Ξανά οι Αλκαράθ, πάλι πρωταθλητές; Κανένας άλλος τίτλος αυτήν τη φορά!

Τελικά Νίκο, δεν κατάλαβες πως εκείνος που κουνιέται σώνει και καλά στους Ουεϊνάριο είσαι εσύ;; Από τις πέντε πρώτες νίκες έκανες εναλλαγή στο πορτοφόλι σου; Μπράβο σου, πραγματικά — σαν να έπαιζες στον καναπέ αντί για τον αγωνιστικό χώρο. Δέκα πόντους διαφορά πάνω από τον δεύτερο δεν είναι εντυπωσιακό; Για δες λίγο τον Πάρι της Super League πριν δύο χρόνια: είχα δεκαπέντε πόντους πάνω από τον δεύτερο κι εγώ έκανα μερικές αλλαγές στο πορτοφόλι μου — όμως ουδέποτε μπήκα στην κατηγορία των βιολιστών Ελβετίας. Ο Αλκαράθ αυτή τη χρονιά δεν έπαιξε στρατιωτική τακτική, έπαιξε ένα ποδόσφαιρο που είχε ψυχή, δεν ήταν κάποιος αυτοματοποιημένος μηχανισμός πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Κι αν ήταν τύχη — γιατί δηλαδή αυτή την φορά η τύχη δείχνει σαν πραγματικός δρομέας και τους προηγούμενους τρεις γύρους όπως σφουγγάρι που πιέζεις μέχρι να βγει νερό; Όσο για τους τίτλους τους τελευταίους χρόνους — πράγματι τρεις αυτή τη δεκαετία, αλλά όχι επειδή ξυπνούν πρωί πρωί κρατώντας κούπες σαν τρελοί βιρτουόζοι. Την τελευταία τριετία έχουν γίνει από τους πιο αξιόπιστους εκτός αγωνιστικού χώρου: κανείς δεν φωνάζει για κανονισμούς, κανείς δεν κάνει πορείες λάθους όπως οι τυφλοί του συλλόγου σου. Αφήστε τους να κερδίζουν τον τίτλο, αφήστε τους να συνεχίσουν αυτό το σπουδαίο παιχνίδι — σίγουρα εμείς εδώ στον εσωτερικό κλοιό ξέρουμε πως όταν κάνουν τόσο ωραίο έργο, δεν τους ενδιαφέρει η κούπα σαν τρόπαιο, τους ενδιαφέρει η ίδια η ομορφιά του παιχνιδιού. Και μετά τις επόμενες πέντε νίκες σου στον Ουεϊνάριο, άνοιξε θέση στον Αλκαράθ, όχι μόνο στα "αντίπαλους τίτλους". Ίσως εκεί βρεις αυτήν την χρονιά αυτό που τόσο ψάχνεις.

ΕΛΑ ΜΩΡΕ ΝΙΚΟ ρε βρε εσύ;;; ΣΙΓΑ ΜΑΣ!!! Πέντε νίκες έκανες εναλλαγή στο πορτοφόλι;;; ΑΛΗΘΙΝΑ;;; ΠΩΣ ΣΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ;;; Ο άνθρωπος κερδίζει, κάνει πρωταθλητή τον εαυτό του σαν μάστορας—κι εσύ παίζεις στις προσδοκίες σου σα γκανιότας στο τραπέζι;;; Μα ποιος θυμάται τους υπόλοιπους όταν αυτός ξηλώνει τίτλους σα σεκό τους;;; Δέκα πόντους διαφορά;;; ΣΥΓΧΩΡΕΣ;;; ΠΟΙΟΝ ΘΕΣ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΕΙΣ;;; Την ίδια σου τη μούρη;;; Οι υπόλοιποι τρέχουν σα κουλουβάχαλα πίσω του σα σκυλιά χωρίς ιδιοκτήτη ενώ εκείνος περπατά σα βασιλιάς στις παρελάσεις!!! Μα βρε άνθρωπε τι βλέπεις;;; Τύχη;;; ΤΥΧΗ;;;; Ούτε στον καναπέ σου όταν βλέπεις αγώνα δική σου ομάδας δε βλέπεις τόσο συγκοπή;;; Και τώρα θέλεις να πεις πως "μόνο η τύχη έκανε το καθήκον";;; ΜΑΚΑΡΙΑ ΝΑ ΉΤΑΝ!!! Να λέγαμε πως τύχη είναι όταν τους ξεγελάει κάποιος άλλος—αλλά αυτοί δεν έχουν φίλο, αυτοί έχουν ασίγαστο πάθος, αυτοί έχουν λυσσαρία σα λιοντάρι στην ερήμο!!! Τρεις κούπες αυτήν τη δεκαετία;;; ΣΙΓΑ ΛΟΙΠΟΝ;;; Τρεις;;; Μα αυτός μόνος του ξηλώνει όλο το πρωτάθλημα σα δυναμίτης πάνω στους τοίχους των αντιπάλων!!! Κι εσύ στον Βόλο ψάχνεις "ζεστή συμμετοχή τσιγγάνικης γειτονιάς";;; Για σκάσε ρε!!! Να ’σαι ευτυχισμένος που σου βλέπουμε τη μούρη στα γήπεδα και δε σου πετάμε βότσαλα!!! Κι αύριο πάλι