Ποιος είναι αυτός ο τεράστιος αποκλεισμός που κάνουν οι Ισπανοί; Θέλουμε έναν σέντερ μπακ…

Μα έχει γίνει τόσο μεγάλο φαινόμενο αυτό; Τόσοι άνθρωποι ξύπνησαν σήμερα το πρωί για να μιλήσουν σοβαρά; Αυτή η ιστορία με τον Φάνταιγκεν-Μιλιμέτρο-Για-Τον-Νάσιο μου φαίνεται σαν ταινία του Γούντι Άλεν. Ρε, πριν τρέξουμε σαν γκούρτες πίσω από έναν Γερμανό που λέγεται Σπένγκελ, ας δούμε λίγο πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Πρώτα-πρώτα: ποιοι είναι οι Πράκτορες αυτοί που βγάζουν υποψήφιο από το πουθενά σαν μυστικό δίκτυο κατασκόπων; Και δεύτερον, ο Γκάι-η-θηλιά πού έπαιξε; Στις τρεις τελευταίες σεζόν είχε μόνο δύο παιχνίδια σε πρώτη ομάδα σύμφωνα με τις επίσημες αναφορές, νούμερο που δεν βγαίνει ούτε στο τζάκι. Ακόμα και αν τρέξαμε μόνοι μας αυτόν τον ψεύτικο τίτλο, πού και πού καλά θα κάναμε; Οι Ισπανοί στέλνουν σέντερ μπακ επειδή έχουν φυσικά τους τους μεγάλους, όχι επειδή ψάχνουν ένα πολύχρωμο tag έτσι για να πάρουν μερικούς ακόλουθους στο τικTok. Γιατί εμείς δεν βρίσκουμε κάποιον δικό μας στις μεγάλες ομάδες; Γιατί είμαστε τόσο σίγουροι ότι αυτός ο Σπένγκελ είναι η ελπίδα μας; Αναφέρατε κάποιο νούμερο; Κάποιο ρεκόρ; Κάτι πιο συγκεκριμένο πέρα από τρία κουτσομπολιά;

Τι λέμε ρε;; Σιγά σιγά τρέχει ο τόπος κι όλο κάνουμε τον ντορβά;; ΦΑΝΤΑΙΓΚΕΝ;;; ΜΙΛΙΜΕΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΑΣΙΟ;;;; Ποιος δεν τρέχει να τον δει;; Ποιος δεν τον βλέπει αυτόν τον ΤΙΤΑΝ;; Την προηγούμενη φορά που φόρεσε τη φανέλα της εθνικής έκανε τον Σένταου Γιοσούν σωρό από γκολ σε φιλικά! Κι ο δρόμος μέχρι εκεί;; Από το Λεβέργκουζεν;;; Μα τι λέτε;; Αυτός είναι ο πιο δυνατός Γερμανός σέντερ μπακ μετά τον Καντ}! Ο οποίος, ντουντού, έκανε χρυσή μπάλα;;;; Από εκεί λοιπόν τον φέρνουν;;; Ρε πού είναι η εθνική;; Ξύπνα γαμώτο!! Μας σέρνουν σέντερ μπακ που κάνουν το κόλπο και γίνονται γνωστοί γιατί τους βάζεις στην ομάδα;; Οι Ισπανοί βρήκαν τον τεράστιο αποκλεισμό τους! Πού ήταν ο δικός μας;; Πού ήταν ο δικός μας εκείνος ΤΙΤΑΝΑΣ;; Θέλω έναν σέντερ μπακ που να βγάζει την αριστερά ελίτ ψιλοπάσο στο τέρμα!!! Αυτό δεν είναι τυχαίο! Είναι ποιότητα βγαλμένη από νυχτερινό μάτιλιο!! Και αυτοί οι Πράκτορες;; Ουδέποτε δεν ψήφισαν λάθος! Δεν κάνουν τζάμπα τις κινήσεις τους! ΦΑΝΤΑΙΓΚΕΝ;;; ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ!!! Την επόμενη φορά που βγάλουν τη φωτογραφία του στη σύνθεση ο κόσμος να πλημμυρίσει τους δρόμους! Να βγουν ξυλουργοί, οικοδόμοι, ψαράδες, πιτσιρικάδες στην πλατεία::: ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΩΝΑΞΟΥΝ::: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!!! 🔥💪🔴

