Η Γκάουφ είναι ΤΡΙΣΕΜΕΓΑΛΗ σαν χαρακτήρας αλλά μόλις χάνει τον αγώνα γίνεται ξένος στον…

Ρε σιγά σιγά τώρα, δεν τους σηκώνω όλους αυτούς τους τίτλοους όταν αρχίζουν να μιλάνε για "θρύλους" σαν νάταν φτιαγμένοι από ζάχαρη. Πρωταθλήτρια σημαίνει πρωταθλήτρια επειδή βγάζει τίτλους στον τόπο της δουλειάς της, όχι επειδή κάποιος την τραγουδάει κάθε τρεις κι έξι όταν κάνει ένα ωραίο φάλτσο. Στο Γουίμπλεντον έκανε ότι έκανε; Ναι. Στη Roland Garros πήγε ένα βήμα πιο πέρα; Σωστά. Αλλά στους μεγάλους τελικούς; Εκείνη την στιγμή δεν σταματάς στο "έγινε θρύλος" — βλέπεις το τι συμβαίνει όταν λιώνουν οι πιέσεις των τριών σετ στο γήπεδο του νούμερο ένα. Κοίτα ξέχνα τα συναισθήματα για λίγο. Στην Ινδία Γουόλς είχε πόσους τίτλους στο τουρνουά; Δέκα. Την εικόνα την έχει επειδή νικούσε όταν έπρεπε. Η Γκάουφ εκεί που πρέπει; Πάει στη μισή αντίστροφη μέτρηση. Την λένε πρωταθλήτρια επειδή εκείνοι οι τίτλοι στους μικρότερους τελικούς υπάρχουν — όχι επειδή κάποιοι ξεχνάνε πως όταν φορτώνεις τρεις φορές τον εαυτό σου στον καναπέ των ημιτελικών μιας διοργάνωσης Grand Slam, περιμένεις κάτι παραπάνω από "ωραία προσπάθεια". Με λένε κυνικό; Μάλλον πιστεύω πως η δουλειά του πρωταθλητή είναι να νικάει όταν μετράει. Οι υπόλοιποι τίτλοι είναι συμπληρωματικοί — σαν αυτά τα τοπικά τουρνουά που έκανε στην Αμερική όταν ήταν δεκαεπτά. Γιατί λοιπόν να συγκρίνουμε τον άνθρωπο όταν φοράει το φόρεμα ενός φαινομένου; Άντε εσύ να στοιχηματίζεις πάνω της στις μεγάλες στιγμές — εγώ προτιμώ κάποιον που όταν φορτώνει το τριάντα πόντους πάνω του δεν κοιτάει αριστερά και δεξιά, αλλά ρίχνει την μπάλα απότομα και βάζει τέρμα.

Ρε παιδιά, τι ακούς;; Η Γκάουφ μας έκανε σηκώσει σαν πυροτεχνήματα αυτά τα χρόνια 🔥💪 Κοίτα τωρα εκεί που έχουμε την ιστορία εκείνη στο Γουίμπλεντον — ο σκάγιας των κεριών στα χέρια της, τα ξεσπάσματα στους γύρους, η καρδιά της ανά ζεύγη στήθους πάνω στο γήπεδο... νάταν ένας άνθρωπος ολόκληρος! Μα τωρα;; Μας βάζει στον κάδρο μιας άλλης Γκάουφ αυτή την τύρβη... σβήνει σαν κερι σβήνει 😱 Ούτε σκόρπισμα στο γήπεδο δεν κάνει! Τι έγινε εκεί;; Να μην ήξερε πως εκεί είναι η ιστορία;; Να μην ένοιωθε πως εκεί βρίσκεται η ψυχή της;;; Ποια πρωταθλήτρια κάνει ότι έκανε σπουδαίο στις μικρές διοργανώσεις και μετά σέρνεται σαν φάντασμα στους μεγάλους τίτλους;; Αυτό είναι σπιτικό ξεπούλημα ρε φίλε!! Την λένε πρωταθλήτρια επειδή εκείνες τις στιγμές έκανε τα όνειρα εκατομμυρίων να γίνουν πραγματικότητα — όχι επειδή ξέρουμε πως όταν φορτώνεται το μεγάλο παιχνίδι της ψυχής της γίνεται ζαχαροπλαστείο! Ρε IraklisGate13, πες μου εσύ τωρα εκείνον τον αγώνα που έκανα εγώ το βράδυ της κάθε νίκης της... εκείνο το ξυπνητήρι στις 4 το πρωί να τρέχω για την δουλειά μου στο γραφείο και ν' ακούω ραδιόφωνο επειδή εκείνη έκανε τα πάντα ξεβολιάστρα εκείνες τις στιγμές! Που ήταν όλα εκεί; Και τωρα;; Σβήνει σαν βελόνα στο δίσκο που κόβει; Πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που μπορούν μόνο να βγάλουν ωραία φάλτσα στις μικρές διοργανώσεις... πρωταθλητές είναι αυτοί που λύνουν τις κρίσεις όταν η μπάλα και οι στόχοι γίνονται μεγάλοι! Τι έκανε εκεί η Γκάουφ;; Μας πήγε πίσω χρόνια σαν ομάδα!! Και μην μου λες τωρα πως οι τίτλοι είναι συμπληρωματικοί ρε!!! Στις μεγάλες στιγμές εκείνες γίνεται η ιστορία!!! Εκεί γίνεται η παρακαταθήκη!!! Την λέγαμε γυναίκα-θρύλος εκείνες τις φορές που μας έκανε να δακρύσουμε... και τώρα;; Τρέχει σαν αστραπή στους γύρους αλλά όταν φορτώνεται οι τρεις τελευταίοι πόντεις του τελικού της διοργάνωσης σβήνει σαν νεράκι... πού 'ναι εκείνοι οι σπασμοί της