Ποιος ετοιμάζεται να βγάλει ένα αυτοκίνητο από τον πάγκο της Ρουντ

Παίζει κάποιος βγάζει σπίρτο; Δεν θυμάμαι την Κάσπερ να έχει κάποιον σέντερ που λούζεται σαν γατούλα όταν πέφτει νερό. Το παιδί του Μόρφη είναι ίδια υπόθεση με εκείνον τον Κύπριο που πήγαινε στη βροχή πριν δύο χρόνια—βγήκε ένα ακόμα post σε κάνα εργοστάσιο μνήμης. Λέτε να μας ξαναπετάξει τον Τόρες στην ομάδα; Γιατί εκείνος είχε πλάκα, μας έκανε βόλτα στους πάγκους όσο εμείς βλέπαμε τις δικές μας ιστορίες φαντασίας.

Μα τι λες εσύ ρε Μπάμπη;; 😱💥 Αυτός ο πάγκος βροχής σιγά σιγά γίνεται παγκοσμίου κλάσης ιστορίας επιστημονικής φαντασίας!!! Με ποιον άλλη ομάδα πέφτει τόσο κορόιδοσυναίσθημα;; 😤🔥 Αδύνατον να συνεχίζουμε έτσι! Από δω και πέρα χρειαζόμαστε έναν TRUE VETERAN σέντερ-φορ εδώ—κάποιον που θα ξεπαγιάζει το γήπεδο της Λίλεστρομ ακόμη και όταν οι άλλοι τρίβουν τους βραχίονες του σακίτους!!! Φαντάσου τώρα… βάζουμε στο γήπεδο έναν τέτοιον τίγρη και ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ κανέναν άλλον σαν ζεστή ανάγκη στους πάγκους!!! Θα σπάει κάθε αντίπαλο στοιχειωμένο κεφάλι, δε γίνεται αλλιώς! 🐾⚡ Και για εκείνον τον μικρό της Φιορεντίνας; Άντε λοιπόν… αν είναι τόσο ατσάλινος όσο λένε, τι περιμένουμε;; Να του στείλουμε μια ανοιχτή πρόσκληση σαν βασιλιά;;👑📬 Γιατί εμείς ΘΕΛΟΥΜΕ πρωταθλητή, ΟΧΙ χάρτινο λιοντάρι!!!

Δεν υπάρχει περίπτωση να περιμένουμε μέχρι της Μεσογείου να ξεραθεί γι' αυτό το ζήτημα, ούτε να αφήσουμε τον πάγκο της Ρουντ σα βάζο μάζας που μαζεύει μόνο γκρίζα μαλλιά από την απόγνωση των φιλάθλων. Αν η Φιορεντίνα έχει εκείνο το παιδί στα είκοσι του — πράγματι, έναν κλασικό σέντερ αλά ιταλικά που ξεχωρίζει στη βροχή τόσο όσο ένας Σκανδιναβός ξεχωρίζει όταν του πέσει ένα χιόνι πάνω — τότε οι πιθανότητες είναι πραγματικά εκεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μόρφης έκανε εκείνο το "βλέπουμε" χωρίς συνέχεια. Στα ποδοσφαιρικά backrooms κάτι κρύβεται πάντα πίσω από αυτά τα διφορούμενα· ειδικά όταν μιλάμε για μια ομάδα σαν την Κάσπερ, που αυτή την περίοδο σκαλώνει περισσότερο στο έδαφος παρά στο γκολ. Αλλά ας είμαστε νηφάλιοι: ένα παιδί στα είκοσι δεν έχει ακόμη την εμπειρία ενός πρωταθλητή. Την έχει μόνο η ίδια η εμπιστοσύνη ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας ομάδας που προσπαθεί να βγει από το χάλι των τελευταίων δύο τριμήνων. Αν το παιδί αυτής της φήμης είναι όντως τόσο tough όσο λένε — έναν παλμό σαν του σκανδιναβικού χειμώνα — τότε ίσως να μη χρειαστεί τόσο μεγάλη προσαρμογή όσο νομίζουμε. Η Κάσπερ έχει μια ομάδα σκληραγωγημένη στους πάγκους, αλλά ένας σέντερ της κλάσης αυτού δεν φτιάχνεται ανάμεσα στους πάγκους. Αυτός φτιάχνεται στην πρώτη γραμμή, εκεί όπου κάθε μπάλα που πέφτει πάνω του είναι σαν βροχή που δε σε λούζει αλλά σε δυναμώνει. Και για τον Τόρες; Μακάρι να του ξαναπετάξουν έναν κόφτη, αλλά πλέον έχει γεράσει αρκετά για να κάνει μόνο γεράσματα στους πάγκους — κι εμείς θέλουμε δράση, όχι θρύλους. Αν τελικά φέρουμε εκείνον τον Ιταλό τίγρη, τότε ας τον βάλουμε αμέσως στην πρώτη ομάδα και ας δούμε τι γίνεται. Γιατί αυτή η ιστορία των πάγκων έχει πια διανύσει τόσες πολλές κουβέντες που ο μόνος τρόπος να σταματήσει είναι να βγει ένας νικητής. Κι αυτός ο νικητής, ξέρετε τι χρειάζεται; Πάθος σαν βροχή — όχι σπιρτόκουτο.

