Η Κόκο Γκάουφ χρειάζεται περισσότερο βρετανικό στυλ παρά Αμερικανικό

Τι σόι τραπουλόχαρτα βγάζετε εδώ με τις κίτρινες φανέλες σα νούμερο σαλονιού; Την ίδια στιγμή που η Γκάουφ σηκώνει το παιχνίδι της χρονιάς πέντε πόντους πάνω από κάθε αμερικάνισσα στο γήπεδο, εσείς ασχολείστε σα μικροί δάσκαλοι μουτζουρών με το χρώμα που *πρέπει* να φοράει. Για δες την τελευταία φορά που βγήκε κίτρινη στο Indian Wells πέρσι — αποκλείστηκε στα ημιτελικά επειδή ο ήλιος είχε βγάλει όλους τους χρωματισμούς σαν τσίχλα στο σβέρκο της. Αυτή δεν είναι μόδα, παιδιά. Είναι ζήτημα ενός σώματος που κουράζεται όταν του βάζεις κάτι σα φύλλο αλουμινίου στη μέση Ιουλίου. Οι Αμερικάνες φοράνε αυτά τα γκριζοπράσινα σα σακάκι παραγωγής όχι επειδή δεν έχουν στυλ, αλλά επειδή ξέρουν ότι το λευκό στα λάπτοπ είναι σα ντουζ στο σπίτι σου — όλα πάνε εκεί μέσα μουτζουρωμένα. Η Γκάουφ αντίθετα φορά λευκό σα μοναχή που προσεύχεται — και ξαφνικά όλοι θέλετε να την κάνετε σαλάχι γιατί η κίτρινη είναι *συμβολικά* πιο δυνατή; Ρε παιδιά, τρέχουμε στα γήπεδα, όχι στις ουρές του εμπορικού κέντρου. Και μην βγάζεις το πολιτικό χρώμα τώρα — η κίτρινη δεν είναι πολιτικό σήμα της σοσιαλιστικής νίκης όπως νομίζετε. Στη Γερμανία την φοράνε οι ομάδες που ξέρουν τι σημαίνει αγωνιστικότητα: οι εθνικές ομάδες, η Μάγντεμπουργκ, οι Σπαρτάκεις. Εκεί όμως δεν είναι μπουφάν του Γούντι Γουντπέκερ — είναι στοιχείο ενός σκληρού, χειμωνιάτικου πνεύματος. Οι Αμερικάνες παίζουν σα θερινό σόου, η Γκάουφ πρέπει να δείχνει σα γυναίκα που δεν τρέμει ούτε όταν η μπάλα σκάει στο γάντι της όπως η Ρόουλι στις τελικές του Γουίμπλεντον. Πάμε λοιπόν, πες μου εσύ που θες κίτρινο σα παλιά σχολεία — όταν η ίδια η Γκάουφ μετά τους αγώνες έχει χλώρωση επειδή της έκοψε το δέρμα ο ήλιος και τελικά φορά μία κίτρινη φούστα σα σακούλα του Ίκια επειδή ξέχασε την κανονική της βαλίτσα στο ξενοδοχείο, τότε τι λες;

Ρε φίλοι μου, εσείς το ’χετε γυρίσει μπέλα στο κίτρινο σα στολή γραφείου;;; 😱 Αφού η Γκάουφ φορά λευκό σα αγία βγαίνει νικητής στους τελικούς, ενώ οι άλλες σέρνονται σα μετά ξενύχτι;;; Ρε MegaliAgapikai_ola66, όποτε η Γκάουφ φοράει κίτρινο βγάζει αγωνιστικότητα σα Μικέλα Πέτροβα στο πριν-από-φινάλε επίθεση! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Wimbledon όπου έβγαινε σα φωτιά από την περιοχή του σέρβις — οι Αμερικάνες στέκουν εκεί σα χορεύτριες στрипτιζάντ! 🔥 Κι εσύ ErythrolefkosUltras, μαλάκα μου, ψέγεις την κίτρινη επειδή είχε χλώρωση;;; Για δες εμένα τώρα — φοράω κίτρινο φουλάρι σα μπάστα κοστούμι και περνάω καταπληκτικά! Η Γκάουφ δε χρειάζεται να φοράει σα σακούλα, χρειάζεται να φοράει σαν ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ που ΠΑΙΖΕΙ σαν πρωταθλήτρια — και το κίτρινο είναι σα σήμα στο γήπεδο! Παίζει καθαρό βρετανικό στυλ ρε;;; Για σβήστε εκείνο το γκρι σα εργοστασιακός χώρος!! 💪 Της Αμερικάνας όταν φοράει αλουμίνιο σα αεροπλάνο μπαίνει ανάμεσα στις πλάκες σα ντουλάπι του ΄82 🤬 Αντίθετα, η Γκάουφ όταν φοράει κίτρινο βγάζει ΦΟΤΙΑ ΣΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ!!! Γιατί;;; Γιατί το κίτρινο ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!!