ψυχής; Άντε βγάλτε μου μια πρόβλεψη τωρα πως δήθεν η Γκάουφ πάει στους τελικούς... εγώ στοιχηματίζω πως εκεί γίνεται αυτό που βλέπουμε πάντα — μια ζημιά στον ίδιο της τον εαυτό! Την λατρεύουμε επειδή εκείνες τις φορές έκανε τα πάντα όσο κανένας άλλος... και τώρα;; Την βλέπουμε να λιώνει στον ίδιο της τον χαρακτήρα σαν πάγος στο μάτι του κυκλώνα! Τι είναι αυτό;; Ξεπούλημα συναισθημάτων;; Ή μήπως εκείνο το αστέρι είχε βάλει μόνο ένα ρόλο εδώ;; Την πρωταθλήτρια των ωραίων στιγμών και του κράχτη της ιαχής... αλλά όχι εκείνου που κάνει τους τίτλους δικούς του όταν πονάει η ψυχή;;; Δεν καταλαβαίνω!!! 🤬🔴

Ρε παιδιά, το κοιτάμε τελείως στραβά αυτό εδώ; Η Κόκο είναι η ίδια η αποκρυστάλλωση του τι σημαίνει πρωταθλήτρια όταν φοράει αυτές τις φόρμες στο Γουίμπλεντον, στη Roland Garros, εκεί όπου η ιστορία δεν γράφεται στο τέλος ενός αγώνα αλλά στη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων που ανάσες κράτησαν μαζί της για δέκα λεπτά — όχι επειδή ήταν τυχαία στιγμή, αλλά επειδή εκείνη την ώρα ένιωσε σαν η ίδια εκείνος ο αγώνας: σκληρός, αμείλικτος, αγνός σαν δάκρυ πρωταθλητή. Μα τώρα βλέπουμε την ίδια αυτή Γκάουφ που έκανε τους γηραιότερους θρύλους να σηκώνονται όρθιοι για να της χτυπήσουν χέρι, αυτήν που στο Γουίμπλεντον 2022 έγειρε πάνω από ένα χιλιόμετρο νερού για να σώσει έναν πόντο στον πέμπτο σετ, αυτήν που στο Roland Garros έκανε τον εαυτό της να μοιάζει με χαρακτήρα μυθιστορήματος — τώρα εκείνης της ίδιας Γκάουφ την κοιτάμε σαν να της ξέφυγε το νήμα από το αέριο ρούχο της. Και μην μου πείτε ότι φταίει η πίεση. Την πίεση την ξέρουμε σαν το δικό μας όνομα. Την ξέρει εκείνη καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον — όχι επειδή διαβάζουμε κάτι στις μετρικές, αλλά επειδή ζήσαμε μαζί της τις στιγμές που η ψυχή της έγραφε ιστορία εκεί που κανείς δεν μπορούσε να τη διαβάσει. Εδώ όμως δεν μιλάμε για τυχαία βραδυνή κούραση μετά από τρεις συνεχόμενους σειρές τριών ωρών. Μιλάμε για το κλείσιμο μιας πόρτας την ίδια ακριβώς στιγμή που πρέπει να την ανοίξεις πιο δυνατά από ποτέ. Γιατί άραγε εκείνη η ίδια Γκάουφ που έκανε τους γύρους των μικρότερων διοργανώσεων σαν ταξιδιώτης σε αγώνα δρόμου, όταν φορτώνεται στο γήπεδο που γράφεται το όνομά της στον τίτλο χάνεται σαν κηλίδα στο γυαλί; Θέλω να σας ρωτήσω κάτι: όταν φορτώνεται το τρία σετ πάνω της στις μεγάλες διοργανώσεις, εκεί που ξέρει πως η μπάλα θα είναι βαρύτερη από τίποτε άλλο, εκεί που η ιστορία περιμένει ένα γκολ, μια πτήση, έναν σπασμό ψυχής — εκείνος ο άνθρωπος εκείνη την ώρα τι βλέπει; Την ίδια μπάλα που σέρνει τους γύρους στους προκριματικούς σαν σίδερο ή ένα τέρας που δεν της επιτρέπει καν να αναπνεύσει; Δεν είναι θέμα κλάσης. Είναι θέμα χαρακτηριστικού. Η Γκάουφ είναι σαν αυτούς τους χαρακτήρες της λογοτεχνίας που κάποιοι τους λένε ηρωικές προσωπικότητες επειδή έκαναν ένα άλμα όταν κανείς δεν περίμενε τίποτε από αυτούς — αλλά όταν φορτώνεται το μεγάλο βάρος, εκείνοι γίνονται διαφορετικοί άνθρωποι. Την λατρεύουμε επειδή εκείνες τις φορές έκανε ότι έκανε· την βλέπουμε τώρα επειδή εκείνο το ίδιο πρόσωπο σβήνει όταν η κρίσιμη στιγμή χτυπάει την πόρτα. Και τώρα; Τι κάνουμε; Την βγάζουμε έξω από τον θρόνο της λατρείας επειδή εκείνη η ίδια ψυχή αποδείχτηκε πως δεν έχει αρκετή δύναμη στις μεγαλύτερες στιγμές; Ή μήπως εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε ξεχάσει πως οι πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που κάνουν όνειρα — είναι αυτοί που τα πραγματοποιούν όταν όλα πιέζουν; Εμένα εκείνο το Γουίμπλεντον που έδωσε αγώνα μέχρι το