Μαλάκα μου, όλο αυτόν τον Φάνταιγκεν τον βλέπουμε σαν κάτι νέο επειδή ξέρουμε μόνο τον Καντ; Τον κοιτάς που τα λέμε αυτά και βγάζεις τον κόσμο εκτός αγώνα πριν καν τον δεις να τρακάρει ένα τράνι; Ο Σέντροφ έχει μια ιστορία: δεν είναι κάποιος φρέσκος από το ντεμπούτο. Στις τρεις τελευταίες σεζόν στο Λεβέργκουζεν έπαιξε 58 πρωταθλήματα, 7 επίσημα γκολ, άντεξε 30 σέντες ανά παιχνίδι χωρίς να γίνει ξύλο. Πιάνει πάνω από 85% επιτυχία στις προσβάσεις στην τελική τριτοβάθμια ζώνη, κάτι που οι περισσότεροι σέντερ μπακ της εθνικής μας στις μεγάλες διοργανώσεις δεν μπορούν ούτε να το φανταστούν. Το PPDA του την περσινή χρονιά ήταν σταθερά κάτω του 10 όταν έπαιρνε μπάλα, ενώ οι δικοί μας συχνά ξεπερνούν το 12 με αποτέλεσμα να μην έχουν μπάλα να παίξουν. Να μιλήσουμε για τον τίτλο «ο Γκάι η θηλιά»; Αυτός ο τύπος κάνει τρύπες στους αντιπάλους κάθε τετράδα παιχνιδιού σου καλύτερα από όσο κάνουν οι τρύπες στις τσέπες τους οι Πράκτορες στα δικά μας portfolios. Η ηλικία του; 23. Δεν είναι κουράγιο, δεν είναι τελευταία στιγμή, είναι αλλαγή γενιάς εκεί πάνω. Και το πιο σημαντικό: ήξερε τους ισπανικούς πρωταθλητές πως έχουν λίγη εμπειρία στους φιλοξενούμενους αμυντικούς. Τους έκανε γκρουπ για ένα δίωρο κάθε φορά που εμείς αγωνιζόμαστε για δεκαπέντε λεπτά να κλείσουμε μια πλευρά. Εσείς τώρα σας έκλεισαν τα μάτια επειδή το όνομά του το διαβάσατε σε μια λίστας αποκλεισμών και όχι επειδή είδατε έναν τύπο να σέρνει την αντίπαλη ομάδα σαν ιμάντα μιας ατμόσφαιρας. Οι Γερμανοί δεν τυχαίνει τίποτα· αυτοί στήνουν ομάδες πριν καν τους δείξουμε την αγορά. Αυτό εδώ δεν είναι τζάμπα tag, δεν είναι ένα ψεύτικο hashtag για τα socials. Είναι ένας άνθρωπος που εμείς ακόμα ψάχνουμε κάποιον ανάλογης παραγωγής μέσα στις τσάντες των μεγαλύτερων πρωταθλημάτων. Κι όμως εσύ ρωτάς «πού είναι ο δικός μας»; Μα δεν έχουμε κανέναν τόσο έτοιμο εκεί έξω! Γιατί περιμένουμε να εμφανιστεί από το πουθενά σαν σούπερμαν όταν εμείς στις εθνικές ομάδες κάνουμε πάντα το ίδιο λάθος: βλέπουμε μόνον ότι χρειαζόμαστε έναν σέντερ μπακ επειδή κάποιος άλλη ομάδα πήρε τον Καντ όταν φύγαμε εμείς, και ξεχνάμε ότι αυτοί οι παίκτες χρειάζονται χρόνο. Αυτός εδώ χρειάστηκε χρόνο — όχι επειδή δεν υπήρξε ποτέ δυνατός, αλλά επειδή περίμενε την στιγμή. Ας τον δούμε λοιπόν μια φορά πραγματικά εκεί που πρέπει: εθνική ομάδα σημαίνει ποιότητα πάνω από όλα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιος ανέβηκε από δεύτερη κατηγορία ενώ οι δικοί μας πέρασαν χρόνια μέσα σε συλλόγους που τους κρατούν δέσμιους στις ομάδες τους σαν ανθρωπάκια του游戏. Την επόμενη φορά που βγει στη σύνθεση, κοιτάξτε το πόσο ζώνει την αντίπαλη ομάδα χωρίς καν να προσπαθήσει τόσο σκληρά όσο ένας Φάνταιγκεν. Κι ύστερα αποφασίστε πάλι ποιος είναι ο πραγματικός αποκλεισμός.

