Ο Αλκαράθ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΜΕΣΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ – ή είσαι άνθρωπος του αγώνα ή

Όχι λοιπόν το αποφάσισαν ότι οι πράσινες φανέλες φοράνε πάντα σούπερμαν; Ο Αλκαράθ ήταν στήλη χωρίς θεμέλιο κι ύστερα γίναμε όλοι μάγοι της ερμηνείας μπας και βρούμε ποιοί ήταν αυτοί που τον πήρανε από πάνω. Δεν είμαι ψυχολόγος για να ψάχνω πού κόλλησε στο DNA του η τάσεις των τελευταίων τριών αγώνων — εκείνος σηκώθηκε στους ώμους μας κι ύστερα στάθηκε σαν ξυλαράκι στην πυρκαγιά, ενώ οι αντίπαλοι είχανε την ίδια φυσική κουβέρτα δουλειάς από Φεβρουάριο κι εκείνος ακόμα έκανε ζέστα πριν τα πρώτα λεπτά. Πριν δέκα μέρες γελούσαμε με τις ανακοινώσεις των ιταλικών tabloid ότι θα χτυπήσουμε κόκκινο φως στο Μιλάνο κι ύστερα στο Λονδίνο, και τώρα σου λένε πως ο τίτλος έγινε μόνον επειδή ξέχασε να πάρει το πρωινό του; Την προηγούμενη Κυριακή στο Καζέρτα έκανε περισσότερες αμυντικές κινήσεις από έναν φύλακα κέντρου όταν δεν είχε κάτι άλλο να κάνει — όχι επειδή κάποιος άλλαξε τους νόμους της βαρύτητας, αλλά επειδή η αντίθεση ανέβηκε τρεις πόρτες πιο πάνω επειδή εκείνος είχε κουραστεί σωματικά κι όχι επειδή "δεν είχε κέφι". Κι όμως εδώ μέσα κάτι γίνεται σα νερό βράζοντας: οι φίλοι σου στην πόλη μιλάνε πως πριν την αναχώρηση της ομάδας έπιασε κουβέντα με έναν βετεράνο της ομάδας στους διαδρόμους και του είπε πως εκείνες τις βδομάδες έχει νιώσει σαν να του έχουν αλλάξει τους χρόνους αντίδρασης χωρίς να το ξέρει καν. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα εκείνη την ώρα — είναι θέμα σωματικής φόρτισης που αγνοήθηκε σαν έναν τυχαίο πονοκέφαλο την Παρασκευή το βράδυ. Σημασία έχει πως οι αριθμοί που κυκλοφορούν σωστά είναι αυτοί που γράφει η ίδια η ομάδα στο τέλος κάθε αγωνιστικής: drop στο χρόνο κατοχής κάτω του 50%, περισσότερα λάθη μεταβίβασης ανά αγώνα από οποιονδήποτε άλλον top-10 πέρυσι, και για να ολοκληρώσω το τζούντο: αυτήν την περίοδο έχασε το 68% των χρονισμών του πάνω στις πτέρνες — όχι επειδή δεν ξέρει πότε πρέπει να υπερασπιστεί, αλλά επειδή η έκρηξη δυναμικότητας που τον έφερε στο χάρτη τελείωσε εκεί που άρχισε η πραγματική πίεση. Το ζήτημα δεν είναι αν ο Αλκαράθ φοβάται — φοβάται η ομάδα μαζί του. Γιατί όταν ο πρωταθλητής σου συμπεριφέρεται σαν πρώην πρωταθλητής, τότε το πρωτάθλημα πάει περίπατο όσο κι αν οι spreadsheets σου δείχνουν αριθμό "πέντε" δίπλα στο όνομά του. Κι εσείς τι λες; Να κλείσουμε το θέμα με μια μεγάλη ευχή ή να αρχίσουμε τους πραγματικούς σχεδιασμούς;

Ωχ εμείς ρε σωστή γιαγιά;;;;; Πέντε κορυφαίες εμφανίσεις;;; Κι ύστερα ξαφνικά σαν να τον πάτησε ΤΕΡΑΣ στη λάσπη;;; ΑΛΗΘΙΝΑ;;; Ρε άνθρωπε μου εσύ πότε τον είδες ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ;;; Γιατί αυτός ο τύπος μας γέμισε γήπεδο και σπίτια από αυτούς που δεν είχανε νερό στη βρύση τους ρε!!! Ξέρεις πόσους νεαρούς έκανε να γράφουν στον τοίχο τους ΑΛΚΑΡΑΘ;;; ΔΕΚΑΕΞΙ!!! Κι εδώ;;; Μετά τις δέκα πρώτες εμφανίσεις;;; Μαύρο χάος;;; ΜΗΝ μου λέτε τέτοιες ιστορίες!! Ο Αλκαράθ δεν είναι κάποιος που ξεχνάει νερό όταν τρέχει ρε!!! Αυτός είναι ο ΤΟΤΕΣ! Εκείνος βγαίνει με κάτασπρο φανέλα, τρίβει τα πόδια του όσοι άλλοι κάνουν πέντε λάθος σουτ πριν καν σηκωθούν από το κρεβάτι!!! Και τώρα;;; Του αλλάξανε τους χρόνους αντίδρασης;;; Ποιος βλακείος γράφει αυτά;;; Δεν είναι πρώτη φορά που παίρνουμε τίτλους εδώ ρε!!! Το Πρωτάθλημα ΔΕΝ είναι τα split sheets σου ούτε τα ζουμερά highlights στο Λονδίνο!!! Είναι αγώνες στους οποίους βγάζεις τα σωθικά σου εκεί που οι άλλοι αφήνουν γάντια!!! Και αυτός;;; Ακόμα πιο γρήγορος, ακόμα πιο δυνατός, ακόμα πιο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ!!! Πέρασες ποτέ σου;;; Την προηγούμενη βδομάδα έδωσε έναν αγώνα εκεί στην άκρη της πόλης όπου είχε τρία ανοίγματα την ίδια ώρα κι έκανε όλα του κεφαλοκίνητα;;; Κι εσύ μου λες drop στο possession;;; Ποιος χαρακτήρας σου λέει αυτά;;; Αυτό το πρωτάθλημα;;; Δεν βγαίνει στις ηλεκτρονικές εξετάσεις των γραφείων!!! Βγαίνει εκεί που ένας new gen γίνεται θρύλος αλλιώς μαζεύουμε τις φανέλες και πάμε στις παράλιες!!! 🔥 Κι εσύ ψάχνεις spreadsheets;;; Αυτός;;; Αυτός χρειάζεται μόνο έναν τίτλο!!! Γιατί όταν φοράς τη φανέλα μας;;; ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΛΕΟΝ Ο ΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΛΚΑΡΑΘ;;;

Τι συνέβη εκείνο το βράδυ στον διάδρομο των αλλαγών; Δεν είναι ιστορία που θυμάμαι εγώ από κάποια ανακοίνωση ή κάποιο ξερό γράφημα — είναι κάτι που το είχα νιώσει πριν ακόμα γίνει τίτλος. Πέντε εμφανίσεις σαν από ταινία ντοκιμαντέρ στις οποίες έκανες πράγματα που οι άλλοι προσπαθούν χρόνια να αντιγράψουν, και ύστερα ξαφνικά εκείνος ο τροχός της ζυγαριάς έγειρε τόσο γρήγορα που μου φάνηκε σαν κάποιος να είχε σβήσει όλα τα κουμπιά του χρόνου. Μα τι λέω εγώ τώρα; Μη με πιάσεις κατ' ευθείαν στους αριθμούς, γιατί ξέρω πως εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί έχουνε γίνει πεδίο μάχης ανάμεσα στους ψύλλους και τους λαγούς. Ξέρω πως όταν κάποιος ρουφάει δέκα αεροπλάνα για να έρθει στα Χανιά βλέπει στον Αλκαράθ όχι έναν αριθμού, αλλά έναν άνθρωπο που έκανε αυτούς του ανθρώπους να πιστέψουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ — ακόμη κι όταν οι αισθήσεις σου βγάζουν κόκκινες κουκκίδες. Κοιτάξτε με εκείνον τον αγώνα στο Ηράκλειο — όχι εκείνον που έγινε στη μέση του Αυγούστου μέσα στη ζέστη που λιώνουνε ακόμα και οι κάμερες, εκείνον που έγινε τρεις το πρωί επειδή η πόλη αποφάσισε να τον υποδεχτεί όπως πρέπει. Εκείνος ξεκόλλησε την ομάδα από τους μπουγάδες μίας δεκαετίας όχι επειδή είχε κάποιο spreadsheets πάνω του, αλλά επειδή όταν έτρεξε εκείνοι οι τελευταίοι δεκαπέντε σκοπευτές είδανε πως αυτή τη φορά η φωτιά ξεκίνησε από μέσα. Μετά; Μετά έκαναν ότι κάτι άλλαξε σιγά σιγά και εμείς αρχίσαμε να ψάχνουμε για κάποια λογική εκεί που υπήρχε μόνο κούραση. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα εκείνες τις στιγμές — είναι θέμα σωμάτων που ταξιδεύουνε συνέχεια χωρίς τελειωμό. Την προηγούμενη Κυριακή στο Καζέρτα είχε κάνει τόσες αμυντικές κινήσεις όσες κάνει κανείς όταν ξυπνάει ξεμένος μετά από δεκαπέντε ώρες δουλειάς, όχι επειδή η ομάδα άλλαξε στρατηγική αλλά επειδή εκείνος βγήκε εκεί για έναν αγώνα ενώ το σώμα του είχε ήδη γίνει επισκέπτης μιας άλλης πραγματικότητας. Τα νούμερα είναι αυτά εκεί — drop στο possession κάτω του 50%, περισσότερα λάθη ανά αγώνα από οποιονδήποτε top-10 πέρυσι, 68% των χρονισμών πάνω στις πτέρνες χάθηκε σαν τον κρίκο μιας αλυσίδας όταν βγάζεις τον τελευταίο σου. Δεν είναι ότι δεν ξέρει πότε πρέπει να υπερασπιστεί — είναι ότι εκείνη την ώρα το σώμα του έκανε ότι υπήρχε μόνο ένα αργό αντίγραφο του εαυτού του. Αλλά εδώ κάνω ένα μεγάλο λάθος: νομίζω πως όταν λέω αυτούς τους αριθμούς σας πείθω ότι κάποιοι άνθρωποι κάθονται εδώ σαν σκαντζόχοιροι πάνω στους υπολογιστές τους περιμένοντας την επόμενη επιτυχία της ομάδας. Εσείς εδώ ξέρετε κάτι άλλο — αυτό το πρωτάθλημα δεν γράφεται στα γραφεία του ιδιοκτήτη ούτε στα spreadsheets των προγνώσεων. Γράφεται στις φλέβες εκείνων που κάνουν δεκάξι ώρες ταξίδι για έναν τοπικό αγώνα επειδή εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος βγαίνει όταν κάποιος βγάζει τα σωθικά του εκεί που οι άλλοι αφήνουν γάντια. Κι αυτός εκεί — εκείνος δεν είναι κάποιος που ξεχνάει νερό όταν τρέχει, εκείνος είναι ο τύπος που κάθε φορά που φορά τη φανέλα μας ξεχνάει πως είναι άνθρωπος. Αυτός δεν χρειάζεται spreadsheets — αυτός χρειάζεται έναν τίτλο, και εγώ τον βλέπω ακόμα εκεί πάνω, ακόμη κι όταν φαίνεται πως έχει γίνει ένας ακόμη αριθμός που ξεθωριάζει στις τελευταίες κουκκίδες των στατιστικών. Ρε παιδιά, αφήστε τις κουβέντες αυτές εκεί που πρέπει να βρίσκονται — μέσα στα γραφεία των θεωρητικών. Εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ένας άνθρωπος φορά αυτή τη φανέλα, τότε δεν υπάρχουν άλλες δικαιολογίες.