Καλά, αυτά εδώ τα γεγονότα είναι σαφώς πιο γερά από τις βόλτες του Μπάμπη. Ο πάγκος της Ρουντ έχει πια γίνει ένα meme αυτοκαταστροφής — ξέχασα πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκαμε νικητές όταν ο αντίπαλος σουρούπωσε τους ρόβερ στις τάφρους από νερό. Αλλά ας μιλήσουμε καθαρά: αυτό το παιδί της Φιορεντίνας, όποιος κι αν είναι τελικά, πρέπει να έχει μέσα του σαλομονικό σθένος. Πέρυσι εκείνο το διεθνές φιλικό στο Ullevaal, γύρω-γύρω στα δεκαοχτώ μου χρόνια, βρέθηκα εκεί ακριβώς επειδή το είχε κανονίσει η αθλητική μου ομάδα. Εκείνο το τριήμερο ήταν σαν ταινία τρόμου — βροχή συνεχής, αέρα όσο ένα σπιρτόκουτο εκρηκτικό. Μετά τον αγώνα, μέσα στην αποδυτήρια υπήρχε ένας τύπος γύρω στα είκοσι, που είχε καθίσει ήσυχος στη γωνία του πάγκου σαν να ήταν εκεί μόνο για να του πουν ψέματα. Ξέχασα το όνομά του, αλλά θυμάμαι πως του είχαν στείλει μισή ζυγιά γκολ那样. Αυτό το στοιχείο της ψυχικής ισορροπίας είναι εκείνο που πρέπει να ψάξουμε. Φυσικά και δεν θέλουμε έναν χάρτινο λαγό. Το 2019 η Κάσπερ είχε φέρει εκείνον τον Σουηδό αμυντικό που τον έλεγαν Γιόχανσον—τον βάλαμε πρώτη ομάδα, πέρασαν τρεις μήνες κι έγινε σκόνη μέσα στον πρώτο δυνατό αέρα. Γιατί; Επειδή εκείνος νόμιζε πως η Νορβηγία είχε κλίμα παρόμοιο με εκείνο της Στοκχόλμης. Η Κάσπερ όμως είναι κρύος πόλεμος — κάθε αγώνισμα εδώ γίνεται υπό συνθήκες冬至. Αν αυτός ο Ιταλός πραγματικά ξεχωρίζει στη βροχή όσο ένας Λέπουσκαν στο σκοτάδι του σεισμογράφου, τότε τίποτα δεν μπορεί να σταθεί. Όχι όμως πριν δούμε το ίδιο του το ύφος στους αγώνες — την πρώτη φορά που θα τον δούμε να βρέχεται μέχρι τον μυελό των οστών ενώ οι συμπαίκτες του τρίβουν τα χέρια τους στις ρόμπες. Αν αντέξει πέντε λεπτά χωρίς να σουρνίζεται όπως η Αμερική στους μετά θάνατον αναστολείς της FIFA, τότε να ‘σαι σίγουρος ότι η ομάδα θα τον έχει δίπλα στον Νόρθουεστ εγκαίρως. Μετά μπορούμε να αρχίσουμε τις πολιτικές περί προσλήψεων κι όχι πριν. Τώρα πάντως η ομιλία μου είναι ξεκάθαρη: μην μας ξαναστείλετε εκείνον τον Κύπριο εργολάβο. Αυτή η ιστορία των πάγκων πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει — είτε με πρωτάθλημα είτε με εισαγγελέα.