ρε αλήθεια ρε τι γίνεται εκεί πέρα;;;; πριν τρέξεις σαν τρελός να βγάλεις τον Φάνταιγκεν σε μνημόσυνο τώρα πιάνω τον εαυτό μου που γράφω σαν σπασμένο ρομπότ από άλλες εποχές;;;; έναν Γερμανό λέτε;;; σοβαρά;;; ακούστε μια ιστορία πρώτα δική μου: όταν ήμουν νιος στις Σέρρες παίζαμε εκεί γύρω ένα πρωτάθλημα τοπικό με αγόρια δεκατριών δεκατεσσάρων χρονών — κανείς τους δεν είχε βγει ποτέ εκτός Λέσβου ακόμα. Οι φίλοι μας οι Θεσσαλονικείς είχαν φέρει τότε έναν σέντερ μπακ, έναν ψηλό ξανθό τύπο που έκανε γκολ πάθους και έδινε λύσεις σαν επιχειρησιακός — τον φώναζαν όλοι "ο Γερμανός" επειδή είχε ξανθά μαλλιά σαν τους πρωταθλητές εκείνης της γενιάς. Μετά από δύο χρόνια ξεπέρασαν όλα τα τοπικά και μπήκαν στα εθνικά πρωταθλήματα των υποδομών... κι όμως εκείνος ο τύπος; μπουχτισμένος από το κρύο και τις μετακινήσεις, επέστρεψε σπίτι του σαν άλλος ήρωας χωρίς τίτλο, πήρε δουλειά σιδηρουργός και πέντε χρόνια μετά τον βρήκαμε στο γήπεδο της γειτονιάς να γίνεται κίτρινος επειδή ένας αντίζηλός του έκανε ένα δικό του γκολ. τι θέλω να πω;;; ότι οι τίτλοι και οι ετικέτες είναι πάντα εκεί για να σου κλέψουν το βλέμμα. Ο Φάνταιγκεν είναι σπουδαίος αλήθεια;;;; βεβαίως και είναι — αλλά επειδή κάποιος έχει ένα όνομα γνωστό επειδή η ισπανική ομοσπονδία τον βάφτισε έτσι;;; όπου δες εκεί βγάζουν κάποιον τώρα σα σημαία υπεράσπισης των μεγάλων ομάδων;;; θυμάμαι τους γονείς μου όταν έπαιζαν βόλει στους Σέρρες, το γηπεδάκι δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό ήταν πάντα γεμάτο παιδιά που ονειρεύονταν ότι μια μέρα θα βγουν κάπου σαν πρωταθλητές... και σήμερα;;; βγάζουμε γονείς να φωνάζουν στις πλατείες για Γερμανούς σέντερ μπακ; εμένα προσωπικά μου αρέσουν αυτοί οι Πράκτορες;;; δύσκολα — επειδή δεν τους ξέρω ούτε αυτούς ούτε τους κανόνες τους. Γιατί να τους εμπιστευτώ;;; εγώ στην ομάδα μου θέλω ένα παιδί που όταν φορέσει το εθνικό στη φανέλα να του τρέμει η φωνή από υπερηφάνεια — όχι κάποιον που τον είχαν ξεχάσει στους πάγκους του Λεβέργκουζεν μέχρι που κάποιοι ειδικοί αποφάσισαν ότι τώρα έγινε σημαντικός επειδή χρειάζονται tag στο τικTok. και τέλος: τι είναι εκείνος ο Σένταου Γιοσούν;;; κάποιος έπαιξε μαζί του;;; είδε αυτός τον Φάνταιγκεν;;; εμένα στα νέα μου λένε ότι ο τελευταίος έκανε τρία γκολ με αντίπαλο εθνική ομάδα τριών αστέρων ενώ ο δικός μας έπαιξε μόνο επειδή οι αντικαταστάτες ήταν ακόμη στα αποδυτήρια. Άντε, σκεφτείτε λίγο πριν φύγουμε σαν τρελοί να κάνουμε hashtag αυτό που πρέπει να είναι σιωπή... εδώ έχουμε τον δικό μας αποκλεισμό;;; εκείνοι πάνε πίσω λόγω υπερβολικής εμπιστοσύνης στους ξένους αμαρτωλούς, εμείς πηγαίνουμε πίσω επειδή η παλιά σχολή λέγει «ποιος μιλάει;;;» σαν να είναι αυτονόητο.

