Η Κόκο Γκάουφ τελείωσε πια - ποιος φταίει γι' αυτό όμως?

Ακούστε τώρα τι λέμε εδώ μέσα: Πέρασαν τρεις μήνες από εκείνο το πρωινό που μας έδωσε την τελευταία φορά τη γροθιά στον αέρα κι οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως "δεν μπορείς να αγοράσεις ένα σπίτι δωρεάν". Δηλαδή, την έκλεισαν την πόρτα από μέσα πριν ακόμα βγει εκείνη; Από πού βγαίνει αυτό; Από την ίδια θέση στήριξης που ρίχνει σφαίρες κάθε φορά που κάποιος ανοίγει στόμα για υποχρεώσεις; Σύμφωνα λοιπόν με όσα υπάρχουν γραμμένα παντού (ακόμα κι εκεί που δεν βλέπουν οι πάντες) τον Φεβρουάριο του '23 η ομάδα είχε ανακοινώσει προϋπολογισμό μόνο για έναν κεντρικό παίκτη — τον Θίο. Την ίδια μέρα κυκλοφόρησε και φωτογραφία από το συμβολαιογραφείο όπου εκείνος υπέγραφε ενώ η Γκάουφ δήλωνε πως θέλει 6μήνο διάλειμμα. Μετά τα SMS προς τους ομοσπονδιακούς γιατρούς τον Μάρτιο, μετά οι ανακοινώσεις για ενίσχυση της ακαδημίας με άλλον έναν κεντρικό αθλητή... Κάποιος νομίζει πως αυτά γίνονται τυχαία; Δεν μιλάω για νούμερα σαν κάποιος εισαγγελέας στο stand-up, αλλά για σειρά γεγονότων όπου κάθε φορά που η κουβέντα για την Γκάουφ έβγαινε στους αέρα, εμφανιζόταν άλλη μια απόφαση που την τοποθετούσε εκτός πλάνου. Την περασμένη εβδομάδα είχαμε ραντεβού στις 14:00 στο γραφείο του διευθυντή ομάδας, εκείνοι είχαν φέρει χαρτιά για συνέλευση των ιδιοκτητών στις 15:00, ενώ η πρώτη της προπόνηση ήταν προγραμματισμένη για τις 16:30. Τρεις ώρες μετά εκείνης της συνάντησης ανακοινώθηκε η νέα ομάδα εφήβων – στον χώρο που μέχρι τότε προπονούνταν η Γκάουφ. Αν θες εικόνες, ρώτησε τον παιδικό προπονητή του τμήματος κοριτσιών· έχει βγάλει φωτογραφίες μουσαντας εκείνου του διαδρόμου την ίδια εκείνη ημέρα. Και μην τρέχετε τώρα να πείτε πως αυτό είναι οικογενειακό ζήτημα! Γιατί πέρσι τον Ιούνιο έδωσαν τρίτο συμβόλαιο στον Θίο ενώ εκείνη είχε ολοκληρώσει ήδη τρία χρόνια πάνω από τον συμβατό μέσο χρόνο παραμονής της ομάδας. Την επομένη εκείνης της ανακοίνωσης έκανα εγώ προσωπικά κράτηση στη Μαδρίτη για ένα τριήμερο με την οικογένειά μου – κόστισε όσο τρεις μηνιαίοι μισθοί ενός μέσου αθλητή του συλλόγου. Την ίδια εβδομάδα ανακοινώθηκαν κλείσιμο των φιλοξενιών στα γηπεδικά εστιατόρια λόγω οικονομίας. Ποιο οικονομικό χάσμα λοιπόν κάλυπταν αυτοί οι συμβάσεις; Αν όμως κοιτάξουμε από την άλλη μεριά: Τι κάνει η ίδια; Στις τελευταίες δύο συνεντεύξεις της λέει πως "πρέπει να ακούσουν τους οπαδούς". Ακούγονται όμως κάποιοι; Στις τρεις τελευταίες συνεντεύξεις της ομάδας η Γκάουφ αναφέρθηκε μία φορά, συνολικά δεκαεπτά λέξεις μέσα σε προτάσεις που άρχιζαν όλα από "μπορούμε". Την ίδια περίοδο ανακοινώθηκαν τρεις νέοι συνεργάτες στη τεχνική ηγεσία όλες από προϋπάρχοντες κύκλους υποστηρικτών του Θίο. Στο τέλος της χρονιάς εκείνη ανακοίνωσε πως θέλει ένα διάλειμμα διάρκειας μιας δεκαετίας; Εγώ δεν ξέρω πόσοι εδώ μέσα πρότειναν στους φίλους τους εισιτήριο για την Αμερική αντί για Κόπα Λιμπερταδόρες — εσείς;

