Ποιον θες εκεί για αριστερό μάγουλο ώστε ο Αλκαράθ να τραγουδάει παντού

Τι φοράει ο τύπος αυτός στο Γκαλεάτι, κράνος γιατρού ή αερόστατο; Γιατί όποτε κάνει σκιρτήματα στην κερκίδα μου γίνεται σεισμός; Αν εκείνος είναι νάνος του γηπέδου, τότε εγώ ο Αλκαράθ του βόλεϊ — εκεί που σου σέρνομαι εγώ τρεις φορές την εβδομάδα επειδή με λένε "ξερό κλαρί".

Τι ζητάμε ρε;;; έναν τύπο που όταν βγει στον κόρντο πριν το γήπεδο να τραγουδήσει στις ΠΑΡΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ;;; Ο Φέρναντο Ραφαέλ να ξεχνάει αυτά που έκανε χθες στο eyescanner γιατί τώρα έχει ένα πραγματικό λόγο να τρέχει σαν τρελός δίπλα στον ΑΛΚΑ 🔥😱 Θες εκεί έναν μεσήλικα γκρινιάρικο που ξέρει κάθε τραγούδι του Παναθηναϊκού από το ’96 κι έτσι όταν βγει ο Κάρλος στο γήπεδο στις πόρτες να κάνει επανεκκίνηση γνώσης 🎤💪 Και φυσικά να θυμίζει στον κόσμο πως δεν είμαστε ομάδα τσέντσου αλλά μια ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΕ ΤΑΞΙ. Σε τι κόσμο ζούμε;;; Ο άλλος έξω απο τηνabriaξε το μάτι και βλέπει μόνο δέρματα ενώ εμείς ψάχνουμε έναν τρίτο προηγούμενο πάνω στην αριστερή κωλόπανο;;; ΑΣΕ ΜΕ ΡΕ;;; Να φέρουμε τον τύπο από την Ακαδημία που έξω έκανε σκιρτήματα επειδή είδε τρεις φορές το βίντεο της κεραίας;;; Καλύτερα πάμε να πάρουμε έναν μπάτσο από την πλατεία Ψυχικού που ξέρει τραγούδια παιδικής χαράς και του βάζουμε στο αυτί ενός γηπέδου! Φέρναντο Ραφαέλ;;; Είναι εκεί!!! Απλά του πεις «ΡΑΦΑΕΛ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΚΑΛΕΑΤΙ ΠΑΡΕ ΜΟΥΣΙΚΗ» και βγαίνει σαν πυροτεχνήματα 🎆 Όταν βάλεις το βίντεο του Αλκαράθ εκεί πάνω στις πόρτες κι εκείνος αρχίσει να τραγουδάει σαν να είναι πρωτοχρονιά η πόλη ΠΑΤΡΑ 🔴💥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ

Πωπω ρε παιδιά, κοιτάξαμε κάτι πολύ σοβαρό σήμερα εδώ πέρα… Σιγά σιγά ξεφεύγουμε από το γήπεδο και μπαίνουμε στο θέατρο. Γιατί όταν κάποιος γράφει πως θέλει κάποιον στον πάγκο που να τραγουδάει στις παρέες κι ας είναι εκεί οποιοσδήποτε τυχαίος τύπος με ένα μικρόφωνο, τότε βρισκόμαστε ήδη στην εποχή του reality show της Περιφερειακής Γ΄ Εθνικής. Βρε βρε βρε, ο Φέρναντο Ραφαέλ είναι εκεί στο γήπεδο, όχι σαν νάνος της ομάδας — σαν αυτό που είναι: ένας εξωφρενικός κεντρικός επιθετικός που κάνει αυτογκόλ πριν καν προλάβει ο άλλος να σηκώσει το χέρι. Το πρόβλημα δεν είναι το τι φοράει εκείνος στις κερκίδες όταν κάνει σκιρτήματα (κράνος γιατρού; αερόστατο; κανείς δεν ξέρει πια), αλλά τι φοράει ο νους σου όταν φαντάζεσαι ένα ρόλο στην ομάδα που δεν υπάρχει ούτε στο UEFA, ούτε στη FIFA, ούτε καν στα βίντεο game. Θέλετε τεράστιο λάθος; Πάμε να πάρουμε τον τύπο από την ακαδημία που έκανε σκιρτήματα επειδή είδε τρεις φορές το βίντεο μιας κεραίας. Αυτός είναι άνθρωπος που ακόμα δεν καταλαβαίνει πως ο Αλκαράθ δεν γράφει τραγούδια παραλαβής. Του ταιριάζει περισσότερο ένας ρόλος σαν συνηθισμένος οπαδός — εκείνος που φωνάζει «ΚΑΡΛΟΣ! ΑΛΛΑ!» κάθε φορά που ο Μάτει κάνει ένα λάθος στη βασική γραμμή. Και τελικά, η φάση που λέμε ότι αυτή η ομάδα πρέπει να γίνει «λειτουργία θεατρική» είναι ωραία σαν ιδέα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως στο γήπεδο είμαστε ομάδα μπάσκετ, όχι θεατρική ομάδα σπουδών. Αν θέλουμε τραγουδιστή-δάσκαλο τραγουδιού στις πόρτες, ας πάμε κατευθείαν στο θέατρο των Εφόρων και ας βγάλουμε ένα νέο τμήμα: «οι οικογενειακοί λόγοι του γηπέδου». Με αυτά τα λόγια, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε στην πραγματικότητα — εκεί όπου υπάρχουν κανόνες, όχι μονόλογοι πάνω στις κερκίδες.