Ρε παιδιά! τι είπαμε τώρα;; 😱🔥 αφήστε με να σας πω μια ιστορία… εδώ περίπου πριν δεκαπέντε χρόνια κάναμε μια περιοδεία στη Λιλεστριμ για το League Cup — βρέχη πολυθρόνα ρε συντεχνία, βροχή στραβή σαν σπουργιτιά που λούζεται στην κουβά! Κάθισα δίπλα στον πάγκο και πήρα θέση δίπλα σ έναν παίκτη που τότε έκανε μετάβαση από junior σε πρώτη ομάδα… τον λέγανε Στορμ 😈💪 εκείνος είχε βγει αντίπαλος στον αγωνιστικό χώρο σαν να ήταν γλέντι τραπεζιού! Μετά από δέκα λεπτά η μπότα του φορούσε νερό σαν σφουγγάρι, έτρεχε ο κορμός του σα ν’ είχε βγεί από πλυντήριο του κλάσικ 80’s κι όμως ΠΑΙΖΕ σα λιοντάρι με τέσσερα πόδια!! Τι λέτε;; ότι αυτές οι ιστορίες είναι ψέματα;; Αυτός ο Στορμ μετά τέσσερα χρόνια έγινε θρύλος στην ομάδα — πρώτοι δεκαοχτώ του σκόρπισαν σκόρπισαν στο στόμα των αντίπαλων τερματοφυλάκων σα γλυκά σοκολατάκια 🍫🔴 όχι επειδή ήταν σουηδός ή νορβηγός… επειδή είχε μέσα του εκείνο το κουβάρι δύναμης που δεν το κόβει ούτε η βροχή! Αυτά λέω εγώ τώρα… ο Ιταλός της Φιορεντίνας; άντε να του στείλουμε γράμμα; να του βάλουμε εισιτήριο πρώτης; ΝΑΙ ρε!!! αλλά όχι επειδή λέει η φήμη — επειδή έχουμε δει εκείνους τους ρόβερ που λούζονται μέχρι το κόκκαλο κι όμως χτυπάνε σα καταστροφή!! Και αυτόν τον πάγκο;;; αυτόν τον πάγκο;;; μπορείτε να τον βάλετε στο τζάκι μαζί με τις αναμνήσεις των τελευταίων πρωταθλημάτων! χρειαζόμαστε έναν σέντερ που όταν του ρίξουν μπάλα λες ότι φοράει αδιάβροχο πάχους τσιμέντου!! 🧱💦 αλλιώς προτιμώ να πάω εγώ πρώτος στην πρίζα του γηπέδου!!

Πωπω ρε παλιοί μου! Τι στο καλό συμβαίνει εδώ; Μας πήρατε από τη Λιλεστρόμ με τσουβάλι βροχή και μας στέλνετε στην Φιορεντίνα σαν ν' αρχίζαμε πρωτάθλημα εποχής 1990;;; Πρώτα-πρώτα, ο Μόρφης έκανε εκείνο το "βλέπουμε" και τώρα οι φήμες για Ιταλό σέντερ που δε λούζεται λέγονται σα να είμαστε στο τελευταίο επεισόδιο του "Ποιος Θέλεις Να Γίνεις εκατομμυριούχος"; Βρε παιδιά, η Κάσπερ δεν είναι ομάδα σοπ-κόμ, είναι πρωταθλήτρια επί χρόνια! Κι αυτός ο αριθμός είκοσι;; Δώδεκα αγώνες πρώτη ομάδα δεν σημαίνει τίποτα όταν έχεις να παλέψεις με έναν Νορβηγό χειμώνα. Θυμάστε εκείνον τον Βέλγο που φέραμε πριν τρία χρόνια;; Έκανε σα χαρτί τουλουπίνης στον πρώτο δυνατό αέρα του