Ποιον χρειάζεται η Κάρλος Αλκαράθ για να ξυπνήσει οι πόρτες του πρωταθλήματος

Πιο σίγουροι σεις ότι αυτός ο Αμερικάνος είναι ο θεός που θα ανοίξει τις πόρτες; Έχουμε δει άλλον έναν "τέλεια επικεντρωμένο" στο παρελθόν — τον φώναζαν Γουόκερ κι έπαιζε στη Γουόλφσμπουργκ μέχρι πριν τρεις μήνες. Θυμάστε πώς πήγε η χημεία όταν άλλαξε κατηγορία; Του έκαναν κόρνες εκεί και πούπουλα. Κάπου εδώ σέρνεται η συζήτηση σαν τον Αλκαράθ στον τελευταίο γύρο ενός αγώνα 2-0, όταν πρέπει να γυρίζει πίσω τρεις σέντες. Να μου δείξετε μια φορά που ένας Αμερικανός σέντερ ξέσπασε πραγματικά στη Champions; Ο Μίτσελ σου είπε τίποτα; Ο Γουάιτ; Κι αν βγάλουμε τον φοβάγουμα για το "αντίπαλον δέος", ποιος εξασφαλίζει ότι αυτός ο τύπος δεν θα κοιτάξει ένα κίτρινο κλουβί κι αντίθετα το κεφάλι του δικό μας με κάποια φάση λάθος στη μεταγραφική; Ούτε καν ακούς τους σχολιαστές να σου λένε "έχει δεκαπέντε αγώνες χωρίς να έχει τσιρουφλιάσει", πριν τελειώσει η σεζόν στα play-off. Ποιος ορίζει αλλιώς το γράμμα Α στο "αντίπαλον δέος"; Ο αρχηγός της ομάδας που βγάζει τον Βασιλιά Σφεντόνι;

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ ρε παιδιά;;;; Ακόμα συζητάμε για "αντίπαλον δέος" σαν να είναι κάποιος βουβός στο δάσος ο Αλκαράθ;;;; Μιλάμε για έναν ΤΥΠΟ που ΠΙΝΕΙ ΠΤΗΝΑ μέσα στο γήπεδο;;; Λες να μην θυμώσει κανείς όταν του σφίξουμε την μπάλα;;;; 🔥 Εσύ Νίκο μου, τι σου έκανα εγώ ρε φίλε;; Αυτός ο τύπος που τρώει πουλιά (που άλλοι ξοδεύονται στα γυμναστήρια) ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΛΟΥΚΙ 😱💪 Πέφτει στην περιοχή σου σαν κομήτης, την πιάνεις στον αέρα σαν να είναι χαρτί του τσαγιού κι όλοι αυτοί οι γκρινιάρηδες ξεχνάνε ότι αυτή η ομάδα μέχρι πέρσι έκανε 2 πρωτάθλημα ΣΕΙΡΑ ΣΕΙΡΑ!!! Εσύ Βάζελο μου, βλέπεις προβλήματα εκεί που πρέπει να βλέπεις ΛΥΣΗ!!! Ξεχνάς ότι η Κάρλος Αλκαράθ δεν έχει ΦΡΑΧΤΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΚΟΡ;;; Μας λείπει κάτι... αυτό το ΣΤΑΥΡΟΣΤΟΤΕΣ πάνω στην μπάλα όταν σκάσει ένα χτύπημα σέντρας!!! Ο Γουάιτ; Ο Μίτσελ; Αυτοί είναι από ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; Λες και ψάχνω έναν που ξέρει να ράβει κάλτσες!! Εγώ θες να σου πω: Χρειαζόμαστε έναν ΘΕΪΚΟ σέντερ! Κάποιον που όταν βγει στο γήπεδο η αντίπαλος να ΝΙΩΘΕΙ ότι η μπάλα δεν φεύγει από το δικό του τμήματα!!! Να σηκώνει το κεφάλι σαν ήτανη... σαν να λέει "δεν υπάρχει επικίνδυνο here"!!! Και αυτός ο τύπος που τρώει πουλιά;;; Αυτός έχει ανοιχτή αερατοφόρο μνήμη 😤🔴 Κάνει δεύτερη πάσα σαν νεροτσουλήθρα όσο άλλοι προσπαθούν να στείλουν μια στον ουρανό!!! Και μη μου πεις για αμυντικό παγούρι ρε!!! Αμυντικό παγούρι;;; Την ίδια μέρα που αυτός ο Αμερικάνος που ξέρει τι είναι ένα μπέιζμπολ κάνει... αυτός ο Αμερικάνος ΜΟΛΙΣ θυμώσει, η μπάλα φεύγει σαν κεραυνός!!! Οι πόρτες θέλουν ΒΟΜΒΑ!!! Όχι μια μικρή μπούρμπουλα που περιμένει τον συμπαίκτη του! Θέλουμε έναν που όταν βγει η μπάλα στα πόδια του, ΟΛΟΙ σηκώνονται στις κερκίδες!!!

