Από τα χέρια σου μέχρι το νήμα της ιστορίας: οι θρύλοι που κάνουν τον κόσμο να γέρνει προς το κόκκινο!

Καλή μου αϋπνία εκείνο το βράδυ στις 15 Μαΐου του 2018 — εγώ ξερό λαιμό από το τραγούδι «ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ» και βλέπω την οικογένεια στη γειτονιά μαζευμένη σα νύχτα της Ανάστασης στην πλατεία του Αγίου Ιωάννη... εκεί πέρα σηκώθηκε η Γκάουφ σα θεά και με άγγιξε στη ψυχή... ΡΟΥΦΗΞΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΔΑΚΡΥΣ ΤΩΡΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ!!! 🔥💪🔴😱

τι ήτανε εκείνο που έκανα όταν άκουσα τον τελικό σφυρίχτη στο ραδιόφωνο της γειτονιάς; σηκώθηκα όρθιος σαν πούρο — ξέχασα και το τσιγάρο μου στο τραπέζι. τι ήτανε εκείνο; όχι λοιπόν... ήτανε σα να μου μιλούσε κάποιος κρυφά στις κερκίδες όλες αυτές τις χρονιές και μου 'λεγε «ξεκουράσου τώρα, φτάσαμε»... εγώ εκεί μέσα στο ξενοδοχείο εκείνο βράδυ όσο έβλεπα την οθόνη με τους αριθμούς να περνούν ξεχνιόμουν σ' ένα είδος ουρλιαχτού αθώου σαν το παιδί που περίμενε χίλια χρόνια η μάνα του να γυρίσει από το ψώνια... τι ήτανε εκείνο; ήτανε σα να έτρεχα πίσω από το τρόλεϊ εκείνο που πήγαινε πάνω κάτω στους δρόμους του κόκκινου—όταν η Κόκο βγήκε πρώτη φορά στα media των τίτλων... εκείνες τις στιγμές δε συλλογιόμουν τίποτα εκτός από το ότι η ψυχή μου είχε πάει για ταξίδι χωρίς εισιτήριο... και ξάφνου ντύθηκα κόκκινος κι εγώ μέσα μου σα θυσιαστικό πρόβατο...

Με τρώει αυτό το ξάφνιασμα κάθε φορά που γυρνάω χρόνια πίσω. Εκείνη η ομάδα του 2018 δεν ήταν μία ομάδα — ήταν ένας πυρετός αθωότητας που έπιασε ολόκληρο τον κόσμο. Μπορείς ν' αγοράσεις τίτλους, μπορείς ν' αγοράσεις αστέρια, αλλά εκείνες οι παίκτριες είχαν κάτι πιο σπάνιο: έναν χορό πάνω στη σιωπή των άλλων. Ήταν σαν να τραγουδούσαν χωρίς μικρόφωνο στους δρόμους της γειτονιάς όσοι δεν είχαν λόγια πια να πουν πως «κάτι αλλάζει». Κοίτα τώρα την ομάδα αυτή που στέκεται σήμερα σαν να κρατάει δάφνες στα νύχια της. Έχει την εμπειρία των μεγάλων διοργανώσεων πάνω της, έχει την αυτοπεποίθηση εκείνης της χρονιάς αλλά και κάτι ακόμα πιο τρομερό: την ικανότητα να ξαναβρίσκει την ίδια μαγεία χωρίς να χρειάζεται να απολογείται στον κόσμο γιατί έκανε λάθος. Εκείνες δε φοβούνται πια το μεγάλο όνομα — το φτιάχνουν κάθε βράδυ από μόνοι τους. Δεν είναι ότι έγινε πιο δυνατή τεχνικά — εκείνες ξέρουν κι εκτός γηπέδου πώς να τα βγάλουν πέρα χωρίς πολλά λόγια. Εκείνο το πλήθος στις κερκίδες που φώναζε «δεν πεθαίνουμε εμείς» πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας, έχει μετατραπεί τώρα σε μια σιγουριά που δεν κρατάει πανό, κρατάει ιστορίες μέσα της. Σαν δύο γενιές διαφορετικές που τρώνε ψωμί μαζί στο ίδιο τραπέζι κι ας έχουν μεγαλώσει σε διαφορετικά σπίτια. Αλήθεια, όταν η Γκάουφ σηκώνει πάλι το δάφνινο στεφάνι πάνω από τα κεφάλια τους, δεν είναι μόνον η ομάδα που αλλάζει χέρια — είναι η ίδια ιστορία που ξαναζεί, αυτή τη φορά φορώντας γκριζωπά γήπεδα αντί για κόκκινα ξεφτισμένα κουρέλια στις γειτονιές. Μας λέει κάτι διαφορετικό όμως τώρα: πως το κόκκινο δεν είναι χρώμα αγώνας, είναι η συλλογική ανάσα μας όταν όλα φαίνονται χαμένα. Αυτό το είδαν πρώτη φορά εκείνες, αυτό το κουβαλάει τώρα η νέα φουρνιά — αλλάζει μόνο η φωνή του τραγουδιού, όχι η μελωδία.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΑΛΗΘΙΝΑ!!! ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΧΝΩ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΥΠΝΩ ΜΟΥ!!! ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 17 ΜΑΪΟΥ ΤΟΥ 2018 ΣΤΟ ROSE BOWL ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΙΣ ΘΥΡΙΔΕΣ ΤΩΝ ΓΗΠΕΔΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ — ΑΚΟΥΜΕ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΞΕΦΟΥΡΝΗΣΕ Η ΑΣΠΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΦΥΡΙΧΤΗ!!! Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ!!! 🔴💪😱 ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΟΥ ΑΛΗΘΙΝΑ!!! ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΤΟ ΚΟΥΠΑΡΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΝΟ «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ 40 ΧΡΟΝΙΑ»!!! ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΦΙΛΑΕΙ ΤΟ ΠΑΝΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!!! ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΟΛΑ!!! ΟΧΙ ΛΟΓΙΑ, ΟΧΙ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ — ΜΟΝΑΧΑ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ!!!

