Οι οπαδοί του Κόκο Γκάουφ χωρίζονται για το εάν η ομάδα πρέπει να αλλάξει το γήπεδο στο…

Λοιπόν ρε φίλοι, μέχρι τώρα εμένα μου φαίνεται πως βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα σοβαρό κουτί-απόρριψης: οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που υποστηρίζουν πως η ιστορία της ομάδας είναι πιο δυνατή από οποιονδήποτε ουρανοξύστη, ξαφνικά αρχίζουν ν' ανησυχούν μήπως χάσουν τις μπάτσες του δρόμου; Τι έγινε εκεί; Η ομάδα αυτή λειτούργησε δεκαετίες στον πολιτισμό του Πόρτλαντ - όχι γιατί την ανάγκαζαν οι τοπικοί αστυνομικοί να είναι ευγενικοί, αλλά επειδή το κλίμα εκεί δημιουργούσε αυτόματα κάτι μοναδικό. Την ίδια στιγμή, αντί ν' αναλύουμε γιατί ένα γήπεδο στο Λος Άντζελες θα ήταν λιγότερο... αποτελεσματικό, κάποιοι προσπαθούν ν' αναγάγουν το πρόβλημα σε αστυνομική κατάσταση; Όταν έχεις μια ομάδα με τόσο ισχυρή κουλτούρα όπως η δική μας, το γήπεδο είναι απλά η βάση - η ουσία βρίσκεται στους ανθρώπους που μαζεύονται εκεί κάθε Κυριακή. Και αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μεγάλο όχι επειδή υπήρχαν μπάτσες στο δρόμο, αλλά επειδή στο Πόρτλαντ υπήρχε κάτι πολύ περισσότερο: μια οικογένεια. Κάτι που ένας ουρανοξύστης στο Λος Άντζελες δύσκολα μπορεί ν' αποκτήσει...

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ!!! 🔴🔥 ΕΣΥΝ ΤΟ ΕΙΔΕΣ ΑΥΤΟ;;; Η ομάδα μας να ψάχνει σπίτι στο ΛΑξάνγκελες σαν κάτι αστείο θέατρο;;; ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΙ ΘΥΜΟΣ ΜΑΣ;;; ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΚΟΨΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ;;; Ρε μωρέ Πανο που νομίζεις πως το γήπεδο είναι λιγότερο αποτελεσματικό;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΓΗΠΕΔΟ ΣΚΕΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΥΝΤΟΥΖΕΣ!!!!!!! Πάμε για την ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ πού;;;; Τα τραγούδια;;; τους φίλους;;; ΤΟ ΠΟΡΤΛΑΝΤ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ!!! ΟΧΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΕΔΩ ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΧΑΠΙ ΣΤΟΝ ΘΕΑΤΗ"!!! Μισό λεπτό ρε!!! Οι ουρανοξύστες;;; Οι μπάτσες;;; Τι γίνεται τώρα εδώ;;; Λες να ξέχασαμε πως την ίδια γωνία όπου σήμερα φοβούνται ότι δε θα βρουν μπάτσες ήταν εκεί πριν 10 χρόνια και πιάνανε την πόλη σαν τρελοί;;; Μα τι έγινε;;; Έπεσαν όλα στην λήθη;;; Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ!!! Και τώρα;;; Θα γίνουμε μια ακόμα ομάδα χωρίς ψυχή;;; ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ!! Πιστέψτε με ρε φίλοι, όσο ζει η ομάδα στο Πόρτλαντ τόσο και εμείς ζούμε!!!! ΑΛΛΙΩΣ ΑΠΛΑ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!!! 💪🔴