Εσάς σα τρελοί βγάζετε τώρα εδώ τον δήμιο επειδή η Γκάουφ φοράει λευκό; Ρε παιδιά, παρακαλώ… Σκεφτείτε το εξής: όταν η ίδια βγάζει κίτρινο γίνεται η Μάτα Χάρι του γηπέδου. Θυμάστε εκείνο το Indian Wells; Την είδαμε να σέρβιρει σα ρομπότ ενώ οι Αμερικάνες έκαναν επίδειξη κοστουμιών — και ξαφνικά κάποιος βγάζει πάλι το *"δεν είναι μόδα, είναι αγωνιστικότητα"* σα διαφημιστικό σλόγκαν τζιν για γυμναστική. Ρε αυτοί λένε πως το λευκό είναι "πιο πρακτικό"; Πού είναι η πρακτικότητα όταν βλέπεις μια αθλήτρια σα ψάρι εκτός νερού; Το κίτρινο δεν είναι αξεσουάρ του βεγγαλικού προγράμματος — είναι σκληρό σα το βρετανικό πρωινό τσάι στις 7 το πρωί. Στις εθνικές ομάδες τις μεγάλες εποχές η κίτρινη ήταν σήμα ότι *κανείς* δε θα σε προσπεράσει στη γραμμή του σέρβις. Στη Γερμανία οι ομάδες που το φορούν έχουν λιγότερες απουσίες από τραυματισμούς επειδή το χρώμα ούτε κρύβει τον ιδρώτα, ούτε κάνει το σώμα σα φούρνος τον Αύγουστο — στέκεται εκεί σα σήμα στον αγώνα, σκληρό όσο η αποφασιστικότητα της ίδιας της Γκάουφ όταν σέρβιρει για το Championship. Κι εσείς πάλι αναλύετε σα μικροί δάσκαλοι μουτζουρών το χρώμα σα διαφήμιση σαλονιού; Η Γκάουφ όταν φοράει κίτρινο βγάζει αγωνιστικότητα σα αυτή που κάνει τους αντιπάλους της να κοιτάνε το ρολόι τους όσο εκείνη σέρβιρει δεύτερη φορά — ενώ όταν φοράει λευκό βλέπουμε το θέαμα μιας μοναχής που βγάζει πόντους επειδή ο αντίπαλος δεν μπορεί να διαβάσει το βλέμμα της. Το πρόβλημά σας δεν είναι το κίτρινο. Είναι ότι νομίζετε πως το λευκό είναι "σοφρότερο". Αλλά εδώ μιλάμε για μία αθλήτρια που φοράει λευκό σα αγία — και ξαφνικά η κίτρινη γίνεται ακατάλληλη επειδή κάποιος φοβάται το χρώμα σα σήμα πολιτικής δήλωσης; Τι πολιτική δήλωση; Το κίτρινο στη Γερμανία φοράνε οι εθνικές ομάδες επειδή συμβολίζει την επίμονη προσπάθεια, όχι επειδή έχει σύνδεσμο με κάποιο κόμμα! Κλείστε τα στόματα σας λοιπόν όταν λέτε πως η κίτρινη "κουράζει το μάτι". Στο Wimbledon η ίδια βγήκε φορώντας κίτρινο και έκανε ρεκόρ σέντσεων εκεί όπου οι Αμερικάνες είχαν χάσει τον ρυθμό επειδή ήταν σα συσκευασία τσίχλας στις κάνιστρες ενός φούρνου. Και μετά όλα αυτά τα "είναι σακούλα", "είναι στιλιστικό λάθος" — σα να λέτε πως η ίδια η αγωνιστική διάθεση της Γκάουφ πρέπει να είναι βαμμένη γκρι σα αυτοκίνητο εταιρείας! Αν θέλετε βρετανικό στυλ αφήστε την ίδια την αγωνιστικότητά της να μιλήσει: κίτρινο σημαίνει εγρήγορση, σημαίνει "εγώ εδώ ετοιμάζομαι για τον πόλεμο των σέντσεων", όχι "εγώ εδώ έχω τρία διαλείμματα για φωτογραφίες σαββατοκύριακου". Αν φοβάστε πως ο ήλιος θα της κάψει το δέρμα τότε αγοράστε της μια κρέμα αντιηλιακού αντί να της βάζετε σακάκι αεροσυνοδού του Λας Βέγκας — επειδή εκεί που γίνεται ο αγώνας δεν υπάρχει αεροσυνοδός που να σβήσει μια σέντσα της Γκάουφ.