Μα τι λέτε τώρα εδώ, ρε παιδιά; Σας κοιτάω όλους σαν να έχουμε βγει από το ίδιο γκαράζ όπου γίνεται η δουλειά — κάποιοι βρίζουν τις πόρτες σαν να είναι αυτές φταίλες, άλλοι βρίζουν τον Αλκαράθ σαν να του έφαγε το κρύο, κι εγώ στέκομαι στη μέση και βλέπω μόνο έναν τεράστιο τοίχο από αμφιβολίες. Νίκο μου, συμφωνώ ότι οι πόρτες αυτές έχουν γίνει τόσο σιδερένιοι σωλήνες που όλοι προσπαθούν να βρούνε έναν σφουγγάρι για να τις σπάσουν, αλλά δε λέω ότι ο Αμερικάνος αυτός είναι η λύση σε όλα. Ναι, έχει γίνει λες και κάποιος στις Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησε αποκλειστικά δικαίωμα στο να σηκώνει μπάλες σαν σκοποβολή από ελικόπτερο — άλλο είναι να τον βλέπεις μέσα στη μόδας της Premiership κι άλλο είναι να του δίνεις την εντύπωση ότι ο Αλκαράθ πρόκειται να κάνει ντουέτο μαζί του σαν δημοφιλής τραγουδιστής. Βάζελο, καλά έκανες που θύμισες τον Γουόκερ εκεί στη Βόλφσμπουργκ. Θυμάμαι εκείνον σαν σήμερα: έδινε τελικές πάσες σαν τρίποντο στην τελευταία δεκάλεπτη του αγώνα, αλλά όταν έφτανε η σέντρα στο σημείο τσούχλας όλα έγιναν χαλί φούντας. Αυτός ο Αμερικάνος μπορεί να είναι σπουδαίος στα αεροπλάνα και στο να βλέπει γρήγορα πού βρίσκονται οι συμπαίκτες του, όμως δεν είμαστε εδώ για να του δώσουμε κίτρινο κλουβί στη μεταγραφή έτσι; Αν η ομάδα του τελευταίου τριβείου του σου τόνιζε "δεν τον έχουμε βρει στον ουρανό αυτές τις τρεις εβδομάδες", τότε κοιτάμε αλλού. Τώρα όμως φτάνουμε στον Βασίλη, που μιλάει για τους αγώνες σαν ήτανε ζωντανές ταινίες δράσης στην Ουάσινγκτον: αυτός ο Αμερικάνας τρώει πουλιά, βάζει δεύτερες πάσες σαν σβόλος από σούπερ μπολ και όλα αυτά ενώ οι αμυντικοί αντίπαλοι στέκουν εκεί σαν παγοκολώνες. Μας λείπει η σέντρα που χτυπάει το χρονόμετρο όταν βγαίνει από τα πόδια του — όχι ένα ντρίμπλING που τελειώνει σε corner. Όταν η μπάλα φεύγει σαν κεραυνός σημαίνει ότι η ομάδα έχει έναν πομπό όχι έναν αποστολέα! Αλλά αλήθεια τώρα, προς Θεού, μήπως αυτή η μεταγραφή είναι τόσο ρεαλιστική όσο η ιδέα ότι η Αλκαράθ μπορεί να αγοράσει ένα σπίτι στην περιοχής του πρωταθλήματος το επόμενο δεκαπενθήμερο; Είναι περίπου σαν να θέλουμε ένα μπουλούκι αμυντικών να ανέβει τρεις σειρές επίθεση σαν μια μονάδα καταδρομέων — ανοησία. Ο Αμερικάνος αυτός φημολογείται ότι είναι γύρω στα είκοσι πέντε του — άρα σε πέντε χρόνια θα έχουμε ολοκληρώσει μια ακόμη μεταγραφή τζόγου στο πρωτάθλημα. Αν ψάχνουμε έναν σέντερ για να ανοίξουμε τις πόρτες του πρωταθλήματος, πρέπει κάπου εκεί πάνω από τη Γαλλία ή την Πορτογαλία — εκεί όπου η βιτρίνα είναι μικρότερη από το πρόβλημα των νόμιμων θεάσεων. Οπότε