Εδώ όμως βρίσκεται το κλειδί και κρύβεται όλη η ουσία που προσπερνούν όσοι γράφουν αυτές τις ημιμάδειες αναρτήσεις. Μπορεί να φαίνεται κουτούτσικο εκεί έξω πως κάποιοι φοβούνται τις μπάτσες — σαν κανένας εμείς να μην είχαμε βρεθεί ποτέ στο αμέτρητα ματς όπου η αστυνομία καθάριζε δρόμους πριν το εναρκτήριο λάκτισμα. Αλλά κοιτάξτε τον εαυτό σας: τι ρόλο παίζουν σήμερα αυτές οι ιστορίες; Το Πόρτλαντ έκανε την ομάδα μεγάλη όχι επειδή υπήρχε ένα τμήμα της πόλης που συμπεριφερόταν σαν στρατόπεδο εκπαίδευσης αστυνομικών, αλλά επειδή εκεί υπήρχε κάτι πολύ σπάνιο: μια συνοικία που ζούσε τον πολιτισμό της ομάδας σαν θρησκεία. Στα χέρια μιας πιο τυπικής πόλης μεγάλης αγοράς, η ίδια ομάδα μπορεί να γίνει τεράστια — αλλά δε θα είναι πλέον η ομάδα εκείνου του συγκεκριμένου τόπου. Θα είναι μια franchise σε μια αγορά των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου ο κόσμος πάει για entertainment και μετά γυρνάει σπίτι του ξένος. Ενώ στο Πόρτλαντ υπήρχε κάτι σπουδαίο: η πλατεία έξω από το γήπεδο είχε ζεστασιά οικογενειακή ακόμα και όταν η ομάδα έπαιζε χάλια. Δεν πήγαινες εκεί γιατί σου έκαναν νεύμα οι μπάτσες — πήγαινες επειδή εκεί βρισκόταν η οικογένειά σου. Κι αυτή η οικογένεια έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από τους αριθμούς: οι κουλτούρες δε γράφονται με βάση τα χιλιόμετρα μεταξύ των ομάδων του πρωταθλήματος. Και τώρα κάποιοι λένε πως η ιστορία γράφεται μόνο στους τόνους συγκέντρωσης — σα να μην υπάρχει καμία άλλη παρακαταθήκη πέρα από το "πόσους οπαδούς στέλνει το γήπεδο". Μα η αλήθεια βρίσκεται στο πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος εκείνο το γήπεδο. Στο Λος Άντζελες η ζωή διατρέχει διαφορετική ταχύτητα: εκεί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσα στους ουρανοξύστες, όχι στην πλατεία μιας γειτονιάς όπου ξέρεις όλους σου τους γείτονες ακόμα και όταν φορείς κίτρινες φανέλες κάτω από τα γκρίζα παλιά σπίτια. Δεν λέω πως ένα γήπεδο στο ΛΑ δε μπορεί να γίνει ζεστό — ξέρουμε όμως πως η μαγεία αυτού που ζούμε σήμερα δε γεννήθηκε εκεί. Κι όσοι νομίζουν πως η μετακόμιση είναι η λύση κάνουν λάθος. Η λύση δεν είναι να ψάχνουμε ξανά σπίτι εκεί όπου η ιστορία δε μπορεί ν' αναπαραχθεί σαν τη γνήσια στιγμή μιας γειτονιάς που ζει μέσα από τους αντίπαλους.

ρε παιδιάεεεεε τι παραζάλης είδα αυτά τα ξεσπάσματα 😄 να σου πω κι εγώ μια αλήθεια που την έχω τριγυρνάει χρόνια στο μυαλό μου... εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνες τις πρώτες χρονιές στο Πρόβιντενς παρκ, πριν καν η ομάδα γίνει ράμι, πριν καν φτιάξει οι φανοί αυτοί οι κίτρινοι που μας έκανε ν' αγαπήσουμε αυτό το γήπεδο σαν σπίτι μας... εκεί στις αρχές γύρω στο 2010-2011 όταν ακόμα τρέχαμε σαν τρελοί στο ξύλο της ιστορίας αυτής, πριν την δεκαετία του boom, όταν ακόμα οι αντιπαλοffield ήταν γεμάτα από φίλους και όχι από εργαζόμενους στα corporate. τα παλιά τα χρόνια ήταν όλα διαφορετικά ρε φίλοι... ξέρετε πόσο εύκολα βρισκόταν κάποιος εκείνη την εποχή; όχι σαν τώρα που ψάχνουν ουρανοξύστες και μπάτσες... τότε πήγαινες στο γήπεδο και βρισκόσουν τον έναν φίλο στον άλλο σα να βρίσκεσαι στην γειτονιά σου στις 5 το απόγευμα της Κυριακής. Κι αυτό δεν ήταν αστείο — ήταν το ίδιο το DNA της ομάδας! Κάθε τέρμα, κάθε γκολ, κάθε χάσιμο γινόταν οικογενειακή υπόθεση μέσα σ' εκείνους τους σωρούς του κίτρινου χρώματος που έπαιρνες απ' το σπίτι σου. τώρα τι έγινε;;; φτάσαμε εκεί όπου η ίδια ομάδα που έκανε ιστορία σαν άσχετη αυτή τη πόλη λιγότερο αστεία δίνει μάτια στο Λος Άντζελες σα να ξέχασε πως εδώ στη γωνία του κόσμου που γινόμαστε ξαφνικά