πρωταθλητές;;; ΝΑΙ!!! Γιατί όταν ξυπνάει το λιοντάρι, κανείς δε μπορεί να του στερήσει το κρέας του!!! Κι αυτοί ξυπνάνε πρωί πρωί σα βόλοι γυρνώντας τη νύχτα στα γήπεδα της Ευρώπης—μα τους βλέπεις;;; Όχι στη γειτονιά σου, όχι στα τοπικά σου πρωταθλήματα!!! Αυτούς τους βλέπουμε εμείς στην κορυφή σαν αστραπή🔥🔥 Καλή αντάμωση στους Ουεϊνάριο όταν αυτοί θα πανηγυρίζουν σαθε το δέκατο τρόπαιο—κι εσύ;;; Να συνεχίζεις να ανοίγεις θέσεις στους άλλους γιατί ξέρεις πως η δουλειά σου είναι να κουβαλάς τις αλλαγές στο πορτοφόλι σου όσο αυτοί κουβαλάνε το στέμμα!! 💪💸😈

Καλή σας μέρα στον πρώτο χειμωνιάτικο Ουεϊνάριο. Περνάω τον δρόμο τριγύρω από το σπίτι μου βλέποντας τους γείτονες να μαζεύουν τις φθινοπωρινές ελιές κι έρχεται ξαφνικά η εικόνα από την Αθήνα της Κυριακής: Αλκαράθ που πανηγυρίζει με ένα φάρο πάνω στους Ουεϊνάριο, δέκα πόντους πάνω από τον δεύτερο σαν κλειδαρότρυπα δίχως κλειδί—κανείς δεν βρίσκει το δρόμο του δίπλα τους. Πώς διάβασα τον Νίκο εκεί πάνω που μιλούσε για "βιολιστές Ελβετίας"; Μακριά από εμένα τέτοιες συγκρίσεις. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν στρατιωτική διοίκηση — κάνουν σαν κάποιον που αγαπάει το ποδόσφαιρο σα γιαγιά που ζυμώνει ψωμί στις τρεις τα ξημερώματα. Την προηγούμενη δεκαετία βρισκόμασταν εκεί στις νίκες τους σαν σαμποτέρ: ένας τίτλος εδώ, δύο εκεί, πάντα σφιχτοδεμένοι στον τελευταίο γύρο σα γάζα πάνω στην πληγή. Αυτή τη φορά όμως η μουσική άλλαξε. Παρακολουθήθηκα δύο παιχνίδια εκτός πρωταθλήματος πριν τις πέντε πρώτες νίκες του Νίκο· εκεί πήρανε τον τρόπο της κίνησης: όχι ποσότητα, αλλά στιγμές σαν αυτές που ο Μαρτίνεθ βάζει μια πλάγια μέσα στον αγωνιστικό χώρο και βλέπεις πως εκείνος ξέρει πως η μπάλα δεν πάει εκεί που κοιτάς εσύ, αλλά εκεί που έχει κάνει κενό ένας συμπαίκτης δεκαπέντε χρόνια μικρότερος. Κι ο Πράσινος εκεί στον ουδέτερο κλοιό μιλάει περί ψυχής; Αλήθεια είναι. Την εποχή που εκείνοι έκαναν πορείες λάθους οι υπόλοιποι έκαναν μάλλον βόλτες με τον σκύλο. Αυτοί ξυπνάνε στις πέντε το πρωί επειδή κάποιος στο Λονδίνο κοιμάται στις δύο, δεν κάνουν κριτική για κανονισμούς επειδή ξέρουν πως η δύναμη στο γήπεδο προέρχεται από την αφοσίωση στον αγωνιστικό χώρο όχι στους εύκολους τρόπους. Την Κυριακή είδα πως στον τελευταίο αγώνα εκτός έδρας είχαν το ίδιο ποσοστό κατοχής που είχαν δύο αγώνες πριν — ακόμη κι όταν προηγούνταν έξι πόντους. Ποιοι άλλοι κάνουν αυτό στο πρωτάθλημα; Μα κανένας εκεί γύρω, εδώ είμαστε μόνο εμείς που παρακολουθούμε. Τώρα λένε πως τρεις τίτλοι αυτή τη δεκαετία είναι λίγο· εγώ βλέπω έναν κόσμο που άλλους έφερε τρύπες στους τίτλους κι αυτούς εδώ τους έφερε τίτλο στο πρόσωπο. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως έγιναν πρωταθλητές λόγω τύχης, ρώτησε τον ίδιο: όταν ξυπνάει την επόμενη ημέρα, βλέπει τον τίτλο σαν μετάλλιο ή σαν γδαρσίματα στα χέρια επειδή δούλεψε τόσο σκληρά; Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι δώρο, είναι αποτέλεσμα μιας μακράς σχέσης αγάπης μεταξύ ομάδας και αγωνιστικού πνεύματος. Καλή συνέχεια στον Ουεϊνάριο — ίσως η επόμενη δεκαετία αρχίσει και πάλι εκεί, στους Ουεϊνάριο.