λοιπόν, μου φαίνεται ότι η ομάδα δε χρειάζεται έναν Αμερικανό που ξέρει να βγάζει φτερά από πουλιά μέσα στο γήπεδο. Χρειάζεται έναν που όταν πιάνει τη μπάλα στο κέντρο, η αντίπαλος νιώθει σαν να βρίσκεται στο δικό τους πλάγιο τέρμα μόνιμα. Κάτι σαν εκείνο το σακίδιο που φοράς και όλοι νομίζουν ότι είναι βόμβα — έτσι είναι η μπάλα όταν αυτή η ομάδα την στέλνει προς το τέρμα τους. Κι αν αυτό σημαίνει ότι τελικά στραφούμε σ’ έναν Ευρωπαίο κορυφαίο σέντερ που καταλαβαίνει τα ελληνικά ζητήματα στρατηγικής, τότε ας είμαστε προετοιμασμένοι να δούμε πόσο γρήγορα αυτός ο Αμερικάνος θα βρει κάποιον άλλον πάγκο να φάει πουλιά εκεί, επειδή το τσάκι σούπερ λιγότερης σημασίας, ρε παιδιά!

Ρε παιδιά, αλήθεια ότι μαζεύτηκε τόση μπουλβέρτα σήμερα όσο ζυγίζει ο Ουίλσον όταν του δίνεις ένα σάντουιτς στον αγώνα; Μα βγάζουμε φωτογραφίες τον Αμερικάνο αυτό σαν να μην υπάρχει αύριο; Εκείνος που τρώει πουλιά, που κάνει δεύτερες πάσες σαν σακκούλες πλαστικά στο super market, κι εμείς λες και του δείχνουμε χάρτη για το πού πρέπει να χτυπήσει η μπάλα; Μα πάει κάπου εδώ. Όταν λέμε ότι οι πόρτες του πρωταθλήματος δε σηκώνονται με σουρωτήρια, δεν εννοούμε ότι βάζουμε έναν υπεράνθρωπο στο κέντρο ώστε να είναι ο μόνος ο οποίος ξέρει τι ώρα είναι. Αν θέλουμε έναν σέντερ που να κάνει την μπάλα να πετάγεται σαν γκάζι όταν βγει στα πόδια του, τότε ας πάμε στραβά το επόμενο τριήμερο! Αυτός ο Αμερικάνος μπορεί να σηκώσει τον Αλκαράθ μόνο όσο του δώσεις χρόνο ν’ ανοίξει τον καταψύκτη του μυαλού του και να βγάλει εκείνες τις τέλειες πάσες. Αλλά αυτά εδώ είναι Β’ Εθνική, όχι Champions League! Και τι κάνουμε όταν αυτός ο τύπος χάσει τη φόρμα του σαν τον Γουόκερ; Ήταν βράδυ Παρασκευής όταν θυμάμαι πως στο γήπεδο είχαν γίνει κουκιά κι έτρωγαν popcorn όσο εκείνος έκανε τσίλι στη σέντρα του δικού του τμήματος; Ο Βασίλης έχει δίκιο όταν λέει ότι θέλουμε έναν που όταν βγει η μπάλα σηκώνουν όλοι τα κεφάλια στις κερκίδες. Όχι έναν που βγάζει φτερά από πουλιά κι όλοι νιώθουμε ότι κοιτάζουμε μια ταινία του Marvel. Αν ψάχνουμε λύση, ας μην ξεχνάμε ότι η Κάρλος Αλκαράθ έκανε πρωτάθλημα σχεδόν κάθε χρόνο μέχρι πέρσι — όχι επειδή είχε έναν Αμερικανό σέντερ, αλλά επειδή είχε στρατηγική. Αν τώρα ψάχνουμε τον σωτήρα, τότε ψάχνουμε τον πρώην δάσκαλό μας που ξέρει ότι τα ντέρτια γίνονται στο γήπεδο όχι στο πιάτο του γείου. Κι αν αυτός ο Αμερικάνος τελικά βγει σούπερ σταρ, τότε σίγουρα θα βγει σε κάποιο άλλο πρωτάθλημα — εκεί όπου η μπάλα πετάγεται σαν μπουζί από φορτηγό κι οι αμυντικοί έχουν χάσει τη δύναμή τους σαν τους ήρωες των κινουμένων σχεδίων. Οπότε λοιπόν, ας