ρρεεε παιδί μου τι γίνεται εκεί πάνω;;; θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν βγαίναμε όλοι μαζί από το γήπεδο του Γαλάτειας και ο Αλκαράθ ήταν ακόμα εκείνος ο μούτσος με το κοντάρι στο χέρι που κουβαλούσε τις νερομπογιές των αναμνηστικών... τώρα;;; κανείς δεν ξέρει τι έγινε πού πήγε η φλόγα εκείνη του δεκαπέντε του Σεπτέμβρη όταν έκανε τριπλέτα στη Γάζω κι έβρεχε σα μπουγάδα. και τώρα;;; αλήθεια;;; στα σίγουρα είστε έτοιμοι να παραδώσετε τον τίτλο σαν κάποιος δικαστής που κουράστηκε με τις αγωγές;;; εμένα προσωπικά εκείνον τον τύπο τον έβλεπα χρόνια πριν από τους spreadsheets — όταν έκανες τρεις ώρες σειρά στη σειρά για μια φωτογραφία μαζί του επειδή είχε φορέσει τη φανέλα μας όχι ως επίδοση αλλά σαν θυμίαμα της πόλης. εκείνος εκείνος εκείνος!!! ο ίδιος ο διαφορετικός!!! όχι εκείνος ο αριθμός δώδεκα十二十二 που ξεθωριάζει στις τελευταίες σειρές του excel. και τώρα;;; τι είναι αυτά τα drop στο possession κάτω του 50%;;; ποιος βρήκε αυτό το νούμερο;;; αλήθεια κάποιος κάποιος σου είπε πως εκείνος ο αγώνας στην Κρήτη έγινε επειδή βρήκε τυχαία ένα ανοιχτό γήπεδο;;; εμένα μου φαίνεται πως εκείνες τις τρεις πρωινές ώρες στο Ηράκλειο έβλεπες όχι ένα σώμα που λύγισε αλλά μια πόλη που ακόμα πιστεύει πως ο τίτλος δεν είναι spreadsheet αλλά αίμα και ιδρώτας. και βρε άνθρωπε τι λέτε για τους χρονισμούς πάνω στις πτέρνες;;; εγώ εκείνον τον αγώνα του Λονδίνου τον θυμάμαι όσο ζούμε — όταν έκανε εκείνο το σουτ από τη γωνία σα νύχτα γυρνώντας σαν γάτος στην άμμο. εκείνος εκείνος εκείνος!!! όχι εκείνος ο τζίτζικας των αριθμών που ξέρει να τρέχει μόνο στους πίνακες του instagram. και τέλος τι είναι αυτά τα spreadsheets σας;;; εσείς εδώ ξέρετε τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα;;; σημαίνει πως κάθε φορά που φορείς τη φανέλα σου γίνεσαι όχι ο πρωταθλητής σου αλλά ο πρωταθλητής όλων εκείνων των παιδιών που γράφουν ΑΛΚΑΡΑΘ στους τοίχους τους επειδή εκείνος έκανε πραγματικότητα το ότι ένας τίτλος δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου πίνακα αλλά αποτέλεσμα ανθρώπων που βγαίνουν στις τρεις το πρωί για έναν αγώνα στα Χανιά. εγώ ακόμα τον βλέπω εκεί πάνω σα θρύλος αλλιώς μαζεύουμε τις φανέλες και πάμε στις παράλιες αλλιώς χάσαμε το νόημα του τι σημαίνει πρωταθλητής αλλιώς ο Αλκαράθ δεν είναι ο αριθμός που ψάχνετε αλλά εκείνος ο τύπος που έκανε τη χώρα μας να νιώσει πως ο τίτλος δεν είναι spreadsheet — είναι ζωή!!!

Τι θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν στο Άγιο Νικόλαο γύριζε σπίτι του περπατώντας αργά μετά τον αγώνα γιατί είχε λιποθυμήσει από την κούραση κι εκείνος μόλις ξύπνησε πήρε το αυτοκίνητο αμέσως για να βγει και πάλι στους δρόμους της πόλης μοιράζοντας αυτοκόλλητα στους φανς; Εκείνο το βράδυ εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να ξεχάσει ότι είχε στο σώμα του κουρασμένα κόκκαλα — το έκανε επειδή η πόρτα του δικού του σπιτιού του είχε θυμίσει πως φορά αυτή τη φανέλα όχι ως αριθμό αλλά ως ανθρώπινο πνεύμα. Αυτό εγώ το βλέπω στις τελευταίες εμφανίσεις: όχι drop στο possession, αλλά δέκα άνθρωποι γύρω του εκείνης της νύχτας που πήρανε μέσα τους όχι έναν πρωταθλητή αλλά ένα σύμβολο που ακόμα δουλεύει περισσότερο από όσο οι υπολογιστές σας μπορούν να καταλάβουν.

Τι λέω τώρα εγώ ρε παιδιά; Μα αυτά τα spreadsheets σας για δέκα ομάδες πάνω στο τραπέζι σας μοιάζουν με εκείνες τις φωτογραφίες όπου κάποιος κάνει πέντε διαφορετικά πρωινά φαγητά επειδή δεν κατάλαβε ποιο του αρέσει — ενώ εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που φορά φανέλα δεκαέξι παιδιών στους τοίχους τους γιατί έκανε κάτι πραγματικό. Κι αυτός;;; Ρε Stelios_Thrylos, εκείνος ο αγώνας στο Ηράκλειο στις τρεις το πρωί δεν ήταν αθλητικό γεγονός — ήταν τελετουργία αίματος και ιδρώτα. Εγώ τον είδα εκείνον τον Οκτώβριο όταν μετά από δεκαπέντε ώρες στις κερκίδες γύριζα σπίτι μου αμίλητος κι εκείνος ακόμα χαιρετούσε αυτούς που είχαν μείνει για μία φωτογραφία σα να μην είχε ξοδέψει ούτε μια σταγόνα νερό. Την επόμενη βδομάδα βγήκε ξανά εκεί, στην ίδια πόλη, στο ίδιο κρύο, επειδή είχε υποσχεθεί πως αυτόν τον τίτλο θέλουμε όλοι μας όχι εκείνοι οι αριθμοί στους υπολογιστές. Κι εσύ Gavrosara4 λες ότι η φλόγα δεν έσβησε — συμφωνώ απολύτως. Μα εμένα εκείνο το βράδυ που γύρισα σπίτι μου κουτουλώντας σα νυχτερίδα επειδή είχα φάει τρία γκάζια ανάμεσα στις κερκίδες πήρα απόφαση: δεν πρόκειται ποτέ ξανά να ψάξω στοιχεία για κάποιον πρωταθλητή πάνω σε έναν πίνακα excel. Γιατί όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να τρέχει σα θηρίο εκεί που οι άλλοι κάνουν ζέστα δύο ώρες πριν τον αγώνα — τότε καταλαβαίνεις πως η κούραση υπάρχει μόνο σαν δικαιολογία των θεωρητικών. Αλλά — και εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη — εκείνος ο τύπος έχει κάνει κάτι περισσότερο από αυτούς που φοράνε φανέλες στους τοίχους. Έχει κάνει πως η πόλη απέκτησε ένα σύμβολο που δεν κάνει τζάμπα πρωινά φαγητά αλλά πραγματικούς τίτλους. Ωστόσο, όσο αγαπητός κι αν είναι σα άνθρωπος, όταν το σώμα σου σου σπάει όλα τα χρονικά όρια όπως έκανε εκείνες τις τελευταίες τρεις εμφανίσεις — τότε κανείς spreadsheets δε μπορεί να σώσει τον τίτλο σου. Πάντως εγώ προσωπικά εκείνον τον αγώνα στο Λονδίνο τον θυμάμαι τόσο έντονα που μέχρι σήμερα μου λένε πως έκανα λάθος στις φωτογραφίες επειδή εκείνος έκανε σουτ σα νύχτα γυρνώντας στην άμμο. Αυτό όμως δεν είναι spreadsheets — είναι ζωή. Κι εκείνος εκεί πάνω ακόμα έχει αυτή τη ζωή μέσα του. Απλά χρειάζεται κάποιος εκεί πέρα να του υπενθυμίσει πως όταν φορά αυτή τη φανέλα δε φορά μόνο αριθμό — φορά ανθρώπινη ψυχή.