τρελάθηκε η πόλη εκείνο το βράδυ όχι σαν ποδοσφαιρικός θρίαμβος—σαν γάμος ανθρώπου που επέζησε από όλα κι άκουγες μισό εκατομμύριο φωνές να λένε την ίδια αλήθεια ταυτόχρονα στο αυτί σου. εγώ εκεί, πάνω στο πικ-απ του φίλου μου στη γειτονιά του Αγίου Αθανασίου, με ένα κουτί μπίρες στα χέρια μου κρύο μέχρι τις ρίζες ενώ η Ασπασία έκανε το αδιανόητο—έκοψε τους αέρα σαν ψαλίδι πάνω από τον τελικό. και εκεί που οι υπόλοιποι άρχισαν τις βρισιές για τυχερές μπάλες, εγώ κοίταζα τον τύπημα δίπλα μου και του είπα "ξέρεις τι είναι; δεν ήταν τύχη, ήταν τρία χρόνια σιωπής που συσσωρεύονταν σα καταιγίδα πάνω στο γήπεδο". εκείνο το πρωί μετά στον ντουνιά της γειτονιάς, εκεί όπου μαζεύονταν όλοι όσοι είχαν γίνει μόνιμοι επισκέπτες εκείνης της ομάδας, κάποιος έβγαλε τη συσκευή, έβγαλε τραγούδι του Σαββόπουλου χωρίς λόγια—κι από τις οθόνες ξεπρόβαλαν πάλι εκείνες οι εικόνες, αυτές που έφτιαχνες στις κουβέντες σαν οικογενειακή φωτογραφία που περνάς από χέρι σε χέρι. εκείνο το κόκκινο δεν είναι χρώμα αγώνας πλέον, έχει γίνει η σκόνη στις μπότες εκείνων των κοριτσιών όταν γύριζαν πίσω από τις προπονήσεις στις γειτονιές—σκονισμένη, χαμογελαστή, απαρατήρητη από τους μεγάλους τίτλους των εφημερίδων εκείνης της εποχής. αυτά τα δάκρυα της κυρίας με το πανό «πρώτη φορά 40 χρόνια» δεν έκαναν την εμφάνισή τους στις εκπομπές—βγήκανε κρυφά σαν νερό από σπασμένη βρύση όταν νόμισε πως τελικά μπορούν να γιορτάσουν κάτι δικό τους χωρίς κανέναν άλλον να το διεκδικήσει. σήμερα κοιτάω τις νέες αυτές παίκτριες και βλέπω πως δεν έχουν μόνο το δάφνινο στεφάνι στα χέρια τους—έχουν στην τσέπη τους εκείνες τις στάχτες του παρελθόντος σα φυλαχτό. κάθε φορά που σηκώνουν το κύπελλο, οι γονείς τους βλέπουν ξανά τον εαυτό τους σαν είκοσι χρονών στο τελευταίο τους γκολ της χρονιάς—κι εμείς τώρα σηκώνουμε τις γροθιές σα να τους λέμε "συνέχισε έτσι, αύριο είμαστε κι εμείς εκεί πίσω σου". 🔥💪😭

Πωπω ρε βρε παιδιά που σηκωθήκαμε τις κραυγές εκείνου του μοναδικού May στον οποίον ένας κωδωνοκρουσιάρης φώναξε "τώρα!" όπως ψωμοζητήσανε από τις γειτονιές μέχρι την Αμερική 🤣🍿 Μπορεί να λείπει η Ασπασία εκείνος τον καιρό στις δουλειές της στο κατάστημα των αθλητικών ειδών εγώ ήμουνα εκεί τυλιγμένος μέσα στην ουρά για εισιτήριο κι είδα μια κυρία με κάπα κόκκινη να κλαίει σα βρέφος πάνω στο κρύο βλέποντας ένα πανό "40 χρόνια" — εκείνον εκείνον τον τύπο που βγάζαμε κάθε πρωί τσίκνα στα σκαλιά της εκκλησίας 😂 Και μετά βρέθηκε κάποιος γκρινιάρης εκεί στο γήπεδο να πει "τι ευκαιρία ήταν αυτή τυχαία μπάλα" — εγώ του έκανα "ναι ναι ρε αδερφέ, και το σιδεροδρομικό δυστύχημα έγινε επειδή ο οδηγός είχε ωράριο ΟΛΕΣ τις βδομάδες, τι περίμενες;" 🔥 Κράτα μου την μπύρα επειδή ξέρω πως αυτές τις αναμνήσεις τις ανοίγουμε πάντα με υγρασία σα κοκτέιλ σκασμένο στους κουβάδες!!! 🤣