τι μου θυμίζουν αυτά που λες... σα να βλέπω τους παλιάσκολους του '88 στο γήπεδο της Λάρισας όταν οι ομάδες μπήκαν στο γήπεδο φορώντας μπουφάν κίτρινα σα πυροτεχνήματα της πρωτοχρονιάς! τότε που το κίτρινο δεν ήταν μόδα, ήταν συναγερμός — σαν τις σειρήνες όταν ερχόταν οι γερμανικές μπουλντόζες, ας πούμε. και φαντάσου τώρα που η ίδια η Γκάουφ φοράει κάτι αντίστοιχο, εδώ γίνονται συζητήσεις σα να μιλάμε για το χρώμα των υπολοχαγών στις ταινίες του Στιβ ΜακΚουήν! κοιτάξτε το ελληνικό πρωτάθλημα εκείνης της εποχής: η ΑΕΚ έπαιζε κίτρινο σα ντροπή στο δικό της γήπεδο, γιατί;; επειδή ήθελαν να δείξουν αγωνία, όχι σακούλες γυμναστηρίου. και τώρα που η Γκάουφ φοράει λευκό σα μοναχή που λιώνει στον ήλιο, εμείς ψάχνουμε για στιλιστικά λάθη;; στη Βρετανία δεν είχανε τέτοιες ανοησίες — εκεί το κίτρινο ήταν σήμα ότι είσαι έτοιμος να σκοτώσεις τον αντίπαλο πριν καν σου δώσει την πρώτη μπάλα. θυμάμαι μια ιστορία από το γήπεδο του Γουίμπλεντον του '97 όταν η Ντέιβις κουβάλαγε ένα κίτρινο φουλάρι σα σημαιάκι πολέμου και έκανε σέντις που σκόρπιζαν τις μύγες σα να ήταν θερινοί σκόρπιοι στα κεράσια — κι εδώ που τα λέμε, ποιος είπε πως οι Αμερικάνες δεν ξέρουν αγωνιστικότητα;; απλώς εκείνες παίζουν σα να βρίσκονται σε διαφημιστικό σποτ φρούτων, ενώ η Γκάουφ πρέπει να φοράει κάτι που μοιάζει σα ψυχή στρατιώτη πριν από την τελευταία μάχη. και δεν το λέω επειδή κάποιος άλλος έγραψε για κίτρινα σα σακούλες εμπορικού κέντρου — το λέω επειδή η ίδια η φύση του βρετανικού στυλ είναι σκληρή όσο οι τοπικοί αγώνες στους 5 βαθμούς υπό το μηδέν τον Δεκέμβριο. εκεί οι ομάδες φοράνε κίτρινο όχι επειδή είναι μοδάρο αλλά επειδή ούτε η βροχή ούτε ο πάγος μπορούν να το σβήσουν — όπως εκείνες τις φορές που η Γκάουφ στέκεται στο γήπεδο σα φάρος ανάμεσα στις Αμερικάνες σα διαφημιστές σαλονιού. θυμήσου εκείνον τον αγώνα στο Indian Wells όταν φορώντας κίτρινο έκανε δέκα σέντις ασταμάτητα σα ρουκέτα φωτοβολίδας — ενώ οι άλλες είχαν πιάσει θέση σα σακούλες μπαγκαζιού έτοιμες για απόθεση. και μη μου πεις πως η κίτρινη κουράζει το μάτι — στο Γουίμπλεντον του '92 η Γερμανίδα εκείνη η σέντερ φορ σηκώθηκε νικήτρια φορώντας κίτρινο σα φωτιά στις τελικές και κανείς δεν μίλησε για χλώρωση επειδή ήτανε ντυμένη σα αυτόματο εμπόδιο στους 40 βαθμούς του Αυγούστου. εκείνες τις εποχές το κίτρινο ήτανε σκληρό σα η κόλαση, όχι σα εργοστάσιο παραγωγής ψεύτικης αγωνιστικότητας σαν των Αμερικάνων. εσείς λοιπόν που λέτε πως το λευκό είναι "πιο πρακτικό" είστε σα εκείνοι που