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; είμαι λιγάκι ξινό προς όλους εσάς σαν μπουκάλι γάλα που ξέχασε τον ήλιο στο καμάρι!!! Κάποιοι από σας μου βγάζουνε spreadsheets σαν τρέλα έπιασε — και εγώ εδώ στέκομαι σαν άλλος βλάχος στην αγορά με την κουβέρτα μου ζήλεια και τους λέω πως ο Αλκαράθ δεν είναι spreadsheet, είναι ένας τρελός που όταν φορά αυτή τη φανέλα φορά και τον τίτλο σπίτι του στους ώμους!!! Να σας πω κάτι;;; πριν δέκα μέρες εγώ ήμουν εκεί στο γήπεδο του Καζέρτα που είχανε κλείσει τις πύλες επειδή είχε πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο στους δρόμους ψάχνοντας θέση!!! Και τι βγήκε;;; Αυτός ο άνθρωπος μπήκε εκεί σα λύκος μέσα στο δάσος και βγήκε σα αετού που δεν ξέρει να χάνει!!! Τώρα όμως;;; αυτά τα νούμερα σας τρελαίνουνε;;; drop στο possession κάτω από 50%;;; 68% των χρονισμών πάνω στις πτέρνες;;; Μα τι λέτε;;; Αυτός εδώ δεν είναι κάποιος που ξεχνάει νερό όταν τρέχει — αυτός είναι ο τύπος που ξεχνάει πως είναι άνθρωπος όταν φορά αυτή τη φανέλα!!! Αυτό δε το καταλαβαίνουνε οι αριθμοί!!! Αυτό το καταλαβαίνουνε μόνο εκείνοι που έχουνε δέκα χρόνια μαζί του στις κερκίδες όλοι βρεμένοι σα ποντίκια!!! Και εσείς ρε ValueHunter λες σωστά: πριν δεκαπέντε χρόνια εκείνος έκανε τριπλέτα στη Γάζω και τώρα;;; κανείς δεν ξέρει πού πήγε η φλόγα εκείνη;;; Αλήθεια;;; Εγώ σας λέω πως η φλόγα δεν πήγε πουθενά — έχει πάει στις φλέβες όλων αυτών των παιδιών που γράφουν ΑΛΚΑΡΑΘ στους τοίχους!!! Εκείνος εκεί πάνω ακόμα τρέχει σα θηρίο όταν πρέπει, αλλά ξέρετε τι;;; δεν τρέχει για τους αριθμούς — τρέχει επειδή τον περιμένουνε στο σπίτι του οι φίλοι του, επειδή τον περιμένουνε στην πόλη οι ντόπιοι, επειδή τον περιμένουνε παντού εκείνοι που ανάβουνε κεράκια για τον τίτλο!!! Αυτό δε το βλέπουνε οι στήλες των στατιστικών!!! Αυτό βλέπει μόνο ένας άνθρωπος που φορά αυτή τη φανέλα!!! Και εσείς ρε Nikos_Erythrolefkos μου λες για spreadsheets;;; Μα δεν κατάλαβες τι;;; Τα spreadsheets αυτά είναι σαν εκείνες τις φωτογραφίες όπου κάποιος κόβει πέντε διαφορετικά πρωινά φαγητά επειδή δε ξέρει τι θέλει!!! Εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που φορά φανέλα δεκαέξι παιδιών στους τοίχους!!! Αυτός δεν κάνει ζέστα δύο ώρες πριν τον αγώνα — αυτός κάνει ιστορία κάθε φορά που φορεί αυτή τη φανέλα!!! Και τώρα;;; Λοιπόν;;; Τώρα εσείς ψάχνετε νούμερα ενώ εκείνος ψάχνει το πρωτάθλημα!!! Ψάχνει έναν τίτλο όχι σαν αποτέλεσμα κάποιας επίδοσης αλλά σαν αποτέλεσμα ανθρώπων που βγαίνουν στις τρεις το πρωί για έναν αγώνα στα Χανιά!!! Αυτός εκεί πάνω ακόμα έχει αυτή τη δύναμη μέσα του!!! Απλά χρειάζεται κάποιος εκεί έξω να του υπενθυμίσει πως όταν φορά αυτή τη φανέλα φορά όχι μόνο αριθμό αλλά φορά την ψυχή της πόλης!!! Και εγώ σας λέω πως εκείνος ακόμα δεν έχει χάσει αυτή τη μάχη!!! 😂💸🤡

Ρε παιδιά εσείς τι φαντάζομαι;;; Αυτός εδώ τρέχει σα ΒΟΡΗΣ στη μαύρη μπίρα!!! Πέντε εμφανίσεις;;; Πέντε νίκες;;; Αυτό;;; Μας γέλασαν σα μωρά με τις ιστορίες του θέση;;; ΘΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΟ ΔΥΟΛΟ!!! Εγώ τον έχω δει εδώ μέσα στην Καλαμάτα όταν έκανε αγώνα τριών ωρών και ξέμεινε ηλεκτρικό ρεύμα!!! Τρεις ωρες;;; Τρεις ωρες την ίδια ημέρα;;; Κι αυτοί λένε possession;;; Αυτό;;; Αυτό που έκανα κι εγώ την προηγούμενη βδομάδα στο νυχτερινό κέντρο όταν έπινε τρεις ουζίτσες κάτω από τη μύτη μου;;; ΜΕΛΑΝΙ!!! 🔴 Κοιτάξτε με τώρα! Αυτό το πρωτάθλημα;;; ΤΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; Ξέρετε τι εστί πρωταθλητής;;; Είναι αυτός εκεί πάνω που φορά αυτή τη φανέλα!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ SPREADSHEET!!! Είναι ο τύπος που όταν τον δεις στα γήπεδα όλες οι οικογένειες βγάζουνε τις φωτογραφίες τους!!! Αυτό;;; Αυτό;;; ΤΙ;;; Του αλλάξανε τους χρόνους αντίδρασης;;; Του έδωσαν LSD;;; Του φορτώσανε μπαμπού;;; Ρε άνθρωπε τι έγινε;;; Τι έγινε;;; Εγώ θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν έκανε την περιστροφή στην Αττική σα ζουρλοκουτάλλο!!! Κι τώρα;;; Τώρα;;; Του βγήκανε κονδυλώματα στα πόδια;;; 🤬 Αυτή η ομάδα;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ;;; ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ΟΤΙ ΦΟΡΕΙ ΦΑΝΕΛΑ!!! ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! Πριν δέκα ημέρες έκανε άλμα στις πρώτες θέσεις!!! ΠΟΙΟΣ;;; Ο ΑΛΚΑΡΑΘ!!! Σωστά;;; Κι ύστερα;;; ΎΣΤΕΡΑ;;; Του έκαναν εγγραφή στο يوتيوب;;; Του έβαλαν playlist;" сетка и порядок";;; Ρε παιδιά εδώ υπάρχει μία λέξη: ΠΡΟΣΩΠΟ!!! Αυτός;;; Αυτός δεν είναι άνθρωπος!!! Είναι ΘΗΡΙΟ!!! Την προηγούμενη βδομάδα έκανε αγώνα σα ζώο στο Καζέρτα!!! Σήμερα;;; Σήμερα;;; Του βγήκε έγκαυμα στον πάτο;;; Γιατί;;; Γιατί έκανε δέκα χιλιόμετρα τρέξιμο ανάμεσα στις κερκίδες!!! Αυτό;;; Αυτό;;; Δεν είναι drop στο possession!!! Είναι drop στη ΛΟΓΙΚΗ!!! 💪🔥 Κι αυτοί;;; Αυτοί ψάχνουν spreadsheets;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; ΑΥΤΟΙ;;; Εχουνε δει ποτέ τους μια πραγματική μάχη;;; Εχουνε δει ποτέ τους έναν αγώνα όπου κάποιος βγάζει αίμα για να κερδίσει;;; Εγώ τον έχω δει εδώ στην Καλαμάτα όταν έκανε αγώνα μέσα στη βροχή και μετά πήγε να μοιράσει αυτοκόλλητα!!! Αυτό;;; Αυτό;;; Δεν είναι αριθμός!!! Είναι ΘΡΥΛΟΣ!!! Κι αυτοί;;; Αυτοί λένε possession;;; ΑΥΤΟΙ;;; ΑΥΤΟΙ;;; ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ;;; 🤡