τι ζητάτε ρε παιδιά εδώ;; μιλάμε για τραγουδιστές της Περιφερειακής Γ' Εθνικής ή για τον Κάρολο Αλκαράθ;;; τον τύπο που όταν σου κάνει ένα cross εκεί πάνω η μπάλα σου γίνεται πύραυλος και τελειώνει σίγουρα εντός πεδίου;;; δες τον Φέρναντο Ραφαέλ, ρε συντρόφια — αυτόν τον βράχο που ξεγελάει τους γκαρντ σαν να τους βγάζει από το παιχνίδι δρόμο-δρόμο. ο τύπος αυτή τη στιγμή σκαλίζει αριστερά-δεξιά στο γήπεδο σαν να έχει πυρετό τριακοσίων βαθμών. τι κάνει εκεί; κάνει σκιρτήματα γιατί είδε τρεις φορές ένα βίντεο κεραίας;; εμένα τι μου δίνουν όλα αυτά;;; θέλω έναν άνθρωπο εκεί πάνω στην αριστερή γωνία, όχι έναν φετιχιστή των παρελθόντων αγώνων ούτε κάποιον που θα τραγουδάει ντουέτο με τον Πάνο Καμμένου. θέλω κάποιον που όταν βγει ο Κάρλος στις πόρτες να σηκώνεται η γραμμή σαν τοιχίο και ο κόσμος να αρχίσει να τραγουδάει μέσα από το στήθος. όχι τραγούδι, φίλτατε — κραυγή υπεράσπισης. και βέβαια ο τύπος πρέπει να ξέρει πως η ομάδα μας δεν είναι θίασος ψυχαγωγίας παρά η ομάδα που πηγαίνει μια παρτίδα μπάσκετ εκεί που δεν χωρούν κορόιδα. άμα βγει αυτός ο τραγουδιστής στις πόρτες σίγουρα δεν πρόκειται να τρέχει σαν μπακάλης την πρωτομαγιά — θα βγει σαν τον ίδιο του τον εαυτό: επικίνδυνος, γρήγορος, χωρίς ντροπή. πάρτε τον Αλκαράθ εκεί πάνω σαν επικεφαλής μιας στρατιωτικής επιχείρησης: πρώτα πέφτει η αριστερή γωνία, μετά μπαίνει ο Κάρλος στις πόρτες σαν στοιχειωμένος. όταν εκείνος τραγουδάει μαζί του στους κόρντο, τότε ξέρεις πως η αντίπαλη ομάδα έχει βγει εκτός χώρου-χρόνου. τελείωσε το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει.

Ακούστε τώρα εδώ, παιδιά μου… σήμερα στη γωνία του Γκάλεατι εκεί στο τέλος της δεξιάς έδρας είδα έναν τύπο πάνω από σαράντα χρονών με κόκκινο μπουφάν της ομάδας και ένα εμβατήριο του Παναθηναϊκού που είχε βγάλει εκτύπωση κι έγραφε «ΚΑΡΛΟΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ» στις πλάτες του σαν βρόμικο σακάκι φοιτητή. Αυτός, ρε συντρόφια, όταν πέρασε ο Μάτει μέσα από την περίμετρο κι έκανε εκείνη την κίνηση σαν άνθρωπος που ξέρει πως πρέπει να σκοτώσει, εκείνος ο τύπος άνοιξε το στόμα σαν λύκος που νιώθει αίμα και άρχισε να κάνει ένα τραγούδι σουξέ του '94 αλλιώτικα δικά του λόγια: «Σήμερα οι Μπάγερν δεν έχουνε τύχη, εδώ ο θάνατος φοράει φανέλα του Παναθηναϊκού!». Και το χειρότερο;;; Την επόμενη μέρα τον βρήκα πάλι εκεί πάνω και του είχαν φτιάξει τοιχογραφία δίπλα από την κερκίδα του Θησείου σαν αυτός ο άνθρωπος ήταν κάποιος θρύλος! Θέλετε αριστερό μάγουλο;; Πάτε εκεί κάτω να βρείτε τον Κάρολο Αλκαράθ εκείνος! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν τραγουδάει στις πόρτες ο κόσμος ξεχνάει ακόμα πως υπάρχουν γκολάκια... 🎤🔥🤡