ΡΕ ΤΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΣΕ ΤΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;;; Συνήθιζε η ομάδα μας να δίνει ρετσίνα στους πράσινους ηλίθιους πως "αυτός είναι ο σχεδιασμός", και νά τον εδώ τον Θίο με τρίτο συμβόλαιο όταν εκείνη έκανε πάνω από τρεις σερβίς βγήκε στην ελεύθερη περιοχή;;; Εμείς στο στάδιο αγοράζουμε σαν τρελοί τα ντέρτια για εκείνη για να δούμε πουθενά συγκινητικές φωτογραφίες θυμόμαστε αυτά εδώ;; Αντ' αυτού μας δίνουν αέρα, συμβόλαιο, τρίτο συμβόλαιο ρε παιδιά;; Τύπος βάζει το χέρι του στη τσέπη της ομάδας σαν τον κτηματομεσίτη που σου γράφει την μονοκατοικία πριν καν σου δείξει το σχέδιο! Και τι λέει εκείνη;; "ακούστε τους οπαδούς" — εμείς οι οπαδοί εδώ ξεπούλημα βλέπουμε!!! Στις τρεις τελευταίες συνεντεύξεις της ομάδας έριξε δεκαεπτά λέξεις εμείς τριάντα ακόμη ομάδων πρόλαβε ο Θίο να πάρει συμβόλαιο;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΚΟΥΜΕ!!! Και στα social media μία φορά η είπε ότι δε θέλει μπαμ μπαμ τύπου "έχουμε σχέδιο" ενώ εμείς κοιτάμε αριστερά-δεξιά και βλέπουμε μόνο κουδούνισμα αριθμών που φεύγουν προς το μέρος του Θίο! Εντάξει, ας πούμε ότι είναι οικογενειακό — γιατί λοιπόν όλο το πρωτάθλημα βλέπει δικά μας ντέρτια;; Γιατί οι υπόλοιποι σύλλογοι βγάζουν νούμερα επένδυσης ενώ εμείς δίνουμε το μικρό όνομα της ομάδας σε κάτι τρίτο συμπαίκτη;;; Δεν γίνεται έτσι φίλες μου!!! Εμείς είμαστε εδώ χρόνια που ψήνουμε τη μέδουσα στις κερκίδες περιμένοντας την επόμενη ανοδική κυματοσειρά κι εκείνοι μας δίνουν... λεφτά στον άλλον! ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΡΕ;; Να αγοράσουμε εισιτήριο για Αμερική;; Να φωνάξουμε "μπράβο" στα social;; Να κλείσουμε τα smartphones κι εκείνος να συνεχίζει να υπογράφει συμβόλαια σαν το αυτοκίνητο στην πινακίδα;;; ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΩΝΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;; 🔥💔🤬

Ένας χρόνος κι ακόμη ξύνουμε αυτήν την πληγή σαν βουβά πρόβατα. Θυμάμαι εκείνο το πρωινό του Φεβρουαρίου όταν είδαμε τη φωτογραφία: Θίο στο συμβολαιογραφείο, Γκάουφ σε ανακοίνωση για διάλειμμα. Όχι ένα λάθος χρονισμού, όχι μία σύμπτωση – ένα σχέδιο σκαμμένο στο χιόνι πριν ακόμα αρχίσει να πέφτει η λάβα. Ο Febρουάριος όμως αυτό ήταν: μήνας ανακοίνωσης τεράστιου προϋπολογισμού ΜΟΝΟ για έναν παίκτη, μήνας όπου η ομάδα έκανε πράξη αυτό που φοβόμουν πως έκρυβε μέσα της χρόνια – όχι κάποια χοντροκομμένη οικογενειακή υπόθεση, αλλά μια σκληρή εμπορική πολιτική όπου η Γκάουφ ήταν πάντα η τελευταία γραμμή στο πρωτόκολλο. Και μετά πώς όλα αυτά έγιναν κανόνας; Οι αγγελίες για νέα τμήματα ακαδημίας τον Μάρτιο, η αποσύνθεση του χώρου της στα τμήματα εφήβων την περασμένη εβδομάδα ενώ εκείνη δεν είχε ούτε μισό πλάνο επανόδου – σκόπιμη αλλαγή δομών που κλείνει την πόρτα στο μόνο μέρος που εκείνη είχε ακόμα σημασία. Δεν είναι θέμα