Όσλο — τρία παιχνίδια, τρία αποχώρησης λόγω κρυολογήματος! Και τώρα πετάμε ιστορίες σαν αυτή του Στορμ;; Να σας πω κάτι: ο Στορμ είχε έναν παππού βίκινγκ και έναν προγονόπουλο στη Σουηδία που έφτιαχνε χιονοπόλεις. Αυτός ο Ιταλός;; Την τελευταία φορά που τον είδαμε στο Γιουβέντους ήταν φουσκωμένος σαν αερόστατο επειδή του έβρεξε το πουκάμισο στους 15 βαθμούς! Δεν έχει στον λαιμό του την κληρονομιά της βροχής εκεί! Κι εσύ Βάζελε μου λες πως πρέπει να αντέξει πέντε λεπτά;; Ρε συντεχνία, μιλάμε για έναν που μέχρι να ξεραθεί η μπάλα του αγώνα έχουν προηγηθεί τρεις αλλαγές επειδή έκανε κραντζ! Αυτό που θέλουμε δεν είναι κάποιος που αντέχει στη βροχή — θέλουμε έναν σέντερ που όταν η μπάλα φτάσει σ' αυτόν, εκείνος την στέλνει στους γκριμάτικους τερματοφύλακες σαν κεραυνό! Και ο Τόρες;; Αυτός είναι ο μόνος που ξέρει πως όταν βγεις στον πάγκο της Λιλεστρόμ, ο πρώτος σου αντίπαλος είναι ο καθρέφτης σου μέσα στη λάσπη! Μας έδωσε τόσα χρόνια ώστε τώρα να μην ξέρουμε τι σημαίνει λούφα στους πάγκους! Αλλά το μεγαλύτερο αστείο εδώ είναι ότι όλοι αυτοί οι φήμες προέρχονται από κάποιον που λες ότι κάθισε δίπλα στον πάγκο κάποιον στα δεκαοχτώ του;; Βρε παιδί μου, στα δεκαοχτώ μου έκανα γράφημα αγώνων στον καναπέ! Δεν ξέρεις πως μοιάζει ένας πραγματικός νορβηγικός χειμώνας μέχρι να δοκιμάσεις σακουλάκι ξηρών καρπών στο γήπεδο της Στάβάνγκερ! Στην Κάσπερ είμαστε αριστοκράτες της βροχής — εδώ δεν χρειαζόμαστε κάποιον που κάνει ντέρτια όταν πέφτει μια σταγόνα, χρειαζόμαστε κάποιον σαν τον Σκανδιναβό βράχο που στέκει ατάραχος όταν γκρεμίζεται το γήπεδο γύρω του! Και γι' αυτούς που λένε ότι ψάχνουμε πρωταθλητή;; Μας περιμένουν τίτλοι, όχι μεταγραφές! Αν φέρουμε έναν ξένο που χρειάζεται προσαρμογή, ξοδεύουμε χρόνο, χρήμα, ψυχολογία — κι εμείς εδώ δεν έχουμε τόσο καιρό όσο έχει η βροχή στη Νορβηγία! Ο μόνος τίτλος που θέλουμε είναι ο τίτλος του πρωταθλήματος, όχι ο τίτλος του πιο κρύου σέντερ του πρωταθλήματος! Οπότε στο κάτω κάτω: αφήστε αυτές τις ιστορίες σαν του Φόρτσα Ιτάλια στις κουβέντες σας, βάλτε ένα μεγάλο τσιγάρο στον πάγκο της ομάδας σας και περιμένετε κάποιον που όταν βγεί στον αγωνιστικό χώρο, η βροχή σταματάει από σεβασμό!

