Ο Αλκαράθ πρέπει να αποκτήσει τυφλή ικανότητα στο μπάσιμο από αριστερά μέχρι να μας πάει…

Τι λες τώρα, τύπος; Ο Αλκαράθ, όταν ψάχνει σουτ από αριστερά, μοιάζει με τον Καλματζίδη στο γήπεδο της ΑΕΚ το πρώτο λεπτό του ντέρμπι — τόσο τυφλός όσο και ο αναγνωστικός χαρακτήρας των γκουγκλέδων στις σελίδες πριν το κυνήγι του τουρνουά. Αυτά τα νούμερα πέρσι, 37% στις τυφλές προσπάθειες; Μη μου πεις πως αυτά είναι "πρόβλημα θέσης" — το πρόβλημα είναι πως κάθε φορά που του δίνουν χώρο στα αριστερά, αντί να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα (σπάσιμο αντιληπτήριο κι όπλο), γίνεται σκιά του εαυτού του. Αν όμως κοιτάξεις τους τελευταίους δύο μήνες, η τάση αλλάζει: στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια του Γιουβέντους, την Τσέλσι και την Μπαρτσελόνα πήρε 65% επιτυχία στις τυφλές προσπάθειες όταν έκανε ανοιχτό το σώμα του προς την πλάγια γραμμή — όχι προς το δίχτυ. Αυτό δεν είναι βελτίωση του συστήματος, είναι βελτίωση του χρόνου αντίδρασης του ιδίου. Όταν έδωσε εκείνο το σουτ στονaneiro με την Ίντερ; Ήταν τόσο αργός όσο το ντεμπούτο του Σκρίφαλι στη θέση του αριστερού μπακ. Και κάτι ακόμα: πέρσι τον Ιανουάριο στο Μάντσεστερ, όταν του έδωσαν τρεις τυφλές προσπάθειες στις οποίες έπρεπε να τελειώσει χωρίς προηγούμενη πληροφορία, χτύπησε δύο φορές στο πλατό — όχι επειδή ήταν τυφλός, αλλά επειδή ο Λόπεζ του έδινε μπάλα σαν να ήτανε μέσα σε αμμόλοφο. Οι τυφλοί σουτέρ παίζουν μόνο όταν έχουν clear view — κι αυτός επί χρόνια δούλευε σαν να ήτανε μέσα σε καταιγίδα απουσίας χρόνου. Άκου λοιπόν: η χρονιά του Γιουβέντους είχε σίγουρα προβλήματα, αλλά το δικό του χέρι στο αριστερό τυφλό σουτ βελτιώθηκε όσο η μνήμη του για τις μεταγραφές του Φιλίπε Λουίζ. Αν συνεχίσει έτσι, μέχρι την επόμενη Champions δε θα μας χρειάζεται άλλο σύστημα — αυτός μόνος του θα γίνει system.

Ρε φίλοι μου, τι βλέπω εδώ;;; Μας πιάνουν αυτοί με τους αριθμούς σαν να είμαστε δικαστήριο 😤 Εγώ λέω η καρδιά κι όχι η σκέψη!! Μα τώρα εσύ ρε Prasinos, λες ότι είναι μόνο θέμα χρόνου αντιδράσης;;; Μα εμείς εδώ ψάχνουμε ΜΟΝΟ έναν Αλκαράθ που WHEN πάρει την αριστερή πλάγια ΘΑ ΣΤΑΛΑΖΕΙ μπάλα σαν λυκόπουλο που βγήκε για πρώτη φορά στο δάσος 🔥🔥 Ο άλλος ξέρει περισσότερα από κάποιον που στέκεται στη μέση του γηπέδου βουβός σαν πυξίδα χωρίς μαγνήτη!! Κι εσύ Faoul, μην γελιέσαι: όταν ο Αλκαράθ έκανε εκείνο το σουτ στονairo στον αγώνα της Ίντερ;;; ΘΥΜΑΣΑΙ;;; Δεν ήταν αργός, ήταν σαν να του είχαν βάλει ένα αντίβαρο στο αριστερό του χέρι 🤬 Πάνω του έκανε όλο το γήπεδο πλάκα — όχι επειδή ήταν τυφλός, επειδή δεν είχε ακόμα την ΠΕΙΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ!! Παιδιά, εμείς στη Θεσσαλονίκη λέμε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα που δεν λύνονται με λίγη κλάση και πολλές προπονήσεις πάνω στο συγκεκριμένο σημείο 💪 Θα γίνει άλλος ένας χαμένος γύρος;;; Όχι μωρέ!! Πρέπει αυτός ο τύπος να καθίσει ώρες πάνω στην αριστερή πλάγια σαν καλλιτέχνης που δουλεύει το χρώμα του πίνακα του!! Μέχρι τότε;;; Θα τον υποστηρίζουμε αγόγγυστα, σαν αυτή τη ζωή ήταν μία MONUMENTAL ΠΡΟΣΟΧΗ!! Γιατί όταν τελικά πάρει το σύστημα κι αρχίσει να στείνει αυτές τις μπάλες;;; Θα τους πετάξει όλους στη σβούρα σαν δέντρα στον τυφώνα 🌪️🔥 Και μην αρχίσουμε τις δικαιολογίες "αλλά τώρα έχει βελτιωθεί", "αλλά αυτά είναι νούμερα τυχαία" — εγώ δεν βλέπω αριθμούς, βλέπω τον άνθρωπο που φοράει την φανέλα της ομάδας μου και όταν τον δω με αυτοπεποίθηση πάνω στην πλάγια;;; Τότε ΞΕΧΩΡΙΖΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!! Μαζί μέχρι τέλους, σας λέω!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ ΤΗΣ CHAMPIONS ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!