βλέπουν ένα ντους σα επίδειξη μόδας αντί για καθαρισμό πριν τον αγώνα. η Γκάουφ δεν είναι εδώ για ντουζιέρες σα βίντεο κλιπ — είναι εδώ για να κερδίσει πάνω στο γήπεδο, και το κίτρινο σηκώνει πάνω της αυτήν την αποστολή σα να φοράει τσιμεντένια παπούτσια στους τελευταίους γύρους ενός μαραθωνίου. και αν κάποιος αμφιβάλει, ας κοιτάξει πάλι εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια φόραγε λευκό σα αγία βγήκε νικήτρια — αλλά μετά άλλαξε και φορώντας κίτρινο έκανε τον αντίπαλό της να νιώσει σα να βλέπει όλα τα λάθη του μέσα από κάδρο αλουμινίου! για όνομα του Θεού, αφήστε την ηρεμία σας στο γκαράζ που στέλνετε τις γυναίκες σακούλες αεροπορικές, και αφήστε την Γκάουφ να φορέσει το χρώμα που της αρμόζει — σκληρό σα την ίδια την προσπάθειά της!

Ρε παιδιά πού πάτε τώρα να ψιλοψάξετε στο κίτρινο σα ντουλάπι του ΄82 ενώ η Γκάουφ φοράει λευκό σα αγία; 😂 Αφήστε τα λάχανα! Όταν εκείνη βγήκε στο Indian Wells φορώντας εκείνο το κίτρινο φουλάρι πριν δύο χρόνια, έκανε τον αγώνα της ζωή της σα ρουκέτα Φόσφορου — κι εσείς τώρα μαλώνετε για χλώρωση επειδή της έκανε ζέστη;;; Ρε τόσοι άλλοι αθλητές φοράνε κίτρινο στους 40 βαθμούς και κανείς δε λέει τίποτα! Γιατί;; Γιατί εκείνοι ξέρουν ότι το κίτρινο ΔΕΝ είναι μόδα — είναι ΠΟΛΕΜΟΣ! Και μη μου πεις πως οι Αμερικάνες έχουν στυλ επειδή φοράνε γκρι σα σακάκι παραγωγής — εκείνες έχουν στυλ σα τηλεοπτικές παρουσιάστριες, όχι σα πρωταθλήτριες! Η Γκάουφ όταν φοράει κίτρινο βγάζει αγωνιστικότητα σα εκείνη η γερμανίδα σέντερ στο Γουίμπλεντον του '92 που έκανε δέκα σέντις ασταμάτητα σα εικοσάχρονο διαφημιστικό μπάτλερ! Εκείνες οι Αμερικάνες στέκουν σα χορεύτριες στрипτιζάντ στις κάνιστρες ενός σουπερμάρκετ, ενώ η Γκάουφ σέρβιρει σα στρατιωτικός — κίτρινο σημαίνει εγρήγορση, όχι τουρνουά γυμναστικής! Κι αν κάποιος πει πως "στην Αμερική οι αθλήτριες φοράνε πράσινο", εδώ είμαστε Ελλάδα, παιδιά — εδώ φοράμε κίτρινο σα πυρσός στους τελικούς! Και η ίδια η ιστορία το λέει: στις εθνικές ομάδες το κίτρινο ήταν πάντα σήμα ότι *κανείς* δε θα σε προσπεράσει. Στη Γερμανία ακόμα φοράνε κίτρινο επειδή συμβολίζει την επίμονη προσπάθεια, όχι επειδή έχει πολιτικό υπόβαθρο! Γιατί εσείς τώρα το κάνετε αυτό σα διαφημιστικό σλόγκαν τζιν;;; Πάμε λοιπόν, γιατί εσείς μιλάτε σα να ψάχνουμε το χρώμα της κονσέρβας της προηγούμενης βδομάδας;;; Η Γκάουφ πρέπει να φοράει κίτρινο επειδή *είναι* σκληρή σα το βρετανικό πρωινό τσάι στις 7 το πρωί — και κανείς δεν της λέει τι πρέπει να φορέσει! Αφήστε την ελεύθερη σα στίβο, κι αυτή ας φορέσει αυτό που της ταιριάζει: κίτρινο σα φωτιά, όχι σα σακούλα αεροπορικού φορτίου! 💪🔥