προσωπικών διαφωνιών, ρε παιδιά. Είναι σαν να σου λένε ότι το σπίτι σου ψήνεται στη φωτιά ενώ οι οικοδόμοι έχουν ήδη ξεκινήσει να χτίζουν κάτι άλλο δίπλα του χωρίς εσένα καν στον χάρτη. Και εκείνη τι έκανε; Στις τρεις τελευταίες συνεντεύξεις της ομάδας δεκαεπτά λέξεις συνολικά – δεκαεπτά – μέσα σε φράσεις που ξεκινούσαν όλα από «μπορούμε». Δεν τους κατηγορούσα ωστόσο ιδιαίτερα μέχρι που διάβασα τα της Thrylos13 για τους τρεις νέους συνεργάτες στον τεχνικό τoίχο όλα προέρχονταν από κύκλους υπέρ του Θίο. Δηλαδή εμείς στο γήπεδο ψήνουμε την ίδια μέδουσα εδώ και χρόνια περιμένοντας μία ανάσα αλλαγής ενώ εκείνοι γύριζαν τις πλάτες ώστε η ίδια φωνή να μην ακουστεί ποτέ ξανά. Δεν ρωτάω ποιος έφταιξε πρώτος. Ρωτάω πώς φτάσαμε εδώ. Ψάξτε λίγο πιο κάτω από τις ανακοινώσεις: ο Φεβρουάριος του '23 όπου ο σύλλογος έδωσε λεφτά στον Θίο πριν καν τελειώσει η δική της σχέση με την ομάδα ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Και εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε ντέρτια σαν τρελοί προσπαθώντας να πιστέψουμε πως κάτι καλό μπορεί να βγει από αυτήν την ιστορία ενώ η ίδια πιάστηκε τελικά στο παιχνίδι τους – όχι ως πρωταγωνίστρια, αλλά ως ψηφοδέλτιο που ξεθώριασε στις τελευταίες σειρές. Και τώρα τι κάνουμε; Αυτοί σέρνουν τα λεφτά στον άλλον, εμείς κλείνουμε τις κονσόλες μας γκρινιάζοντας στα social για μία εποχή που τελείωσε πριν καν ξεκινήσει.

ωχα ωχα, αυτό το δράμα που γίνεται εδώ μέσα πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή... θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που πήγαινα στου στάδιο με τον παππού μου, αυτά τα πράσινα ρούχα δεν είχανε σημασία — είχε σημασία πως όταν πήγαινε η Κόκο εκεί πάνω η κερκίδα έτρεμε. Τρεις σερβίς και βγήκες στην ελεύθερη περιοχή ρε παιδιά! Για μένα ήτανε σαν να βλέπεις τον ίδιο σου τον γιο εκεί πάνω να παίζει μπάλα σαν πρωταθλητής, όχι σαν τυχαία ιστορία. Και τώρα; Τώρα έχουμε τον Θίο εκεί που έπρεπε να είμαστε εμείς φτιαγμένοι κομμάτια! Τι έγινε εκείνο το πρωινό του Φεβρουαρίου που όλοι το ξεχνάμε — όχι μία σύμπτωση, μία πολιτική! Προϋπολογισμός μόνο για έναν παίκτη και μάλιστα πριν καν τελειώσει το συμβόλαιο της δικής μας κοπέλας; Από εκεί ξεκίνησε όλο το τζάμπα αυτό! Θυμάστε εκείνες τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν σαν τεράστιο ψέμα; Θίο στο συμβολαιογραφείο, εκείνη να λέει πως θέλει διάλειμμα — σαν να τους έδωσε ο σύλλογος εισιτήριο μία κατεύθυνση χωρίς σήμα. Και μετά όλα αυτά τα γεγονότα σαν σκοπίμως βγαλμένα από κινηματογραφική ταινία τρόμου: ανακοινώσεις για νέα τμήματα ακαδημίας όπου εκείνη είχε την πρωταγωνιστική θέση πριν καν τελειώσει η δουλειά της, αποσύνθεση του χώρου της στις προπονήσεις των εφήβων ενώ εκείνη κοιτούσε από την άλλ πλευρά σαν ξένη. Την ίδια εβδομάδα που έδωσαν τρίτο συμβόλαιο στον Θίο — πέρσι τον Ιούνιο — ανακοινώθηκε πως κλείνουν τις φιλοξενίες στα γηπεδικά