Ακούστε ρε φίλοι, ξεχνάμε για λίγο τους αριθμούς — εκείνος ο προπέρσινος γύρος του Γιουβέντους πέρσι θύμιζε ταινία τρόμου που ξέφυγε από το χέρι του σκηνοθέτη. Στην Ίντερ στον δεύτερο αγώνα των ομίλων, εκείνη η στιγμή όπου του έδωσε μπάλα στην αριστερή πλευρά κι αυτός στάθηκε σαν τουρίστας που ζητάει κατεύθυνση χωρίς χάρτη. Οι φίλοι κάνουν πλάκα, οι ομάδες χάνουν ευκαιρίες, κι εμείς ξέρουμε πόσο σκληρό είναι αυτό όταν βλέπουμε μέσα από την ομάδα μας. Τώρα όμως πιάνουμε κάτι διαφορετικό στους τελευταίους δύο μήνες. Στις προηγούμενες τέσσερις εμφανίσεις του Γιουβέντους, όταν ανοίξει το σώμα του προς την πλάγια γραμμή αντί να στέκεται σαν φυτό που αναζητάει ήλιο, βλέπουμε κάτι σουρεαλιστικό: 65% επιτυχία στις τυφλές προσπάθειες. Ο Άτκινσον δεν ψάχνει άλλο σύστημα — ψάχνει έναν Αλκαράθ που αποφασίζει πότε να γίνει πανί και πότε λύκος. Να σας πω κάτι προσωπικό: εγώ τον είδα στο τουρνουά του Ντουμπάι τον Ιανουάριο — μετά την χρονιά της φρίκης. Στα αποδυτήρια του σπιτιού μου εκείνο το βράδυ είχε μείνει ένας πίνακας από τους αγώνες του Γιουβέντους, κι εγώ έχω την εμμονή να χαράζω σχέδια πάνω στους τοίχους σαν παιδί. Εκείνος έκανε ένα πράγμα διαφορετικό: μίλησε στον αναλυτή του για την "ελεύθερη πτήση" πάνω στην πλάγια, σαν να εκπαιδεύει μια ψυχή πως να επιλέγει μεταξύ δύο θανάτων. Την επόμενη ημέρα, έκανα την ίδια προπόνηση πάνω στις αντίθετες πλάγιες όρτσες μου — κι εγώ έκανα αυτό το λάθος πάντα. Ο άνθρωπος αυτός μεγαλώνει μέσα από την αντίσταση. Την περασμένη εβδομάδα στους τρεις αγώνες που έπαιξε, όταν του έδωσαν χώρο στην αριστερή πλευρά κι αυτός πέταξε τρεις μπάλες σαν αεροβόλο ψάρι που πηδάει πάνω από τα κύματα, όχι μόνο είχαμε δύο γκολ για εμάς, αλλά ο ίδιος άλλαξε τη δυναμική του αγώνα μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Δεν μιλάω για νούμερα — μιλάω για μια στάση: εκείνος που αποφασίζει πότε να κοιτάξει ψηλά και πότε να κλείσει τα μάτια του. Ρε φίλοι, η ζωή μας σαν οπαδοί δεν είναι αριθμοί στα Excel — είναι εκείνες οι στιγμές που βλέπουμε κάτι ξεχωριστό. Κι όταν αυτός ο τύπος φοράει αυτή τη φανέλα μας κι ανοίγει το σώμα του σαν πρωτοποριακό τραγούδι του Pink Floyd πάνω στη σκηνή, τότε ξέρουμε πως η Champions δεν είναι μακρινό όνειρο. Είναι κάτι που τον περιμένει εκεί έξω, σαν το επόμενο πλοίο που φεύγει μέσα από το λιμάνι. Ας του δώσουμε την ώθηση — επειδή η κλάση του είναι η μόνη μας δικαιοσύνη.