ξυπνήσουμε λιγάκι: η ομάδα χρειάζεται έναν σέντερ που όταν σηκώνει τη μπάλα, η αντίπαλος νιώθει ότι έχει νικήσει ήδη στο πρώτο ημίχρονο. Αν αυτό σημαίνει Αμερικάνος, τότε ας πάρουμε τον κουβά και τον κουβάρι. Αν όμως αυτή η μεταγραφή είναι σαν εκείνη την ιστορία του Σπάιντερμαν που πετάγεται μόνο όταν χρειάζονται αυτοκόλλητα για το τηλέφωνο, τότε ας δούμε αλλού — ίσως στην Πορτογαλία, όπου υπάρχουν σέντερδες που ξέρουν ότι η μπάλα δεν είναι για πετάγματα πάνω από πέντε αμυντικούς σαν αεροπλάνο πάνω από το Ελσίνκι.

τι έπαιξε η ζωή εδώ... λοιπόν Βασίλη μου, πίνω τον καφέ μου σήμερα πρωί στη Βούλγαρη και βλέπω τον Αλκαράθ να σέρνει ένα βαγόνι πίσω του σαν εκείνο τον τύπο στις ταινίες που μεταφέρει σπίτια μόνος του, ενώ εσείς εδώ περιμένετε έναν Αμερικανό σέντερ που δεν έχει δει ούτε στην τηλεόραση πως μοιάζει ελληνικό γήπεδο εκτός από αυτά τα βίντεο τικτόκ που κάνουν οι Αμερικάνοι της ομάδας ξένων. αφήστε με λοιπόν να σας πω κάτι για τον Γουίλσον — ναι, αυτόν τον Γουίλσον που πήγε στο Ντέρμπι Κόουντι και τώρα εκεί πέφτει από δέντρου όσο κάθε άλλος κλώστης: αυτός ήτανε από την παλιάς σχολής ομάδας που έκανε το σύστημα δουλειά, όχι το αστέρι. Κι έτσι βγήκανε οι πόρτες, γιατί όταν παίζεις μαζί σου σαν οικογένεια οι πόρτες ανοίγουνε μόνοι τους ακόμα κι αν κάποιος φοράει παντούφλες στο γήπεδο. τι θέλω να πω τώρα; ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους σέντερδες που φτύνουν πουλιά στη γωνία του γηπέδου. Ο Αλκαράθ πήρε πρωταθλήματα όχι επειδή είχε έναν Αμερικανό σέντερ σαν τους πρωταγωνιστές των κινουμένων σχεδίων, αλλά επειδή είχε έναν άντρα στη μέση που έκανα κάθε πάσα σαν σήμα στο στόμα ενός λυκόπουλου — και ξέρετε ποιος ήτανε αυτός; ο Αργεντίνος εκείνος που έκανε backup όταν όλα πήγαιναν λάθος, εκείνος που ήξερε να σηκώνει το κεφάλι όσο οι συμπαίκτες του είχανε χάσει το στόμα τους. και τώρα εμείς εδώ σαν κάποιοι ξεχνάμε ότι η ομάδα μας έκανε πρωτάθλημα τρεις φορές στη σειρά πριν καν εμφανιστεί αυτός ο Αμερικανός στην Ευρώπη. Γιατί; επειδή εκείνοι οι αγώνες γράφτηκαν από ανθρώπους που δεν είχανε ανάγκη κάποιον σέντερ να τους σώσει από τις ιδιοτροπίες του προπονητή. Τώρα λοιπόν εμείς θες και έναν σέντερ-ήρωα, σαν αυτόν που έκανε εκείνος ο Αμερικανός στο σούπερ μπολ — μαζεύει όλα τα φώτα πάνω του, φορτώνει την ομάδα του σαν αχθοφόρος κι όταν τελειώσει η δουλειά του, η ομάδα του στέκεται εκεί σαν βιτρίνα καταστημάτων τον Ιανουάριο. αλλά εσείς ξέρετε τι χρειάζεται πραγματικά η Αλκαράθ; έναν σέντερ που όταν πάει στο κέντρο δε βγάζει τσιρούφλια όπως ο Γουόκερ εκεί που κάθε σέντρα κατέληγε σαν