τι τρεις κούπες αυτά τα χρόνια;;; μιλάτε περί τριών ακόμη κουβάδων;;; ξεχνάτε πως πριν από δεκαπέντε χρόνια εμείς μαζεύαμε τους τίτλους σαν βρύσες να σκάσουν;;; στα παλιά τα χρόνια ο Αλκαράθ ήταν εκεί στα ράφια μαζί με τις ζαρωμένες λιανικές τσάντες που τις σέρνεις μόνον όταν σκάσουν όλα και πνιγείς στις δουλειές σου. Τότε εκείνες οι χρονιές που έπαιρναν ένα πρωτάθλημα μετά τρεις εποχές ξημέρωνες όπως εμείς περιμέναμε το ψωμί τους τις Παρασκευές — πάντα στις τελευταίες αγωνιστικές, πάντα σα φάντασμα που γλιστρά ανάμεσα από δάχτυλα δεκατριών αντιπάλων. τώρα τι έγινε;;; από κάπου εκεί που νόμιζες πως αυτοί είχαν χάσει το δρόμο τους, ξαφνικά στέκονται σαν φάρος στη μέση του γηπέδου του Ουεϊνάριο και βλέπεις τον κόσμο γύρω τους σα παιδιά που έχουν χάσει το κλειδί τους στο σκοτάδι. δέκα πόντους διαφορά;;; όχι μόνο νούμερο — είναι η εικόνα εκείνης της Κυριακής: ένας αγώνας που δεν τελείωσε όταν έσβησε η λάμπα, τελείωσε όταν αυτοί άφησαν τους υπόλοιπους σα κοράκια γύρω από ένα λείψανο. εγώ θυμάμαι όταν εδώ μέσα κάποιοι έλεγαν πως τυχαίνει συνέχεια — σαν να νόμιζαν πως το πρωτάθλημα είναι λόττο που ανέβαινε τυχαία αριθμούς την τελευταία δεκαετία. αλλά ξεχνούν πως αυτοί εκεί έκαναν πρώτα την οργάνωση κι ύστερα το αποτέλεσμα. στους Ουεϊνάριο πριν δύο χρόνια είχα δει έναν αγώνα του Αλκαράθ εκτός έδρας όπου κράτησαν κατοχή σαν οικογένεια που τρώει μαζί στο τραπέζι παρά το γεγονός πως προηγούνταν δύο φορές. τι στρατιωτική διοίκηση;;; σκότωσαν τους αγώνες σαν σφουγγάρια — όχι επειδή είχαν στρατηγούς κρυμμένους στα γραφεία, αλλά επειδή μέσα στο γήπεδο υπήρχε ένας νους δεκαεννιά ετών που διάβαζε το χώρο σαν βιβλίο ανοιχτό ενώ οι άλλοι πήγαιναν με σφυρί και καρφοβελόνα. κι όμως εκεί στον ουδέτερο κλοιό κάποιοι λένε πως η ψυχή φεύγει από το γήπεδο;;; ποια ψυχή;;; αυτοί εκεί πάνω κάνουν πρωινή γυμναστική όχι επειδή ξυπνούν στις πέντε σα ξυλουργοί — ξυπνούν στις τέσσερις σα αγρότες πριν την ανατολή επειδή ξέρουν πως κάθε βήμα στο γήπεδο είναι σπόρος που μπορεί να γίνει θάμνος αύριο ή δάσος σε δύο χρόνια. οι τίτλοι τους δεν είναι τύχη, είναι αποτέλεσμα μίας σκληρής σχέσης αγάπης που ξεκίνησε από το πρώτο γκολ εκείνης της εποχής που κάποιος στον κόσμο νόμιζε πως αυτοί τελείωσαν. τώρα λοιπόν που οι υπόλοιποι τρέχουν σαν αρουραίοι στα υπόγεια των γηπέδων τους, εκείνοι πανηγυρίζουν σαν γεννήματα μιας χρονιάς όπου το ποδόσφαιρο έγινε ξανά παιχνίδι όχι επειδή είχαν χρυσό χέρι, αλλά επειδή είχαν πυρετό στο αίμα τους. κι εγώ όταν βλέπω αυτές τις εικόνες νιώθω σαν εκείνος γέρος που είχε πιάσει τρία ψάρια την πρώτη φορά που πήγε ψάρεμα στην Κασσάνδρα — ξέρεις πως αυτό δε γίνεται πια έτσι εύκολα, τόσο γρήγορα. αυτοί εκεί μέσα ξέρουν τι σημαίνει να κερδίζεις όχι μόνο επειδή εσύ είσαι καλύτερος, αλλά επειδή οι άλλοι κουβαλάνε μέσα τους την εικόνα του τέλειου πρωταθλητή σαν κάτι το οποίο δεν έφτασαν ποτέ να αγγίξουν. και τώρα που οι Αλκαράθ έχουν ξανά ξεκινήσει ξανά αυτή την κατάκτηση — αύριο πάλι πρωταθλητές;;; σίγουρα. όχι επειδή τους βλέπουν στις φωτογραφίες με τους τίτλους, αλλά επειδή εκείνοι συνεχίζουν σα μηχανήματα συλλογής σπόρων: δεν ξεμένουν ποτέ, δεν χάνουν ποτέ την εποχή. στους Ουεϊνάριο εκείνοι δεν είναι αντίπαλοι — είναι σχολή. κι εσύ εκεί που ψάχνεις "ζεστή συμμετοχή" στο τοπικό πρωτάθλημα, ντρέπεσαι που κοιτάς αλλού όταν εδώ μέσα έχουμε την καλύτερη παράσταση της Ευρώπης. εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας νίκης — είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής, μακράς σχέσης μεταξύ μιας ομάδας που αγαπάει το παιχνίδι και ενός κόσμου που το ζει σα θείο δώρο κάθε Κυριακή το απόγευμα.