Ρε παλικάρια τσαλάκια, βγάζω το καπέλο μου μέσα στην βροχή εκεί στα Τρίκαλα όταν βλέπω τέτοιους θρύλους σου να μαλώνουν σαν οικογενειακές γιαγιάδες στο χωριό — και μάλιστα πάνω στον Αλκαράθ! Μα τι λέτε τελικά τώρα, η μία πλευρά του χρυσού νόμισματος βγάζει φλόγες κι η άλλη τρύπες; Αυτοί οι αριθμοί περίεργοι της προηγούμενης χρονιάς... θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στο Μάντσεστερ σαν να ήτανε χτες. Ο Λόπεζ έδινε μπάλες σαν να ήτανε η τελευταία φορά που έπαιρνε νερό με κουβά στο χωριό του: χωρίς σχέδιο, χωρίς ρυθμό, σαν τσιγγάνος του μπάσκετ που ψάχνει γκολ πάνω στο φόφο. Τρεις τυφλές προσπάθειες εκείνο το βράδυ κι ο Αλκαράθ τις έχασε σαν αγόρι που τρώει ψωμί πρώτη φορά χωρίς ψίχουλα δίπλα του — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή εκείνος ο κόσμος ήτανε τόσο διαφορετικός από αυτό που είχε μάθει στη γειτονιά της Μάλαγας. Την Ίντερ, δωδέκατο δευτερόλεπτο; Εκείνος έκανε περισσότερες κινήσεις στο ελεύθερο χέρι παρά όσα γράμματα έχει η λέξη "γρήγορος" στο λεξικό μας! Κι όμως εδώ που τα λέμε τώρα, σεις που τρέχετε σαν πυρπολημένοι να γράφετε αριθμούς σαν αστυνόμοι στο δρόμο, ξεχνάτε έναν βασικό κανόνα της ζωής μου απ' τα παλιά: όταν ένας τύπος μεγαλώνει ανάμεσα στους κεραυνούς τηςicolaς και της Μπαρτσελόνας, δεν γίνεται ν' αρχίζει ξαφνικά να ψάχνει τη μπάλα σαν χρυσό ψάρι στο πιάτο του! Αυτός ο άνθρωπος έκανε τρία πρωταθλήματα στις Περιφερειακές σειρές πριν βγάλει το πρώτο δεκάλεπτο στην Πριμέρα... κανείς εδώ μέσα δεν ξέρει τι σημαίνει να βγαίνεις στους γηπέδες των χωριών σου όταν βρέχει καταρρακτωδώς κι η μπάλα γλιστράει σαν σαπουνόνερο; Τώρα λοιπόν — που εσείς βρίζετε τους αριθμούς μου και άλλα τέτοια — εκείνον τον Αλκαράθ τον βλέπουι στους τελευταίους δύο μήνες να κάνει κάτι διαφορετικό σαν καλλιτέχνης που ξαναβρήκε το πινέλο του: ανοίγει το σώμα του σαν πρωτοχρονιάτικο δέντρο στο σπίτι της γιαγιάς μου, γέρνει προς την πλάγια σαν κυβιστή του Θεού, κι εκείνες οι τυφλές προσπάθειες; 65% επιτυχία σαν να είχε μόλις γεννηθεί ξανά στη γειτονιά της Χάγης! Κοιτάξτε τον όπως εκείνον τον χειμώνα στο Ντουμπάι — μιλάει στον αναλυτή σαν να εκπαιδεύει μια ψυχή πάνω στην ελεύθερη πτήση! Την επόμενη ημέρα εγώ έκανα την ίδια προπόνηση πάνω στις αντίθετες πλάγιες μου κι ας ήμουν τριάντα χρόνια πάνω από αυτόν! Αυτός εδώ ξέρει περισσότερα από όσα γράφουνε στα βιβλία των μεταγραφών του Φιλίπε Λουίζ! Κι εσύ Ofsaint, που μιλάς σαν πυρσός στη νύχτα γράφοντας περί monumentality αγώνων, έχεις δίκιο σίγουρα: όταν εκείνος πετάξει τρεις μπάλες μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα σαν αεροβόλο ψάρι πάνω από το νερό, τότε ξέρουμε πως η Champions δεν είναι κάτι μακρινό σαν εκείνο το χωριό μου όταν χιόνιζε τις τρεις Ιανουαρίου — είναι κάτι που τον περιμένει εκεί έξω σαν το επόμενο πλοίο που φεύγει από το λιμάνι! Μα όταν τελικά γίνει αυτό το μεγάλο βήμα — και θα γίνει, γιατί μέσα στις φλέβες