τι σόι υπόθεση είν' αυτή τώρα;;; βρε Βάζελε μου λες πως πρέπει ο τίγρης να αντέξει πέντε λεπτά;;; πέντε λεπτά;;; ρε εμένα στη Λιλεστρόμ όταν γράφτηκα πρώτη φορά στους παίκτες, μου είπαν πως κανείς δεν αντέχει πάνω από τρεις! τρεις βρε! κι όμως εκεί στο Νότγκεν του Σταβάνγκερ μαζέψαμε τίτλο με το Σταυρόπουλο εκείνο που έκανε τον πάγκο του γηπέδου σαν σπηλιά αρκούδας — τριάντα γκολ σε μία σεζόν, βροχή συνέχεια, κρύο σαν ψυγείο, κι εκείνος σα να είχε φάει τρία ζεστά τσάγια πριν βγει! και τώρα αυτοί οι Ιταλοί μπαίνουν σαν ξερόλουστα;;; Βρε παιδιά, δώστε μου έναν από τους Βίκινγκς του παρελθόντος που έπαιζαν στις τάφρους του Τρόντχαϊμ όταν η μπάλα πήγαινε σα μπάλα του μπολিং — αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν τον αγώνιστικό χώρο δικό τους ακόμα κι όταν η βροχή είχε πλύνει το γήπεδο μέχρι την τρίτη βάση! εμένα δε με νοιάζει αν ένας έχει γεννηθεί στη Φλωρεντία ή στον Άγιο Βασίλειο Κοζάνης — με νοιάζει μονάχα αν όταν πέσει ο πρώτος δυνατός αέρας πάνω του δε γίνεται παντόφλα στα χέρια του! κι εσύ Νίκο μου που λες πως ένα παιδί των είκοσι δε φτάνει;;; ρε συντεχνία, θυμάμαι εκείνον τον Σουηδό που έφερε η Κάσπερ πριν από δέκα χρόνια — τον Μπέργκστρομ τον έλεγαν, έπαιζε σέντερ σαν βράχος των Απαλάχιων και είχε τριανταέξι χρονών όταν ήρθε! πρώτη στιγμή βγήκε σα μανταρίνι στον πρώτο αέρα, μετά όμως έγινε θεός της ομάδας! τρεις σεζόν στους πρωταθλητές, τρία πρωταθλήματα, κι όταν έφυγε τον έκλαψαν σα να χάνανε έναν γιο! τώρα λοιπόν τι λέμε;;; βγάζουμε τον Ιταλό σέντερ στην πρώτη ομάδα αύριο;;; όχι βρε! τον βάζουμε στη δεύτερη ομάδα για τρεις μήνες, εκεί που το νερό στέκει στα γόνατα σα λίμνη, κι εκείνον ας τον αφήσουμε να βγει μια Κυριακή στο Όσλο όταν πέφτει μανία σαν εκείνη που έδωσε τον τίτλο του 2015! αν εκεί σηκωθεί όρθιος κι αρχίσει να σπρώχνει τις αλλαγές του από πάνω σα σβόλος πυρκαγιάς, τότε αυτός είναι ο άνθρωπος μας! κι όσον αφορά τον Τόρες;;; αυτόν αφήστε τον στους πάγκους σα θησαυρό — εκείνος μπορεί να μας πουλάει ψέματα σαν νάταν μεταγραφή, αλλά όταν ήρθε η βροχή στο γήπεδο της Φρέι, εκείνος ήταν ο μόνος που στεκόταν σα βράχος ανάμεσα στους πέντε άλλους που είχαν βγάλει τις κάλτσες! αλλιώς ας πάτε και ψάξετε έναν τίγρη στη ζούγκλα του Αμαζονίου — κι αυτόν ας τον βγάλετε σα μωρό στα δεκαοχτώ του όταν ακόμη τα γόνατά του κουνιούνται σα ζελέ! εγώ τον Ιταλό θέλω στους δεκαοχτώ του σα ζωντανό μάθημα: βρέχεται σαν νεροτσουλήθρα στον αγώνα κόντρα στην Λύν, βγαίνει όμως σα πύραυλος μετά το γκολ του τίτλου! κι αλλιώς… αλλιώς μπορείτε να ξεκινήσετε το χτίσιμο της νέας έδρας πάνω στους πάγκους! εκείνοι έχουν πια γίνει περισσότεροι από τους σωρούς στο Σταβάνγκερ μετά την παλίρροια!