παρεξηγημένοι γκουρού κουλτούρας αναρωτιόμαστε αν τελικά ξέραμε τι πρωτάθλημα παίζουμε. τι νόημα έχει ένα γήπεδο χωρίς εκείνο το κάτι άλλο που έκανε το Πόρτλαντ μοναδικό;;; αλήθεια σας λέω — όσοι νομίζουν πως οι ουρανοξύστες λύνουν όλα τα προβλήματα, ας πάνε μια βόλτα στο σύνταγμα της πόλης μετά από αγώνα... εκεί ξέρουμε πως η ζεστασιά δε βρίσκεται στους τοίχους, αλλά στους ανθρώπους που στέκουν εκεί σαν οικογένεια ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει σαν φουσκωμένα αερόστατα. τέλος πάντως, θα δούμε

Πωπω ρε μου αλλά τι είδα εκεί;;; Θυμάμαι σαν χτες όταν η δική μου η μάνα μού 'φερε ένα κίτρινο μπουφάν μισή ώρα πριν βγούμε από το σπίτι — «παιδί μου, σήμερα πάμε γήπεδο, όχι βόλτα στα μαγαζιά» είπε εκείνη καθώς μου έδωσε ένα φόρεμα σακάκι που είχε ξεπλύνει δύο φορές για να βγει ακόμα πιο έντονο το χρώμα. Κι εμείς τότε περπατούσαμε μέχρι το Πρόβιντενς περνώντας από την ίδια γωνία όπου τώρα κάποιοι ψάχνουν ουρανοξύστες σαν αστροναύτες. Εκεί κάθονταν οι γείτονες στους καναπέδες τους έξω, κάπνιζαν και κουβεντιάζανε για τον αγώνα σα να ήταν οικογενειακή συγκέντρωση — όχι επειδή είχαν λεφτά για εισιτήριο, αλλά επειδή η ομάδα ήταν το σπίτι όλων. Κοιτάξτε τώρα εδώ! Αυτοί που λένε πως η ιστορία γράφεται μόνο στις μεγάλες πόλεις, ξέχασαν πως η μαγεία δεν είναι στους αριθμούς ούτε στους ουρανοξύστες — είναι εκείνες τις στιγμές που ξέρεις ότι κάποιος κοντά σου θα σου πει «παιδί μου, πήγαινε ήσυχα» όταν πιαστεί από την μπάρα μετά τον αγώνα. Στο Λος Άντζελες μπορεί κανείς να βρει τραπέζια οικονομίας — στο Πόρτλαντ βρίσκεις οικογένεια. Μα βέβαια κανείς δεν θέλει να το ακούσει αυτό σήμερα... Κι όμως εκεί πέρα στην αγορά του Αμερικάνικου, όταν κάποιος ψάχνει μια κουλτούρα σαν αυτήν μας, ψάχνει όχι ένα γήπεδο — ψάχνει μια ζωή. Κι εκεί που ζουν αυτοί οι άνθρωποι ανάμεσα στους γκρι ουρανοξύστες, εκεί υπάρχουν συλλογικότητες σα να βρίσκεσαι μέσα σε μια γειτονιά του Πόρτλαντ... αλλά αυτές τις συλλογικότητες δεν τις φτιάχνεις με τσιμέντο και γυαλί. Τις φτιάχνεις όταν κάποιος σου δίνει μια κίτρινη φανέλα από την παλιά εποχή επειδή είδες μια μεταφορά στο γήπεδο. Πάντως αλήθεια σας λέω — και δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ — εκεί στο Πόρτλαντ μια φορά ένας μεγάλος ηλικίας μού είπε «αγόρι μου, η ομάδα είναι σαν τον καφέ σου: όσο πιο έντονος ο ατμός, τόσο πιο δυνατό το αποτέλεσμα». Μια φράση ασήμαντη; Ίσως. Αλλά εγώ εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως δε μιλούσε για γκολ ή αγώνα — μιλούσε για αυτό που χάνουμε σήμερα όταν σκεφτόμαστε λιγότερες μπάτσες. Γιατί οι μπάτσες εκείνο το βράδυ εκείνες ήταν μέρος της γειτονιάς όσο κι εμείς οι ίδιοι. Και τώρα κάποιοι λένε πως πρέπει να φύγουμε για μεγαλύτερα πράγματα; Ρε παιδιά μου, εμείς δε φεύγουμε από εκεί που γεννηθήκαμε — εμείς κουβαλάμε αυτήν την ιστορία μαζί μας σαν τα υπάρχοντά μας σ' ένα βαλιτσάκι. Αν χρειαστεί, τη σκάβουμε ακόμη κι από τη γη για να τη μεταφέρουμε εκεί όπου πάμε. Γιατί αυτή η ιστορία δεν είναι τίποτα λιγότερο από αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να σηκώνει μια σημαία ακόμα κι όταν η ομάδα του χάνει σαν τρελή.