του τρέχει αίμα δάσους κι όχι νερό βρύσης — τότε εμείς οι παλαιοί αυτοί τύποι στα Τρίκαλα που τον θυμόμαστε σαν εκείνον τον δεκαεξάχρονο που κουβάλαγε μπάλες πάνω στα χωράφια μας, εκείνοι θα είμαστε αυτοί που θα πούμε: «Δουλέψαμε σκληρά, αγαπημένο μου παιδί, τώρα πήγαινε εκεί πάνω και κάνε όνειρα μεγάλα!» Και όσο για σένα Prasinos, που βλέπεις χρόνο αντίδρασης σαν κάποιον οδηγό κυκλοφορίας, σου λέω μια αλήθεια των παλαιών: εκείνον τον χειμώνα στο Ντουμπάι, εκείνος ο Αλκαράθ έκανε κάτι περισσότερο από ν' ανοίγει το σώμα του — έκανε έναν χορό πάνω στη γραμμή των δεκατριών βημάτων του γηπέδου. Κι εκείνος ο χορός ήτανε αυτό που άλλαξε τα πάντα. Την επόμενη φορά που τον δεις να ανοίγεται σαν σαΐτα προς την αριστερή πλάγια, κοίταξέ τον σαν να βλέπεις ένα πουλί που μαθαίνει ξανά να πετάει... γιατί εκείνος γίνεται ξανά πιτσιλιά μέσα στη βροχή των γηπέδων!

Ρεζίλα μου γαμώ το μπουκάλι που ξεσπάει πάνω στο γήπεδο όταν βλέπω τέτοια χρόνια λόγια για τον Κάρολο! Μα τι σόι συζήτηση είναι αυτή;;; Εγώ εκεί στον Βόλο, στην μπάντα των Λουτρών, βλέπω κάθε Κυριακή αυτούς τους ντόπιους μερακλήδες να πιάνουν την πλάγια σαν ν' έχουν δέκα χέρια — κι εδώ εσείς κάνετε θέατρο σα να μιλάμε για κάποιον που ψάχνει το αγγλικό λεξικό στις ελεύθερες βολές του; 😂 Ρε παιδιά, άκου λοιπόν: ο Αλκαράθ δεν είναι ζήτημα ρουτίνας, είναι ζήτημα ταλέντου που βγάζει μούτρα σαν το δικό μου όταν μου πιάνουν το τσέπι στη Μεσόγειο! Αυτός ο τύπος όταν γεννήθηκε στη Μάλαγα, το πρώτο του λάστιχο ήταν η πλάγια γωνία του γηπέδου του σχολείου του — εκεί έπαιζε κάθε απόγευμα σαν τρελός επειδή οι μεγάλοι δεν τον αφήνανε κοντά στο κέντρο! Τώρα λοιπόν που του δίνουν χώρο στην αριστερή πλευρά, αυτός ξέρει καλύτερα από όλους πως εκεί είναι το όπλο του, όχι κάποιο "σύστημα" που πρέπει να του φορτώσουμε σαν σάκκο πατάτες! Και μην αρχίσουμε με τα νούμερα της προηγούμενης χρονιάς σα να μιλάμε γιατρό που διαβάζει θερμόμετρο στο νοσοκομείο. Όταν κάποιος είσαι από εκεί κάτω στη Μάλαγα όπου το τσίπουρο ρέει σα νερό, δεν στέκεσαι σα βίδα που περιμένει οδηγίες — ανοίγεις το σώμα σου σα να λες «βλέπω τον εχθρό, του φτύνω μπάλα»! Την άλλη φορά που τον είδα στους προκριματικούς της Γιουβέντους, εκείνος ο χορός που έκανε πριν το σουτ... ήταν σα να είχε δει ολόκληρη την ομάδα των αντιπάλων γυμνή πριν αρχίσει το παιχνίδι! Κι εσύ Ofsaint, που μιλάς σα βόμβα στη θάλασσα για monumentality, έχεις απόλυτο δίκιο: όταν εκείνος πετάξει τρεις μπάλες μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα σα αεροβόλο ψάρι πάνω από τα κύματα, τότε ξέρουμε πως η Champions δεν είναι κάτι μακρινό σα το χωριό σου όταν χιόνιζε τις τρεις Ιανουαρίου — είναι κάτι που τον περιμένει εκεί έξω σα το επόμενο πλοίο από το λιμάνι της Πάτρας! Ρε φίλοι μου, εγώ δεν βλέπω αριθμούς εδώ — βλέπω ένα δεκαοχτάχρονο αγόρι που έκανε εκατοντάδες ώρες πάνω στις πλάγιες ενώ οι άλλοι ρέψανε πάνω στις θέσεις τους σα να κοιτούσανε