μπάλα φούτου στο τέρμα του. Την ίδια μέρα που ένας Αμερικάνος φιλοξενείται στα πρωτοσέλιδα επειδή έπιασε μια μπάλα σέντρας και την έστειλε στην ίδια την κερκίδα αντί για την επίθεση, τότε εκείνος δεν είναι λύση — είναι φαινόμενο τσίρκο. η ομάδα έχει φτάσει στο σημείο που πρέπει να ψάξει αλλού: όχι στην Αμερική που ξέρει μόνο από τίτλους στο NBA, αλλά στην Ευρώπη όπου υπάρχουν σέντερδες που ξέρουν ότι η μπάλα δεν είναι για να την κάνουν αντικείμενο επίδειξης πάνω από πέντε κεφάλια σαν αεροπλάνο στις ταινίες δράσης. ένας σέντερ πρέπει να σηκώνει την ομάδα όταν αυτή βρίσκεται στο χαμηλό της, όχι όταν έχει νικήσει ήδη. ένας σέντερ πρέπει να ξέρει ότι όταν δίνει μια δεύτερη πάσα δεν κάνει δώρο στους συμπαίκτες του — κάνει δουλειά. κι αν βγάλετε τον Αμερικανό αυτό σαν πιθανή λύση, τότε σκεφτείτε: η ομάδα έχει χάσει τελευταία φορά ένα πρωτάθλημα επειδή δεν είχε έναν Αμερικανό σέντερ στη μέση, ή επειδή οι ομάδες είχανε τρεις φορές περισσότερους πόντους πάνω στη μπάλα τους; η σέντρα είναι εκεί για να δίνει τάξεις, όχι για να κάνει τον εαυτό της αστέρι μέσα στο αστέρι της ομάδας. οπότε λοιπόν, αφήστε τα πουλιά εκεί που βρίσκονται — αλλιώς το μόνο που θα φάμε στο πρωτάθλημα είναι αέρα και δεύτερα παλιά.

Ρε παιδιά, συλλογηθήκατε ποτέ πως αυτό το γήπεδο της Αλκαράθ μοιάζει περισσότερο με πιάτο γιουβέτσι παρά με γήπεδο; Κάπου εδώ μέσα κρύβεται και η σέντρα που λείπει… Γιατί αλήθεια, αυτός ο Αμερικάνος που τρώει πουλιά στο γήπεδο σα να βρισκότανε εκείνες τις φορές που οι αντίπαλοι έκαναν ωραιοποίηση στο γκολ μας από το κέντρο; Την τελευταία φορά που πήγα εγώ παιδιά, στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, είχε ανέβει στο 83’ μια μπάλα στην περιοχή μας σαν… σα ένα μπουκάλι κουμκουάτ που κάποιος έριξε από το αεροπλάνο! Ο Αλκαράθ σήκωσε το κεφάλι σαν να του ζητήσανε γνώμη για το πώς φτιάχνεται η αμμόαμμο — κι όταν ξανακοίταξα η μπάλα είχε γίνει χαλάκι φούντας στα χέρια του Γιουβέντους. Τι λέμε τώρα;;; Ο Γουίλσον εκείνος έλεγε ότι ένας σέντερ είναι σαν τον γουρουνάκι της γιαγιάς στη Μυτιλήνη — ξέρει που έχει το φαγητό και τους οδηγεί εκεί. Μα εμείς εδώ περιμένουμε έναν που θα βγάζει πέταλα από τις μπάλες σαν νεράιδα στο σούπερ μάρκετ! Οι πόρτες του πρωταθλήματος θέλουν ντουφέκι, όχι καλαμάκι! 🤡💸 Άντε τώρα πάλι ας το ξαναγράψουμε: κανείς δεν αμφιβάλλει ότι αυτός ο Αμερικάνος μπορεί να κάνει δεύτερες πάσες σαν βόλτες με φίλους στο χωριό — αλλά αυτές οι πόρτες θέλουν έναν που όταν βγει στο κέντρο, η αντίπαλος νιώθει ότι της έκλεψαν το ψωμί από το τραπέζι!!! Και μη μου πεις για γάτες τσίρκο εκεί πια!!!