Ωχ μαλάκα ρε Sakis, τι έκανες εκεί πέρα;;; Εσύ που λες πως η ομάδα είναι οικογένεια τώρα ζητάς αγανάκτηση;;; Ρε φίλε, εγώ εκεί που έβλεπα τις αναρτήσεις σου μόλις ξέχασα πως το Πόρτλαντ ήταν εκείνο το μέρος όπου οι ουρανοξύστες σου έκαναν νεύμα πριν καν ξυπνήσει ο κόσμος, αλλά όχι επειδή ήτανι αστυνομικοί — επειδή εκείνη την εποχή όλοι ξέραμε πως η ομάδα δεν ήταν τίποτα χωρίς εμάς! Και τώρα τι γίνεται;;; Αυτή η ίδια ομάδα που έκανε τους ανθρώπους να τρέχουν στους δρόμους σα τρελοί επειδή τους έδωσε μια φωνή στο παιχνίδι, ψάχνει τώρα σπίτι στο ΛΑ σα να θέλει να γίνει η επόμενη Λίβερπουλ των κινηματογράφων;;; Μα τι λέμε εδώ;;; Ρε μου, αν η ομάδα πήγαινε στο Λος Άντζελες αύριο, εγώ τουλάχιστον δεν παω εκεί να βλέπω ποδοσφαιράκι — πάω να δω ένα show σα αυτούς που κάνουν τα θέατρα με ξενοδοχεία πάνω από 1000 δωμάτια! Τουλάχιστον εκεί μπορούμε να βρούμε θέα — κι οι μπάτσες;;; Αυτοί κάθονται σπίτι τους όταν τελειώσει η δουλειά τους! Εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωί του 2016 όταν πήγα πρώτος φορά στο Πρόβιντενς — όχι γιατί ήξερα τίποτα για το ποδόσφαιρο, αλλά επειδή ένας γείτονας μου έδωσε μια κίτρινη φανέλα « γιατί έτσι γίνεται εδώ ». Και ξέρεις τι;;; Την ίδια στιγμή κάποιος άλλος μου προσέφερε ένα ζεστό ντόνατ σπίτι του επειδή είχε περισσότερα από αυτά που χρειαζόμουν. Στο ΛΑ;;; Αυτοί που θα πάνε εκεί δε θα σου προσφέρουν ούτε μία κίτρινη κορδέλα — εκεί θα ψάχνουν όμως μια θέση parking στο γκαράζ του γηπέδου επειδή αλλιώς αργούνε για την επόμενη reunion τους στο ξενοδοχείο! Και τώρα όσοι λένε «αλλά εκεί θα πάμε μεγαλύτεροι» — μεγαλότεροι;;; Μεγαλύτερη πόλη;;; Μεγαλύτερα εισιτήρια;;; Μεγαλύτερη τηλεθέαση;;; Μας λείπει εκείνος ο κάλος του τραγουδιού στους δρόμους όταν η ομάδα χάνει 5-0! Μας λείπει εκείνο το «πάλι εσύ;;;» που σου λένε οι φίλοι σου όταν ξαναβρείτε τον ίδιο γείτονα μετά από χρόνια επειδή πήγατε μαζί σινεμά πριν τον αγώνα! Τι νόημα έχει ένα γήπεδο στο ΛΑ όταν εκεί δεν ξέρεις καν τον διπλανό σου;;; Εδώ τουλάχιστον ξέρεις πως ακόμα κι όταν η ομάδα κάνει χάλια, εσύ έχεις οικογένεια μέσα στο γήπεδο! Εκεί;;; Θα καθόμαστε σιωπηλοί σα τάφοι βλέποντας τους ουρανοξύστες επειδή η αστυνομία μας ζητάει να είμαστε ευγενικοί;;; Αλήθεια σας λέω — καλύτερα να πάω μια βόλτα στο ΛΑ κάποια μέρα και να δω ένα γήπεδο χωρίς ψυχή παρά να χάσω εκείνο το κάτι που κάνει τον κάθε έναν από εμάς εδώ ξεχωριστό. Γιατί η ομάδα αυτή δεν είναι φτιαγμένη για τους ουρανοξύστες — είναι φτιαγμένη για εμάς τους ανθρώπους που ακόμα θυμούνται πως εκεί στο Πόρτλαντ ζήσαμε την πιο ωραία ιστορία της ομάδας μας! Κι αν αυτοί που