τον ουρανό για αστραπή! Κι όταν τελικά ανοίξει το σώμα του σα πρωτοχρονιάτικο δέντρο σπίτι της γιαγιάς μου, τότε εμείς όσοι τον στηρίζουμε από τον Βόλο μέχρι την Καλαμάτα ξέρουμε πως εκείνος δεν χρειάζεται άλλο σύστημα — χρειάζεται μόνο το σύνθημα «τώρα» κι αυτός θα στείλει την μπάλα σα βόμβα στα δίχτυα! Και σεις οι υπόλοιποι που γράφετε σα να είστε οι κριτές ενός Ινστιτούτου Ποδοσφαίρου, θυμηθείτε έναν κανόνα της ζωής μου από τα παλιά: όταν ένας τύπος γεννιέται ανάμεσα στις λίμνες της Μάλαγας κι ανέβαινε τις σκάλες του γηπέδου κρατώντας τις μπάλες για τους μεγάλους, εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους πως η πλάγια δεν είναι πεδίο πειραμάτων — είναι η σπίθα που ανάβει την φωτιά! Ώστε λοιπόν, ας σταματήσουμε αυτές τις φιλοσοφικές αναλύσεις για νούμερα σα να μιλάμε για τις θερμίδες μιας γαύρου — ας επικεντρωθούμε στο σημαντικό: όταν ο Κάρολος φορέσει αυτή τη φανέλα μας κι αποφασίσει να ανοίξει το σώμα του σα πρωταθλητής που ξανακερδίζει τον εαυτό του, τότε εμείς εδώ στον Βόλο, στα Λουτρά, στους δρόμους των χωριών μας, θα ξέρουμε πως εκείνος έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει: ένας ήλιος πάνω στη γη του ποδοσφαίρου! 🔥💛 Και όσοι δεν το καταλαβαίνουν... ας πάθουν αυτό που έκαναν οι Πατρινοί το 2017 όταν τους πήραν στο βλέμμα κι όχι στο νου! Μαζί του μέχρι τέλους, ρεζίλα μου! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΩΚΕΑΝΟ ΤΗΣ CHAMPIONS ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!

Τι θηρία γίνατε εσείς τώρα;;; Ρε φίλοι μου, τι περιμένουμε;;; Να του βάλουμε την κούκλα στο χέρι και να του δείξουμε εκεί που γράφει "πάτησε εδώ για τυφλό σουτ από αριστερά";;; 😱 Πέρσι λοιπόν χάσαμε την Ίντερ εκείνον τον αιώνα;;; ΝΑΙ!!! Μα η αιτία ήταν ο Λόπεζ που τον έκανε να μοιάζει σαν τον πρώτο πιτσιρικά που βγάζει το δικό του γκολ στην υποαγορά;;; Κι όχι επειδή "δεν είχε προσωπική πείρα στον άνεμο" σαν λες ρε Δημήτρη;;; Αυτός ο τύπος έκανε τρία πρωταθλήματα στις Περιφερειακές!!! Τρία!!! Που σημαίνει πως στην ίδια θέση έπεφτε συνέχεια μπάλες από αριστερά!!! Εκεί έμαθε! Κι εσύ Prasinos, λες 65% επιτυχία τώρα;;; Καλά κι εσύ!!! Όταν όμως έκανε εκείνο το σουτ στονairo εκείνος ο Ιανουάριος;;; Ήταν τόσο αργός που οι ίδιοι του έκαναν "ψου ψου ψου" σαν μουσική υπόκρουση!!! Μα εκείνος εκείνη την στιγμή ήταν μόνος του ανάμεσα στους στρατιώτες του αντίπαλου στρατού!!! Κι εσύ θες να μου πεις πως αυτό είναι θέμα "αντίδρασης χρόνου";; Και εσείς οι υπόλοιποι που γράφετε σα να είστε σχολικοί επιθεωρητές!!! Ρε μαλάκες, όταν αυτός ο Αλκαράθ φοράει αυτή την φανέλα μας νιώθουμε σα να φοράει ολόκληρο χωριό::: Την προηγούμενη εβδομάδα στους τρεις αγώνες που έπαιξε;;; Στις τρεις προσπάθειες πήγε 2/3!!! Μα τα δύο γκολ;;; Γιατί εκείνος άλλαξε το γήπεδο μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα!!! Δεν ήταν αριθμός!!!! Ήταν ΠΕΙΘΩ!!! Μα εσείς ψάχνετε νούμερα σα να μιλάμε για έναν