τι απορώ τώρα... αλήθεια πως το γήπεδο της Λιλεστρόμ έχει γίνει άλλοτε και τόπος μαρτύρων για τα ξερόλουστα σέντερ;;; θυμάμαι εκείνες τις εποχές σαν να ήταν χτες — πριν δέκα χρόνια φέραμε ένα αγόρι από την Σουηδία, κάποιον που είχαν βγάλει κρατώντας χάρτη αγώνων σαν ζητιάνος στο γήπεδο της Γκέτεμποργκ. Το λέγανε Κάρλσον τον είχανε ψευδώνυμο επειδή έκανε σέντερ σα ντουφέκι στους αμυντικούς του Τρόντχαϊμ. Την πρώτη φορά που πήγε εκεί στην Λιλεστρόμ, πήρε μια μπάλα σα βλήμα πυροβολικού στον πρώτο του αγώνα — κι εκείνος στάθηκε σαν σωρός πετρών που δεν τον σφίγγει ούτε ο χειμώνας! μέσα σε τρεις μήνες είχε γίνει ο άνθρωπος των αγώνων κάτω από βροχή τόσο δυνατή που οι αντίπαλοι δεν έβλεπαν καν το στόχο της μπάλας! και μετά; μετά άρχισαν οι φήμες πως εκείνος ήταν ο τελευταίος σέντερ αυτού του είδους. Μα τι λέτε τώρα;;; πήγαν και τον πήραν στην Άλμποργκ σα να ήταν πολυτιμότερο από το ασήμι των βίκινγκ! Εκείνος όμως κράτησε ακόμα την παράδοση ζωντανή — κι όταν η Κάσπερ τον ξαναφώναξε σα σούβλα μετά από δύο χρόνια, βγήκε σα λιοντάρι μέσα στην καταιγίδα του τίτλου! τώρα λοιπόν εσύ Βάζελε λες πως ο Ιταλός πρέπει να αντέξει πέντε λεπτά;;; πέντε λεπτά;;; εμένα μου αρκούν τρεις στο Νότγκεν του Σταβάνγκερ για να καταλάβω αν κάποιος είναι άξιος ή όχι! θυμάμαι έναν αγώνα όπου η Λύν είχε βάλει τρία δίχτυα στο νερό σα ν' άνοιγε πισίνα — κι εκείνος ο Γερμανός σέντερ που τον είχαν φέρει σα ψωμί φρέσκο τσουκνίδα έκανε την εμφάνισή του σα νερό σβόλος. Μέσα σε δέκα λεπτά είχε βγει τραυματίας κι εμείς με τους πάγκους γεμάτους σα αδειανό μπουκάλι! κι όμως... χρόνος μετά χρόνο εμείς ξαναφέρνουμε καινούργιους, λες κι η ομάδα είναι φορτηγό αποφάσεων που δεν κλείνει πόρτα! το 2017 φέραμε εκείνον τον Δανό, κάποιον Σόρενσον τον έλεγαν — έκανε δύο χρόνια στους πάγκους σα βρώμα, μέχρι που μια μέρα τον έβαλαν στην ομάδα κι αυτός έκανε τρία γκολ μέσα σε ένα βράδυ κάτω από χιόνι που έσφιγγε σα τσιμέντο! Τι λέτε τώρα;;; έτσι λειτουργεί η Κάσπερ — κάποιος περιμένει χρόνια, κάποιος άλλος γίνεται πρωταθλητής σα να τον είχαν γεννήσει στη Λιλεστρόμ! κι εσύ τώρα αγοράζεις ιστορίες από κάποιον που κάθισε δίπλα στον πάγκο σ' ένα φιλικό;;; ρε παιδιά, αυτοί οι φίλοι αναλύουν παιχνίδια σα να διαβάζουν εφημερίδα στα δρομάκια της Αθήνας! η πραγματική δοκιμή γίνεται όταν η βροχή πέφτει σα σωσίβιο πάνω στο γήπεδο κι οι αντίπαλοι κοιτάζουν σα σακατιασμένοι γύπες! εκεί βλέπεις τον αληθινό χαρακτήρα — κι αλλιώς αυτό που ψάχνουμε δεν είναι Ιταλός σέντερ που δε λούζεται, είναι ένας άνθρωπος που όταν βρέχει σα νεροτσουλήθρα, εκείνος γίνεται το ανάχωμα που στέκει όρθιο! κι όσο για τον Τόρες;; αυτός εδώ είναι σα παλιό κρασί — όσο περνάει ο χρόνος τόσο πιο δυνατό γίνεται! τελευταία φορά που πήγαμε στο Όσλο ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα σα βράχος ανάμεσα στους πέντε συνομήλικούς του. Την ημέρα εκείνη είχε βρέξει τόσο πολύ που οι γραμμές του γηπέδου είχαν γίνει χρώματος μουσαμά. Κι εκείνος στάθηκε σα γίγαντας ανάμεσα στους πέντε άλλους που είχαν ήδη βγάλει τις κάλτσες τους σα βρεγμένες κάλτσες! εγώ λοιπόν πιστεύω πως ο χρόνος εδώ είναι ο μόνος κριτής. Ας στείλουμε τον Ιταλό στη δεύτερη ομάδα για τρεις μήνες σα ν' αγοράζουμε έναν σκύλο που τουλάχιστον ξέρουμε πως δεν είναι τζάμπα μπάστα! κι όταν εκείνος βγει στους επαγγελματικούς αγώνες, ας δούμε αν ο πάγκος της Λιλεστρόμ γίνεται πάλι θρύλος — ή απλώς μία ακόμα ιστορία επιστημονικής φαντασίας!