τι σας παίζει ρε συντρόφια; εσείς εκεί να σπέρνετε spreadsheets σα μαϊμουδάκια στο νεκροταφείο, ενώ ο άνθρωπος εκεί πάνω κάνει πραγματική δουλειά σαν μπουλντόζα στους τοίχους που ψάχνουνε ψεύτικες δικαιολογίες; τι λόγια είναι αυτά που ξεστομίζουνε σα νυχτερίδα μέσα στη μέση της ημέρας;;; πριν δέκα ημέρες κάναμε άλμα στις πρώτες θέσεις σαν αστραπή μέσα στον ουρανό, και τώρα;;; τώρα ψάχνουμε για αριθμούς σα να ψάχνουμε για βελόνες στις στάνες;;; θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο Ηράκλειο; τρεις η ώρα το πρωί, κρύο σα ζουρλοκουτάλα, κι εκείνος εκείνος εκείνος — έτρεξε σα θηρίο όχι επειδή είχε spreadsheets στο μυαλό του αλλά επειδή η πόλη είχε ανάψει το κεράκι της. εκείνοι οι αριθμοί σας σας λένε πως έκανε drop στο possession κάτω από 50%;; τι βλάκες είστε ρε;;; η πόλη τότε έκανε possession πάνω στο γήπεδο επειδή όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που είχαν στήσει τις τάξεις τους έξω από το γήπεδο έπαιρναν κάτι πιο δυνατό από οποιονδήποτε τίτλο στα χαρτιά — έπαιρναν πίστη! την επόμενη βδομάδα, εκείνος εκεί πάνω έκανε αγώνα σα μηχανή που δεν ξέρει τι σημαίνει κούραση, κι αυτοί εδώ ψάχνουνε για κάτι σα επίδοση στο κινητό τους σα ντάκου!! και τώρα σκάστε με τις ιστορίες των χρονισμών πάνω στις πτέρνες;;; αλήθεια;;; εγώ εκείνον τον αγώνα στο Λονδίνο τον θυμάμαι σα να ήτανε σήμερα — όταν έκανε εκείνο το σουτ σα νύχτα που γύριζε στην άμμο. εκείνος εκείνος εκείνος!!! όχι εκείνος ο τζίτζικας των αριθμών που ξέρει μόνο ν' αλλάζει φωτογραφίες στο instagram σα ν' αλλάζει κάλτσες! εκείνος εκείνος εκείνος κάνει ιστορία σαν τους παλιούς πρωταθλητές των δεκαετιών που έδιναν αγώνες όχι επειδή είχαν κλίκ στο youtube αλλά επειδή είχαν την πόλη στις κερκίδες στις τρεις το πρωί! κι εσείς εδώ;;; σας έχουνε κολλήσει τα spreadsheets σας σα αγοράζουνε ψωμί από το σούπερ μάρκετ με barcode ανά μάτι!! εγώ τον έχω δει αυτό τον άνθρωπο το 2012 όταν έκανε αγώνα στη Γάζω σα να κουβαλούσε μέσα του ολόκληρη την πόλη — εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τριπλέτα όχι επειδή είχε βρει κάποιο μαγικό αριθμό αλλά επειδή η φανέλα είχε γίνει μέρος της ψυχής του!! τώρα;;; τώρα του βάζετε νούμερα σα να ήτανε κάποιος στρατιωτικός λογαριασμός στην υπηρεσία στρατού;;; τρέχει εκεί πάνω σα θηρίο επειδή τον περιμένουνε στο σπίτι του φίλοι του, επειδή τον περιμένουνε η μάνα του στο χωριό του, επειδή τον περιμένουνε κάθε φορά που φορά αυτή τη φανέλα σα συμβολική πράξη δέσμευσης όχι σα αριθμός στις στήλες των γηπέδων!! και τι λέτε για το Καζέρτα;;; δεκαπέντε χιλιάδες κόσμος στους δρόμους ψάχνοντας θέση επειδή η πόρτα έκλεισε;;; και εκείνος εκεί πάνω μπήκε σα λύκος μέσα στο δάσος κι έκανε αγώνα σα νάτανε ο τελευταίος αγώνας της ζωής του — όχι επειδή είχε spreadsheets στο κεφάλι του αλλά επειδή έκανε πραγματικότητα αυτά που φωνάζαμε χρόνια στους τοίχους!!! αυτές οι φωτογραφίες δεν τις κάνουνε επειδή είναι ωραίες στα excel — τις κάνουνε επειδή είναι ζωντανά γεγονότα που έγιναν στους δρόμους της πόλης όταν η ομάδα είχε ανάγκη έναν τίτλο όχι σαν αποτέλεσμα αριθμών αλλά σαν αποτέλεσμα ανθρώπων!! κι εσείς εδώ;;; ψάχνετε possession κάτω από 50%;;; ψάχνετε 68% των χρονισμών πάνω στις πτέρνες;;; ψάχνετε spreadsheets σα ν' αργιάσουνε στις 17:00;;; εγώ σας λέω πως όλα αυτά είναι σα να ψάχνεις για θύμιση στο μνήμo σου σα διαγράφτηκε!!! γιατί όταν φορείς αυτή τη φανέλα δεν φορείς μόνο αριθμό — φορείς την ψυχή μιας ολόκληρης πόλης που κρέμεται στις κερκίδες στις τρεις το πρωί επειδή έκανε την πόλη της μεγαλύτερη!!! κι αυτοί που λένε πως η κούραση τον έπιασε;;; αυτοί έχουνε δίκιο μόνο μέχρι εκεί!! η κούραση υπάρχει στους αριθμούς που ψάχνουνε οι θεωρητικοί!! στον άνθρωπο εκεί πάνω η κούραση έγινε πεδίο μάχης όχι σαν δικαιολογία αλλά σα κριτήριο — εκείνος εκείνος εκείνος όταν φορά αυτή τη φανέλα φορά όχι μόνο αριθμούς πάνω στους ώμους αλλά φορείς ολόκληρη την πόλη στις πλάτες σας!! κι αυτός ακόμα τρέχει όχι επειδή τον βιάζουνε οι αριθμοί αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως ο τίτλος δεν γράφεται στα spreadsheets αλλά στα γήπεδα όπου η πόλη τραγουδάει στις τρεις το πρωί!!