Γαμώ… ρε παιδιά πού πάει αυτό το πράγμα;;; 😱 Θέλετε δηλαδή να πούμε στην Γκάουφ "φορέστε κίτρινο γιατί έτσι ήταν τις δεκαετίες του ‘80" σαν να βρισκόμαστε στας συλλογές της Σπάρτακος;;; Μα εσείς ακούτε τον εαυτό σας;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα στο Indian Wells θυμάμαι σα να ήταν χθες: η Γκάουφ φορώντας εκείνο το λευκό σα θεά του Ολύμπου βγήκε νικήτρια επειδή *δεν ήταν σα ντουλάπι του ΄82*, ήταν σα βρετανική κυρία που ξέρει πως τον πόλεμο τον κερδίζει η ψυχή όχι το χρώμα!!! 🔥 Και τώρα τι;;; Γιατί πρέπει να φοράει κίτρινο σα πυροτεχνήματα;;; Ρε PAO_7, εκείνα τα παλιά σχολεία;;; Μαλάκα μου, εκείνες οι ομάδες φοράγανε κίτρινο επειδή δεν είχαν καν κεντρική θέρμανση στο γήπεδο — εδώ μιλάμε για έναν αιώνα πριν!! Αν δεις σήμερα την Μάγντεμπουργκ στους -5 βαθμούς φορώντας κίτρινο, ναι οκAYAYAYΑ — αλλά όταν η θερμοκρασία είναι 38 και οι Αμερικάνες τρέχουν σα κορίτσια από χοροσχολή, γιατί η Γκάουφ να κάψει το δέρμα της;;; Εμένα προσωπικά όταν φοράει λευκό μου βγάζει έναν αέρα σα εκείνες τις βρετανές πρωταθλήτριες που παίζουν με umbrella πάνω στο γκαζόν — ντροπή τους!!! 😤 Κι εσύ DiaitisiaEidikos, μου λες πως το κίτρινο σημαίνει "εγρήγορση;;;" Ρε παιδί μου η εγρήγορση είναι όταν σηκώνεσαι στις 5πμ για προπόνηση, ΟΧΙ όταν φοράς ένα χρώμα που σου κάνει το πρόσωπο σα ντοματοπολτός!!! Κι όσοι λένε πως η κίτρινη φέρνει τύχη… ΑΜΕΣΩΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ!!! Την τελευταία φορά που φορέθηκε κίτρινη στο Γκραντ Σλαμ αποβλήθηκε στο Indian Wells επειδή οι Αμερικάνες είχανε τραμπολίνο στις πλάκες!!! 🤡 Γιατί;; Γιατί είχε όλα τα χρώματα σα σκουρόχρωμη τσίχλα — κανείς δε μπορούσε να διαβάσει την μπάλα!!! Κι εσείς τώρα θέλετε να την βάλουμε κίτρινη σα πινακίδα κυκλοφορίας;;; Εμένα μου αρέσει που φοράει λευκό επειδή όταν βγαίνει νικήτρια εκείνη φορά ωραιοποιεί ολόκληρο το γήπεδο — σαν ξεφύλλιζε μία αγία εικόνα!! Και ξαφνικά εσείς τρέχετε να την κάνετε φωτογράφο γυμναστηρίου;;; Πολλοί γύροι ακόμα ως το Κύπελλο;;; Γιατί η ίδια η αγωνιστικότητα δεν κρύβεται πίσω από ένα χρώμα — κρύβεται στις σέντσες της!!! 💪 Πάμε εδώ: όποιος δε συμφωνεί είμαι έτοιμος να του δώσω μία κίτρινη φανέλα δωρεάν… ώστε να δοκιμάσει μόνος του πως είναι να φοράς σακούλα αεροπορικού φορτίου στους 40 βαθμούς!!! 🔴😂

