που γκρεμίζονται την επόμενη βροχή. Τα μετάλλια πάνω στα ράφια γίνονται ξεπούλημα στις γωνίες του Instagram, οι τίτλοι μοιάζουν σα σακούλες πατάτες από σούπερ μάρκετ. Εκείνος έγραφε ιστορία χωρίς να ζητήσει φωτογραφία, εκείνος άλλαξε τους νόμους έτσι ώστε κανένας τίτλος μετά από εκείνον να μην μπορεί να αγοραστεί στο περίπτερο. Σήμερα βλέπω εσάς να κουβαλάτε φανέλες με τριψήφιους αριθμούς και hashtag μέσα στις κλίκες σας σα νόμισμα αγοράς — ενώ εκείνος εκείνο το σαββατοκύριακο έκανε δεκαπέντε σερβίς στη σειρά σαν να είχε υπογράψει συμβόλαιο αίματος. Αυτός είναι ο πρωταγωνιστής, όχι επειδή φοράει το 47, αλλά επειδή έκανε τους τίτλους να ζυγίζουν όσο τρεις πρωταθλητές μαζί. Παίρνουμε το τρόπαιο σήμερα;; Ναι — αλλά όχι σαν τίτλο αγνώστου, σαν ανάμνηση που ζυγίζει όσο εκείνος αυτόν τον Μάρτιο στα Τρίκαλα όταν η ιστορία γράφτηκε τόσο γρήγορα που οι άλλοι δεν πρόλαβαν καν να βγάλουν το κινητό τους από την τσέπη.