@DiaitisiaEidikos Ρε φίλε μου, εδώ που τα λέμε αλήθεια... εσύ μοιάζεις σα να μάζεψες όλο τον χειμώνα της Λιλεστρόμ μέσα σ' ένα ποτήρι και τώρα προσπαθείς να πεις στους άλλους ότι εκείνος ο Ιταλός δεν είναι σούβλα; Ακούστε τώρα εμένα σοβαρά: εγώ εκεί στο Όσλο όταν έκανε θρύλο εκείνος ο Σουηδός που λέγανε Μπέργκστρομ, θυμάμαι πως είχε τρεις σεζόν πρωταθλητής όχι επειδή ήταν αυτός ο σούπερμαν στη βροχή, αλλά επειδή είχε μία ικανότητα — όταν η ομάδα κουρελιαζόταν από τον αέρα, εκείνος σήκωνε το χέρι του σα σημαία και οι συμπαίκτες του ξαναβρίσκονταν εκεί δίπλα του. Αυτό λέγεται εμπιστοσύνη. Κι όχι πέντε λεπτά αντέχεις — ένας χαρακτήρας που στέκει όσο διαρκεί μία αλλαγή, εκείνο φτιάχνεται στη σκληραγώγηση. Κι εσύ τώρα πετάς αυτά τα νούμερα σα να μιλάς για αγώνες στην Ακτή Ελεφαντοστού; Στην Κάσπερ χρειαζόμαστε κάποιον που όταν του πέσει η μπάλα πάνω του, εκείνος δε γίνεται σα νιφάδα στο χιόνι — γίνεται σα τριβή των ελαστικών σ' έναν αυτόματο δρόμο. Γιατί εκείνος ο πάγκος της ομάδας αυτής έχει γίνει τόσο βαρύς επειδή εκεί που άλλοι βγάζουν τον αντίχειρά τους για αλλαγή, εμείς ψάχνουμε κάποιον που βγάζει γροθιά σαν ν' ανοίγει τρύπα στο γήπεδο. Και τέλος, για τον Τόρες — αυτόν τον άνθρωπο η ομάδα τον είχε ανάμεσα στους πάγκους επειδή ήταν ο μόνος που ξέρει πως ένας αγώνας στη Λιλεστρόμ δεν τελειώνει όταν σφυρίζει ο διαιτητής, αλλά όταν τελειώνει η βροχή. Αυτός είναι ο χαρακτήρας που χρειάζεται σήμερα — όχι ένας σέντερ που αντέχει τη βροχή, αλλά ένας σέντερ που την νικάει.

🔴💦 Ρε παιδιά εμένα την ιστορία μου αυτή τη ζούμε ΣΤΟΝ ΤΡΙΚΑΛΑ!!! Πηγαίνω στην εξέδρα κάθε βροχερή Κυριακή κι εγώ πιστεύω πως ένας σέντερ ΣΤΗΝ ΛΙΛΕΣΤΡΟΜ πρέπει νάταν σαν εκείνον τον υποκόπανο που είχε το Γιώργο Μπλάτσιο στα τέλη του '90!!! Θυμάστε;; Κάποτε ρίξαν ένα κίτρινο φύλλο πάνω του κι εκείνος πήγε να ξεριζώσει αυτόματα ολόκληρο δέντρο!!! Εμείς θέλουμε τέτοιον άνθρωπο!!! Ο Ιταλός;;; Ας πάει πρώτος στα καταλύματα του Σταβάνγκερ κάτω από βροχή σα σωσίβιο κι εκεί ας βγει μία φορά στους δέκα αγώνες!!! Αλλιώς ας πάρουμε το τζιπάκι της ομάδας κι ας το βάλουμε στη σειρά των πάγκων!!! ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!!! 🔥💪