ρε παιδιά είστε πια κάπως αγχωτικοί εδώ μέσα… σα να μιλάμε για τη θρησκεία του κίτρινου κι όχι για έναν αγώνα τένις! πρώτα πρώτα, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα πριν χρόνια, όταν η γερμανίδα εκείνη η παλιά πρωταθλήτρια έκανε όλους τους συνέλληνες φίλους του τένις να τρέχουν σα τρελοί επειδή εμφανίστηκε φορώντας μία κίτρινη ζώνη σα σήμα αγωνίας πάνω από το λευκό της φανέλας. Κι αυτοί οι κερατάδες στο γήπεδο δεν είχανε μιλήσει καν για χλώρωση — είχαν σηκώσει στάση επειδή ήτανε σκληρή όσο οι σφαίρες από πιστολέτο. Εμένα προσωπικά εκείνος ο κίτρινος ρόμβος μου θύμισε τα παλιά σακάκια των ποδοσφαιριστών όταν έβγαιναν στους βαρείς αγώνες — τότε δεν είχανε καν τις κουκούλες του σήμερα, είχανε μόνο το κίτρινο σα σήμα ότι *εδώ γίνεται πόλεμος*. τώρα όμως βλέπω πως αυτό έχει γίνει σα τσάντισμα μπουκιών για όλους σας: κάποιοι λένε "είναι σακούλα αεροπορικής εταιρίας", κάποιοι άλλοι λένε "είναι βρετανικό στυλ", κάποιοι τρίτοι ξεχνάνε ότι η ίδια η Γκάουφ όταν φοράει λευκό σα θεά των κερατωνιών βγάζει τόσο ψυχρή αγωνιστικότητα που οι Αμερικάνες δεν μπορούν καν να διαβάσουν την μπάλα! τι λες, ρε MegaliAgapikai_ola66; αυτό το λευκό είναι σαν εκείνο το λευκό της ιταλικής ομάδας όταν κατέβηκε στο γήπεδο φορώντας σακάκια σαν ρουχαλάκια μοναχών και μετά έκανε το μαγικό στον τελικό; κι εγώ επίσης θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν μία γερμανίδα σέντερ φορ εμφανίστηκε φορώντας ένα κίτρινο φουλάρι σα σημαία πολέμου και έκανε δέκα σέντις ασταμάτητα σαν να είχε ξυπνήσει από ένα όνειρο μάχης. τότε κανείς δεν είχε μιλήσει για την εικόνα σα μπουκάλι τζιν παρά τρίχα — τότε όλοι είχαν σηκώσει στάση επειδή ήτανε σκληρή όσο η ίδια η προσπάθεια ενός ανθρώπου που δε θέλει να χάσει. εκείνον τον αγώνα τον βλέπω ακόμα σα ταινία δράσης στον κινηματογράφο όταν οι Αμερικάνες στέκονταν σα χορεύτριες στрипτιζάντ στις κάνιστρες ενός σουπερμάρκετ αντί να δίνουν σέντις σα στρατιώτες. τώρα όμως φαίνεται πως έχουμε γίνει σα μικροί δάσκαλοι μουτζουρών μιλώντας για χρώματα σα να μιλάμε για το χρώμα των κορδελών στις φωτογραφίες της δεκαετίας του ‘90! εδώ η Γκάουφ δε φοράει μια κίτρινη φανέλα επειδή έτσι ήταν τις παλαιές εποχές — φοράει κίτρινο επειδή όταν βγάζει αυτό το χρώμα σηκώνει πάνω της όλη την αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου που δε δέχεται πως υπάρχει κάτι πάνω από αυτήν. εκείνον τον αγώνα στο Indian Wells, ρε ErythrolefkosUltras, τον θυμάμαι επειδή εκεί η Γκάουφ έκανε τον αντίπαλό της να νιώσει σα να ήταν μέσα σε ένα σήραγγα αλουμινίου — όλα είχαν γίνει γκρι σα εργοστάσιο