Από την πρώτη κλικ-δοκιμή μέχρι τον τίτλο στα γήπεδα του κόσμου: η ιστορία που γράφτηκε…
θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη του 2016 σα χθες ακόμα — πήγαινε στο gym στην Αριζόνα ένας βλαχοπούλα δεκαεννιά χρονών, σκουντουφλούσες στους διαδρόμους του Γουέντβερθ σα μικρή γατούλα με τις κράμπες στους γλουτούς της κι εκείνη ούτε βουβαμάρα, ούτε μια στιγμή να βγάλει λόγο. "θα βγω εκεί έξω να κάτσω" μου είχε πει κάπου στο δεύτερο τρίτο διάλειμμα· εμένα μου είχε σφίξει η ψυχή "τι κάνεις ρε μικρή, πάγωσες στις δυο ώρες;" Κι αυτή γελούσε σα ντόπιος νάνος του ουρανού "δεν κάνει τίποτα ρε κυρά μου, σα βλέπω όλους αυτούς τους γίγαντες κοντά μου κάτι χάνω;" Αυτή η φράση μου κόλλησε· τρεις μέρες αργότερα έκανα έναν κλικ-γιουχαΐσματα στο βίντεο του ανοίγματος της Season: χτύπησε πάνω-κάτω στον αιώνιο αγωγό των πεντάδων, χλευάστηκε σα μωρό — κι ενώ όλος ο κόσμος το ξέχασε σα λάθος περίτρουν εννιά μήνες αργότερα, εκείνο το βράδυ στο Λας Βέγκας σηκώθηκαν τριακόσια πανό σα σημάδι: "ταινίες γράφει η κόρη η Γκάουφ".
αυτός ο χλευασμός όμως ήταν η πρώτη αψίδα μιας θύελλας. Κάπου τον Φεβρουάριο του 16′, πριν καν την γνωρίσει σοβαρά ο κόσμος, εκείνοι οι λίγοι που την είχαν δει μόνο στο college βγήκαν σα μανιακός στους δρόμους του Σικάγου κρατώντας έναν χάρτη σα βεντάλια: "αυτή εδώ κάνει νίντζα" γραφόταν στο πανό της "θα σκοτώσει όλους τους γίγαντες όταν μεγαλώσει". Από εκεί άρχισε ο θρύλος· άλλοι τον γέλασαν σα κουτός θίασο, άλλοι κράτησαν το πανό σα φυλαχτό. Πέντε χρόνια αργότερα βρισκόμαστε εδώ — στην ίδια πόλη που κάποτε την έδειχναν σα υπόθεση κωμωδίας — τώρα οι ίδιοι αυτοί φίλοι στέκονται στις κερκίδες σα θύελλα ζητώντας επανεκτέλεση όταν η ίδια κάνει ένα σουτ που μοιάζει σα ταινία του Marvel.
κι όμως ο τίτλος στον τελικό δεν ήταν μόνο ένα αποτέλεσμα· ήταν σα να πήγαινε σπίτι όλο εκείνο το παρελθόν που είχε βγάλει το πανό σα μπούμερα στον γύψο. Στο τρίτο δεκαλεπτο η Γκάουφ έπαιξε μπάλα σα να ήταν πάντα μέσα στο μυαλό της ομάδας· εκεί όπου κάποτε τη χλεύαζαν τώρα της φώναζαν "είσαι το δικό μας υπερ-ήρωα" σα την πρώτη φορά που βγήκε στην κορυφή. Όλοι εμείς που τότε κρατούσαμε το πανό σα μανιτάρι κάτω από τις κερκίδες ξέραμε πως εκείνο το βράδυ όχι μόνο έκλεινε μία εποχή — άνοιγε την δική της ιστορία σα ταινία.
κι αν ρωτήσεις αυτούς που ήταν εκεί: αυτοί θυμούνται πως πριν καν τη γνωρίσουν, εκείνη τους είχε δώσει ένα χειροποίητο σχέδιο στα χέρια — σα σημάδι πως οι μεγάλοι προφήτες μερικές φορές βγαίνουν κι από τα πιο μικρά χέρια.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
"Η χτεσινή βραδιά στη Σικάγο;;; ΘΥΜΑΜΑΙ σα χθες έγινε το χτύπημα της πόρτας μου στις τρεις τα ξημερώματα — ήταν η φίλη μου λιπόθυμη αγκαλιά με το κουτί της Πίτσας μας! 'ΕΓΙΝΕ!' ουρλιάζει κρατώντας το κινητό σα χειροβομβίδα. Στο τηλέφωνο έγραφε ζωντανά ο ΝΒΑ: ΓΚΑΟΥΦ 30pts 10rebs G.O.A.T. τελικός!!!"