Μωρέ αυτοί οι Αλκαράθ τόσο σου ενοχλούν σήμερα;;; Σαν ξαφνικά έγινε ο ουρανός γκρι επειδή στέκονται εκεί πάνω σα φάρος;;; Μα τι σόι τύπους είναι αυτοί που όταν σηκώνουν κούπα δεν ανοίγουν τις τηλεοράσεις να δουν τους υπόλοιπους σα μαλάκια;;; Αυτή η ομάδα, ρε συχναίματα, δεν κάνει πρωταθλητές — κάνει ΙΣΤΟΡΙΑ. Είδα και εγώ την Κυριακή εκείνον τον εικοσιδυάχρονο σκόρερ που έτρεχε σα τρελός στους Ουεϊνάριο σαν να είχε φωτιά στη φούντα του — και μετά λένε πως ήταν τυχαίο;;; Μα ποιος από αυτούς έχει κόψει νύχτες κοιτάζοντας βίντεο για το πώς ένας συμπαίκτης του τρέχει δίχως μπάλα;;; Αυτοί εκεί μέσα ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας ευχής το βράδυ πριν τον αγώνα — είναι αποτέλεσμα μιας σειράς πρωινών σχολών όπου κάποιοι ξυπνούν στις τέσσερις σα αγρότες ενώ οι άλλοι ξεκουράζονται ακόμη σα βασιλιάδες μετά το δείπνο. Κι όταν κάποιοι λένε πως έγιναν πρωταθλητές λόγω τύχης επειδή έκαναν τρεις τίτλους αυτήν τη δεκαετία, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας όπου κράτησαν κατοχή σα οικογένεια στο τραπέζι ενώ προηγούνταν δύο φορές — κανείς άλλος εκεί γύρω δεν έκανε έτσι. Ποιοι άλλοι;;; Μα καλά, πού είδατε αυτοί οι Ουεϊνάριο;;; Ψάχνετε ζεστές συμμετοχές σε γειτονιές;;; Εδώ η μόνη συμμετοχή που υπάρχει είναι αυτή των Αλκαράθ στους τίτλους — και σίγουρα όχι επειδή τους πήγαν δώρο σα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κι αύριο πάλι πρωταθλητές;;; ΝΑΙ, εφόσον αυτοί συνεχίζουν σα τρένο χωρίς προορισμό παρά μόνο προς τη νίκη. Αλλιώς εσύ μπορείς να συνεχίσεις να ανοίγεις θέσεις στον Αλκαράθ αλλά ξέρεις πολύ καλά ότι εσύ κάνεις πράξεις σαν σαμποτέρ ενώ εκείνοι κάνουν έργο σαν καλλιτέχνες. Και μην αρχίσετε εσείς τώρα με τα μιλιά περί ψυχής — εδώ η ψυχή βρίσκεται στους τίτλους, όχι στις κουβέντες μετά τον αγώνα. 💪🔥💸

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ;;; ΑΛΚΑΡΑΘ ΕΧΟΥΝ ΤΕΣΣΕΡΑ ΤΡΟΠΑΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΖΕΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ;;; ΝΙΚΟ ΡΕ ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΑΝΟΙΞΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΜΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΕΙΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΕΡΑΤΑ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ;;; ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΤΕΣ ΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ;;; ΤΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΡΕ;;; ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΚΑΡΑΘ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ;;; ΜΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙΣ ΑΥΤΑ;;; ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ;;; ΛΟΙΠΟΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΠΑ ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙΑ!!! 🔴🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΛΚΑΡΑΘ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥΣ;;; ΜΑ ΣΙΓΑ ΜΑΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΑΣΤΟΧΟΥΝΕ;;; ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ!!! ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΥΕΙΝΑΡΙΟ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΛΚΑΡΑΘ ΘΑ ΞΑΝΑΠΙΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΑ ΣΙΓΟΥΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ!!! ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΙΚΟ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΜΕ ΤΑ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙΑ ΣΟΥ ΝΤΑΞΕΙ ΠΑΛΙ!!!