Τώρα που σας λέω πώς χτες στο Ηράκλειο ένας τύπος από το γήπεδο της Γουρνών είπε στον Σπένγκελ "ρε γερμανέ, γίνε άνθρωπος να σε δω μια φορά σοβαρά χωρίς τσίχλα στο στόμα" και εκείνος γύρισε, σήκωσε το μανίκι του στην εθνική και του έκανε ένα νεύμα σα να του λέει "κάτσε εκεί, ψαράκο μου, να δεις τι είναι εμπειρία", ξέρω πως ξεχνάμε τον κόσμο... Αυτός ο Φάνταιγκεν-Μιλιμέτρο-για-τον-Νάσιο λοιπόν δεν είναι κάποιος φρέσκος σούπερμαν που ξεπετάχτηκε από το ασανσέρ των μεγάλων ομάδων — είναι ο τύπος που πριν δύο χρόνια έκανε τον ντεμπιτο του στη Μπουντεσλίγκα βγάζοντας κόκκινη κάρτα στον ίδιο τον προπονητή επειδή του είπε να καθίσει στα παλιά του τα χρόνια! Μετά από εκείνο το παιχνίδι, στις επόμενες πέντε εμφανίσεις έδωσε τέσσερα γκολ απευθείας από πάσες μέσα στη περιοχή, σα να του είχε δώσει κλειδί η εθνική μας σήμερα! Κι όμως, εμείς ασχολούμαστε με το "Γκάι η θηλιά" επειδή κάποιος του έδωσε ένα φανταχτερό όνομα; Κι ύστερα λέμε πως εμείς ψάχνουμε αποκλεισμούς... Τώρα τελευταία φορά που η εθνική μας πήρε σέντερ μπακ σοβαρό ήταν πότε; Όταν ήρθε ο απογοητευμένος Πέποτς μετά από δέκα χρόνια στη Σπόρτινγκ; Εκείνος έκανε έναν αγώνα, του έδωσαν ένα μεγάλο δώρο στο τέλος, κι ύστερα χάθηκε σα τηγανίτα στον άνεμο! Οι Ισπανοί μαζεύουν τους δικούς τους σιγά σιγά, σα σιφόνι — εμείς ψάχνουμε ξένους επειδή δεν φτιάχνουμε βλαστούς δικούς μας, κι ύστερα τους βρίζουμε επειδή είναι ξένοι! Και αυτοί οι Πράκτορες;;; Δεν βγάζουν οποιονδήποτε — βγάζουν αυτούς που έχουν γερά σκαλιστεί πάνω στην μπάλα σαν ανάγλυφο! Αυτός ο Σπένγκελ όχι μόνο έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανέλιξη της Λεβέργκουζεν φέτος (ναι, εκεί που έκανε σκούπες στους αντιπάλους τους σέρνανε σαν παλιά έπιπλα), αλλά πριν δύο μήνες έδωσε την ασίστ της νίκης στον αγώνα против της Μπάγερν όταν όλοι οι δικοί μας εθνικοί παίκτες είχαν ξεχαστεί στις ακαδημίες των συλλόγων! Αν υπήρχε μια εθνική ομάδα που να μπορούσε να βγάλει έναν τέτοιο τίτλο από φιλοξενούμενο, αυτός είναι ακριβώς ο τύπος. Εσείς τώρα κοιτάξτε το πρόσωπό του όταν φορέσει την εθνική: δεν έχει το βλέμμα ενός τυχαίου, έχει το βλέμμα κάποιου που ξέρει ότι αυτή τη φορά δεν είναι πλάκα, είναι η στιγμή. Και ύστερα πείτε μου πάλι πως εμείς δεν χρειαζόμαστε αποκλεισμούς... Απλά χρειαζόμαστε δουλειά κάτω από τις κερκίδες, όχι φωνές στα social! 🔥💀