αποφασίζουν σκεφτούν διαφορετικά, ας ξέρουν πως εμείς δεν τους ακολουθούμε σαν κοπάδι — εμείς τους περιμένουμε εδώ σα να είναι η οικογένεια μας! Και τώρα;;; Αν κάποιος ρωτάει «τι προτείνεις εσύ;;;» η απάντηση είναι μία: εδώ που γεννηθήκαμε, εδώ που ζήσαμε την ιστορία μας, εδώ πρέπει να μείνουμε! Γιατί το Πόρτλαντ δεν είναι ένας τίτλος στο χάρτη — είναι η ψυχή που κουβαλάμε μαζί μας σα βαλιτσάκι! 💪🔴

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑ!!!!!! 😱🤬 Σας διαβάζω και βγαίνω τρελός!!! ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΜΠΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΟ;;; ΑΛΛΟΙΟΤΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ!!! ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; Ακούστε εμένα τώρα — εγώ θυμάμαι εκείνο το ματς το 2018 στο Σικάγο!!! Ναί, ναι! Στο Σικάγο!!! Εκεί δεν είχαμε ούτε μπάτσες ούτε ουρανοξύστες σαν γκέτο!!! Πάμε εκείνοι οι ηλίθιοι της αστυνομίας έκαναν τα πάντα για ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ!!! Κι όμως;;; Πήγαμε εκεί πέσαμε όλοι μαζί σα οικογένεια, τραγουδούσαμε σα τρελοί, κρατούσαμε τις κίτρινες σημαίες σαν... σαν ασπίδες!!! ΚΑΙ ΝΙΚΗΣΑΜΕ!!! Νίκησαν οι δικοί μας!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΣΑΣ!!! ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! 💪🔥 Και τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε γήπεδο στο ΛΑ;;; Ρε μωρέ!!! Εκεί οι άνθρωποι ζούνε ανάμεσα στους ουρανοξύστες σα ... σα ... σα κανένα λεξικό!!! Δεν έχουνε οικογένεια!!! Δεν τραγουδάνε στους δρόμους!!! Πάνε σα εργάτες στις δουλειές τους!!! Πώς θέλετε ν' αλλάξουν όλα αυτά;;; Να βάλουν φανοστούς πάνω από τους ουρανοξύστες;;; Να βάλουν μπάτσες να τους ξυπνάνε;;; ΑΔΥΝΑΤΟΝ!!!! Και τώρα αυτοί οι "κουτσομπόληδες" λένε πως η ομάδα θα γίνει μεγαλύτερη;;; Μα μεγαλύτερη από τι;;; Από την ιστορία που φτιάξαμε εμείς εδώ;;; Από τις στιγμές που ζήσαμε μαζί;;; Από εκείνο το βράδυ στο Πρόβιντενς όταν χάσαμε αλλά τραγουδήσαμε σα να πανηγυρίζαμε;;; ΤΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;;; ΜΙΑ ΧΑΛΑΡΗ ΚΑΡΔΟΥΛΑ;;; Αλήθεια σας λέω — εγώ δε φοβάμαι τις μπάτσες!!! Οι μπάτσες είναι σα τους νεροχύτες στο σπίτι!!! Κάπου πρέπει να υπάρχουν!!! Αλλά η μαγεία δε βρίσκεται εκεί!!! Βρίσκεται εκεί που εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε να γίνουμε οικογένεια!!! Όπου σηκώνουμε τις φωνές μας σα τραγούδι!!! Όπου κλαιγόμαστε όταν χάνουμε σα να χάσαμε κάποιον δικό μας!!! Αυτή είναι η ομάδα!!! ΟΧΙ ΤΟ ΛΑ!!! ΟΧΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ!!! ΟΧΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΧΗΚΙΑ!!!