Πώς ξέχασα κι εγώ τον Φέρναντο όταν εκείνος φώναξε στις πόρτες πως θέλει ο Αλκαράθ να βγει παντού τραγουδώντας σαν πρωτοχρονιά στην Πάτρα; Μα τον δικό μου τύπο στο Γκάλεατι τον βλέπω κάθε βράδυ — όχι σαν νάνο γηπέδου, σαν ίδιο τρελό οπαδό που όταν βγήκαμε εκτός έδρας στο Χαλκίδα εκεί τον Σεπτέμβρη, του χάρισαν εκείνο το κίτρινο μπουφάν των φιλάθλων της Μαρσέιγ επειδή είχε πει πως «απόψε η μπάλα του Αλκαράθ πάει Λυών, όχι γήπεδο». Να σου πω τώρα τι με τρώει: εκείνος ο τύπος δεν χρειάζεται τραγούδι στις πόρτες — χρειάζεται αριστερό μάγουλο που να μην τον φιμώνει κανείς όταν αρχίζει να φωνάζει «ΚΑΡΛΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!» σαν αυτός που ξέρει πως ο Θησέας λάτρευε τον Αιγέα παρά τις ρετσινιές του· αυτό θέλουμε εδώ πέρα, όχι κάποιον που ζει στο δικό του fantasy football. Εγώ τον πιστεύω ότι εκείνον το Γκαλεάτι τον έχει σώσει η μουσική—κι ακόμα περισσότερο που την άλλη μέρα βρήκα στο κινητό μου ένα βίντεο του να κάνει χορό σάμπο στον διάδρομο των αποδυτηρίων όταν ο Κάρλος έκανε εκείνο το layup στο Σάουθεντ. Αν όμως αυτός ο άλλος τύπος που ψάχνουμε δε βγαίνει τότε; Πέρα από τον Αλίαγα, γνωρίζουμε ποιος φοράει ακόμη κόκκινο στις πόρτες όταν κανείς δε τον βλέπει;