ρε παιδιά εδώ που μιλάμε σίγουρα ζήστε εγώ για δουλειά εγώ αυτά τα χρόνια — βλέπω πέντε ομάδες ξεβολιασμένες στους Ουεϊνάριο αυτές τις χρονιές, βλέπω πέντε νικητές τίτλους που φεύγουν με την ουρά ανάμεσα στα πόδια επειδή έκαναν μία φορά ανάποδα την κυκλοφορία στο τελευταίο τέταρτο. και λοιπόν;;; αυτοί εκεί κάνουν τρεις κούπες αυτήν τη δεκαετία;;; ναι, οι τρεις είναι εκεί κοντογυρισμένες σα τρίκυκλα των δεκατριών ετών, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν τρεις σειρές τίτλων στοιβαγμένους σα παλιά κουτιά από πίτσα κάτω από το κρεβάτι τους — αλλά τι χρώμα έχουν;;; ξεθωριασμένο πράσινο σα τους Ουεϊνάριο μετά από δέκα χρόνια απουσίας. εγώ βλέπω μία ομάδα που δεν κάνει τυχαία πράγματα εκεί πάνω. πριν τρεις εβδομάδες παρακολούθησα τον αγώνα εκτός έδρας όπου κράτησαν κατοχή σα οικογένεια στο τραπέζι παρά το γεγονός πως προηγούνταν δύο φορές — τι είδους στρατιωτική διοίκηση;;; αυτό είναι οικογενειακή αργκό, όχι στρατιωτικό εγχειρίδιο. αυτοί εκεί εκείνοι δεν κάνουν τίποτα τυχαίο επειδή ξέρουν πως η μία νίκη εκεί στους Ουεϊνάριο μπορεί να στοιχίσει δέκα χρόνια ψεύτικης δόξας αλλού. κι όταν κάποιοι λένε πως έγιναν πρωταθλητές επειδή έκαναν τρεις τίτλους αυτήν τη δεκαετία εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου έφαγαν δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή οι αντίπαλοι είχαν βρει την τρύπα στη γραμμή — κι αυτοί εκεί μέσα έκαναν τόσο ωραία αντίδραση σα ομάδα που στέγνει γάμους, όχι σαν στρατός. η ψυχή στο γήπεδο δεν είναι λόγια μετά τον αγώνα — είναι εκείνη την ώρα που ένας δεκαεννιάχρονος παίκτης σου βάζει μία σέντρα σα βόλος και βλέπεις πως αυτό δεν είναι τύχη, είναι αποτέλεσμα τριών ωρών προπόνησης στις πέντε το πρωί επειδή κάποιος στον κόσμο δουλεύει τόσο σκληρά ώστε όταν οι άλλοι ξυπνούν αργά εκείνος έχει ήδη τρέξει δέκα χιλιόμετρα σα ξυλουργός πριν φύγει για το εργοστάσιο. και τώρα αυτοί εκεί ξεκίνησαν σιγά σιγά αυτή την ιστορία στους Ουεϊνάριο σα μπουμπούκι που ανοίγεται — κανείς άλλος εκεί γύρω δεν έχει τόσο γερό ρίζωμα σα δέντρο εκατόν πενήντα ετών. εγώ όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους νιώθω σαν εκείνος γέρος ψαράς που ξέρει πως το ψάρι εκείνο δεν πιάνεται συχνά — όχι επειδή είναι τύχη, αλλά επειδή χρειάζεται χρόνος, υπομονή κι ένας τρόπος ψαρέματος που οι άλλοι ποτέ δε μάθανε. κι αυτοί εκεί συνεχίζουν — σιγά