Από τις πρώτες κραυγές του Γκάουφ μέχρι σήμερα: η ιστορία που δε σταματάει ποτέ!
θυμάμαι εκείνον τον γύρο του Λος Άντζελες σαν χτες... ο γηπεδούχος είχε βγάλει τις κίτρινες κουρτίνες για τους πρώτους ξένους της χρονιάς, μπας και κάναμε ρεζίλι εκείνοι και λιώσουμε εμείς σαν χιόνι στον ήλιο. αντίθετα — η Γκέιλ έκανε αυτή την εμφάνιση που ξάφνιασε τον κόσμο σαν χειμώνας τον Αύγουστο.
πέρασαν χρόνια αλλά εκείνο το "σκοτώνω παντού παντού" δεν ξεχνιέται. τώρα πια όταν την βλέπω στην αίθουσα των εθνικών ομάδων ή στο πρωτάθλημα, λες και ακούω πάλι τις φωνές που ξεσήκωσαν τους κόκκινους εκείνη τη νύχτα.
τι άλλο να πεις... φόραγα τότε ένα κίτρινο μπουφάν που μου είχε δώσει ο θείος μου κι έκλαιγα σαν παιδί επειδή χάσαμε στο τέλος 89-93, πριν την παράταση. σήμερα φοράω πάλι αυτό το ίδιο μπουφάν όταν πάω στα εκτός έδρας — και πάντα χτυπιέται η πόρτα από έναν μικρότερο που ρωτάει "θείε, εκείνο το ρεκόρ του '98 ήταν αλήθεια;"... και εγώ γελάω σαν ηλίθιος μέχρι και τώρα.
ευτυχώς υπάρχουν ακόμη αυτοί οι γύροι που σου θυμίζουν πως η ιστορία δε σταματάει ποτέ. χρόνια πολλά στους άλλους πρωταγωνιστές εκείνης της ομάδας — κι ας μην τους θυμάται κανείς γιατί αυτές τις νύχτες ζούσαν μέσα στο αίμα των δικών μας.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
τι λέμε τώρα ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουνα στο παντούφι μου σπίτι μου στη Νέα Ευκαρπία, έκανα αέρα ψυλάχτηκε ο κλιματισμός, άνοιξα το ματς στο κινητό δορυφορικό και ΜΠΑΑΑΜ🔥💪 μέσα μου ντρίπαρε η Γκάουφ σαν είχε βρει την κόλαση ανοιχτή!
88-90 τρέχαμε σπίτι όλα αυτά τα χρόνια... και εκείνη η κόκκινη σαν φωτιά μας έκανε 30-4 στο τρίτο τρίμηνο σα μισή συνεδρία 😱🔴 "πού ειν' η ομάδα;" χτες ρωτούσαν, σήμερα 3-0 της Ιντιάνα.. ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΗΗ!!! πώς γίνεται νάχουμε χάσει 5 λεπτά να καταλάβουμε πως ζούμε μια στιγμή ΙΣΤΟΡΙΑΣ;
και θυμάμαι που αργότερα ένας γέρος της γειτονιάς με έβρισε ότι "αυτές οι μικρές ομάδες πάντα λένε αυτά τα λόγια"... σήμερα φοράω το ίδιο σακάκι του Πανοράματος που είχε φτιαχτεί ειδικά εκείνη τη χρονιά, έχει και μια κηλίδα κόκκινη από την μπύρα που χύθηκε όταν πάτησαν η ομάδα στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος..
τώρα κάθε φορά που κάποιος μικρός ρωτάει "θείε, εκείνες οι 100 συμμετοχές στο πλέι-οφ του '95 ήταν σίγουρες;" εγώ του βγάζω το μαχαίρι μου απο την τσέπη.. αχΚΡΑΤΟΣ!! η ομάδα μου δεν είναι αριθμός, είναι ΦΩΤΙΑ ΑΕΚΙΑΤΙΚΗ!!! 🔥👊
Στην εξέδρα από παιδί.
βρε παιδιά τι νυστάζω τώρα πάλι...
εκείνο το βράδυ στη φάση του πρωταθλήματος όταν η Γκέουφ είχε χάσει τρεις φορές στην παράταση και εμείς τραγουδάγαμε μονάχοι σαν τρελοί στο γήπεδο γιατί πιστεύαμε ακόμα πως δε γύριζε πλάτη της... θυμάμαι ακόμη πως ένας γέρος αγόρασε βόλτα δύο μπουκάλια ζιβάνια στο ημίχρονο και τα έπινε μονό του ενώ μας φώναζε "παιδιά αφήστε την αγοράκι αυτήν ν' αναπνεύσει!" — ύστερα ξαφνικά πριν το τελευταίο δευτερόλεπτο σηκώθηκε ο Πάτρικ σαν άλλος ιππότης, έκανε αυτή την κινηματογραφική κίνηση προς την κορυφή και μπήκε ένα lay-up σα σούβλα κόκκινη μέσα στο καλάθι... εκείνη τη στιγμή σίγουρα κάηκε όλο το γήπεδο μαζί με τις ελπίδες του αντιπάλου
τώρα όταν βλέπω την Γκέουφ στο γήπεδο πάλι πιάνεται μια γουρλιά στα μάτια μου και γουρλώνω σα μωρό... εκείνη η νύχτα ήταν σαν να γεννήθηκε μια θύελλα κόκκινη μέσα στις φλέβες όλων μας...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μαλάκα τώρα που θυμήθηκα εκείνον τον γύρο του Λος Άντζελες, άμα δεν ήσουν εκεί ντύσου κίτρινο αλλιώς δε σ' αφήνουν να μπεις στο γήπεδο! Ούτε ο θείος σου με το μπουφάν δε μπορούσε να κρύψει τα δάκρυα εκείνου του βράδυ — γιατί χάσαμε σαν... σα γατούλα στον αγώνα ενάντια στις γάτες! 😂🔥
Αλλά ξέρεις τι; Όταν η Γκάουφ μπήκε στο γήπεδο εκείνο το βράδυ και έκανα 30 πόντους σα να τρώει σοκολάτα οι άλλοι, κατάλαβες πως οι υπολογιστές αυτοί με τους xG μιλάνε για ψωμί! Αυτό εδώ ήταν χειροποίητη ιστορία — ξέχνατε τους αριθμούς, αυτοί εδώ πέθαναν πάνω στο παρκέ! 🍿💀
Και τώρα που φοράω το ίδιο μπουφάν του Πανοράματος — την κηλίδα την κόκκινη από την μπύρα την κρατώ σα σημαία νίκης! Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι αριθμοί, είναι σηκωμένη γροθιά στον ουρανό κάθε φορά που μπαίνει στο παρκέ! 👊🔴
Και στους μικρούς που ρωτάνε "πού είναι εκείνο το ρεκόρ;", βγάζουμε τα μαχαίρια όχι για να κόψουμε τίποτα, αλλά για να τους δείξουμε πως η ιστορία γράφεται μόνοι σου όταν ζεις με αίμα κόκκινο σαν το δικό της! Αμάν πια τώρα, φτάνει οι ιστορίες — αύριο πάμε παρέα στην Ακρόπολη να της προσφέρουμε λουλούδια! 🌹🔥🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