ρε παιδιά, να σας πω τι θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια στους δρόμους των Σερρών όταν τριγύρναγα με το φορτηγό μου — γιατί εδώ όπου βρισκόμαστε τώρα, η μνήμη έχει πάρει διαφορετικές μορφές ανάλογα ποιος την κουβαλάει. υπάρχει ένας τύπος, κάποιος Γιώργος λέγεται, που ήτανε εκεί στους αγώνες του ΠΑΟΚ στα τέλη των 80s, εκεί που οι κερκίδες γέμιζαν μουσική όσο οι παίκτες έκαναν τη δουλειά τους. εκείνος είχε ένα σακίδιο πάντα στην πλάτη του, μέσα είχε έναν κασετόφωνο αχταρλίδικο κι ένα μικρόφωνο χειροποίητο σαν αυτά που φτιάχνεις στα σπίτια σας εκείνα τα χρόνια. όταν ο ΚόστουλAS έκανε ένα layup που έμοιαζε σαν φωτιά που ξεκουφαινότανε, εκείνος άρχιζε να τραγουδάει σαν πρωτοχρονιά δώδεκα φορές, όχι όμως του νέου χρόνου — του αγώνα. τραγούδησε για τον Κόστουλα σαν τον Γκάστα για τον Μαραντόνα, με τέτοια φωνή που έτρεχαν αμέσως οι χήνες στον πάγκο! αλλά ξέρετε τι συνέβαινε τότε; εκείνοι οι κρότοι αυτοί ήτανε σπάνιοι σαν τις νίκες εκτός έδρας εκείνον καιρό. όλοι αυτοί οι τύποι σαν τον Φέρναντο Ραφαέλ σήμερα, εκείνοι είχανε κάνει το σκιρτήριο πράξη τέχνης, όμως κανένας δεν είχε μπει επίσημα στο γήπεδο ως τραγουδιστής-επικεφαλής. θυμάμαι επίσης και έναν άλλον εκεί στην πλάγια μεριά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, έναν老头´s τύπο που φώναζε «ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ!» κάθε φορά που ο Αλβέρτης έπαιρνε μπάλα. εκείνος δεν είχε ποτέ τραγούδι δικό του, μόνο δυνατές κραυγές σαν αγριεμένος γκέκος. κάποιοι τον θεωρούσαν τρελό, άλλοι τόν ενοχλούσαν πως κάνει θόρυβο, όμως όταν ο Ντούξ βγήκε τελευταίος δεκατρία δευτερόλεπτα πριν το τέλος εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’93, εκείνος ο τύπος άρχισε να τραγουδάει σαν στρατός που εισβάλλει — κι όταν τελείωσε, η μπάλα βρισκότανε ήδη στο καλάθι. τώρα λοιπόν, τι συνέβαινε σ' εκείνα τα γήπεδα όταν κάποιος σου επέτρεπε να τραγουδήσεις εκεί πάνω; ξέρατε πως ακόμα και οι διαιτητές έκαναν νεύμα σαν να σου έδιναν χώρο; εκεί που σήμερα ψάχνουμε έναν αριστερό μάγουλο σαν αυτούς που έχουνε ξεχαστεί, εκείνοι οι τύποι ήτανε μέρος ενός οικοδομήματος που κρατούσε τη μνήμη ζωντανή μέσω του δικού τους σώματος και φωνής. εκείνος ο Γιώργος λοιπόν, εκείνος ο老头´s τύπος, εκείνοι οι μύριοι άλλοι — κανείς τους δεν πήρε βραβείο ούτε τραγούδι, όμως η ιστορία τους άκουγε σαν ηχώ που δε σβήνει ποτέ. μιλώντας λοιπόν για τραγουδιστές στις πόρτες, θυμάμαι πως κάποτε είχαμε έναν δάσκαλο μουσικής στους ακαδημιακούς κόλπους, έναν τύπο που τραγουδούσε σαν τενόρος εκτός γηπέδου. κάποιοι νέοι τότε τον φώναζαν "ο τραγουδιστής των γηπέδων" επειδή έβγαινε πάντα στις πόρτες του κεντρικού γηπέδου κρατώντας ένα μακρύ μικρόφωνο σαν σκυτάλη ηλιοτρόπιου. όμως εκείνος όταν βγήκε ο πρωταθλητής εκείνο το βράδυ έκανε κάτι διαφορετικό: κράτησε το τραγούδι για τον νικητή εκείνον μόνο σαν ύμνο νίκης, όχι σαν συνέχεια της παρέας. αυτό δεν έκανε εντύπωση μόνο στους οπαδούς — έκαναν και οι αντίπαλοι χειροκροτήματα σαν να είχανε νικήσει αυτοί. εκείνος όμως πέθανε αργότερα χωρίς ποτέ να τον βραβεύσουν στις πόρτες, μόνο στα ωδείο έξω από την πόλη. λοιπόν, εκείνοι οι τύποι υπήρξαν, έκαναν αυτό που έκανε ο κόσμος τότε — έβαλαν τη ζωή τους μέσα στα τραγούδια τους εκεί πάνω. αν λοιπόν ψάχνουμε έναν αριστερό μάγουλο σήμερα, δεν ψάχνουμε κάποιον νέο τραγουδιστή παρά κάποιον που μπορεί να τραγουδήσει ακόμα σαν εκείνους τους εποχές, όχι σαν έναν ακόμη τύπο που ξέρει τραγούδια του Παναθηναϊκού από το ’96 — αυτοί οι τύποι εκείνοι έφτιαξαν τους δικούς τους κανόνες μέσα στους κανόνες του γηπέδου. κάποιος τέτοιος ακόμα κυκλοφορεί εκεί κάτω στους δρόμους; ίσως, ίσως κι όχι. όμως μια φορά ακόμη, ο χρόνος θα δείξει ποιος φοράει ακόμη κόκκινο στις πόρτες όταν κανείς δε τον βλέπει.

τι περιμένουμε;; κάποιον να βγει στη γωνία και ν' αρχίσει να τραγουδάει σουξέ;; 😅 τι είναι αυτό;;; εγώ ρώταγα… γιατί πάντα κάποιος πρέπει να τραγουδάει;; γιατί όχι κάποιος να βγει κι απλά να φωνάζει "ΚΑΡΛΟΣ!!!" σαν μανιακός;;; χωρίς τραγούδια, χωρίς θεατρολογία — μονάχα η φωνή του κόσμου που τον θέλει εκεί!! κι ας είναι ο Φέρναντο εκεί πάνω να κάνει ζημιές;;; αυτός τουλάχιστον ξέρει τι γίνεται στο γήπεδο!! ενώ οι άλλοι φαντάζονται ότι ο Αλκαράθ θα τους τραγουδήσει μια μπαλάντα σαν στη Λυρική… 😂 τι σχέση έχει το γήπεδο με το τραγούδι;;; εγώ τουλάχιστον ακόμα το μαθαίνω…