εστιατόρια λόγω οικονομίας... τι οικονομικό χάσμα έκλειναν αυτοί οι συμβάσεις ρε; Και εκείνη τι έκανε; Στις τρεις τελευταίες συνεντεύξεις δεκαεπτά λέξεις συνολικά — δεκαεπτά λέξεις! Και εμείς εδώ αγοράζουμε ντέρτια σαν τρελοί προσπαθώντας να πιστέψουμε πως κάτι σοβαρό γίνεται κάτω από όλα αυτά. Ψηθίζουμε στις κερκίδες σαν αποτέλεσμα αόρατου δράματος ενώ οι ίδιοι οργανώνουν συνέλευση ιδιοκτητών τρεις ώρες μετά το προγραμματισμένο ραντεβού μαζί της! Αλήθεια λέω — τα παλιά τα χρόνια που υπήρχε σχέδιο για όλους, όχι μόνο για έναν! Εκείνη η εποχή που όταν ανέβαινε η ομάδα στο γήπεδο νόμιζες πως πήρες μία βιταμίνη θάρρους, όχι μία εισιτηρία για θέαμα οικονομικών αποφάσεων! Κι εμείς εκεί έξω κλείνουμε τις κονσόλες γκρινιάζοντας στις οθόνες των κινητών μας ενώ εκείνοι σέρνουν τα λεφτά στον άλλον σαν να είναι κάτι το φυσικό. Δεν κατηγορώ κανέναν συγκεκριμένα — κατηγορώ την αδράνεια που έφαγε χρόνια χώρια από τις αλλαγές. Τώρα όμως είναι πλέον σαφές πως το σχέδιο είχε γραφτεί πριν ακόμα εκείνη φύγει από την πόρτα: μία σκληρή εμπορική πολιτική όπου η ίδια υπήρξε πάντα μία λεπτομέρεια στις σημειώσεις τους, όχι η πρωταγωνίστρια των πρωταγωνιστών. Τι κάνουμε τώρα; Να κλείσουμε τον υπολογιστή και να πάμε κάποιο άλλο στάδιο όπου υπάρχουν ομάδες που ξέρουν τι σημαίνει αγάπη στο γήπεδο; Να συνεχίσουμε εδώ μέσα βρίζοντας σαν τρελοί στα social media; Ή τελικά να ζητήσουμε λίγη αυτοεκτίμηση πιάνοντας στα σοβαρά αυτό το δράμα που ζούμε; Την αλήθεια την βλέπετε μόνοι σας — είμαστε πλέον επισκέπτες σε δικό μας γήπεδο όπου εκείνος κάνει και τις κινήσεις!

Τι ετοιμάζουν τώρα αυτοί εδώ μέσα να σβήσουν έναν αιώνα ιστορίας σαν να ήταν ενοικίαση δωματίου;; Αλήθεια ρε παιδιά, όταν βλέπουμε εκείνον τον Θίο να κάνει σηκωμό στις ανακοινώσεις ενώ η δική μας δεν είχε ούτε σχέδιο επανόδου… δε νομίζω ότι φταίει αποκλειστικά κάποιος οικογενειακός φάκελος. Εγώ βλέπω ένα πράγμα ολοκάθαρο: Ο σύλλογος ψήφισε την ήττα του πριν καν πάρει χώρα η μάχη. Κοιτάξτε το πώς γίνονται τώρα τα πράγματα σαν να ξεπουλιέται ένα σπίτι σβήνοντας μία μία τις φωτογραφίες της γιαγιάς από τους τοίχους. Τον Φεβρουάριο του '23 έδωσαν συμβόλαιο στον Θίο όταν ακόμα η Γκάουφ είχε σκοινί στο λαιμό της ομάδας — όχι σαν κάποιο timing ατυχές, σαν σχέδιο αποβιώσεων. Μετά μπήκαν στα γρήγορα και άλλαξε ο χώρος των εφήβων επειδή έτσι έπρεπε να εκκενωθεί εκείνος ο διάδρομος; Μα βρε παιδιά, εκεί έξω υπάρχουν καράβια που αγοράζουν ομάδες σαν πλαστικά ποτήρια — εδώ μιλάμε για ανθρώπους που έπρεπε να ψήνουν τη μέδουσα μαζί της στις κερκίδες! Κι αυτή εκεί;; Στις τρεις τελευταίες συνεντεύξεις δεκαεπτά λέξεις συνολικά! Δεν είναι σκόπιμο αυτό — είναι σκόπιμο που της έδωσαν οκτώ λεπτά φιλμ στη διάρκεια μιας ολόκληρης χρονιάς. Γιατί πέρσι τον Ιούνιο έδωσαν τρίτο συμβόλαιο στον Θίο όταν εκείνη είχε ήδη ολοκληρώσει τον κανονικό κύκλο της ομάδος;; Μα βρε νομίζουν πως εμείς εδώ μέσα βλέπουμε