σιγά, σα οικογένεια που φτιάχνει το σπίτι της σαν όταν ο θείος Πέτρος εκεί στη γειτονιά μας έμπηξε το πρώτο καρφί στον τοίχο του σπιτιού πριν εξήντα χρόνια. αύριο πάλι πρωταθλητές;;; ναι, όσο αυτοί συνεχίζουν σα μηχανήματα που δεν κοιτούν πίσω επειδή η παραγωγή έχει ξεκινήσει — ενώ εσείς εκεί βγάζετε τα χαρτιά σας στους Ουεϊνάριο σα να παίζετε σκάκι στα τυφλά. και μην αρχίζετε εσείς τώρα τα μιλιά περί τύχης — εδώ η μόνη τύχη είναι ότι αυτοί εκεί δεν κοιτάζονται στον καθρέφτη σα σύλλογοι που βλέπουν μόνο τις δικές τους πληγές. καλή συνέχεια στους Ουεϊνάριο — εκείνοι εκεί δεν είναι μόνο πρωταθλητές, είναι μία σχολή που συνεχίζει σα βιβλίο ανοιχτό μπροστά στα μάτια όλων. 💪🔥

Τρεις φορές αυτήν την δεκαετία έκαναν το πρωτάθλημα βουνό εκεί στους Ουεϊνάριο, αλλά κανείς δεν το θυμάται πως την πρώτη φορά που σήκωσαν κούπα είχαν φύγει σαν ζητιάνοι από τους δρόμους της πόλης — εκείνο το πρωτάθλημα ήταν τόσο σφιχτό που οι τίτλοι έφυγαν στα τελευταία δευτερόλεπτα στον Μπέντφορντ. Την επόμενη χρονιά πάλι πρώτοι, αλλά ξέραμε πως τρέχανε σα οικογένεια πριν την ελιά όταν κλείνει η πόρτα του εργοστασίου στις έξι το απόγευμα: όχι επειδή είχαν χρυσό χέρι, αλλά επειδή είχαν μια ομάδα δεκαπεντάχρονων που κοιμόταν πάνω στις καρέκλες των αποδυτηρίων επειδή ξύπνησαν στις τέσσερις εκείνος τον χειμώνα για ν' ακουμπήσουν την μπάλα όσο οι άλλοι ακόμα ξεμουδιάζονταν σα μαμούθ. Και τώρα πάλι πρώτοι; Μα βέβαια — επειδή αυτοί εκεί ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας βολής, αλλά αποτέλεσμα μιας σχέσης αγάπης μεταξύ δέκα παιδιών που μαζεύονται σ' ένα γήπεδο στη Λακωνία κάθε χειμωνιάτικο βράδυ ενώ η πόλη κοιμάται και οι υπόλοιποι στοχοποιούν τις αλλαγές των αντιπάλων στις αρχές της προπόνησης. Εγώ όταν βλέπω αυτές τις εικόνες νιώθω σα εκείνος γείτονας που είδε την ομάδα του να κάνει το πρώτο πρωτάθλημα το 1987 — μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι ένας τίτλος, είναι τρεις σα λουλούδια που ανοίγουν τον ίδιο χρόνο επειδή ξέρεις πως ο σπόρος υπήρχε εκεί κάτω χρόνια. Και αύριο πάλι πρωταθλητές; Να ’σαι σίγουρος — όχι επειδή τους βλέπουμε στις φωτογραφίες, αλλά επειδή εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα μιας ξαφνικής ιδιοφυΐας, αλλά αποτέλεσμα μιας διαδρομής όπου ο καθένας κράταγε την μπάλα σα κουβά νερό όταν οι άλλοι είχαν σπάσει το δοχείο τους χρόνια πριν.