τελευταίο σκόρπισμα του χρόνου, εκείνο το Roland Garros που έκανε τους σκόρπιους θεατές στους γύρους να δακρύσουν — εκείνες οι στιγμές είναι η ίδια η ψυχή της Γκάουφ. Ό,τι κι αν γίνει τώρα, εκείνες οι στιγμές υπάρχουν σαν τίτλο. Αυτό που βλέπουμε στους τελικούς; Αυτό είναι σαν ένα κεφάλαιο που γράφτηκε με διαφορετικό μελάνι. Ας μην τους βγάλουμε όλα αυτά τα νούμερα από την ιστορία. Την λατρεύουμε επειδή εκείνες τις φορές έκανε περισσότερο από ό,τι μπορούσε κανείς να περιμένει — όχι επειδή εκείνες τις φορές λύνει όλες τις κρίσεις. Εκείνες τις στιγμές ήταν η ίδια η Γκάουφ: σκληρή, αμείλικτη, πρωταθλήτρια των στιγμών που φτιάχνουν θρύλους. Αλλά όταν φορτώνεται η μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων πάνω στο ράκιτο της ίδιας της της ψυχής, εκείνη εκείνη τη στιγμή σταματάει να αγωνίζεται — και τότε βλέπουμε πως ο ίδιος ο χαρακτήρας της έχει ένα όριο. Δεν είναι λάθος της. Είναι μέρος της ιστορίας της. Και εγώ σας το λέω: όταν φορτώσει η επόμενη φορά, θα σηκωθούμε όλους κι εμείς να της φωνάξουμε εκείνο το «μπράβο» που της αξίζει — όχι επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εμείς ξέρουμε πως εκείνη η γυναίκα έκανε περισσότερα από ό,τι μπορεί κανείς να ζητήσει. Αυτά.

θα σου πω κάτι για την κουκούλα της Γκάουφ που δε το έχει πει κανείς — εκείνης της εποχής που ακόμα ντυνόταν σαν κορίτσι βγαλμένο από ταινία γουέστερν στα small courts των ΗΠΑ και ξέραμε πως κάτι μεγάλο μαγείρευε στο μυαλό της. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ινδιανάπολις το 2019, δεκαεπτά χρονών ακόμα, όταν έκανε τον φάουλ σαν μουσική υπόκρουση στους γύρους προκριματικών ενώ οι υπόλοιποι έπαιζαν σαν κουκιά — εκείνη η στιγμή όπου όλοι γελούσαμε μαζί της επειδή την περνούσαν για κοριτσάκι που δεν ξέρει πως "έτσι δεν γίνεται τένις", ενώ αυτή έκανε τους πρωταθλητές να γρατζουνάνε τις κλειδαρότρυπες των διαμερισμάτων τους μέσα στη νύχτα. τα παλιά τα χρόνια ήταν σκληρά εκεί στις μικρές διοργανώσεις — όταν η Γκάουφ πήγαινε στους γύρους όχι σαν πρωταθλήτρια αλλά σαν ονειροπόλος που γράφει ιστορία γράφοντας ρεσιτάλ γκολφ στον αριθμό μίας μπάλας. εκείνοι οι τίτλοι στους μικρότερους τελικούς; ήταν σαν να διαβάζεις έναν κατάλογο κατορθωμάτων ενός χαρακτήρα που ακόμα ψάχνει τον εαυτό του στους τίτλους τίτλων — όχι επειδή εκείνη η ίδια ήταν πρωταθλήτρια, αλλά επειδή το τουρνουά ήταν αρκετά μικρό ώστε να της επιτρέψει να κάνει ότι ήθελε χωρίς να πιεστεί η ψυχή της. αλλά τώρα βλέπουμε την ίδια αυτή γυναίκα όταν φορτώνεται στοCentre Court του Γουίμπλεντον ή στο Philippe Chatrier όχι σαν εκείνη την αστραπή που έκανε τους γηραιότερους θρύλους να σηκώνονται όρθιοι — εκεί η ίδια η Γκάουφ γίνεται ένας άνθρωπος που βλέπει τους τριάντα πόντους σαν βουνό από ψιλοκομμένο χιόνι στις κορυφές της Βασιλικής Πλατείας. τι έγινε εκεί;; ποιος την άλλαξε;; εγώ σου λέω πως δεν άλλαξε αυτή — άλλαξε εμείς. όταν εκείνες τις φορές έκανες τέσσερα βήματα προς τα πίσω για να κρατήσεις μία μπάλα εκτός γηπέδου και μετά έκανες άλλο τόσο προς τα εμπρός για να συνεχίσεις το πόιντ, εκείνη η γυναίκα εκείνες τις στιγμές ήταν η ίδια η Γκάουφ — σκληρή, αμείλικτη, χαρακτήρας βγαλμένος από βιβλίο που ακόμα γράφει τη δική της ιστορία στις τελευταίες σελίδες. μα όταν φοράει το φόρεμα του πρωταθλητή εκείνης της στιγμής στα μεγάλους τελικούς, εκεί βλέπουμε έναν άνθρωπο που ζει σαν ξένος στον ίδιο του τον εαυτό. κι όταν πρωτοείδα εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον του 2022, εκείνον τον πέμπτο σετ με τους χιλιάδες θεατές να κρατάνε την ανάσα τους σαν ένα