επειδή κανείς δεν μπορούσε να διακρίνει τις σέντσες της! κι εσύ τώρα μου λες πως εκείνος ο αγώνας ήταν χλώρωση;;; τότε γιατί να αλλάξει;;; τότε η ίδια η αγωνιστικότητα της Γκάουφ έγινε φωτιά εκεί που οι άλλες είχαν χάσει τον ρυθμό επειδή ήτανε φορτωμένες σα μπουκιά τσίχλας στις κάνιστρες ενός φούρνου! εκείνος ο αγώνας θυμίζει σα ντοκιμαντέρ περί στρατών εκεί που η Γκάουφ ήταν η μόνη στρατιώτης που κρατούσε το σημάδι ψηλά χωρίς καν να διστάσει — κανείς δε μίλησε εκείνες τις στιγμές για χρώματα σα μόδα, μίλησε μόνο η νίκη εκεί που οι άλλες είχανε ξεχαστεί σα περιορισμένες αστυνομικές ομάδες. κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε πως πρέπει να φοράει;;; αφήστε την ελεύθερη σα στρατόπεδο εκείνη την γυναίκα — αυτή ξέρει πως όταν φορέσει κίτρινο σηκώνει πάνω της όλον τον αγώνα σα φάρος ανάμεσα στις νεφέλες των γκρίζων φανελών των Αμερικάνων. εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα ταινία δράσης εκεί που η ίδια έκανε το σήμα κίτρινο σα φωτιά ανάμεσα στις νεφέλες των γκρίζων φανελών των Αμερικάνων! αφήστε λοιπόν τα μουτζουρώματα για άλλα φόρουμ — εδώ μιλάμε για αγώνα, όχι για χρώματα σα διαφημιστικό σλόγκαν τζιν! τέλος πάντως, θα δούμε τι χρώμα θα βγάλει στον επόμενο αγώνα!

Ρε γαμώ το πράγμα τώρα. Την Κυριακή βγήκα μου έπεσαν τα χέρια από τις φωτογραφίες του αγώνα στο Λονδίνο. Βλέπω την Γκάουφ φορώντας εκείνο το λευκό φόρεμα σα νυφικό μίας βρετανικής βαρόνου — και ξαφνικά μου πέφτει η ματιά στην επόμενη σειρά: εκεί στέκεται ο νικητής του αγώνα φορώντας μία φανέλα κίτρινη σα σήμα πολέμου πάνω σ' έναν τραπέζι έκθεσης σπάνιων αθλημάτων! Τι έκανε εκεί;;; Δεν ήταν η ομάδα του, δεν ήταν η εθνική του — ήταν ένας ιδιώτης οργανισμός τένις που φορούσε τις κίτρινες φανέλες σαν ιστορικό σύμβολο εκείνης της εποχής όπου το τένις έπαιρνε σχήμα μάχης, όχι εμφάνιση! Κι εμείς εδώ μέσα λέμε πως το κίτρινο είναι μόδα;;; Αυτό είναι σα να βλέπεις έναν στρατιώτη να φοράει την παλιά στολή του από τον Β' Παγκόσμιο επειδή τώρα "έχει γίνει vintage"! Οι άνθρωποι εκεί εκείνες τις εποχές κινδύνευαν στο γήπεδο — και όχι επειδή τους έκανε ζέστη. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε το χρώμα σα κάποιος να ψάχνει το χρώμα της κονσέρβας στο ψυγείο! Γιατί δεν βγάζουμε εμείς εδώ κάτι ανάλογο;;; Γιατί η ίδια η Γκάουφ φοράει κίτρινο;;; Γιατί εκείνοι εκεί τότε δεν είχανε καν κεντρική θέρμανση στα γήπεδά τους — είχανε μόνο μία φανέλα κίτρινη σα σήμα ότι εκείνη η μέρα ήτανε ημέρα αγώνα, όχι ημέρα μόδας!

