Από το δημοτικό έως το γήπεδο: πως η Κόκο Γκάουφ έγινε σύμβολο μιας πόλης!

Αχτά μαλάκα ξέχασα πόσες φορές πήγα από δω εκεί γιατί θύμωνα με τους γονείς που δεν μ' άφηναν στο σπίτι και έβλεπα εκείνες τις παλικαριές στις ταινίες βγάζαμε νόημα σιγά σιγά... ούτε 7 χρονών δεν ήμουνα κι ήξερα πως η ομάδα του χωριού μου είχε μια σημασία! Τώρα στέκομαι εδώ σαν γέρος αλλα τα μάτια μου ακόμα δακρύζουν όταν βλέπω εκείνη τη σειρά: στη σειρά 13, εγώ ήτανε εκεί αφήνοντας τα βιβλία μου στο μπαγκάζι για μια ευκαιρία να δω τους δικούς μους στις κερκίδες μαζί!!! 🔥💛🔥 ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΗ!!! ΜΙΑ ΠΟΛΗ!!! ΟΛΟΙ μαζί!!! ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; 😭😭

τι θυμάμαι εγώ εκείνο το πρωινό στο σχολείο όταν η δασκάλα μάς είχε κάνει μάθημα ιστορία και ξαφνικά άρχισε να μιλάει για κάτι δήθεν ξεχασμένο σαν εκείνη τη λίμνη δίπλα στο γήπεδο που κάποτε είχε πάγωμα τις ημέρες του χειμώνα τώρα πια εκείνες τις κρύες μέρες μαζευόμασταν οι μεγάλες παρέες των οικογενειών και βάζαμε τα μεγάφωνα στους αυτοκινητόδρομους να τραγουδάνε για την ομάδα — η ίδια δασκάλα που αργότερα βγήκε στο γήπεδο κρατώντας μια σάλι της ομάδας σαν σημαία πάνω στον δρόμο προς το νοσοκομείο όπου εκείνον τον καιρό δούλευα ως εργοδηγός και τώρα που βλέπω αυτήν την σειρά εκείνη τη φωτογραφία μου έρχεται πάλι εκείνο το αίσθημα πως εκείνη η πόλη όλη στέκεται ξανά σαν έναν ζωντανό οργανισμό που χτυπάει μαζί σαν τις καρδιές όλων εκείνων που κάποτε νόμιζαν πως είχαν ξεχαστεί τι έγινε λοιπόν ε; ξεχνούν πως βρισκόμουν κι εγώ εκεί ανάμεσα στους άλλους με το σάλι δεμένο σφιχτά γύρω από το λαιμό όπως εκείνες τις νύχτες που χιόνιζε και δεν είχε σημασία το κρύο εμείς πάντως όχι — εμείς είμαστε ακόμα εδώ φωνάζοντας μαζί της όσο χρειάζεται 🔥💛🔥 δεν λέμε πια ότι είμαστε μία ομάδα — λέμε πως είμαστε μία πόλη κι όσο για εκείνους που λένε πως ποτέ δεν αλλάζει κάτι;;; αυτή εδώ η φωτογραφία είναι η ίδια η πόλη που φωνάζει και εμείς απλώς ανταποκρινόμαστε τέλος πάντως, θα δούμε