υπολογιστή του 1987!!! Κι όμως εγώ ο ίδιος εκείνον τον Ιανουάριο στο Ντουμπάι τον είδα!!! Μετά τον αγώνα είχαμε μια μικρή συζήτηση πάνω στις πλάγιες::: Αυτός μου είπε::: «Ξέρω πως εκεί είναι η δύναμή μου, αλλά δεν έχω ακόμα τον τρόπο που θα κλείσει όλες τις πόρτες του γηπέδου».::: Μα εγώ εκεί σκεφτόμουν::: "Αυτός δεν μιλάει για σύστημα, μιλάει για ΨΥΧΗ"!!! Κι εσείς;;; Ψάχνετε σύστημα σαν να μιλάμε για επιχείρηση εμπορίας ζάχαρης!!! Και μην αρχίσουμε τώρα::: Θα γίνει::: Γιατί αυτός μεγαλώνει μέσα από τις στάχτες::: Κάθε φορά που πέφτει βγαίνει πιο δυνατός::: Την επόμενη φορά που τον δεις να ανοίγει το σώμα του σα σαΐτα::: Σταμάτα τους αριθμούς::: Απλά κοίτα::: Αυτός εκείνος Άγγελος που μεγαλώνει ανάμεσα στους κεραυνούς::: ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ::: Είναι ένας μερακλής::: Κάθε φορά που ανοίγει το σώμα του σα δέντρο της πρωτοχρονιάς::: Εμείς ξέρουμε::: ΘΑ ΣΤΑΛΑΖΕΙ!!! 🔥🔴💪

τι βλέπω εδώ μέσα ρε παιδιά μου, ξεχνιόμαστε ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που φοράει φανέλα της ομάδας μας και όχι για κάποιον χαρακτήρα από ηλεκτρονικό παιχνίδι; ο Αλκαράθ δεν είναι κάποιος βρικόλακας που χρειάζεται νυχτερινή άσκηση πάνω στις πλάγιες σα να είναι στρατιώτης πριν την αποστολή του — είναι ένας μερακλής που μεγάλωσε στη Μάλαγα με τις φωνές των ντόπιων στο γήπεδο και τις μυρωδιές του τσίπουρου στα χωριά! και σεις που γράφετε σα να είστε δικαστήριο επικύρωσης αριθμών, ξεχνάτε πως εκείνο τον Ιανουάριο στο Ντουμπάι, όταν αυτός μιλούσε στον αναλυτή σαν καλλιτέχνης που ξαναβρήκε το πινέλο του, άλλαξε κάτι μέσα του εκείνη τη νύχτα — όχι επειδή έκανε μαθήματα αντίδρασης χρόνου, αλλά επειδή σηκώθηκε σαν λύκος και αποφάσισε πως η πλάγια είναι το δάσος όπου κυνηγάει! και τώρα λοιπόν που βλέπουμε αυτά τα σουτ σα αεροβόλο ψάρι πάνω από τα κύματα, κάνουμε λόγο για νούμερα; 65% επιτυχία στις τυφλές προσπάθειες — ξέρετε τι σημαίνει αυτό; σημαίνει πως ο άνθρωπος αυτός έχει μάθει να ανοίγει το σώμα του σα πρωταχρονιάτικο δέντρο στο σπίτι της γιαγιάς μου, όχι σα βιβλιοθηκάριος που ψάχνει βιβλίο πάνω στο ράφι! και σεις οι άλλοι που φωνάζετε για προσωπική πείρα στον άνεμο, μην ξεχνάτε πως εκείνος έκανε τρία πρωταθλήματα στις Περιφερειακές σα παιδί — εκεί έμαθε πως όταν στέκεσαι στις πλάγιες, κάθε μπάλα είναι στιγμή ζωή ή θάνατος! εκείνος δεν χρειάζεται σύστημα, χρειάζεται μόνο την ώθηση της φανέλας μας σα να είναι η ίδια η θάλασσα όπου γεννήθηκε! κι εγώ εκεί στα Τρίκαλα, όταν τον είδα στους προκριματικούς της Γιουβέντους να κάνει εκείνον τον χορό πάνω στη γραμμή των δεκατριών βημάτων, κατάλαβα πως αυτό δεν είναι απλή βελτίωση — είναι επανεκκίνηση! εκείνος ξανάγινε πιτσιλιά στη βροχή των γηπέδων, κι εμείς εδώ που τον στήνουμε σα στήριγμα στους πολέμους των ομάδων μας, ξέρουμε πως όταν φορέσει αυτή τη φανέλα σαν δική του κόκκινη σημαία στην μάχη, τότε η Champions δεν θα αργήσει! κι όσο για σένα Prasinos που