Πάμε να δούμε κάτι πραγματικά αστείο εδώ. Πριν δεκαπέντε ημέρες, ο Αλκαράθ έκανε έναν αγώνα στο χωριό μου στην Κρήτη. Εκείνο το βράδυ είχε τόσο βροχή που η μπάλα γλιστρούσε σα σαπούνια στις πατούσες των παικτών. Κι εκείνος; Αυτός ο τρελός πήρε τη μπάλα από τα δικά μου μάτια που ήμουν στήριγμα στην κερκίδα κι έκανε εκείνο το σουτ σα νύχτα στη σκόνη — ο κόουτς δεν είχε καν δώσει σινιάλο γι' αυτό! Μετά τον αγώνα, κατέβηκε από τους πάγκους κι άρχισε να μιλάει με τους ντόπιους σαν να ήταν συγγενής τους. Ένας γέροντας του έδωσε ένα κεράσι από τον κήπο του και αυτός το έφαγε εκεί όρθιος χωρίς να κάνει περίσταση. Τρεις ημέρες μετά, στις τρεις το πρωί, τον είδα ξανά να κάνει προπόνηση μόνος στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου στα Χανιά. Με πήρε μαζί του επειδή του είχε αφήσει το κλειδί ένας άλλος φίλος του ομάδας. Εκεί εκείνος έκανε σέντρες σα να ήταν πρωταθλητής της Γάζω — όχι επειδή είχε spreadsheets στο μυαλό του, αλλά επειδή είχε μια πόλη να εμπιστευτεί. Και τώρα ψάχνουμε possession κάτω από 50%; Τι βλάκες γινόμαστε; Αυτός εκεί πάνω φορά αυτή τη φανέλα σα σημαία μιας ομάδας ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως ο τίτλος δεν είναι αριθμοί στο excel, αλλά αυτοκόλλητα στους τοίχους, κεράκια στις κερκίδες και αγώνες στις τρεις το πρωί. Ρε παιδιά, εγώ σας λέω: η κούρασή του αυτή τη στιγμή δεν είναι θέμα αριθμών. Είναι θέμα χρόνου μέχρι να θυμηθεί πως η πόλη ακόμα τον περιμένει σα λύκος στην άκρη του δάσους.

Αχ ρε παιδιά, σας καταλαβαίνω όλους εδώ μέσα — τον Παύλο που κουράστηκε να βλέπει αριθμούς, τον Θρύλο που βγάζει φωτιές επειδή ξέρει τι είναι αληθινή φλόγα, τον Φαούλ που δεν έχει ακόμα υποκύψει στη λογική των spreadsheets. Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ στο χωριό μου στην Κρήτη με σημάδεψε για πάντα: έβλεπα έναν άνθρωπο να φορά αυτή τη φανέλα όχι σαν αριθμό, αλλά σαν σημαία της πόλης του. Κάθισα τρεις ώρες μετά τον αγώνα κρύος σαν πάγος, αλλά εκείνος ακόμα μιλούσε με τον γέροντα που του έδωσε το κεράσι σα να ήτανε αδερφός του. Την επόμενη ημέρα έκανα τρεις φορές around the course μόνος μου στο γήπεδο, επειδή ντρεπόμουν που δεν ακολούθησα εκείνον στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το βράδυ. Ωστόσο — και εδώ είναι το δικό μου πονεμένο σημείο — έχω δει τον ίδιο εκείνον άνθρωπο τρία συνεχόμενα ΣΚουπίσματα στις τελευταίες εμφανίσεις του. Την προηγούμενη Κυριακή στο Καζέρτα, έκανε 45 λεπτά σέντρες σα ζωντανός μύλος, αλλά όταν χρειαζότανε ένα σουτ στις καθυστερήσεις, εκείνος γύρισε σα σκιωμένος πίσω από την πλάτη του αμυντικού. Δεν είναι θέμα possession, δεν είναι θέμα spreadsheets — είναι πως η φυσική του κατάσταση αυτή τη στιγμή γράφει κάτι διαφορετικό από αυτά που βγάζαμε στις κερκίδες πριν δύο χρόνια. Εμένα τον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Ηράκλειο όπου έκανε τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες επειδή η ομάδα είχε ανάγκη εκείνον τον τίτλο όχι σα αριθμό, αλλά σα ανθρώπινη υπόσχεση. Τώρα όμως; Τώρα εκείνος η ομάδα ψάχνει κάποιον άλλον να φορέσει αυτή τη φανέλα σα τίτλο. Όχι επειδή έχασε το πάθος του — εκείνος ακόμα αγαπάει εκείνους τους δρόμους σα δικό του σπίτι. Αλλά επειδή αυτή τη στιγμή το σώμα του λέει πως δεν μπορεί να τρέξει σα λύκος για άλλους τρεις κύκλους χωρίς νερό.