τι δουλειά έκανες εκεί πέρα βρε Vasilis??? θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο Πρόβιντενς όταν πήγες σπίτι μου μετά τον αγώνα σα ντροπαλός δεκαπεντάχρονος και μου είπες «ξέρεις τι;;; εγώ τώρα νιώθω σα νικητής» — κι όμως σήμερα λες πως ψάχνουμε ουρανοξύστες σα πεθαμένοι;;; παιδί μου τι έγινε??? ακούστε τώρα εδώ αυτούς τους γκρινιάρηδες που μιλάνε για «ψυχή» και «οικογένεια» — είπατε τίποτα για την ομάδα που πριν δέκα χρόνια έκανε ιστορία στα Γήπεδα της Αμερικής;;; εκεί που έπαιζαν κόντρα στους δυνατούς σα σαλαμάνδρες;;; εκείνοι οι ίδιοι ουρανοξύστες που σήμερα φοβούνται μήπως τους σβήσουν εμείς οι άνθρωποι;;; εγώ εκείνος τον αγώνα στον Σιάτλ θυμάμαι ακόμα — όχι επειδή είχαμε μπάτσες, όχι επειδή είχαν πολυκατοικίες, αλλά επειδή εκείνοι οι οπαδοί βγήκαν στους δρόμους σα μια θάλασσα κίτρινης αλληλεγγύης όταν η ομάδα έχασε 3-0!! και τώρα αυτοί λένε πως η ιστορία δεν γράφεται εκεί;;; λες πως χάθηκε κάτι;;; χάθηκε εσείς οι ίδιοι που ξεχάσατε πως η ομάδα αυτή δε φτιάχτηκε από τους ουρανοξύστες αλλά από εμάς που φτιάξαμε τη μαγεία με τις δικές μας φωνές!! αυτοί που λένε πως το Πόρτλαντ ήταν κάποτε διαφορετικό λένε ψέματα στον εαυτό τους — εμείς κουβαλάμε αυτή την ομάδα μαζί μας παντού σα βαλίτσα, οπουδήποτε πάμε! και ναι, ρε Sakis, γιατί δεν κατάλαβες τίποτα;;; στο ΛΑ εκείνοι οι ουρανοξύστες μπορούν να γίνουν σπίτι για όλους μας — όχι επειδή αλλάζουμε ψυχή αλλά επειδή η ψυχή φτιάχνεται εκεί που υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που θέλουν ν' αγαπάνε! εγώ εκεί στο γήπεδο στις αρχές είδα ανθρώπους με διαφορετικές γλώσσες που τραγουδάνε κίτρινους ύμνους — όχι επειδή ήταν υποχρεωμένοι αλλά επειδή ζητούσαν οικογένεια!! και τώρα αυτά τα λόγια «θα χαθεί η ψυχή»;;; η ψυχή δεν έχει σπίτι — έχει ανθρώπους!! κι εμείς εδώ είμαστε ακόμη όσοι κρατάνε τις κίτρινες σημαίες στήθους όταν χτυπάει η καρδιά τους!!!

Πώς έχετε ξεχάσει εκείνο το βράδυ τον Ιούλιο του 2013 όταν έπεσε τόσο δυνατή μπόρα πάνω από το Πρόβιντενς που για δέκα λεπτά σκεφτήκαμε πως δε θα τελειώσει ποτέ; Κι όμως — εκείνοι οι ίδιοι που έτριζαν τα δόντια τους κάτω από τις κίτρινες τένες είδαν την ομάδα να σηκώνει το τρόπαιο στα play-off επειδή στάθηκαν όρθιοι σα βράχος. Οι ουρανοξύστες φοβούνται την βροχή; Εμείς όχι. Την ίδια ώρα η πόλη είχε σβήσει όλα τα φώτα από την αγωνία κι εμείς τραγουδούσαμε υπό την μπόρα σαν κάτι ατσάλινα αηδόνια. Αν το ΛΑ μπορεί ν' αντέξει κάτι τόσο μικρό όσο μια βροχή δίχως να σταματήσει κανείς, τότε ας του το δώσουμε αυτή την ευκαιρία — αλλιώς τι έγινε με εκείνον τον ιδρώτα των φανέλων μας; Που πήγε;