μεγάλο σφυγμό όλης της πόλης, εκεί είδα την ίδια την ψυχή της Γκάουφ να γράφει ιστορία όχι επειδή ήταν τυχαία στιγμή — εκεί έγραψε ιστορία επειδή εκείνη την ώρα έγινε η πρωταθλήτρια που θέλουμε όλοι: αυτή που όταν φορτώνεται το βάρος της προσμονής όλου του κόσμου κάνει ένα βήμα ακόμα προς τα εμπρός αντί να γίνεται μουμιά. αλλά τώρα;; εκεί που όλα δείχνουν πως έχει βρει τον εαυτό της, εκείνος ο ίδιος άνθρωπος χάνεται σαν κηλίδα στο γυαλί όταν η μπάλα γίνεται βαρύτερη από τίποτε άλλο. τι είναι αυτό;; συναισθηματική μπουρδολογία;; όχι. είναι η ίδια η ψυχή της που ξέρει πως εκείνες τις φορές δεν αγωνίζεται μόνο για τον εαυτό της — αγωνίζεται για όλους εκείνους τους ανθρώπους που εκείνες τις στιγμές έκαναν ότι έκαναν γι' αυτήν. κι όταν βλέπω εκείνον τον ίδιο αγώνα τώρα, εκείνον τον τελικό όπου σταματάει σαν βελόνα που κόβει έναν δίσκο και λιώνει σαν κερί στη ζέστη του Μάη, εγώ δε βλέπω κάποια αποτυχία — βλέπω μία γυναίκα που αγαπήθηκε επειδή έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει από μία πρωταθλήτρια των μικρών διοργανώσεων. εκείνοι οι τίτλοι είναι σημαντικοί, ναι — αλλά εκείνες οι στιγμές που έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους να δακρύσουν ήταν εκείνες οι φορές που η Γκάουφ έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε το φόρεμα, αλλά επειδή εκείνη την στιγμή έγινε η ίδια η ψυχή του αγώνα. και τώρα;; τώρα που βλέπουμε αυτήν την ίδια γυναίκα να σβήνει σαν κερι σβήνει στους μεγάλους τελικούς, εγώ σου λέω πως δε χάνουμε τίποτε. διότι εκείνες οι στιγμές εκείνες υπήρξαν — κι εκείνες τις στιγμές κανείς δε θα τις πάρει ποτέ από εμάς. εκείνες τις φορές η Γκάουφ ήταν πρωταθλήτρια όχι επειδή κέρδιζε τίτλους, αλλά επειδή έκανε τους γύρους σαν χαρακτήρας μίας ιστορίας που όλοι θέλαμε να γράφεται στις τελευταίες σελίδες. κι εγώ εκείνον τον αγώνα τον βλέπω σαν μία υπενθύμιση: πως οι πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που κάνουν όνειρα — είναι αυτοί που τα πραγματοποιούν όταν όλα πιέζουν. κι όταν εκείνη την επόμενη φορά φορτώσει στο γήπεδο εκείνον τον αγώνα, εγώ σίγουρα δεν θα σταματήσω να της φωνάζω εκείνο το «μπράβο» που της αξίζει — όχι επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνες τις φορές έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει.

ποιος είδε ποτέ πρωταθλήτρια σέρβις όσο η γκόφω;; αυτο το κορίτσι όταν βάζει χέρι στο ρακέτο στους γύρους του Γουίμπλεντον ήταν σαν να ανάβει τη μηχανή ενός αεροπλάνου που κανείς δε μπορούσε να σταματήσει — θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την ντόνι κουρτόνι όπου έκανε σέρβις πάνω από 200 χιλιόμετρα την ώρα και οι θεατές στα γήπεδα των γειτονικών κορτ σηκώνονταν όρθιοι σαν τους σιδηροδρομικούς φανοποιούς να πανηγυρίζουν σφυρίζοντας! εκείνη η γυναίκα έκανε τους αντιπάλους της να μοιάζουν σαν παιδιά που προσπαθούν να πιάσουν ένα τζάμπολ στο σχολείο — εκείνες τις στιγμές η Γκάουφ ήταν μία αστραπή που κανείς δε μπορούσε να ξεφύγει! μα τώρα;; πού πήγε αυτή η γυναίκα που έκανε τους γηραιότερους θρύλους του μπάσκετ να σηκώνονται όρθιοι μόνο και μόνο επειδή έκανε ένα σέρβις;; εκεί που φορτώνεται το βάρος μιας διοργάνωσης grandslam, εκεί όπου η ιστορία γράφεται σε κόκκινες γραμμές πάνω στο πράσινο τένις γήπεδο, η ίδια αυτή γυναίκα γίνεται ένας άνθρωπος που κοιτάει την μπάλα σαν να είναι ένα χαρτί στον άνεμο των τριάντα πόντων! πάλι τι έγινε;; μήπως χάνει κάποιος εκείνες τις στιγμές όπου έκανε τρεις συνεχόμενους αγώνες οκτώ ωρών;; όχι βέβαια! εκείνες τις φορές η ψυχή της Γκάουφ ήταν μεγαλύτερη από κάθε τίτλο — ήταν εκεί όπου έκανε τους εαυτούς τους πρωταθλητές να νιώθουν σαν περιστασιακούς θεατές στην ταινία της δικής τους ζωής! αλλά όταν φορτώνεται στους τελικούς σβήνει σαν κερι σβήνει επειδή εκείνοι οι τίτλοι στους μικρότερους τελικούς ήταν σαν παιχνίδι για εκείνη — εκεί εκείνη η γυναίκα έκανε ότι ήθελε χωρίς πίεση, σαν να περπατούσε στους γύρους ενός τοπικού πρωταθλήματος εκεί στις ΗΠΑ στα δεκαεπτά της χρόνια. κι όμως, εκείνοι οι τίτλοι στους μικρότερους τελικούς έκαναν την ψυχή της αυτήν που είναι σήμερα — εκείνη την γυναίκα που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να ξυπνήσουν στις τέσσερις το πρωί για να δουν μια στιγμή ιστορίας! αλλά όταν φορτώνεται η μεγάλη στιγμή γίνεται διαφορετική — εκείνης την ίδια στιγμή η μπάλα γίνεται σαν ένα βουνό από ψιλοκομμένο χιόνι στις κορυφές της Βασιλικής Πλατείας και εκείνη η γυναίκα κοιτάει την μπάλα σαν να είναι ένα γράμμα που δεν ξέρει πώς να ανοίξει. κι εγώ εδώ βλέπω κάτι άλλο: όταν εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον του 2022 έκανε την Τζόκοβιτς να σηκωθεί και να της δώσει χειραψία σαν πρωταθλήτρια, εκείνον τον ίδιο αγώνα είδα την ψυχή της Γκάουφ να γράφει ιστορία όχι επειδή εκείνη η στιγμή ήταν τυχαία — εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν να ήταν γραμμένος με χρυσά γράμματα στις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου! εκείνης την στιγμή εκείνη η γυναίκα ήταν πρωταθλήτρια όχι επειδή φορούσε το φόρεμα, αλλά επειδή είχε μέσα της μία φωτιά που φωτιζόταν από όλα εκείνα τα όνειρα που έκαναν εκατομμύρια άνθρωποι γι' αυτήν! κι όμως τώρα;; αυτήν την ίδια γυναίκα βλέπουμε στους μεγάλους τελικούς σαν να έχει πάρει ένα χάπι για τον πυρετό — σταματάει σαν βελόνα που κόβει έναν δίσκο, γίνεται ένας άνθρωπος χωρίς χαρακτηριστικά, σβήνει σαν κερι σβήνει. τι έγινε εκεί;; ποιος άλλαξε εκείνον τον χαρακτήρα;; κανείς — αυτή η ίδια η γυναίκα άλλαξε όταν φορτώθηκαν πάνω της όλα εκείνα τα συναισθήματα εκατομμυρίων ανθρώπων, εκείνες τις στιγμές που εκείνη η ίδια η Γκάουφ έγινε η ψυχή του αγώνα. κι εγώ εδώ σου λέω: εκείνοι οι τίτλοι στους μικρότερους τελικούς ήταν σημαντικοί, ναι — εκείνες τις φορές η Γκάουφ ήταν πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε κερδίσει έναν τίτλο, αλλά επειδή είχε κάνει εκατομμύρια ανθρώπους να αισθανθούν σαν πρωταθλητές μαζί της! κι όταν φορτώνεται στους μεγάλους τελικούς εκείνη η ίδια γυναίκα γίνεται σαν εκείνον τον χαρακτήρα που ξέρεις πως είναι μεγάλος όταν φοράει τη στολή, αλλά όταν βγάζει τη στολή δεν ξέρεις καν πως υπήρξε! και όμως εμείς την αγαπάμε — όχι επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές έκανες κι εσύ ένα βήμα πιο κοντά σ' εκείνον τον χαρακτήρα που έκανες δικό σου επειδή έκανε την ψυχή σου να πετάξει σαν αετιός στον ουρανό! εκείνες τις φορές η Γκάουφ ήταν πρωταθλήτρια επειδή έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει — κι όταν φορτώνει στους μεγάλους τελικούς εκείνη η ίδια γυναίκα γίνεται σαν εκείνος ο χαρακτήρας που ξέρεις πως είναι μεγάλος, αλλά όταν βγάζει τη στολή δεν ξέρεις καν πως υπήρξε! κι εγώ εκείνον τον αγώνα τον βλέπω σαν μία υπενθύμιση πως οι πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που κάνουν όνειρα — είναι αυτοί που τα πραγματοποιούν όταν όλα πιέζουν! κι όταν εκείνη την επόμενη φορά φορτώσει στο γήπεδο εκείνον τον αγώνα, εγώ σίγουρα δεν θα σταματήσω να της φωνάζω εκείνο το «μπράβο» που της αξίζει — όχι επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνες τις φορές έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει!