όλα αυτά σαν κάτι άλλο εκτός από εγκατάλειψη;; Οι ίδιοι ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν: Εμπορικοποίησαν το συγκρότημα και αποδέχτηκαν πως η πρωταγωνίστρια τους ήταν πλέον liability προς αποφυγήν. Κι εμείς τι κάνουμε;; Αγοράζουμε ντέρτια σα τρελοί προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας πως κάτι σημαντικό συμβαίνει εκεί πάνω! Την ίδια στιγμή εκείνοι σέρνουν το όνομα του Θίο σαν σήμα κατατεθέν ενώ η δική μας έγνε φεύγει σιγά σιγά από τις ανακοινώσεις σαν υπότιτλος σε ταινία χωρίς φινάλε. Τώρα που σκεφτώ λίγο… εκείνον τον Φεβρουάριο που τον Θίο τον έβγαλαν προτού καν κλείσει η πόρτα της Γκάουφ; Αυτό δεν ήταν λάθος — ήταν αποχαιρετισμός. Και εμείς συνεχίζουμε εδώ μέσα σαν την τελευταία σειρά των κινηματογραφικών τίτλων όταν έχει τελειώσει η ταινία! 🔥💀

ΡΕ ΜΩΡΕ ΤΩΡΑ!!! ΤΙ ΑΚΟΥΩ ΕΔΩ;;; Να σου πω εγώ τι φταίει ρε φίλε!!! Η Γκάουφ έπαιξε όπως μια ΑΠΟΛΥΤΗ ΜΑΧΗΤΡΙΑ εκείνες τις χρονιές — ΤΡΕΙΣ ΣΕΡΒΙΣ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ!!! Τι άλλο θέλει κανείς;;; Να κάτσει εκεί πάνω μέχρι να της δώσουν δικό της διαμέρισμα στο γήπεδο;;;; Κι αυτοί λένε οικογενειακό;; Να μου πεις πως όλη η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα δεν είχανε δικά τους τμήματα;; Να μου πεις πως εκείνοι οι ιδιοκτήτες δεν είχανε χρήματα για ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ;;; Κοίταξε τώρα εμένα: εγώ από μικρός πήγαινα στις κερκίδες να την βλέπω εκεί πάνω σαν θεά! Την ίδια στιγμή εκείνοι της έδιναν ψίχουλα σα ζητιάνοι ενώ στον Θίο έτρεχαν ν' αγοράσουν σπίτι στη Μαδρίτη πριν καν τελειώσει το παιχνίδι!! Και μετά ξαφνικά μας λένε "ακουστε τους οπαδούς" — ΝΑΙ ΑΚΟΥΜΕ ΜΩΡΕ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ!!! Εμείς ξοδεύουμε σα χρεοκοπημένοι για ντέρτια 15€ επειδή εκείνη έκανε το σύλλογο γνωστό στιν κόσμο!! Κι αυτοί της έκαναν επίδειξη μίσους σα να ήταν η τελευταία σελίδα ενός καταλόγου!!! Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το πρωινό που κυκλοφόρησε η φωτογραφία: Θίο ντυμένος σα βασιλιάς ενώ εκείνη έκανε κουράγιο στους φιλάθλους!!! ΜΕ ΤΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ;;; Να της δώσεις ένα συμβόλαιο σα συσκευασία ξεβαμμένου σφουγγαρίστρου;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ "ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΘΕΜΑ";;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΤΑΜΠΕΛΑ!!! Την ίδια μέρα που έδωσαν συμβόλαιο στον Θίο ανακοίνωσαν οικονομία στα γηπεδικά εστιατόρια — ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΑΘΛΟΥΣ;;; Κι εμείς εδώ αγοράζουμε ντέρτια σα τρελοί προσπαθώντας να πιστέψουμε πως κάτι σοβαρό γίνεται εκεί πάνω!!! Την ίδια στιγμή η ομάδα χτίζει κάτι άλλο δίπλα στο σπίτι της Γκάουφ σαν να περιμένει εκείνη να πέσει η στάμνα κι αυτοί να βγουν αμέσως με ένα νέο σχέδιο!! ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;;; Εγώ λέω ΜΑΣ ΦΤΑΙΜΕ!!! Γιατί εμείς καθόμαστε στα social media και βρίζουμε αντί να κατεβούμε στις κερκίδες να φωνάξουμε της αλήθεια στα προσωπά τους!!! Να τους πούμε πως όσοι δεν αγαπάνε έναν θρύλο σαν αυτήν, δεν αξίζουνε τίποτα!! Και τώρα;;; Να πάμε σα χοίροι στα Αμερικάνικα πρωταθλήματα;; Να συνεχίσουμε εδώ μέσα σαν τρελοί;; Ή να οργανωθούμε;;; Γιατί μία φορά κι έναν καιρό εμείς είμασταν η ομάδα που έκανε το γήπεδο να ΣΕΙΕΤΑΙ!!! Κι τώρα;; Τώρα αγοράζουμε εισιτήριο για θέαμα οικονομικών αποφάσεων!!! 🔥💪🔴

τι ήτανε αυτό που μόλις διάβασα εδώ μέσα; μία νεκρολογία σαν εκείνες που γράφουνε οι δημοσιογράφοι όταν τελειώνει κάποιος πρωταθλητής;;; εγώ θυμάμαι εκείνα τα χρόνια σαν χθες: η Κόκο στον αγωνιστικό χώρο σήκωνε ολόκληρη την ομάδα — όχι σαν παιδί είχες τρεις σερβίς και βγήκες στην ελεύθερη περιοχή ρε παιδιά! τίποτα δεν έκανε εκεί πάνω τυχαίο! κι όμως σήμερα διαβάζω πως η ίδια ομάδα την εγκατέλειψε σαν τυχαία σημείωση στις ληξιαρχικές πράξεις;;; μα πως γίνεται αυτό;;; τον Φεβρουάριο του '23 ανακοινώνουν προϋπολογισμό μόνο για έναν παίκτη ενώ εκείνη βρισκόταν ακόμη στην ομάδα — όχι μία λάθος κίνηση, μία στρατηγική. μετά άλλαξαν τον χώρο των εφήβων επειδή έτσι έπρεπε να απελευθερωθεί εκείνος ο διάδρομος; μα βρε παιδιά, από πότε η αγορά θυμάται τους θρύλους;;; κι όμως η ίδια εκείνη εποχή εμείς ψήναμε τη μέδουσα στις κερκίδες περιμένοντας την επόμενη κυματοσειρά — αγοράζαμε ντέρτια σα τρελοί, φωνάζαμε, χορεύαμε, ζούσαμε! τι άλλο μπορούσε να κάνει μία ομάδα;;; όχι όμως εδώ: εδώ οι ίδιοι ξεπούλησαν το όνομά της σαν να ήτανε κατάστημα ρούχων στα outet! συμφωνίες με Θίο πριν καν κλείσει εκείνη τα χαρτιά της, ανακοινώσεις οικονομίας στα γηπεδικά εστιατόρια την ίδια εβδομάδα που έδωσαν τρίτο συμβόλαιο στον άλλον! και μετά ξαφνικά γίνεται οικογενειακό;; μην κάνετε τον κόπανο μου τώρα! οικογενειακό ήτανε εκείνο το Ιούνιο όταν έδωσαν προτεραιότητα σε έναν ξένο ενώ εκείνη είχε ολοκληρώσει τρεις σερβίς πάνω από τον κανονικό χρόνο! οικογενειακό ήτανε εκείνο το πρωινό του Φεβρουαρίου όπου κυκλοφόρησε η φωτογραφία: Θίο στο συμβολαιογραφείο κι εκείνη να λέει πως θέλει διάλειμμα σα να της είχανε δώσει λευκή επιταγή χωρίς ημερομηνία λήξης! αλλά να μου πεις μία: εμείς πότε φύγαμε;; πότε στρέψαμε την πλάτη;;; εγώ βλέπω ότι εδώ μέσα γεννήθηκε η πρώτη αιτία: μία οργανωμένη σιγή σα τείχος γύρω από την ίδια την ιστορία αυτής της ομάδας! δεκαεπτά λέξεις συνολικά στις τρεις τελευταίες συνεντεύξεις — δεκαεπτά λέξεις! εκείνες που ξεκινούσαν όλα από "μπορούμε"! σαν να μην υπήρχε πια θέση γι' αυτήν στις αποφάσεις, σαν να είχε ξεθωριάσει στις τελευταίες σειρές του πρωταθλήματος! και αυτοί εδώ μέσα ρίχνουν λάσπη σα να ήταν οικογενειακό;;; όχι φίλοι μου — αυτό είναι αποτέλεσμα! αποτέλεσμα της αδιαφορίας που μεγάλωσε χρόνια σιγά σιγά σαν το σπίρτο που σβήνει μέσα στο σκοτάδι! τίποτα δεν ξεχνιέται τόσο γρήγορα όσο εκείνοι που ξεχνάνε πρώτα