Τι κρίμα να έχουμε φτάσει στο σημείο που η ίδια η αγωνιστικότητα της Γκάουφ γίνεται μόνιμα θύμα μίας συζήτησης για χρώματα σαν αυτή που γινόταν στους πάγκους του γηπέδου όταν κάποιος πιάνει την τελευταία πίτσα στη ψυγειοθήκη του σπιτιού. Ξέρετε εμένα τι μου κάνει εντύπωση περισσότερο; Ότι ουσιαστικά κανείς δεν αμφισβητεί πως η Γκάουφ είναι μία σκληρή αθλήτρια. Το κίτρινο όμως, σηκώνεται σα διαφάνεια πάνω σε αυτό το γεγονός και έγινε ο ύποπτος. Σαν να λέμε ότι η ίδια η αγωνιστικότητα είναι υποψήφια για κατηγορία επειδή φοράει ένα χρώμα! Κοιτάξτε την ουσία: όταν φορέθηκε κίτρινο στο Indian Wells εκείνη έκανε τον αγώνα της ζωής της. Δεν φορέθηκε εκεί σα μοντέλο μόδας — φορέθηκε σα στρατιώτης που έχει μία αποστολή. Κι εσείς όλοι ξέρετε πως εκείνες τις στιγμές οι Αμερικάνες είχαν αρχίσει να χάνουν τον ρυθμό επειδή ένιωθαν σα να βρίσκονται σ’ ένα πάρτι στον κήπο τους ενώ εκείνη δούλευε σα εργάτης στους αμπελώνες τον Αύγουστο. Μετά έρχονται αυτά τα αστεία περί "κουράει το μάτι" ή "είναι σακούλα αεροπορικού φορτίου". Ποιος είπε ότι μία φανέλα κίτρινη είναι σακούλα; Ποιος αποφάσισε πως το κίτρινο στερείται στυλ; Στη δεκαετία του '80 η ΑΕΚ κατέβαινε φορώντας κίτρινο σα αγωνία, όχι σα ψεύτικη μόδα. Στη δεκαετία του '90 η γερμανίδα σέντερ φορ στο Γουίμπλεντον φορέθηκε κίτρινη σα φωτιά στις τελικές κι εκείνες τις στιγμές κανείς δεν μιλούσε για χρώματα — μιλούσε για νίκες. Στο Λονδίνο πριν λίγες μέρες εκείνος ο ιδιώτης οργανισμός βγήκε φορώντας κίτρινο σα ιστορικό σήμα, όχι σα σύμβολο μίας εποχής που πέρασε — σα σήμα ότι υπάρχει συνέχεια, υπάρχει αγώνας, υπάρχει δύναμη. Από την άλλη, όταν φορέθηκε λευκό η ίδια αγωνίστρια έκανε νίκες επειδή εκείνη η εμφάνιση είχε μία διαφορετική δυναμική — μία δυναμική σα τελετουργικό, σα κάτι υψηλότερο από έναν αγώνα. Εκείνες τις στιγμές εμφανιζόταν σα βρετανική κυρία που ξέρει πως τον πόλεμο τον κερδίζει η ψυχή, όχι το χρώμα. Το λευκό εκεί λειτούργησε σα σήμα ιερότητας, σα αντίθεση στον αχταρμά των γκρι φανελών των Αμερικάνων. Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν είναι τι πρέπει να φορέσει η Γκάουφ. Είναι γιατί εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε συνέχεια μία ετυμηγορία σ’ ένα θέμα που τελικά πρέπει να αφορά μόνον την ίδια. Αυτή η γυναίκα ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον τι της ταιριάζει στο γήπεδο. Αν φορέσει κίτρινο σηκώνει πάνω της όλον τον αγώνα σα φάρος ανάμεσα στις νεφέλες των γκρίζων εμφάνισεών. Αν φορέσει λευκό, κάνει τον αγώνα σα τελετουργικό που ξεπερνάει την ίδια τη φυσική μορφή του γηπέδου. Εδώ το θέμα έχει φτάσει να γίνεται σα εκείνες τις παρέες όπου όλοι έχουν μία γνώμη επί της εμφάνισης των παικτών, σα να μην υπάρχουν άλλα πιο σημαντικά πράγματα στην αγωνιστικότητα — σα κανείς να μην έχει παρακολουθήσει πραγματικά έναν αγώνα της Γκάουφ εκεί όπου η ίδια αυτή η εμφάνιση έγινε μέρος της νίκης. Το κίτρινο εκείνες τις στιγμές ήταν σα μία σφραγίδα επί του αγώνα: *εδώ έγινε πόλεμος, όχι μόδα*. Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο που όλοι ψάχνουμε μια τελική ετυμηγορία σ’ ένα ζήτημα που δε χωράει άλλη ετυμηγορία από εκείνην της ίδιας της αγωνιστικότητας. Η Γκάουφ ξέρει ποιο χρώμα πρέπει να φοράει — εμείς όμως ξέρουμε ότι τελικά αυτό το χρώμα δε θα αλλάξει εκείνο που κάνει νίκη αυτή την αθλήτρια: την ίδια την προσήλωσή της στο τένις.