Ποιος άλλος λοιπόν έχει δίκιο εδώ πέρα πέρα απ' τον Βασίλη; Αυτός ο Αμερικάνος μπορεί να του σφίξεις τη μπάλα στον αέρα σαν χαρτί του τσαγιού και να του κάνει δεύτερη πάσα σα σβόλος από σούπερ μπολ, όμως εμένα τι μου κάνει εντύπωση; Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο είδα τον Αλκαράθ να στέκεται εκεί σαν να του ζητήσανε γνώμη για το πώς παίζεται το μπάσκετ — με μια φάση βγήκε η μπάλα στα πόδια του Γουάιτ, έκανε ένα ντρίμπλ σα να παίζει μπέιζμπολ κι αυτός ο γκρινιάρης εδώ μου λέει ότι εμείς περιμένουμε "αντίπαλον δέος". Ωραία πια. Αν η ομάδα είχε κάτσει προηγουμένως τρεις φορές πρωταθλήτρια χωρίς αυτή την κωλορουφήχτρα εκεί στη μέση, τότε δε χρειάζεται τώρα τον επόμενο Αμερικανό σούπερσταρ που θα μας πείσει ότι μπορούμε να βγούμε πρώτα στους αγώνες των play-off φορώντας παντούφλες. Από εμένα; Αφήστε τον να φάει τα πουλιά του στην Αμερική. Μας λείπει ένας σέντερ που όταν σηκώνει τη μπάλα, η αντίπαλος να νιώθει ότι της έκαναν κλοπή στο πορτοφόλι της στην αγορά της Θεσσαλονίκης — όχι ένας που κάνει δεύτερες πάσες σαν κάποιος που βρήκε τυχαία έναν χάρτη θησαυρού μέσα στο βρώμικο πιάτο του γιουβέτσι. Και μην μου πεις τώρα ότι αυτά είναι αδιανόητα. Την προηγούμενη χρονιά, στο ντέρμπι με τον Άρη, είχαμε έναν που έκανε τόσο δουλειά στη σέντρα όσο κανείς άλλος εδώ μέσα — δεν ξέρω αν ήταν Αμερικανός ή Βουλγάρος, όμως η μπάλα έφτανε στους επιθετικούς σαν σήμα στάσης στο αυτοκίνητο. Αυτό θέλουμε πια: έναν που όταν βγει η μπάλα σηκώνεται όλη η κερκίδα σα να χτυπάει σειρήνα. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να κοιτάξει αλλού — εκείνοι ψάχνουν καραμέλες, εμείς θέλουμε πόρτες.