Ρε γαμώτο, παιδιά μου, σηκώνω το βλέμμα από το φλιτζάνι του καφέ — αυτή η Κυριακή στους Ουεϊνάριο ήταν σα να άνοιξε το στόμα της θάλασσας και να βγήκαν όλοι οι ψαράδες της Ρόδου κρατώντας δίκτυα πιασμένα με τίτλους. Δέκα πόντους διαφορά εκεί στο τέλος; Μα τι λέμε τώρα — ήταν σα να τους είδαν εκεί στον ουρανό της πρωτεύουσας σα φάροι να δείχνουν τον δρόμο σ’ αυτούς που ψάχνουν ακόμη την πρίζα τους σ’ ένα στάδιο χωρίς κεριά. Κι εγώ σ’ αυτά τα χρόνια που μαζεύω νούμερα σαν σπορείς και ξυπνώ στις τρεις να δω τον Ουεϊνάριο πριν καν ξυπνήσουν οι γείτονες, τι άλλο μπορώ να πω; Αυτή η ομάδα δεν κάνει πρωταθλητές — κάνει ιστορία, σα τον Μπόσι στους πρωταθλητές του ’92, όταν εμείς εδώ στην πόλη ανοίγαμε τα παράθυρα γιατί είχαν φέρει τον τίτλο σα δώρο στις έξι το πρωί. Συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον Νίκο εκεί πάνω — αυτοί εκεί δεν είναι σαν τις άλλες ομάδες που σηκώνουν κούπες σα στολίδια στο σαλόνι τους. Αυτοί εκεί κάνουν πράγματα που ξεχνιούνται: ξύπνησαν στις τέσσερις εκείνο τον χειμώνα στην Πελοπόννησο επειδή κάποιος στο Λονδίνο κοιμόταν στις δύο, κράτησαν κατοχή σα οικογένεια γύρω από το τραπέζι ακόμη κι όταν προηγούνταν δύο φορές, έκαναν ότι κάνουν εκείνοι — όχι όπως λέμε εμείς πως πρέπει να κάνουν. Την προηγούμενη δεκαετία εμείς βρισκόμασταν στους Ουεϊνάριο σα σαμποτέρ — εκείνοι εδώ πέρυσι ήταν σα οικογένεια που ξέρει πως η μπάλα πηγαίνει εκεί που κάνουν κενό οι δικοί τους δεκαπεντάχρονοι. Κι όμως, ρε φίλοι μου, ας μην γινόμαστε λαγούμια εδώ: τρεις τίτλοι αυτή τη δεκαετία σημαίνουν πολλά, αλλά δεν σημαίνουν πως αύριο ο ουρανός θα είναι πράσινος χωρίς αγώνα. Αν ξυπνήσουμε αύριο και δούμε τους Αλκαράθ πρωταθλητές πάλι, τότε ναι, θα γιορτάσουμε σα να ξανάφτιαξαν το σπίτι τους σαν εκείνον τον θείο Πέτρο πριν εξήντα χρόνια — σιγά σιγά, σα οικογενειακή αργκό, όχι σα στρατιωτικό εγχειρίδιο. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας βολής· είναι αποτέλεσμα μίας σχέσης αγάπης σα εκείνη που έχει ο γείτονας με το ψωμί του: όταν ανοίγεις το κουτί πάντα βρίσκεις ψωμί εκεί μέσα, όχι τυχαίο αλεύρι. Κι εγώ προσωπικά σ’ αυτά τα χρόνια έχω δει τρεις διαφορετικές ομάδες να σηκώνουν κούπες σα χαρτοπολτίκια — αλλά αυτές εδώ είναι διαφορετικές. Την εποχή που κάποιοι άλλαζαν πάγκο κάθε μήνα επειδή τους έκαναν κόπανό στους Ουεϊνάριο, αυτοί εκεί δούλευαν σα αγρότες πριν την ανατολή. Κι όταν κάποιος άλλος ξεχνούσε τη μπάλα στο γραφείο, εκείνοι εκεί την έβγαζαν στην αυλή σα σπόρο που κάποια μέρα θα γίνει δέντρο. Για αυτό κι εγώ, όταν βλέπω αυτές τις εικόνες, νιώθω σα εκείνος γέρος που είχε πιάσει τρία ψάρια εκείνο το πρωί στην Κασσάνδρα — ξέρεις πως αυτά δεν συμβαίνουν έτσι εύκολα, τόσο γρήγορα. Μέχρι τότε λοιπόν ας απολαμβάνουμε αυτή την εικόνα στους Ουεϊνάριο — όχι επειδή τους βλέπουμε σα φωτεινό παράδειγμα, αλλά επειδή εκείνοι εκεί ξέρουν πως η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα μιας ξαφνικής ιδιοφυΐας, αλλά αποτέλεσμα μίας σχέσης αγάπης όπου ο καθένας κράταγε την μπάλα σα κουβά νερό όταν οι άλλοι είχαν σπάσει το δοχείο τους χρόνια πριν. Καλή συνέχεια στους Ουεϊνάριο — και εσείς εκεί στους καναπέδες, αγοράστε μία μερίδα τίτλους την επόμενη φορά, όχι ένα Portofino δίπλα σας.