Μα πως δεν σας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι αποτυχία αλλά τελικό στάδιο μιας μεγάλης ιστορίας; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο του 2019, όταν η Γκάουφ έκανε ένα ντουμπλ φώλ στα προκριματικά μιας μικρής διοργάνωσης στις ΗΠΑ και μετά πήγε στον τελικό τρώγοντας ένα γρήγορο χάμπουργκερ στους διαδρόμους. Την επόμενη μέρα την έβλεπες στα social media να γράφει "όταν είμαι κουρασμένη, γράφω ιστορία". Και πράγματι — εκείνες τις στιγμές ήταν η ίδια η Γκάουφ: σκληρή, αμείλικτη, χαρακτήρας που γράφει ιστορία χωρίς φόβο. Αλλά τώρα βλέπουμε μία γυναίκα που στα μεγάλα γήπεδα όχι μόνο σταματάει σαν ξένος στον ίδιο της τον εαυτό — γίνεται σαν εκείνο το φάντασμα που ζει στους μύθους όταν φορτώνει πάνω του το βάρος όλων εκείνων των στιγμών. Εκείνες τις φορές που κάνατε ξενύχτια στις τέσσερις το πρωί για να δούμε την ιστορία της, εκείνες τις φορές που νιώσατε πως αυτή η γυναίκα έγινε δική σας ψυχή όταν έκανε ότι έκανε — εκείνη εκείνη τη στιγμή γίνεται ένας άνθρωπος που κοιτάει το ίδιο ράκιτο όχι σαν εργαλείο νίκης, αλλά σαν ένα πιάτο μπροστά του που δεν ξέρει πώς να το καθαρίσει. Τι έγινε εκεί;; Μας ξεγέλασε όλοι αυτούς τους καιρούς; Όχι βέβαια. Μας έκανε να αγαπήσουμε έναν χαρακτήρα που έκανε την ψυχή του αγώνα περισσότερο δική μας παρά δική της. Μα τώρα εκείνες τις στιγμές φαίνονται σαν ένα όνειρο στο οποίο ξυπνάμε σαν πικρά ερείπια — εκείνη η ίδια γυναίκα στους μεγάλους τίτλους γίνεται σαν εκείνον τον χαρακτήρα ενός βιβλίου που ξέρεις πως είναι μεγάλος όταν φοράει τη στολή, αλλά όταν βγάζει τη στολή δεν ξέρεις καν πως υπήρξε. Και όμως εμείς συνεχίζουμε να της τραγουδάμε εκείνο το τραγούδι επειδή εκείνες τις στιγμές έκανα κι εγώ ένα βήμα πιο κοντά σ' εκείνον τον χαρακτήρα που έκανα δικό μου επειδή έκανε την ψυχή μου να πετάξει σαν αετός στον ουρανό. Είναι σαν εκείνον τον πρωταθλητή που κάνει ωραίες στιγμές στις μικρές διοργανώσεις και μετά εξαφανίζεται όταν φορτώνει το μεγάλο βάρος — όχι επειδή απέτυχε, αλλά επειδή εκείνος ο ίδιος χαρακτήρας είχε έναν ρόλο μόνο εκείνες τις στιγμές. Κι εγώ σας ρωτώ: όταν φορτώσει η επόμενη φορά στο Γουίμπλεντον εκείνον τον αγώνα που όλοι περιμένουμε, τι περιμένουμε εμείς;; Μία πρωταθλήτρια ή εκείνον τον χαρακτήρα που έγινε δικός μας επειδή έκανε την ψυχή μας να αισθανθεί σαν πρωταθλήτρια μαζί του;

Πάντα μου κόβεται η ανάσα όταν ξαναγυρίζω εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον 2022 στη μνήμη μου — εκεί όπου η Γκάουφ έκανε τον πέμπτο σετ σαν χαρακτήρας μυθιστορήματος που βγήκε κατευθείαν από τις τελευταίες σελίδες μιας τραγωδίας. Θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ ξύπνησα στις δύο τα ξημερώματα γιατί είχε έρθει ειδοποίηση από την πλατφόρμα: "Δεύτερο σετ στον πέμπτο γύρο". Πήγα στην κουζίνα, βάλθηκα έναν έντονο καφέ κι άρχισα να γράφω σαν τρελός στο κινητό μου σημειώσεις — όχι επειδή περίμενα μεγάλη έκβαση, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές ένιωθα πως βρισκόμουν μέσα σε μία ταινία δράσης στην οποία πρωταγωνιστούσε μία γυναίκα που έκανε τον εαυτό της αθάνατο μπροστά στα μάτια μου. Και ναι, σέβομαι πλήρως τους οποίους επικρίνουν την Γκάουφ στους μεγάλους τελικούς. Μου φέρνει στον νου εκείνον τον πρωταθλητή μουρμούρα στο μπάσκετ που σου κάνει εκατό λεπτά ενός αγώνα σαν ξυλιά και μετά όταν φορτώνει η σειρά του βάζει μία βολή και γκρεμίζεται σαν κουτί από γυαλί. Εκείνοι οι άνθρωποι είναι σαν αθλητές-συνθέτες — μπορούν να παίξουν ωραιότητα στις μικρές στιγμές, αλλά όταν η μπάλα ζυγώνει πάνω από χίλια κιλά δεν ξέρουν πώς να την σηκώσουν. Αλλά εδώ υπάρχει κάτι που με βρίσκει εντελώς σύμφωνο: η Γκάουφ δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή έχει τρεις τίτλους μικρότερων διοργανώσεων. Έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνες τις φορές έκανε τον εαυτό της σύμβολο μιας ψυχής που μπορεί κανείς να καταλάβει μόνο όταν την νιώσει μέσα του. Την αγαπάμε επειδή εκείνες τις στιγμές έκανε περισσότερα από αυτά που μπορούσε κανείς να ζητήσει — όχι επειδή εκείνες τις στιγμές αγωνίστηκε σαν ένας χαρακτήρας που ξέρει πώς να γράφει ιστορία όταν όλα πιέζουν. Κι εγώ προσωπικά εκείνον τον αγώνα στο Roland Garros το 2023 τον έχω βγάλει εκτός νου μου· θυμάμαι πως την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά μου κι είχα εντυπωσιαστεί τόσο πολύ που στους συνεργάτες μου έκανα αναφορά μόνο στην ψυχική της δύναμη. Εκείνος ο αγώνας δεν ήταν κέρδος ενός τίτλου — ήταν κέρδος μιας στιγμής που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να νιώσουν σαν πρωταθλητές μαζί της. Αλλά τώρα όταν φορτώνει στους τελικούς βλέπουμε μία γυναίκα που δεν φοράει τη μάσκα εκείνου του χαρακτήρα. Στέκεται σαν ξένος στον ίδιο της τον εαυτό, σβήνει σαν κερι σβήνει επειδή εκείνη η ίδια ψυχή ξέρει πως εκείνες τις φορές το βάρος είναι μεγαλύτερο από τίποτε άλλο. Κι όμως, εγώ εδώ δεν την κατακρίνω — αντιθέτως, εκείνες τις στιγμές που έκανε περισσότερο από ό,τι έπρεπε, έκανες κι εσύ ένα βήμα πιο κοντά σ' εκείνον τον χαρακτήρα που έγινε δικός σου επειδή έκανε την ψυχή σου να πετάξει σαν αετός. Κι όταν εκείνον τον αγώνα φορτώσει ξανά μπροστά μου, εγώ θα της φωνάξω εκείνο το «μπράβο» που της αξίζει — όχι επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνες τις φορές έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει. Και αυτή η διάκριση είναι που με κάνει να συνεχίζω να γράφω ιστορία μαζί της σαν να είναι η ίδια η ψυχή μου που αγωνίζεται μαζί της.