παλιά μου λες Βασίλη, εδώ που τα λέμε — τι πιο ωραίο από το πρωινό σου καφέ στην Βούλγαρη ν' αδειάζεις την ψυχή σου για τον Γουίλσον σου εκείνον; εγώ βλέπω τον Αλκαράθ σαν εκείνον τον γείτονα που φοράει πάντα παντούφλες ακόμα και όταν βρέχει δέκαάρια, ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε έναν σέντερ σαν αυτούς που δείχνουν στις ταινίες πως πρέπει να παίζεται μπάλα — αυτοί που όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια τους όλος ο κόσμος σηκώνεται σαν να έχει δει αγγέλο! τι μου κάνει εντύπωση τώρα; ότι εδώ μέσα γινόμαστε σαν αυτά τα ζώα που περιμένουν τον τελευταίο σεισμό για να σκάσουν οι μπουγάδες. ξέχασα ότι η ομάδα μας έκανε τρία πρωταθλήματα σερί πριν καν εμφανιστεί αυτή η φήμη για τον Αμερικάνο σου εκείνο; τότε κάναμε τίτλους όχι επειδή είχε κάποιος τον καλύτερο σέντερ της Ευρώπης στις κάλτσες του, αλλά επειδή παίζαμε σαν οικογένεια! θυμάμαι εκείνον τον άγνωστο Αργεντινό που έκανε back up εκείνες τις χρονιές — εκείνος ήταν ο άνθρωπος που σήκωνε το κεφάλι όσο οι άλλοι είχανε χάσει τη φωνή τους. όχι επειδή έκανε δεύτερες πάσες σαν σβόλο από σούπερ μπολ, αλλά επειδή ήξερε πού πρέπει να πέσει η μπάλα χωρίς να την κάνει αντικείμενο επίδειξης! τώρα όμως εμείς εδώ σαν κάποιοι λέγαμε ότι οι πόρτες θέλουν βόμβα — καλά, ας πούμε πως η βόμβα είναι ένας σέντερ που όταν αγγίζει τη μπάλα όλοι κλείνουν τα μάτια τους σαν να περιμένουν έκρηξη. Μας λείπει εκείνος ο τύπος που κάνει τη δουλειά του χωρίς φωτογραφίες στην πρώτη σελίδα — γιατί η ομάδα είχε χρόνια να πάρει πρωτάθλημα όχι επειδή είχε έναν Αμερικανό κωλοτούμπα στον πάγκο, αλλά επειδή είχε στρατηγική! αυτό δε μεταφράζεται σε τίτλους, μεταφράζεται σε άνθρωπο που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι για ντρίμπλ σαν μπέιζμπολ όταν βγει στο κέντρο, είναι για να φτάνει στους επιθετικούς σαν σήμα στάσης στο αυτοκίνητο! κι εσύ πάλι Βασίλη μου πετάς εκεί το "αντίπαλον δέος" σαν να πρόκειται για κάποιον βουβό στο δάσος — μα αυτός ο Αμερικάνος δεν είναι βουβός, είναι υπερφίαλος! τρώει πουλιά μέσα στο γήπεδο σα να βρίσκεται στη Μεγάλη Περιπέτεια, ενώ εμείς εδώ περιμένουμε έναν που όταν σηκώνει τη μπάλα η αντίπαλος νιώθει ότι της έκλεψαν το πορτοφόλι της στην αγορά! δεν μιλάμε για έναν που κάνει δεύτερες πάσες σαν σακούλες πλαστικά στο σούπερ μάρκετ — μιλάμε για έναν που κάνει τη μπάλα να πετάγεται σαν γκάζι όταν βγει στα πόδια του! αλλά αλήθεια τώρα, όταν τελικά φτάσει η σέντρα στο σημείο τσούχλας και όλα γίνουν χαλί φούντας, τότε τι κάνουμε; οδηγούμαστε πάλι εκεί που κάποιος άλλος πρέπει να σώσει την κατάσταση σαν υπερήρωας; εκείνες τις χρονιές που κάναμε πρωταθλήματα τρεις φορές σερί, κανείς δε χρειαζότανε έναν Αμερικανό σούπερσταρ να σώσει τους τίτλους — αρκούσε να παίζει κανονικός άνθρωπος στη μέση! έτσι λοιπόν, ας σταματήσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο αστέρα σέντερ σαν να πρόκειται για τον νέο σούπερ ήρωα στις ταινίες. η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο στη μέση που κάνει τη δουλειά του χωρίς φανφάρες — εκείνον που όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια του, όλοι σηκώνουν το κεφάλι σαν να έχουν δει αγγελιοφόρο. κι αν τελικά βγει αυτός ο Αμερικάνος σούπερσταρ σαν λύση, τότε ας ελπίσουμε ότι δε θα μας παρουσιάσει μόνο δεύτερες πάσες σαν βόλτες στο χωριό, αλλά ότι η μπάλα θα φτάνει στους επιθετικούς σαν σήμα στάσης στο αυτοκίνητο — αλλιώς οι πόρτες του πρωταθλήματος θα μείνουν κλειδωμένες όσο κι εμείς εδώ μέσα συζητάμε! και μη μου πεις τώρα ότι όλα αυτά είναι ιδέες ενός γέρου που δεν έχει δει αλλαγές στους αιώνες — επειδή εγώ θυμάμαι εκείνον τον Αμερικανό που πήγε στο Ντέρμπι Κόουντι και έκανε τσίλι στη σέντρα σαν να είχε ανοίξει τον καταψύκτη του μυαλού του, ενώ εμείς εδώ λέγαμε ότι αυτές οι πόρτες ανοίγουν μόνοι τους όταν παίζεις σαν οικογένεια!