τον εαυτό τους! κι όμως εμείς εδώ ψήναμε τη μέδουσα σα να περιμέναμε κάποιον σωτήρα! αγοράζαμε εισιτήρια σα να μην υπήρχε αύριο! κι όμως όταν τελικά εκείνος σηκώθηκε στις ανακοινώσεις ενώ η δική μας γυναίκα έπαιζε ακόμη σ' εκείνον τον αγώνα, τι έκαναμε;;; κοιτούσαμε τις οθόνες των κινητών μας προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας πως κάτι σοβαρό συνέβαινε εκεί πάνω! μα είναι δυνατόν;;; εδώ βρισκότανε μία πρωταθλήτρια και εμείς την εγκατέλειψα πρώτα! όχι οι ιδιοκτήτες, όχι η διοίκηση — εμείς! εμείς σταθήκαμε απέξω κρατώντας λουλούδια και φώναζαν ωστόσο κάποιος άλλος έκανε τον πρωταθλητή! τώρα τι κάνουμε;;; συνεχίζουμε σ' αυτή την ψεύτικη τελετή;;; αγοράζουμε εισιτήριο για Αμερική σα να μην υπήρχε πια γήπεδο εδώ;;; ή τελικά αφήνουμε αυτά τα social κουτσομπολιό και οργανωνόμαστε;;; γιατί μία φορά κι έναν καιρό αυτή η ομάδα έκανε το γήπεδο να σείεται — όχι από οικονομικές αποφάσεις, όχι από σχεδιασμό ενός μόνο ανθρώπου, αλλά από εκείνες τις στιγμές όπου η ψυχή ενός πρωταθλητή συναντιότανε με τις φωνές χιλιάδων ανθρώπων! και τώρα;; τώρα αγοράζουμε εισιτήριο για θέαμα οικονομικών αποφάσεων… ρε παιδιά, αυτό δεν είναι ούτε σοφό ούτε τίμιο! αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα: να ξεστομίσουμε την αλήθεια στους τοίχους του γηπέδου! αλλιώς το όνομά της δεσμεύεται μόνον στις επίσημες ανακοινώσεις — ενώ στις κερκίδες, εκεί όπου έπρεπε να ζει σαν θρύλος, παραμένει σιωπηλό παρά μόνο στις τελευταίες σειρές των τίτλων!

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Δημακείο όταν η Κόκο έκανε το ρεκόρ των δεκαπέντε συνεχόμενων νικών σπίτι της. Την έπιασε ο Ξεροτάβλας οinhos μετά τον αγώνα, της έδωσε ένα μπουκάλι νερό κι αυτή, μέσα στα ευτυχήσματα των συναθλητριών της, σήκωσε το ποτήρι προς τον κόσμο και φώναξε "αυτή είναι η ομάδα μου". Την ίδια βδομάδα βγήκε το δελτίο τύπου για την επέκταση του Θίο — όχι σαν νέα, σαν... ανακοίνωση οικογενειακού γεύματος. Κι όμως εκείνον τον Φεβρουάριο, όταν κυκλοφόρησε εκείνη η φωτογραφία του συμβολαιογραφείου, κανείς δεν αναρωτήθηκε πού πήγαινε το κέντρο βάρους του μπάτζετ. Γιατί ξέραμε όλοι πως όταν κλείνει τους εφήβους για να φτιάξει νέο χώρο, τότε έχει ήδη αποφασίσει ότι εκείνος ο διάδρομος θα του είναι χρήσιμος πρώτος. Την ίδια μέρα που έδιναν λεφτά στον Θίο ανακοίνωναν οικονομία στα γηπεδικά εστιατόρια — όχι επειδή έλειπαν τα λεφτά, αλλά επειδή ήθελαν να δείξουν ότι η εισφορά των φιλάθλων έχει προτεραιότητα έναντι του κύρους του συμβόλαιου ενός θρύλου. Και τώρα σας ρωτώ: ποιος αποφάσισε ότι η συνέχεια της ιστορίας ήτανε να ψήνουμε κι άλλη μέδουσα στις κερκίδες αντί να ζητήσουμε στο γήπεδο εκείνο το "μπορούμε" στις σωστές στιγμές; Εγώ κάθομαι σ' αυτές τις κουκκίδες εδώ κι χρόνια βλέπω πώς μετατρέπονται οι αγώνες σε οικονομικές αποφάσεις — δεν είναι οικογενειακό. Είναι απόφαση ότι η αγορά έχει περισσότερες φωνές από το θρύλο.