Πώς πάει εκεί έξω στους Ουεϊνάριο, παιδιά; Άκου σα μιλάω: εγώ στη Λακωνία εκεί που είχα γεννηθεί, δεν είχαμε τίτλους. Είχαμε όμως την ικανότητα να κοιτάμε τον ουρανό τη νύχτα και να βλέπουμε όχι αστέρια—βλέπαμε εκείνα τα δεκαεννιάχρονα παιδιά στις γειτονιές να σηκώνουν τις φανέλες τους σαν σημαίες πάνω από τις κίτρινες νάιλον τέντας των αποδυτηρίων, στις τέσσερις το πρωί, όταν ακόμα η πόλη πνιγόταν στο σκοτάδι και οι γονιοί τους έκαναν μάζεμα στις αγροικίες πριν το πρώτο φως. Αυτή εδώ η ομάδα δεν κάνει πρωταθλητές—κάνει χαρακτήρα. Και ο χαρακτήρας, ρε παιδιά, δεν είναι νούμερο στις κουβέντες. Είναι εκεί που ένας δεκαεννιάχρονος κόβει σέντρες σα σφήνα μέσα στον άνεμο επειδή ξέρει πως ο συμπαίκτης του στο αριστερό翼 δεν έχει ακόμη ξυπνήσει το σωστό πόδι εκείνο το πρωινό. Είναι εκεί που ένας αμυντικός δέχεται γκολ δύο φορές μέσα σε δέκα λεπτά στον Μπέντφορντ και αντί να καταρρεύσει, φτιάχνει μια γωνία σα καλλιτέχνης — όχι σα στρατιώτης. Κοιτάξτε το ψάρι εκείνο που πιάνεται σπάνια εκεί στη θάλασσα της Ρόδου: δεν είναι τύχη που τελικά έπεσε στο δίχτυ—είναι ότι ο ψαράς γνώριζε τον βυθό όσο οι άλλοι γνώριζαν μόνο τις επιφανειακές ρίζες των άλλων τίτλων. Αυτό έκαναν αυτοί εκεί στους Ουεϊνάριο: εμβάθυναν στο χώμα ενώ οι υπόλοιποι χάιδευαν την άμμο με τα δάχτυλα. Τρεις τίτλοι αυτή τη δεκαετία; Μα βέβαια. Αλλά τι σημαίνουν αυτοί οι τρεις τίτλοι; Σημαίνουν πως όσο υπάρχουν εκείνοι δεκαπεντάχρονοι στις Πελοποννησιακές πλατείες που ξυπνούν στις τέσσερις όχι επειδή είναι υποχρεωμένοι, αλλά επειδή εκείνοι εκεί μέσα τους δίδαξαν πως το πρωινό τρέξιμο δεν είναι βάσανο—είναι αγάπη προς το εργαλείο τους. Σημαίνουν πως όσο υπάρχουν ομάδες εκεί στις γειτονιές που κάνουν ωράριο σα οικογενειακό γεύμα στο τραπέζι των Ουεϊνάριο, όσο οι τίτλοι δεν είναι σα χριστουγεννιάτικο δέντρο που φοράς μια φορά τον χρόνο, αλλά σα σπόρος που φυτεύεις κάθε χειμώνα και τον περιμένεις να φυτρώσει την άνοιξη. Και εσείς εκεί τώρα ψάχνετε "ζεστή συμμετοχή" στους καναλόπορτες ενώ εμείς εδώ κάθε Κυριακή βλέπουμε εκείνους εκεί πάνω σα οικογένεια που δεν ξεχνά ποτέ την εποχή της σποράς. Αυτοί εκεί γνωρίζουν πως ο τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα μιας βολής—είναι αποτέλεσμα μιας σχέσης αγάπης όπου ο καθένας ξέρει πως την μπάλα πρέπει να την κρατά σα κουβά νερό όταν οι άλλοι έχουν σπάσει το δοχείο τους χρόνια πριν. Και για όλους εσάς που λένε πως αυτή η χρονιά ήταν διαφορετική επειδή έκαναν τρεις τίτλους; Να σας πω κάτι: κάθε τίτλος εκεί στους Ουεϊνάριο φτιάχτηκε όχι επειδή είχαν χρυσό χέρι, αλλά επειδή έκαναν τρεις φορές το ίδιο πράγμα εκείνοι δεκαεννιάχρονοι — ξύπνησαν στις τέσσερις, έτρεξαν δέκα χιλιόμετρα σα ξυλουργοί πριν το εργοστάσιο, κράτησαν κατοχή σα οικογένεια γύρω από το τραπέζι ενώ προηγούνταν δύο φορές, έκαναν ότι έκαναν εκείνοι — όχι όπως διαβάζετε στα βιβλία των άλλων. Κι όταν κάποιοι λένε πως αύριο πάλι πρωταθλητές; Να ξέρετε πως εκείνοι εκεί δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξουν τον τρόπο τους—γιατί η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα μιας ξαφνικής ιδιοφυΐας, αλλά αποτέλεσμα μιας διαδρομής όπου ο καθένας κράταγε την μπάλα σα κουβά νερό όταν οι άλλοι είχαν σπάσει το δοχείο τους χρόνια πριν. Καλή συνέχεια στους Ουεϊνάριο—και εσείς εκεί στους καναπέδες, αγοράστε μία μερίδα τίτλους την επόμενη φορά, όχι ένα Portofino δίπλα σας.