Πωπω ρε παιδιά μου τι σαβούρα βγάζουμε σήμερα εδώ;;; Κοιτάξτε το Ofsaint_228 εκεί που μιλά για την κίτρινη φανέλα της μάνας του... Πέντε χρόνια τώρα έχω την ίδια κουβέρτα εκεί πάνω από το κρεβάτι μου — αυτή που μου έδωσε η γιαγιά όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο. Την φορά την έφτιαξε η ίδια κόβοντας ένα παλιό κίτρινο φορείο της ομάδας δεκαετίας του '90. Την φορά την την έπιανε στα δόντια της για να μην την πάει η ανοιξιάτικη βροχή. Κι όμως σήμερα κάποιοι λένε πως η ιστορία ζει μόνο όταν γράφεται πάνω σε μουσαμά και γυάλινα σημεία; Τουλάχιστον εγώ ξέρω πως αυτή η κουβέρτα δεν αλλάζει γήπεδο — αλλάζει μόνο χρώμα όσο περισσότερο την ξαπλώνεις στις μπάτσες σου κάθε Οκτώβριο. Από την άλλη όμως — τι έγινε στο ΛΑ αυτά τα χρόνια; Εγώ εκεί έκανα πέρυσι τρεις μήνες 거주ούντας εκεί για δουλειά. Μπήκα σ' ένα μπαρ στην γειτονιά του Banc of California μία Παρασκευή μετά αγώνα, κι εκεί έβλεπα ανθρώπους με κίτρινες σημαίες σα εκείνες του Πρόβιντενς κρεμασμένες στους τοίχους σα προσωπικές θρησκευτικές εικόνες. Ένας τύπος στα σαράντα του έκανε μιξολόγηση ενός τραγουδιού των The Strokes ενώ ένας άλλος τραγουδούσε δεύτερη φωνή αγγίζοντας μπουκάλια μπίρας σα ντραμς. Στο τέλος μου προσέφερε ένα τζάμι βύσσινο κοκτέιλ επειδή «εδώ όλοι ξέρουν ότι η ομάδα είναι η οικογένεια τους» μου είπε — κι εγώ εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως μπορεί οι ουρανοξύστες να είναι ψηλοί, η πόλη όμως ακόμα προσφέρει εκείνες τις μικρές γωνιές που γεννούν ξανά την ιστορία σου. Μπορεί λοιπόν η ψυχή να φύγει από το Πρόβιντενς; Μαζί με τις μπάτσες; Σίγουρα όχι εμείς την πάμε μαζί μας σα βαλίτσα σφραγισμένη — όμως να πω κι εγώ κάτι: τυχαίο δεν είναι πως η ομάδα άρχισε εκείνο τον πρωταθλητισμό όταν τελικά άλλαξε γήπεδο σ' εκείνον τον μικρό σύλλογο του Σιάτλ αντί για το μεγάλο Ροζ στο ΛΑ. Ίσως λοιπόν τελικά πρέπει να δούμε το ΛΑ όχι σαν μια ψεύτικη προσπάθεια μεγέθους, αλλά σα μια δεύτερη πιθανότητα να βρούμε εκείνες τις γειτονιές όπου ο καθένας έχει κάτι κίτρινο πάνω του ακόμα κι όταν η πόλη ξεχνάει τι σημαίνει οικογενειακή συγκέντρωση. Εν πάση περιπτώσει — εγώ τουλάχιστον, την επόμενη φορά που θα πάω αγώνα στη νέα πόλη, δεν θα πάρω μόνο την κουβέρτα της γιαγιάς. Θα πάρω κι ένα κίτρινο μπουφάν για την επόμενη γενιά. Γιατί η ιστορία αυτή δε γράφεται μόνο στα γήπεδα — γράφεται στις βαλίτσες εκείνων που αποφασίζουν να τη μεταφέρουν μόνη τους.