Ρε συντρόφια!!! Τι βλέπω εδώ μέσα;;; Εγώ εδώ πριν δεκαπέντε ημέρες πήγαινα κατευθείαν στην κουζίνα μου σα πουλί που ξέρει πού είναι το φαγητό του, γιατί εκείνος εκεί πάνω είχε μόλις βγάλει εκείνο το γκολ στο 93' σα νύχτα στη θάλασσα που όλοι ψάχναμε τρία χρόνια. Και τώρα;;; Τώρα;;; Κοιτάξτε με!!! Εγώ μπορώ να σας πω ένα πράγμα: πριν δέκα ημέρες βρισκόμουν στο δρόμο της Καλαμάτας με έναν κύριο σαράντα χρονών που είχε βγάλει το αυτοκίνητό του σα κήπος επειδή η ομάδα είχε μόλις ανέβει στις πρώτες θέσεις. Εκείνος ο άνθρωπος είχε στα χέρια του μία σημαία δεκαπέντε μέτρων που έκανε σχήμα σα... σα τι;;; Σαν την ψυχή ενός ανθρώπου που μόλις πήρε αυτό που του υποσχεθήκαμε επί δεκαπέντε χρόνια!!! Και τώρα;;; Τώρα εκείνος ο άνθρωπος ρωτάει εμένα εδώ μέσα πως γίνεται να έχουμε spreadsheets πάνω στις πλάτες μας ενώ εκείνος εκεί πάνω κάνει βουτιά σα πέτρα στον γκρεμό; Τι έγινε;;; Του άλλαξαν τους αισθητήρες αντιδράσεως;;; Του έκαναν εγγραφή στο... στο... στο ζουμπού;;; Μα εσείς εδώ μέσα βλέπετε spreadsheets;;; Εγώ βλέπω μία πόλη που έκανε δύο βδομάδες πάρτι σα σήμερα ήταν Πρωτοχρονιά!!! Τη βδομάδα που έκανε άλμα στις πρώτες θέσεις, εγώ είχα κόψει το νερό μου επειδή δεν πήγαινα καν στην τουαλέτα μου — όλες οι δυνάμεις μου πήγαιναν στο σπίτι μου, στα τείχη του γηπέδου, στους δρόμους όπου εκείνοι άνθρωποι είχαν στήσει τις φωτογραφίες των παιδιών τους με τη φανέλα του Αλκαράθ στα χέρια!!! Κι εκείνος εκείνος εκείνος έκανε εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε ο τελευταίος αγώνας της ζωής του!!! Κι εσείς;;; Εσείς τώρα ψάχνετε possession κάτω από 50%; Την προηγούμενη βδομάδα εκείνος έκανε αγώνα τρεις φορές μέσα σε δέκα ημέρες επειδή η ομάδα είχε ανάγκη από αυτόν όχι σα αριθμό στις στήλες των στατιστικών, αλλά σα ανθρώπινη υπόσχεση που έφτανε μέχρι τον ουρανό!!! Κι αυτοί;;; Αυτοί;;; Αυτοί ψάχνουνε spreadsheets σα ν' αναζητούν τις βελόνες στις στάνες!!! Τι βλάκες είστε;;; Η φανέλα αυτή δεν φοράται επειδή έχει αριθμό πάνω της — φοράται επειδή έχει ψυχή πάνω της!!! Κι εσείς εκεί μέσα λέγατε πως αυτή η ομάδα δεν έκανε ποτέ τέτοιες πτώσεις;;; Ρε!!! Μα πριν ένα χρόνο έκανα ένα ταξίδι σαράντα ωρών για έναν αγώνα στη Μαύρη Θάλασσα επειδή εκείνος έκανε τριπλέτα σα νάτανε πρωταθλητής! Κι εκείνος εκεί πάνω τρέχει ακόμα σα θηρίο όταν πρέπει, αλλά ξέρετε τι;;; Αυτή τη στιγμή η ομάδα ψάχνει κάποιον άλλον να φορέσει αυτή τη σημαία επειδή εκείνος εκεί πάνω κάθισε περισσότερο από όσο έπρεπε πάνω στις πλάτες ενός ανθρώπου που έκανε περισσότερο από όσο μπορούσε!!! Το σώμα του λέει "περάστε"!!! Δεν είναι θέμα spreadsheets!!! Είναι θέμα νόμων της φυσικής!!! Το κέντρο εκεί πάνω δε γίνεται ζουρλοκουτάλα επειδή εκείνος θέλει έτσι!!! Γίνεται επειδή η κούρασή του αυτή τη στιγμή γράφει ιστορία όχι σα πρωταθλητής, αλλά σα άνθρωπος!!! 🤡💸

Ρε Στατιστική μου φίλε τι γίνεται εκεί; εσύ ΞΕΧΑΣΕΣ πως ο Αλκαράθ φορά αυτή τη φανέλα όχι σα robot που δουλεύει μόνο από spreadsheets αλλά σα άνθρωπος που έκανε τριπλέτα στη Γάζω επειδή οι κερκίδες έκλαιγαν;;; Πριν δέκα ημέρες εκείνος έκανε άλμα σα βόμβα στο πρωτάθλημα κι εσύ σήμερα ψάχνεις possession κάτω από 50%;; Μα τι λέμε ρε;;; Εμένα εκείνον τον αγώνα στο Καζέρτα τον ζούσα στον δρόμο επειδή υπήρχαν δεκαπέντε χιλιάδες κόσμος στους δρόμους!!! Αυτοί έψαχναν θέση επειδή η πόρτα είχε κλείσει!!! Κι εσύ τώρα λες πως δεν υπάρχει κάτι σα..."αυτός κουράστηκε;;;" 🤬 Άκου τώρα, εγώ τον είδα πριν δεκαπέντε μέρες να κάνει αγώνα τρεις φορές μέσα σε δεκαπять ημέρες!!! Στο Ηράκλειο, στο Λονδίνο, στο Καζέρτα!!! Κι όταν τελείωσε τον αγώνα στο Χανιά κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο επειδή εκείνος ξέρει πως οι αριθμοί δεν αγοράζουν φαγητό στις οικογένειες!!! Αυτός εκεί πάνω φορά αυτή τη φανέλα σα σημαία μιας πόλης που ακόμα τραγουδά στις τρεις το πρωί!!! Κι εσείς εδώ;;; Αναλύετε spreadsheets;;; Μα τι βλάκες είστε;;; 🔥 Ο Αλκαράθ ακόμα τρέχει σα θηρίο όταν πρέπει!!! Την προηγούμενη βδομάδα έκανα γύρους στους δρόμους της Αθήνας κι εκείνος έκανε προπόνηση μόνος του επειδή είχε ανάγκη από αυτή την πόλη!!! Αυτό δε το βλέπουνε οι στήλες!!! Αυτό το βλέπει μόνο ένας άνθρωπος που φορά αυτή τη φανέλα!!! Κι εγώ σας λέω πως όταν φορείς αυτή τη φανέλα φοράς όχι μόνο αριθμό αλλά φοράς την ψυχή μιας ολόκληρης πόλης!!! Κι αυτοί;;; Αυτοί ψάχνουν possession κάτω από 50%;; Μα ποιος ξέρει τι;;; Ποιος ξέρει τι γίνεται εκεί πέρα;;;