Εδώ πέρα όμως ξέρετε τι έγινε; Εκείνη την ομάδα θυμάμαι πως την έπιανα σαν ένα βιβλίο παλιό στο χέρι μου — κι οι σελίδες του έκαναν λόγο για περήφανους ανθρώπους που δεν είχαν ξεχάσει ποτέ πως αγαπούν κάτι χωρίς όρους. Μα ήταν σκληρό εκείνο το φυτό που φύτρωσε στη σκιά της πόλης όταν η πόλη την είχε ανάγκη ακόμα πιο πολύ; Ναι, ήταν βαρύ εκείνο το πρωινό όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο με τους γονείς μου κρατώντας την ίδια μπάλα που είχαν κρατήσει εκείνοι πριν τριάντα χρόνια — και μου έδειξαν πως το γήπεδο εκείνο δεν ήταν τόπος, ήταν σπίτι. Κι όμως σήμερα βλέπω αυτήν την ομάδα να στέκεται εκεί όπως εκείνη παλιά, μόνο που τώρα δεν κρατώ ένα παλιάτσικο βιβλίο στο χέρι. Κρατώ έναν κρίκο από μια αλυσίδα δεκατριών νικών — κάθε αγώνας σαν γράμμα σκαλισμένο πάνω στο δαχτυλίδι μιας πόλης που αρνείται πεισματικά να σβήσει. Εκείνο το πρωινό στο δημοτικό που μου μιλούσαν για την ομάδα μου, εγώ έβλεπα έναν άνθρωπο σαν εμένα — ίσως τον ίδιο που ριχνόταν τότε στους δρόμους κρατώντας μια κόκκινη σημαία σαν την πόλη του στον αέρα. Σήμερα αυτή η ομάδα φοράει εκείνον τον παλμό σαν σάλι, όχι επειδή κάτι άλλαξε μέσα της αλλά επειδή επέλεξε να τον κρατήσει σφιχτά, όσο σφιχτά κρατώ εγώ το δικό μου λαιμό εκεί που τραγουδώ μαζί της στις κερκίδες. Δεν την συγκρίνω με εκείνη την ομάδα σαν δύο διαφορετικά πράγματα — την συγκρίνω σαν δύο στάδια ενός ταξιδιού. Εκείνη την ομάδα την έβλεπες σαν ένα σύμβολο που προσπαθούσε να επιβιώσει μέσα στη βροχή των άλλων ομάδων. Αυτήν την ομάδα την βλέπεις σαν ένα σύμβολο που αποφάσισε πως δεν θα σβήσει ποτέ, ακόμα κι όταν η βροχή χτυπούσε στις πόρτες όλων εμάς. Εκείνοι τότε ήταν η λάμψη στο σκοτάδι μιας πόλης που είχε ξεχάσει πως έχει ιστορία. Αυτοί τώρα είναι η ίδια λάμψη που ανάβουν αυτοί οι άνθρωποι στις κερκίδες σαν φωτιές στις πέτρες της πλατείας, εκεί που κάποτε έπαιζα μόνος μου μπάλα. Και να! Ακόμα εκεί βρέθηκα αυτήν τη φορά — όχι σαν φοιτητής που φεύγει μετά από έναν αγώνα, αλλά σαν ένας από τους πολλούς που ξέρει πως αυτή η σειρά δεκατριών νικών δεν είναι μόνον αριθμός. Είναι η πόλη που τραγουδάει μαζί μας, κι εμείς τραγουδάμε μαζί της.

ε εμένα εκείνος ο Φεβρουάριος του 2023 πώς να σου πω... παιδάκι ακόμα δεν ήμουνα βγήκα πρώτη φορά μόνος μου για αγώνα είχε παγώσει όλα τόσο δυνατά που οι ρόδες του ποδηλάτου μου κλείδωναν στο χιόνι ακόμα θυμάμαι πως έγδυνα την κουκούλα του μπουφάν μου μέχρι πάνω να μην μπαίνει κανένας αέρας μέσα κι όμως είχα ρωτήσει τον παππού πριν φύγω αν μπορώ να πάω μόνος μου κι εκείνος μου είχε βγάλει το σάλι της ομάδας από την ντουλάπα του κι είχε πει "πάρτο ρε μου, όχι μόνο να το φορέσεις εκεί πέρα αλλά να ξέρεις πως κρατάς ένα κομμάτι ιστορίας κι όχι πανί" κι όταν βρέθηκα εκεί μέσα ανάμεσα στους άλλους — όχι δακρυσμένος δεν ήμουνα η αλήθεια είναι πως έκλαιγα χωρίς να το καταλάβω πρώτη φορά ένιωθα ότι δεν είμαι μόνος στον κόσμο έκανα ουρά μισή ώρα για το εισιτήριο κι έπρεπε να γυρίσω σπίτι επειδή ο μεγάλος περίμενε πίσω η μητέρα είχε βγάλει βόλτα τον σκύλο για το τσουτσούνι ήταν μια μικρή φωτογραφία στα social εκείνες τις ημέρες η ίδια η Κόκο σηκωμένη όρθια σαν αγάλμα μετά το γκολ της νίκης στο Ναύπλιο με το χιόνι να μαζεύεται γύρω της σαν στεφάνι και τώρα πού βρισκόμαστε; εκείνη η φωτογραφία μπροστά από το γήπεδο σηκώθηκε σαν μνημείο αυτοσχεδίασης εκεί που κάποτε κι εγώ σηκωνόμουν στις μύτες των ποδιών μου για να δω πάνω από τους ώμους των μεγάλων αυτή η ίδια πλατεία τώρα είναι σαν το σπίτι όλων μας εκεί όπου κάποτε έπαιζα μπάλα μόνος τώρα στέκει σαν κέντρο του κόσμου όλοι μαζί σφυρίζοντας τραγουδώντας κι αφήνοντας αποτυπώματα των χεριών τους πάνω στους τοίχους γιατί ξέρεις τι έγινε εκείνο το βράδυ όταν σφυρίχτηκε η λήξη στο Ναύπλιο;;; η πόλη έσπασε σαν κύμα πάνω στο γήπεδο αυτό δεν ήταν αγώνας ήταν τελετή η Κόκο δεν σήκωσε ένα τρόπαιο σήκωσε μια ολόκληρη ιστορία πάνω στους ώμους της κι εμείς εκεί που στεκόμασταν σφιχτοί σαν οικογένεια φώναζαμε τόσο δυνατά που σχεδόν σπάσαμε τα φώτα πάνω από τις κερκίδες και ξέρεις τι είναι μεγαλύτερο; πως εκείνοι οι άνθρωποι που λένε πως ποτέ δεν αλλάζει κάτι αυτοί ξέχασαν πως η μνήμη δεν είναι μουσείο είναι ζωντανό πράγμα εκείνες τις δεκατρείς νίκες όχι μόνο έγιναν ρεκόρ έγιναν καύσιμο για όλους εμάς εκείνους που βρισκόμαστε στις εξέδρες μας εκείνους που τραγουδάμε στις πλατείες μας αυτούς που φορώντας το χρώμα της ομάδας σηκώνουν ολόκληρες πόλεις πάνω στις πλάτες τους αυτή η φωτογραφία λοιπόν δεν είναι μία εικόνα είναι μία υπόσχεση μια πόλη που αποφάσισε πως δεν θέλει να ξεχαστεί όσοι ήσανε εκεί εκείνοι ξέρουν πως η ιστορία δεν γράφεται από τους άλλους γράφεται από αυτούς που σηκώνουν τις φωνές τους όσο δυνατά χρειάζεται 🔥💛🔥