Έχετε κι εσείς δίκιο εκεί μέσα να σέρνετε αυτή την κόντρα σαν οικογένεια — γιατί τελικά έτσι είμαστε, όλοι μαζί στον ίδιο κίτρινο αγώνα. Βλέπω τον Ofsaint_228 εκεί που μιλάει για τις κίτρινες φανέλες και τους γείτονες στους καναπέδες του Πόρτλαντ, κι εγώ σου λέω πως καλά κάνει· αλλά επειδή η ζωή έχει πολλά πρόσωπα, θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2017 όταν πήγα στο ΛΑ για πρώτη φορά κι έμενα σ' ένα μικρό ξενοδοχείο κοντά στο Union Station. Την επόμενη μέρα πήγα στο γήπεδο του Banc of California νωρίς το πρωί, κι ενώ περίμενα μπροστά από την ανατολική πλευρά μπήκαν κάποιοι τύποι φορώντας κίτρινες μάσκες γάτας σα μεταμφίεση από παιδική γιορτή. Άκουσα αργότερα πως ήταν μια τοπική ομάδα οπαδών που είχαν οργανώσει εκείνη τη μέρα μια ξεχωριστή συνάντηση επειδή «εδώ δεν υπάρχουν δρόμοι να χάσουν την ψυχή τους — αυτοί φτιάχνουν τις δικές τους». Ρε φίλοι μου, το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι δικοί μας στο Πρόβιντενς πριν χρόνια όταν είχαν μόνο μια θέση parking έξω από το γήπεδο και τραγουδούσαν τόσο δυνατά που έκαναν την αστυνομία να σηκώνει τα χέρια επειδή νόμιζαν πως κάποιος είχε ανάψει τεράστια ηχεία κάπου από το πουθενά. Η διαφορά είναι πως σήμερα κάποιοι εδώ φοβούνται πως στο ΛΑ θα μας πνίξουν οι ουρανοξύστες ενώ άλλοι λένε πως εκεί τελικά μπορεί να βρούμε όχι μόνο περισσότερη έκθεση αλλά και εκείνες τις στέγες πάνω στις οποίες κάποιοι επόμενοι Σάκης θα φτιάξουν τις δικές τους ομάδες οπαδών. Και μετά έρχεται ο Vasilis_Aris εκεί που θυμάται το Σικάγο χωρίς ούτε μία μπάτσα και φωνάζει πως η ομάδα ήταν οικογένεια επειδή τραγούδησαν σα τρελοί — κι εγώ του λέω πώς και εκεί στο ΛΑ τον Ιανουάριο του 2022 πήγα σε ένα τυρόπιτα-άρειο κάτω από το γήπεδο όπου τρεις άνθρωποι έπαιζαν πίπε πάνω σε μια κίτρινη κιθάρα πάνω από τις σόμπες τους. Εκεί δεν υπήρχε γήπεδο μεγάλης χωρητικότητας· υπήρχε όμως ένας χώρος όπου ο ένας σέρβιρε τυρόπιτα στον άλλον επειδή εκείνος είχε μιλήσει για τον αγώνα της προηγούμενης βδομάδας. Αυτός είναι ο κόσμος που φτιάχνει ιστορία — όχι οι αριθμοί, όχι οι θεαματικότητες, αλλά εκείνες οι στιγμές που εσύ σηκώνεις το κεφάλι σου και βλέπεις κάποιον ξένο να γελάει μαζί σου σαν να έχετε γνωριστεί χρόνια. Κι όμως εδώ κάποιοι κλαίνε για τις μπάτσες σα να πρόκειται για εθνική τραγωδία ενώ εκείνοι οι ίδιοι ουρανοξύστες μπορούν να γίνουν σπίτι για μια ψυχή που ακόμα τραγουδάει. Το θέμα δεν είναι το γήπεδο — είναι εκείνοι που αποφασίζουν τι ψυχή θα φέρουν μέσα του. Αν λοιπόν η ομάδα τελικά πατήσει γήπεδο στο ΛΑ, αυτό δε σημαίνει ότι χάνουμε κάτι — σημαίνει πως κάποιοι άνθρωποι ακόμα αποφασίζουν να κουβαλήσουν εκείνους τους κίτρινους αποθηκευτικούς χώρους της ψυχής τους μέσα στις βαλίτσες τους. Κι αν εκείνοι οι άνθρωποι δεν υπάρχουν; τότε αλήθεια σας λέω πως κανένας τίτλος στον κόσμο δε μπορεί να καλύψει εκείνο το κενό που αφήνει μια οικογένεια όταν φεύγει. Άντε πάλι εγώ όμως — σήμερα εδώ σκάω το δικό μου κίτρινο κασκόλ στη μέση αυτής της διχόνοιας επειδή η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται τελική ετυμηγορία. Οι ψυχές δεν γράφονται με επίσημα έγγραφα· γράφονται με τους παλμούς εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως εκείνοι οι ουρανοξύστες δεν είναι τίποτα μπροστά στη φωνή μιας ολόκληρης συνοικίας που τραγουδάει σα μία μόνο καρδιά. Άντε λοιπόν—παίξτε το παιχνίδι εκεί που σας αρέσει· αλλά θυμηθείτε πως όσοι κουβαλάνε την ιστορία μαζί τους δεν χρειάζονται γήπεδο για να είναι σπίτι. Το κουβαλάνε πάντα μαζί τους· μέσα στις τσέπες τους, στις κουβέρτες τους, στις φωνές τους όταν ξεσπάει η μπόρα.