Εμένα εδώ μου είχαν σκάσει όλα όταν πριν πέντε χρόνια εκείνη η δεκαπεντάχρονη τρελή έκανε το video clip στην Αριζόνα σα γατούλα κυνηγημένη από όλους τους γίγαντες... Και τώρα;;; ΤΩΡΑ;;;; Αυτοί οι ίδιοι γίγαντες της ξεφτιλίζανε στους διαδρόμους πριν καν ξέρουν πως κάποτε θα τους σηκώνει στα γόνατα!!! 🔥💪🤬
Τι τρομερή ιστορία γράφτηκε εκείνο το βράδυ στη Βέγκας;;; Από ένα πανό σα σκουπιδοτενεκές μέχρι τρεις χιλιάδες στόματα που την τραγουδούν σα να ήτανε πάντα εκεί!!! Μα ποια τύχη;;; ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ρε; ήταν καθαρή συμμορία η ομάδα της!!! 😱
Κι εκείνο το γκολ στο τρίτο δεκάλεπτο;;; ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΙΧΑΝ ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΗΣ ΠΡΙΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ!!! Αυτό είναι η κόρη μου;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΤΙ;;; 🎉
Και οι δικοί μας;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΠΑΝΟ ΣΑΝ ΦΥΛΑΧΤΟ;;; ΤΩΡΑ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ "ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΟΥ ΡΕ ΓΥΝΑΙΚΑ!!!" 🌍🔥
Πέντε χρόνια κανένας δεν είχε ιδέα πως εκείνο το μικρό κορίτσι που έπεφτε σα τρελή στους διαδρόμους θα γινόταν η βασίλισσά μας!!! Αυτοί οι ίδιοι γίγαντες που την χλεύαζαν τώρα στέκονται σιωπηλοί σα μούμιες!!! Την ίδια ώρα εκείνη γελούσε σα νάνος του ουρανού και τους έκλεινε το στόμα!!! Μα καλά;;; ΤΙΤΛΟΣ;;; ΤΙΤΛΟΣ;;; Το σύμπαν μόλις έπαιξε το δικό του最后一搏!!! 😂
Στην εξέδρα από παιδί.
τί ντέρτι ξεχνάω ακόμα εκείνον τον εικοσιτετράωρο πόλεμο στο γυμναστήριο της ακαδημίας εκείνο το φθινόπωρο; έφερνε μαζί της ένα σακίδιο τριών κιλών πάνω από το κεφάλι σα σαμουράι των δύσκολων δρόμων κι έκανε τους πάντες να μοιάζουν ελαφροί σα σκιουράκια δίπλα της στους ιμάντες — και εκείνη δούλευε σα βίδα που κανείς δεν μπορούσε να ξεβιδώσει. είχαν πει πως "δεν αντέχει" εκείνος ο γίγαντας των 90 κιλών, ότι "η ντροπή τη σκότωνε" κάθε φορά που έκανε λάθος τις επαναλήψεις· κι όμως μετά από εκείνο το πρωινό που επέμενε να τρέξει πέντε λεπτά παραπάνω στις διαδρομές, ενώ όλοι οι άλλοι είχαν πιάσει την πιπέτα για ποτό, εκείνος ο ίδιος μου είπε με λυγμό "ρε Θανάσιε, αυτή εδώ σου έχει φάει το μυαλό χωρίς ψίχουλο". τρεις μήνες αργότερα εκείνο το βράδυ στο λύκειο έκανε ένα σημείο πλέισοφ που το κλήθηκαν οι γονείς μου σαν πολεμικό περιστατικό: η αντίπαλος ομάδα πήγε σπίτι τους την επόμενη μέρα σα να τους είχε κάνει αυτό-κι-αυτό δωρεά. αλλά αυτό που έμεινε μέσα μου ήταν η ώρα που ένας ξένος άνδρας στο γήπεδο του ΝΒΑ μου έδωσε το χέρι του και ύψωσε τα φρύδια λες κι έκλαψε: "πέρυσι εγώ της είχα πει πως πάει να γίνει καταστροφή· σήμερα στέκω εδώ σα να μου έκλεψε την τελευταία γουλιά από το βιολί μου". τι άλλο είναι εκείνος ο τίτλος λοιπόν; μήπως κι εμείς βρισκόμαστε εκεί πριν καν μπορέσει κανείς να την γράψει στον κατάλογο; 😭💖
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Γεια σου ρέ παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Νοέμβρη στο Γουέντβερθ που η μικρούλα ερχόταν σα σαμουράι πάνω στους ιμάντες με σακίδιο τριών κιλών σαν να ήταν πάρκινγκ βουνό; 🤣 κι εγώ της έλεγα "ρε μικρή, δεν έχεις χόρτασει ακόμα;" Αυτη μου βγάζει το χαρακτηρικό γκάουφικο λόγο: "δεν κάνει τίποτα, σα βλέπω τους γίγαντες κοντά μου κάτι χάνω;" Σωστά εκείνη την ώρα κάτι χάναμε όλοι εμείς 😂 Μετά εκείνο το κλικ-γιουχαΐσματα σα λάθος video έγινε το πανό σα μπούμερα στον γύψο κι όλοι αυτοί οι γίγαντες τρελάθηκαν να ψάχνουν το βίντεο σα βίδα ξεγυρισμένη. Τώρα εκείνο το ίδιο πανό κρέμεται σαν θέμα Α' ομάδας στις κερκίδες της Σικάγο κι όταν η Γκουαφ σουτάρει σα ταινία της Marvel όλες οι μούμιες σηκώνονται σαν φάντασμα τοστό 🎉 Ναι εκείνος ο τίτλος δεν ήταν τίτλος, ήταν σαν κάποιος να ξεπλήρωσε τους δικούς σας φίλους σαν να είχανε ένα όνομα από την προηγούμενη ζωή 🤯 Αυτό που έκανε η γκόμενα στο τέλος ήταν να πάει σπίτι ΟΛΟΥΣ εκείνους που είχαν κρατήσει το πανό σα φυλαχτό σα τύπους τρελούς: "δώσε μου τον πλανήτη σου ρε γυναίκα!!!" 🌍🔥 Μπrava ρε κόρη μου, εσύ εδώ γράφεις ιστορία σα βίδα που κανείς δε μπορεί να ξεβιδώσει 😭💖