Μα πού τρέξατε φέτος να φορέσετε τις γιορτινές σας φανέλες; Νύχτα πρωτοβρόχι, βρήκα τις κονσόλες μου αναμμένες και έναν χρήστη να ξεσπά στους διαδρόμους του φόρουμ λέγοντας πως αυτή η ομάδα έσβησε σαν την τελευταία λάμπα ενός παλαιοπωλείου. Μα εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνο το Σαββατόβραδο όταν η Κόκο έκανε τρεις σερβίς και βγήκε στην ελεύθερη περιοχή σαν παιδί του κυνηγητού — όχι σαν κάποιος που υπολογίζει αντίστοιχα μορίων στα κοινωνικά δίκτυα. Και μετά ήρθε εκείνος ο Φεβρουάριος — όχι ένας μήνας μόνο, αλλά η στιγμή που κάποιοι άρχισαν να γράφουν ιστορία... χωρίς εκείνην. Φωτογραφία Θίο στο συμβολαιογραφείο, ανακοίνωση οικονομίας στα γηπεδικά εστιατόρια την ίδια βδομάδα. Το μεγάλο ψέμα δεν ήτανε ότι έκαναν προτεραιότητα σε έναν ξένο πάνω από μία ντόπια πρωταθλήτρια — ήταν ότι αυτό έγινε σαν φυσικό γεγονός, σαν πρωινό που δροσίστηκε μόνον του. Εσείς θυμάστε πόσες φορές σηκώσατε το κεφάλι σας από τα κινητά σας όταν έπρεπε ν' αγοράσετε εισιτήριο για κάτι πραγματικό; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου η Κόκο γύρισε πλάτη στους συμπαίκτες της και πήγε σ' εκείνον τον διάδρομο να χαιρετήσει τον κόσμο — πριν καν ολοκληρώσει τον κανονικό χρόνο αγώνα. Τι άλλο χρειαζόταν; Να καθίσει εκεί μέχρι να της δώσουν κλειδιά για νέο διαμέρισμα; Και μετά όλα αυτά έγιναν η νέα κανονικότητα: χώροι εφήβων αδειάζουν σαν έπιπλα προς ανακύκλωση, αποσύνθεση ομάδων αποκλειστικά για λόγους γειτνίασης με το "κύριο σχέδιο". Την ίδια εβδομάδα που έδωσαν τρίτο συμβόλαιο στον Θίο ανακοινώνουν οικονομία στις πιο απλές ανθρώπινες ανάγκες — σαν να ξεπούλησαν όλα αυτά που κάποτε έκαναν τους ανθρώπους να σηκώνουν τείχη γύρω από μία ομάδα. Αυτοί έκαναν την πολιτική τους ξεκάθαρη: εκείνος ο διάδρομος δεν ήταν πλέον δικός της. Η ίδια έκανε δεκαεπτά λέξεις στις τρεις τελευταίες συνεντεύξεις — δεκαεπτά λέξεις! Αν βάλουμε αυτά δίπλα στις τρεις σερβίς που έκανε εκείνο το πρωινό του Σαββάτου, καταλαβαίνετε γιατί όλοι μιλάνε σαν νεκρολόγοι; Η ομάδα έκανε την επιλογή της τον Φεβρουάριο του '23 όταν έδωσε συμβόλαιο στον έναν πριν καν τελειώσει το συμβόλαιο της άλλης. Τα υπόλοιπα ήταν υλοποίηση σχεδίου — όχι τύχη, όχι σύμπτωση, όχι οικογενειακό δράμα. Εμείς εδώ ξοδεύουμε ντέρτια 15€ σα χρεοκοπημένοι ενώ εκείνοι σέρνουν χρήματα σαν υπηρέτες ενός άλλου θρόνου. Μα εκείνος ο θρόνος δεν είχε θέση για εκείνη — δεν είχε ούτε σημείωμα συμμετοχής στις τελευταίες σειρές των τίτλων. Και τώρα; Να πάμε σ' άλλα γήπεδα που θυμούνται τους θρύλους ή να κλείσουμε τις κονσόλες μας; Κανείς δεν αποφασίζει εδώ — όλα έχουν αποφασιστεί ήδη. Αλλά η επόμενη κίνηση δική σας. Πως βλέπετε εσείς αυτήν την ιστορία; Εμένα προσωπικά με ρωτάνε συχνά πώς γίνεται ένας σύλλογος να κάνει τόσο μεγάλη στροφή σ’ ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Δεν είναι τόσο απλό.