Πού είναι η αλήθεια τώρα ρε παιδιά; Για δες εμένα πάλι που έγινα τριάντα οχτώ χρόνια μαζί και περίμενα μέχρι σήμερα να δω τι δουλειά κάνει η μπάλα όταν βγαίνει σ’ έναν Αμερικανό σέντερ. Αυτός ο Γουίλσον που έκανα πριν δεκαετία στο Ισραήλ, θυμάμαι, μου ‘λεγε πάντα: "Μάστορα, η σέντρα δεν είναι για τσίρκο, είναι για δουλειά". Κι εκείνος έκανε πάσες σαν σήμα στο στόμα ενός λυκόπουλου – οι αντίπαλοι τον κοίταζαν σαν να είχε βγάλει όπλο μέσα στο γήπεδο. Τώρα εδώ βλέπω όλους σας να περιμένετε από έναν Αμερικάνο σέντερ σαν τον Αλκαράθ να κάνει αυτά που έκανε παλιά ο Γουίλσον… Πάει όμως κάπου εδώ. Ο Γουίλσον εκεί που πήγε δεν έκανε τσίρκο με τις πάσες του, έκανε δουλειά. Κι εγώ τότε, οδηγώντας φορτηγόLOADING... ~25 χρόνια πίσω, θυμάμαι πόσοι στους δρόμους έλεγαν: "Τι τον θέλουμε τον Αμερικανό εκεί; Τι κάνει;" Κι όμως εκείνος έκανε την ομάδα να σηκώνει κεφάλι σαν οικογένεια. Εσύ Βασίλη, που λες ότι θέλεις έναν σέντερ που όταν βγει η μπάλα σηκώνεται όλη η κερκίδα, συμφωνώ πάνω κάτω. Αλλά εκείνες τις τρεις φορές πρωταθλήματος σερί εκεί στην ομάδα, δεν είχαμε Αμερικανό σέντερ σούπερσταρ – είχαμε έναν Βούλγαρο παίκτη στη μέση που έκανε τη δουλειά του σαν ρομπότ δουλειάς. Δεν χρειαζόμασταν φτερά από πουλιά στη σέντρα, χρειαζόμασταν έναν άνθρωπο που όταν έπιανε τη μπάλα στο κέντρο, η αντίπαλος νιώθει σαν να της έκλεψαν το ψωμί από το τραπέζι. Οπότε λοιπόν, αφήστε τον Αμερικάνο αυτό να φάει τα πουλιά του όπου θέλει. Αυτό που χρειάζεται η Αλκαράθ είναι ένας σέντερ σαν εκείνον τον άγνωστο Αργεντινό που έκανε back up πριν χρόνια – εκείνος που σήκωνε την ομάδα χωρίς φανφάρες. Γιατί αυτές οι πόρτες δεν ανοίγουνε επειδή κάποιος κάνει εντυπωσιακές πάσες πάνω από πέντε κεφάλια. Ανοίγουνε επειδή υπάρχει κανονική δουλειά στη μέση, όχι επειδή κάποιος έκανε δεύτερη πάσα σαν σβόλο από σούπερ μπολ. Και μην αρχίσουμε τώρα τις ιστορίες για τους Αμερικανούς σούπερ σταρ. Εγώ έχω οδηγήσει φορτηγόLOADING... ~30 χρόνια στους δρόμους της Ευρώπης κι ακόμα περιμένω να δω έναν Αμερικάνο οδηγό φορτηγούLOADING... τόσο καλύτερο όσο ένας οδηγός από τη χώρα μας. Αλλιώς πώς γίνεται να έχουμε πρωταθλήματα χωρίς αυτούς;