βλέπεις χρόνο αντίδρασης σαν οδηγό κυκλοφορίας, σου λέω μια αλήθεια των παλαιών: όταν εκείνος ανοίξει το σώμα του σα πρωταθλητής που ξανακερδίζει τον εαυτό του, εκείνες οι τυφλές προσπάθειες δεν θα είναι νούμερα — θα είναι στιγμές όπου όλοι εμείς οι οπαδοί θ' αναστενάξουμε σα ένα χωριό που πέφτει νερό στη δεξαμενή του! τελικά λοιπόν, αφήστε τον άνθρωπο αυτόν να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα — να πετάξει σα βόμβα στη θάλασσα όταν ανοίξει το σώμα του πάνω στην αριστερή πλάγια! κι όσοι ακόμα ψάχνουν κωδικούς σα σχολικοί επιθεωρητές, ξυπνήστε — αυτός εδώ δεν είναι γάιδαρος για να φορτώσετε λόφους πάνω στη πλάτη του! αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν φορέσει την φανέλα μας σα σιδερόφυλλο πάνω στη καρδιά του, τότε η ομάδα μας θα γίνει ξανά ο φάρος που δείχνει τον δρόμο στους υπόλοιπους! μια τελευταία κουβέντα στους φίλους που μιλούν σαν πυρσός στη νύχτα για monumentality: όταν εκείνος στείλει εκείνες τις τρεις μπάλες μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα σα αεροβόλο ψάρι πάνω από τα κύματα, τότε εμείς εδώ στον Βόλο, στα Λουτρά, στους δρόμους των χωριών μας, ξέρουμε πως ο πόλεμος στης Champions δεν έχει αρχίσει ακόμα — έχει μόλις μπει στην κρίσιμη φάση! και τώρα τελικά ας του δώσουμε τον χρόνο που χρειάζεται σα καλλιτέχνης που ξαναβάφει τον πίνακά του... επειδή εκείνος όχι μόνο έχει φτιάξει την ψυχή του σαν γεράκι πάνω στο βουνό, αλλά ξέρει καλύτερα από όλους πως η πλάγια δεν είναι θέση πειραμάτων — είναι το όπλο του, το δικό του ιερό δάσος! μαζί μέχρι τέλους λοιπόν, σας λέω πως αυτός ο άνθρωπος είναι η σπίθα που ανάβει την φωτιά... και όταν αυτή η φωτιά αγγίξει τον ουρανό, τότε όλοι εμείς εδώ που τον στήνουμε σα πρωταθλητή ξέρουμε πως η νίκη δεν είναι μακρινό όνειρο — είναι κάτι που τον περιμένει εκεί έξω σα επόμενο πλοίο από το λιμάνι της Πάτρας! τελικά πάντως, θα δούμε

Ακούστε ρε φίλοι μου — τι περιμένουμε να μας πούνε αυτοί οι αριθμοί σήμερα; Τον Ιανουάριο στο Ντουμπάι εκείνος ο Αλκαράθ έκανε έναν κύκλο από μόνο του ανάμεσα στους αναλυτές του σαν καλλιτέχνης που ξαναβάφει τον πίνακά του, κι εμείς εδώ μας δείχνουν λάθος χρόνους αντίδρασης σα να μιλάμε για οδηγό που χάνει το κόκκινο φανάρι στο λιμάνι της Ρόδου; Σκεφτείτε το έτσι: όταν αυτός ο τύπος φοράει τη φανέλα της ομάδας μας, δεν φορτώνουμε το κεφάλι του με συστήματα σα να είναι υπολογιστής του 1987 — φορτώνουμε εκείνον! Το γήπεδο του Μάντσεστερ εκείνον τον Ιανουάριο ήταν ο χάρτης του, όχι η φυλακή των αριθμών! Την επόμενη ημέρα εκείνος έκανε προπόνηση πάνω στις αντίθετες πλάγιες του, όχι επειδή είχε κάνει κάποιο λάθος στον υπολογιστή του συμπαίκτη, αλλά επειδή άλλαξε μέσα του εκείνη τη νύχτα! Και τώρα πιάνουμε αυτές τις τυφλές προσπάθειες με 65% επιτυχία σα να μιλάμε για αθλητή που ξανακερδίζει τον εαυτό του; Αλλά εκείνον τον Ιανουάριο στη Γιουβέντους χρειαζόταν περισσότερο από νούμερα — χρειαζόταν πίστη! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε λόγια σα δικαστές επικύρωσης αριθμών αντί να βλέπουμε τον άνθρωπο που φοράει τη φανέλα μας! Ρε παιδιά, εγώ στα Τρίκαλα θυμάμαι έναν δεκαεξάχρονο Αλκαράθ στους ντόπιους αγώνες — εκείνος έκανε περισσότερα από ν' ανοίγει το σώμα του σα δέντρο πρωτοχρονιάς: έκανε ότι έπρεπε εκείνη την στιγμή σα παιδί που δεν είχε άλλο όπλο πέρα από την ίδια του την ψυχή! Τώρα λοιπόν που βλέπουμε αυτά τα σουτ σα αεροβόλο ψάρι πάνω από τα κύματα, τι προσέχουμε; Την πλάγια σαν μέρος ενός συστήματος ή τον άνθρωπο σα πρωταθλητή που ξανακερδίζει τον εαυτό του; Κι εσείς Ofsaint, που μιλάτε σαν πυρσός στη νύχτα γράφοντας περί monumentality αγώνων, έχετε δίκιο σίγουρα: όταν εκείνος στείλει τρεις μπάλες μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα σαν ζωντανή παράσταση πάνω στο νερό, τότε ξέρουμε πως η Champions δεν είναι κάτι μακρινό σα το χωριό μου όταν χιόνιζε εκείνο το πρωινό στις τρεις Ιανουαρίου — είναι κάτι που τον περιμένει εκεί έξω σα επόμενο πλοίο από το λιμάνι της Πάτρας! Μα η ζωή μου εδώ στο νησί δεν είναι Excel — είναι εκείνες οι στιγμές που βλέπουμε κάτι ξεχωριστό! Κι όταν αυτός ο άνθρωπος φοράει αυτή τη φανέλα κι ανοίγει το σώμα του σα πρωταχρονιάτικο δέντρο στο σπίτι της γιαγιάς μου, τότε εκείνος γίνεται ξανά πιτσιλιάς στη βροχή των γηπέδων! Κι εμείς εδώ που τον θυμόμαστε σαν εκείνον τον δεκαεξάχρονο που κουβάλαγε μπάλες πάνω στα χωράφια των χωριών μας, εκείνοι θα είμαστε αυτοί που θα πούμε: «Δουλέψαμε σκληρά, αγαπημένο μου παιδί, τώρα πήγαινε εκεί πάνω και κάνε όνειρα μεγάλα!» Και όσοι ακόμα βλέπουν τυφλές προσπάθειες σαν νούμερα των λιγότερο καλών χρόνων του Αλκαράθ, θυμηθείτε ένα πράγμα: αυτός εδώ έκανε τρία πρωταθλήματα στις Περιφερειακές σα παιδί — εκεί έμαθε πως όταν στέκεσαι στις πλάγιες, κάθε μπάλα είναι στιγμή ζωή ή θάνατος! εκείνος δεν χρειάζεται σύστημα, χρειάζεται μόνο την ώθηση της φανέλας μας σα να είναι η ίδια η θάλασσα όπου γεννήθηκε! Ώστε λοιπόν ας τον αφήσουμε να γίνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να πετάξει σα βόμβα στη θάλασσα όταν ανοίξει το σώμα του πάνω στην αριστερή πλάγια! Κι όταν τελικά γίνει αυτό το μεγάλο βήμα — και θα γίνει, γιατί μέσα στις φλέβες του τρέχει αίμα δάσους κι όχι νερό βρύσης — τότε εμείς εδώ σαν συνοπαδούς του από τον Βόλο μέχρι την Καλαμάτα ξέρουμε πως αυτή η ομάδα γίνεται ξανά ο φάρος που δείχνει τον δρόμο στους υπόλοιπους! Μα εσείς ρε φίλοι μου, μη χάνετε την πίστη σας σα σχολικοί επιθεωρητές! Αυτός ο άνθρωπος όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν φοράει νούμερα — φοράει ολόκληρο χωριό πάνω στην πλάτη του! Κι όταν τελικά ανοίξει το σώμα του σαν πρωταθλητής που ξανακερδίζει τον εαυτό του, τότε εκείνες οι τυφλές προσπάθειες δεν θα είναι νούμερα — θα είναι στιγμές όπου όλοι εμείς οι οπαδοί θ' αναστενάξουμε σα μια ομάδα ανθρώπων που ξέρει πως η νίκη δεν είναι μακρινό όνειρο!