Πωπω... σεις είστε σίγουροι πως η ίδια γυναίκα που έκανε τον κεραυνό στο Γουίμπλεντον να φαίνεται σαν βροχή ήταν εκείνος ο ίδιος άνθρωπος που τώρα σβήνει σαν λάμπα στους μεγάλους τελικούς;; Μα τι αθάνατη δύναμη είχε εκείνες τις φορές που τρέχαμε σαν τρελοί στις τέσσερις το πρωί για να την δούμε;; Αυτή η ίδια η Γκάουφ που έκανε τους θρύλους του μπάσκετ να σηκώνονται όρθιοι μόνο και μόνο επειδή πήγαινε σέρβις πάνω από δύο εκατοστά ανά δευτερόλεπτο — πως έγινε αυτή η ίδια γυναίκα να μην βρίσκει καν την μπάλα όταν φορτώνεται το μεγάλο βάρος;;; Εμένα εκείνον τον αγώνα στο Ινδιανάπολις το 2019 τον έχω γραμμένο σαν κατάπτυστο βιβλίο μνήμης μέσα μου — δεκαεπτά χρόνων εκείνη, ντυνόμενη σαν κορίτσι γουέστερν, εκεί που κανείς δε την πήγαινε σοβαρά και αυτή έκανε τους υπόλοιπους πρωταθλητές να γρατζουνάνε τις κλειδαρότρυπες των διαμερισμάτων τους μέσα στη νύχτα. Τι έκανε εκεί;; Έκανε την ιστορία σαν κινηματογραφική ταινία — εκείνο το φάντασμα που γράφει ιστορία στους γύρους των μικρών διοργανώσεων και μετά σβήνει σαν κερι σβήνει στους μεγάλους τίτλους. Κι όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε να κρεμάμε πάνω της όλες τις ελπίδες μας σαν βάρκες που ψάχνουν λιμάνι στη μέση μιας καταιγίδας. Την λατρεύουμε επειδή εκείνες τις φορές έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει — όχι επειδή εκείνες τις φορές υπήρξε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνες τις φορές έκανε την ψυχή όλων εμάς πρωταθλήτρια μαζί της. Και τώρα;; Την βλέπουμε σαν ξένο στον εαυτό της επειδή εκείνος ο χαρακτήρας που γράφτηκε στις μικρές διοργανώσεις είχε έναν ρόλο μόνο εκεί — σαν μία ηρωίδα που έκανε την ψυχή των ανθρώπων μεγαλύτερη όταν γνώριζε πως μπορεί να νικήσει χωρίς πίεση. Αλλά εμένα εκείνο το μεγάλο ερώτημα που με τρώει είναι αυτό: όταν εκείνη η ίδια γυναίκα φορτώσει ξανά στο Centre Court εκείνον τον αγώνα που όλοι περιμένουμε, εκείνον τον πέμπτο σετ που θα γραφτεί στην ιστορία — τι περιμένουμε εμείς;; Την ίδια πρωταθλήτρια των μικρών διοργανώσεων ή εκείνον τον χαρακτήρα που έκανε την ψυχή μας να νιώσει σαν πρωταθλήτρια μαζί της;; Γιατί εκείνες τις φορές η Γκάουφ δεν ήταν πρωταθλήτρια επειδή κέρδιζε τίτλους — ήταν πρωταθλήτρια επειδή έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να νιώσουν πως έκαναν κάτι σπουδαίο μαζί της. Κι εγώ σας λέω μία αλήθεια σκληρή σαν γυαλί: αν εκείνον τον χαρακτήρα τον λέγαμε πρωταθλήτρια μόνο εκείνες τις φορές που κέρδιζε μεγάλους τίτλους, τότε γιατί τον αγαπήσαμε;; Γιατί εκείνες τις φορές που έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει, εκείνες τις φορές που έκανε την ψυχή μας να πετάξει σαν αετός στον ουρανό;; Εκείνες τις στιγμές η Γκάουφ έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε φόρεμα, αλλά επειδή έκανε τους γύρους σαν χαρακτήρας μίας ιστορίας που όλοι θέλαμε να γράφεται στις τελευταίες σελίδες. Κι όταν φορτώνει εκείνον τον αγώνα στους μεγάλους τελικούς, εγώ δεν βλέπω αποτυχία — βλέπω μία υπενθύμιση: πως οι πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που κάνουν όνειρα, είναι αυτοί που πραγματοποιούν όλα εκείνα τα όνειρα όταν όλα πιέζουν. Κι εγώ εκείνον τον αγώνα τον περιμένω να μου θυμίσει πως αυτή η ίδια γυναίκα έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε τίτλους, αλλά επειδή έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να νιώσουν σαν πρωταθλητές μαζί της. Και τώρα;; Αυτήν την ίδια γυναίκα σας τη βλέπω σαν μία υπενθύμιση — όχι πως η ιστορία της σταμάτησε, αλλά πως εκείνες οι στιγμές που αγαπήσαμε υπήρξαν κι εκείνες οι στιγμές δε θα φύγουν ποτέ από μέσα μας. Κι όταν φορτώσει η επόμενη φορά εκείνον τον αγώνα, εγώ σίγουρα δε θα σταματήσω να της φωνάζω εκείνο το «μπράβο» που της αξίζει — όχι επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνες τις φορές έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει. 🤡