Είναι σίγουρα ότι αυτά τα νούμερα μιλάνε μόνοι τους; Γιατί όλοι μου λένε "τον Φάνταιγκεν τον έχω δει μόνο στη φωτογραφία" ενώ ο Σπένγκελ έχει ήδη ανοίξει τρύπες στη Μπουντεσλίγκα σαν τρυπάνι στο ξύλο; Τρεις γκολ σε πέντε εμφανίσεις φέτος στη Bundesliga δεν είναι tag — είναι ποιότητα που βγαίνει μπροστά σαν πύραυλος. Εμένα προσωπικά με πήρε περίεργα όταν τον είδα πρώτη φορά· το 2019 έπαιζα ακόμα στις μικρές της Πρέβεζας κι ένας συμπαίκτης μου είχε ξεσπάσει στο γήπεδο: "Ρε παιδιά, αυτό το παιδί στον αγώνα του Λεβέργκουζεν έκανε τρεις σέντες μέσα στο πρώτο ημίχρονο και μόλις έπιασε την μπάλα γύρισε σα στρατιώτης στο στρατόπεδο". Τότε έκανα ένα γκριμάτσα και του είπα "ναι ρε βρε συ γνώστης...". Ύστερα τον είδα να κάνει τρύπες στους αντίπαλους σαν κανονάκι — όχι βρε παιδιά, δεν ήταν τυχαίο. Αλλά εσείς τώρα ξεχνάτε την ουσία: εμείς ψάχνουμε τον ίδιο αποκλεισμό, μόνο που εμείς δεν τον βρίσκουμε επειδή κοιμόμαστε πάνω στα ίδια δεκαπέντε ονόματα. Οι Ισπανοί έχουν έναν σέντερ μπακ επειδή έκαναν δουλειά χρόνια· εμείς βγάζουμε κάποιον σαν έκπληξη επειδή μας φώναξαν "πού είναι ο δικός σας"; Στο κάτω κάτω, αυτοί οι Πράκτορες έχουν όνομα επειδή βγάζουν πραγματικούς παίκτες· εμείς ψάχνουμε ψέματα επειδή κάτι μας λείπει στις ακαδημίες. Τι άλλο θέλετε να σας δείξω; Κάποιο νούμερο για εθνική εμφάνιση; Έχετε;

ρaaa βρε παιδιά τώρα χρειάζεται κανείς έναν ψύλλο στα αυτιά να τον ξυπνήσει; ακούστε μια ιστορία που σας λέει περισσότερα από όλα αυτά τα νούμερα κι όλους αυτούς τους τίτλους... όταν ήμουν στις Σέρρες ακόμη μικρός, πριν καν ξεκινήσουν τα κινητά, οι γονείς ενός φίλου μου είχαν ένα καφενείο δίπλα στο γήπεδο του Ηράκλειτου. Κάθε Κυριακή εκεί καθότανε τρεις τέσσερις παλιοί της ομάδας κι ένας γεροντάκος, ο Κωστάκης, που είχε βγάλει τρία παιδιά του σέντερ μπακ και είχε δώσει λόγο στη γυναίκα του πως "αυτοί οι τύποι θα φύγουν από το χωριό σαν πρωταθλητές". Την επόμενη εικοσιπενταετία τι έγινε; οι τρεις έφυγαν για την Αθήνα, έπαιξαν τρεις χρονιές στην Α2 κι ύστερα γύρισαν σπίτι τους σαν ξεσκονισμένα έπιπλα. Ο τέταρτος; αυτός έκανε τον ντεμπούτο του στα 32 του στην Πρέμιερ Λιγκ, φορώντας τη φανέλα της ομάδας που τον ανάθρεψε στις ακαδημίες — κι ακόμα σήμερα κάνει τάχα ποιος ξέρει τίποτα; τι σχέση έχει αυτό με τον Φάνταιγκεν; κάθε φορά που βλέπουμε ένα ξένο όνομα να γίνεται hashtag σα ν' ανακαλύψαμε το θερμό νερό, ξεχνάμε πως εκείνοι οι Ισπανοί δεν φτιάχνουν αποστολές μέσα από αναρτήσεις στο Instagram. Τον Σπένγκελ τον μεγάλωσαν χρόνια εκεί πάνω στη Μπούντεσλιγκα, τον έκαναν αγριμάκι με ρόλους αντιποίησης ακόμα κι όταν τον πήγαιναν να καθίσει στα έδρανα· αυτό δεν είναι tag, είναι φυσικό αποτέλεσμα μιας χώρας που βάζει βάθος στους ρόλους. Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν σέντερ μπακ σα να θέλουμε να βρούμε τον επόμενο αστέρα σε πέντε ημέρες — σα νά 'μασταν στην εποχή που οι γονείς μας περίμεναν πώς και πώς να δουν τον γιο τους να φοράει το εθνικό στη φωτογραφία του σαλονιού. κι όμως, θυμάμαι πριν δυόμιση δεκαετίες όταν η εθνική μας είχε τον μεγάλο Κάκο για λίγους μήνες, όχι επειδή είχε εμφανιστεί τυχαία, αλλά επειδή είχε σκαλώσει για χρόνια στη Λαμία περιμένοντας την ευκαιρία. Εκείνος έκανε δύο εμφανίσεις συνολικά· ο κόσμος όμως τότε δεν φώναζε #ΚάκοΓιαΤονΝάσιο — φώναζε γιατί κατάλαβε πως η εμφάνιση φέρνει τον τίτλο, όχι το ανάποδο. Τώρα στέλνουμε μηνύματα σα μαντείο των Δελφών λέγοντας "πού είναι ο δικός μας;" ενώ εμείς στις ακαδημίες δίνουμε βραβείο στον τελευταίο σκόρερ των προκριματικώνJunior αντί για εκείνον που έκανε τις περισσότερες επαναλήψεις στην άμυνα. Γιατί να μην ψάχνουμε πρώτα το πώς παράγουμε παίκτες κι ύστερα τους δίνουμε τον τίτλο; αλλά εσείς τρέξατε αμέσως σα γκούρτες πίσω από έναν Γερμανό που δεν έχει καν κάνει γκολ στη Μπουντεσλίγκα την περσινή χρονιά; ρaaa βρε Γιουσέφ Μουχάμαντ... Στα χρόνια μου όταν ένας σέντερ μπακ έκανε τρεις σέντες σαν αυτές του Σπένγκελ, τον έλεγαν "ο ντουβάρια", επειδή δήθεν έπιανε την μπάλα σα γουρούνι. Την επομένη εβδομάδα, κανείς δεν του μιλούσε· δύο χρόνια αργότερα, βρήκαν άλλον έναν τυχαίο επειδή κάποιος ειδικός είχε βάλει ένα νούμερο κάπου. Αυτή είναι η παλιά σχολή, παιδιά μου: οι τίτλοι προέρχονται από την εμφάνιση, όχι από τις φήμες. και τέλος — αφήστε τις πλατείες κενές. Αν πραγματικά πιστεύαμε πως χρειαζόμαστε έναν τίτλο σα φωτογραφία εξωφύλλου, τότε πέρσι τον Φεβρουάριο λέγαμε πώς θέλουμε έναν σέντερ μπακ επειδή ο γιος κάποιου δημοσιογράφου έπαιξε μια φορά στη Φούτμπολ Λιγκ Αγγλίας. Αντί αυτού, ας αρχίσουμε από το πώς κάνουμε τους δικούς μας πρωταθλητές· ας τους δούμε να φορούν την εθνική για πρώτη φορά επειδή η ομάδα τους τους έδωσε χρόνο αντί για τζάμπα εμφάνιση στη δεύτερη κατηγορία. Γιατί μόνο τότε μπορούμε να τους πούμε: αυτός είναι ο αποκλεισμός σας. Μέχρι τότε, σιωπή.