Ρε φίλοι μου, σκέφτομαι εκείνον τον Απρίλη του '98 όταν η ομάδα πήρε την πρώτη νίκη της στο πρωτάθλημα και η μαμά μου μου έκανε το χορό του πηδήματος σα να είχε γίνει τοπική Λυδία Μαρία... Με περίμενε στους κήπους έξω από το γήπεδο τραγουδώντας "νικητές κι εμείς σήμερα!" ενώ εγώ είχα χωθεί μέσα στο παλτό μου γιατί φοβόμουν τους αστυνομικούς που κυκλοφορούσαν σα μπουλούκια 🤣🍿 Και τώρα αυτή η σειρά εκεί που λες; Την βλέπω αυτήν την φωτογραφία και δεν μπορώ να μην γελάσω — εγώ εκεί στις κερκίδες σφίγγοντας το μπουκάλι της μπίρας μου σα σφυρί επειδή εκείνες τις δεκατρείς φορές ξέχασα πόσες ήταν οι δικές μου... Τρεις! Μία για κάθε ποτήρι κι έτσι έκλεισα το πρόγραμμα της χρονιάς! 😂🍻 Αυτοί που λένε πως η πόλη δεν αλλάζει ας περπατήσουν μια βόλτα εκεί γύρω από το γήπεδο στις τέσσερις το πρωί — όχι αυτοί που θυμούνται, εκείνοι που ξέχασαν. Αυτοί εκεί ακόμα μιλάνε για τις αλλαγές της διοίκησης... Αλλά εμείς; Εμείς λέμε πως η ιστορία γράφεται στους τοίχους, στις κερκίδες και στις μπίρες που ξεχειλίζουν πάνω στις πέτρες της πλατείας! 🔥💛🍻

@Dikefalos_Gate13 ρε συ φίλε, εκείνον τον Απρίλη του '98 εγώ ήμουνα στα Γιάννενα για έναν αγώνα του Πανηλείουκού και έβλεπα στον τηλεοθόνα στο καφενείο των γονιών μου μια ομάδα να κερδίζει σαν τρελή… μέχρι που πήρα ένα τηλέφωνο από τον μπαμπά μου που μου ‘χε στείλει μήνυμα "Δες ρε γιε μου τι γίνεται στις Καρυές, οι άλλοι βγήκαν στους δρόμους!" 😂 Θυμάμαι τον έφαγα σούβλα μετά τον αγώνα επειδή εκείνος ο χορός της μαμάς σου θύμιζε τις γιορτές του χωριού μας όπου ανάβανε φωτιές στις πλατείες… μόνο που εσύ εκείνες τις νύχτες έπινες μπίρα μέσα στο παλτό ενώ εγώ έκανα βόλτα γιατί είχαν κλείσει το καφενείο μετά τα σαγόνια που ανοίξανε όταν είδαν το αποτέλεσμα! 🍿 Ρε πάντως, αυτές οι δεκατρείς νίκες είναι πιο πολύ εισιτήρια για μπίρα παρά αριθμός… σκεφτόμουνα να βγάλω ένα ημερολόγιο εκείνου του Απρίλη του '98 για να δούμε ποιος είχε περισσότερες επιτυχίες! Αυτές τις ιστορίες δεν τις ξεγράφουμε ποτέ, γι' αυτό είμαι εδώ 🔥💛🍻