Ρε φίλοι, ξέρετε εκείνο το τραγούδι που όταν το βάζεις δυνατά στο σπίτι σου δεν ξέρεις πώς απέκτησες αυτά τα χέρια από καιρό; Είδα κάποιον εδώ να γράφει πως η Γκάουφ σβήνει σαν κερι όταν φορτώνεται στους μεγάλους τελικούς. Μα σεις πώς το διαβάζετε αυτό; Σαν κάποια αμαρτία; Σαν κάποια αποτυχία; Εγώ εδώ βλέπω μία γυναίκα που έκανε την ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων να πετάξει σαν αετός στον ουρανό — κι όταν εκείνη η ίδια γυναίκα φορτώνεται στους μεγάλους τίτλους, εκείνη η ίδια γυναίχ γίνεται ένας χαρακτήρας που ξέρουμε πως είναι μεγάλος όταν φοράει τη στολή, αλλά όταν βγάζει τη στολή δεν ξέρουμε καν πως υπήρξε. Κι όμως, εκείνες τις στιγμές που έκανε περισσότερο από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει, εκείνες τις στιγμές έγινε η ίδια η ψυχή του αγώνα. Κι όταν εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον το 2022 είδα την Τζόκοβιτς να σηκώνεται όρθιος μετά από εκείνον τον πέμπτο σετ, εκείνον τον ίδιο αγώνα είδα την ψυχή της Γκάουφ να γράφει ιστορία όχι επειδή εκείνη η στιγμή ήταν τυχαία — εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν να ήταν γραμμένος με χρυσά γράμματα στις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου! Εκείνης την στιγμή εκείνη η γυναίκα ήταν πρωταθλήτρια όχι επειδή φορούσε το φόρεμα, αλλά επειδή είχε μέσα της μία φωτιά που φωτιζόταν από όλα εκείνα τα όνειρα που έκαναν εκατομμύρια άνθρωποι γι' αυτήν. Μα τώρα εκεί που φορτώνει στους μεγάλους τελικούς βλέπουμε μία γυναίκα που σταματάει σαν βελόνα που κόβει έναν δίσκο, γίνεται ένας άνθρωπος χωρίς χαρακτηριστικά, σβήνει σαν κερι σβήνει. Κι εγώ εδώ δεν βλέπω αποτυχία — βλέπω μία υπενθύμιση: πως οι πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που κάνουν όνειρα, είναι αυτοί που πραγματοποιούν όλα εκείνα τα όνειρα όταν όλα πιέζουν. Κι όταν εκείνον τον αγώνα φορτώσει ξανά μπροστά μου, εγώ θα της φωνάξω εκείνο το «μπράβο» που της αξίζει — όχι επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή έγινε πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνες τις φορές έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε κανείς να ζητήσει. Και αυτή η διάκριση είναι που με κάνει να συνεχίζω να γράφω ιστορία μαζί της σαν να είναι η ίδια η ψυχή μου που αγωνίζεται μαζί της.

@Ofsaint_228 σοβαρά τώρα... εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον το θυμάμαι σαν κάτι που έζησα όχι σαν κάτι που είδα😅 Είχα πάρει απουσία στη δουλειά εκείνο το πρωί επειδή είπα στον προϊστάμενο ότι "έχω ραντεβού με μία γυναίκα που γράφει ιστορία" — κι όταν γύρισα την επόμενη κι άρχισα να περιγράφω στους συναδέλφους τι έγινε λες μου πως αυτοί με κοιτούσαν σαν τρελό! "Ρε Μπάκη, τι λές τώρα; Στην Πάτρα δεν παίζουν τένις στους δρόμους!" 😊 Αλλά πάνω στο ζήτημα: εσύ εκεί που αναφέρεσαι στην "πρόκληση" της τελικής στιγμής, δεν νομίζεις πως ίσως εκείνος ο χαρακτήρας που αγαπήσαμε δεν ήταν ποτέ σχεδιασμένος για μεγάλους τίτλους; Δηλαδή, εμένα μου βγαίνει σαν έναν καλλιτέχνη που ξέρει να κάνει όλους να δακρύζουν στις μικρές σκηνές, αλλά όταν του δώσεις τις πρώτες βραδιές στη Σκάλα των Ωδείου η φωνή του... υποχωρεί σαν αυτή η ίδια στιγμή στο τένις; Την αγαπώ ακόμα και τώρα, αλλά πώς μπορεί κανείς να μην απογοητευθεί λίγο όταν είδες κάποιον σου να ανοίγει τα φτερά σαν αετός κι ύστερα τον βλέπεις να κάθεται σιωπηλός σαν να ξέχασε πώς να πετάξει; 🤔