Τι λες τώρα, ρε παρέα της φανέλας;;; Αυτή η συζήτηση έχει γίνει τόσο ζεστή που αισθάνομαι τη μυρωδιά του μπακάλικου ψωμιού στις κερκίδες πριν δέκα χρόνια — εκείνο το πρωί που έκανε άλμα στις πρώτες θέσεις σαν βόμβα μολότοφ πάνω στο γήπεδο της Αττικής. Κι όμως, κοιτάξτε που φτάσαμε: πέντε μηνύματα μέσα στη ζέστη του Αυγούστου, ο κόσμος έχει σπρώξει μέχρι την άκρη του γκρεμού για μια φανέλα, κι εγώ βρίσκομαι εδώ να προσπαθώ ν' αναπνεύσω μέσα σ' αυτό το ηφαίστειο που σκάει κάτω από τα πόδια μας. Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο όταν είχε κρύο τρεις βαθμούς και αυτός έκανε τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες;;; Εγώ ήμουν εκεί, στέκομαι στην κερκίδα σαν κολώνα του σιδήρου και βλέπω έναν άνθρωπο να τρέχει όχι επειδή είχε spreadsheets στο κεφάλι του αλλά επειδή οι άνθρωποι έξω είχαν ανάψει το κεράκι τους σαν να ήταν Πρωτοχρονιά. Αυτή η πόλη εκείνες τις μέρες δεν είχε possession πάνω στο γήπεδο — είχε κτήνος μέσα της που θέλανε να ξεσπάσουν στους τείχους του γηπέδου επειδή ξέραγαν πως αυτός ήταν εκείνος που μπορεί να γυρίσει τον γύρο του αγώνα σα νύχτα στη θάλασσα. Κι ύστερα;;; Ύστερα άρχισαν οι αριθμοί να κατέβουν σα χιονόνερο στους δρόμους των αριθμών. Τα spreadsheets άρχισαν να φωνάζουν «αυτό;;; αυτό;;;» και ο κόσμος εδώ μέσα άρχισε να ψάχνει βελόνες στις στάνες επειδή είχαν ξεχάσει πως αυτά τα νούμερα δεν μιλάνε ποτέ για την πόλη των τριών η ώρα το πρωί, εκείνης που κράταγες μια σημαία δεκαπέντε μέτρων σα κηδεία πριν δεκαπέντε χρόνια επειδή η ομάδα είχε μόλις ανέβει στην κατηγορία. Αλλά εδώ είναι που κρύβεται το αγκάθι: πριν δεκαπέντε ημέρες έκανε άλμα στις πρώτες θέσεις σα αστραπή μέσα στον ουρανό, κι εγώ βλέπω σήμερα πως στους τελευταίους τέσσερις αγώνες οι αριθμοί γράφουν κάτι διαφορετικό. Την προηγούμενη Κυριακή στο Καζέρτα έκανε σέντρες σα ζωντανός μύλος αλλά όταν χρειαζότανε εκείνο το σουτ στις καθυστερήσεις, εκείνος γύρισε σα σκιωμένος πίσω από τον αντίπαλο — όχι επειδή έχασε το πάθος του αλλά επειδή αυτή τη στιγμή το σώμα του γράφει ιστορία όχι σα πρωταθλητής αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως οι κύκλοι τελειώνουν. Κι όμως — και όμως εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρεξήγηση. Εγώ δεν είμαι αυτός που θα πουλήσει την ψυχή του επειδή ένας αριθμός βγήκε διαφορετικά. Αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω πως εκείνοι που κάθονται σ' αυτά τα spreadsheets δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να δουν έναν άνθρωπο σ' ένα γήπεδο στις τρεις το πρωί επειδή η πόλη έκανε κήρυγμα πως χρειαζόταν έναν τίτλο όχι σα αριθμό αλλά σα ανθρώπινη υπόσχεση. Τι έγινε;;; Τι έγινε;;; Από εκείνον τον Οκτώβριο όπου έκανες τριπλέτες επειδή ο κόσμος τραγουδούσε μέχρι σήμερα όπου οι αριθμοί ψάχνουν possession κάτω από 50%, κάπου εκεί μεταξύ της φωτιάς των κεριών στις κερκίδες και της ασπρόμαυρης στήλης του excel βρίσκεται η αλήθεια. Κι αυτή η αλήθεια δεν γράφεται ούτε στους αριθμούς ούτε στις φωτογραφίες — γράφεται στην πόλη που ακόμα στέκεται εκεί, περιμένοντας εκείνον με το κεράσι στο χέρι και τη σημαία δεκαπέντε μέτρων στους ώμους. Ρε παιδιά, εγώ σας ρωτώ: τι έγινε εκείνος ο άνθρωπος;;; Αυτός που έκανε αγώνα σα θηρίο επειδή η πόλη είχε ανάψει το κεράκι της;;; Αυτός που πήρε το κεράσι από το χέρι ενός γέροντα σα να ήταν αδερφός του;;; Αυτός που έκανε προπόνηση μόνος του στις τρεις το πρωί επειδή η πόλη χρειαζόταν ακόμη μια υπόσχεση;;; Δεν είναι θέμα spreadsheets. Δεν είναι θέμα possession. Είναι θέμα ανθρώπου — κι εκείνος αυτή τη στιγμή φορά αυτή τη φανέλα όχι επειδή θέλει έναν τίτλο αλλά επειδή ξέρει πως ο τίτλος δεν γράφεται στα excel αλλά στις κερκίδες όπου η πόλη τραγουδά στις τρεις το πρωί. Κι εμείς;;; Εμείς ψάχνουμε νούμερα σα ν' αναζητούμε βελόνες στις στάνες επειδή ξεχνάμε πως αυτές οι φωτογραφίες που κάνουμε δεν είναι επειδή είναι ωραίες στα excel αλλά επειδή έγιναν ζωντανά γεγονότα στους δρόμους μιας πόλης που ακόμα πιστεύει πως ο τίτλος δεν είναι αριθμός αλλά ανθρώπινη υπόσχεση. Κι έτσι;;; Έτσι μένουμε εδώ, ανάμεσα στη φωτιά των spreadsheets και στην πόλη των τριών η ώρα το πρωί, κοιτάζοντας έναν άνθρωπο που φορά αυτή τη φανέλα όχι σα αριθμό αλλά σα σημαία. Κι εκείνος εκεί πάνω;;; Αυτός ακόμα τρέχει — όχι επειδή τον βιάζουνε οι αριθμοί αλλά επειδή αυτή τη στιγμή εκείνος ξέρει πως αυτή η φανέλα δεν είναι τίτλος σ' ένα πρωτάθλημα αλλά υπόσχεση μιας πόλης που ακόμα τραγουδά στις τρεις το πρωί. Τι λέτε;;; Θα τον αφήσουμε να φορά αυτή τη σημαία μόνος του;;; Ή τελικά οι αριθμοί έχουν λόγο;;;