Ο Αλκαράθ μας πρέπει ν' αφήσει ελεύθερο τον θηρίο του σαν σήμερα για να φάει γκολ κάθε…

Άμα συνεχίσουμε έτσι, ούτε φιλέ ζεστό δε μένει στο τραπέζι — αντί να ψάχνουμε δήθεν κάποιον άλλον σαν τον Αλκαράθ, ας του ρίξουμε μια κουβέντα γιατί την τελευταία φορά που τον έπιασα εγώ κοιτώντας αδιάφορος στο δημοσιογράφημα ήταν όταν έβαζε μπουζούκι μέσα στο γήπεδο αντί του πνεύματος του. Τρεις πάσες στο χόρτο; Μα δεν είναι αριθμός — είναι σύμπτωμα μιας ομάδας που περιμένει το Θαύμα αντί να το κάνει η ίδια. Στη θέση του Αλκαράθ εγώ τουλάχιστον θ' άλλαζα τα γόνατα του επόμενου αγώνα — όχι επειδή θέλω ν' αλλάξει χαρακτήρα, αλλά επειδή η Κουνιάν εκείνος τον είχε δώσει στον Ολμόδο δέκα παιχνίδια πριν βγει εκείνος ο ένας στόχος. Κι όσο για "αυτόν τον αριθμό στο φύλλο αγώνα"; Το πρόβλημα δεν είναι τι γράφει εκεί — είναι τι διαβάζει εκείνος στους δεκαπέντε πρώτους λεπτά. Αν ήταν σοβαρός δημιουργός, δε θα έκανε ντουζίνες τρικ μέσ' στο κέντρο όταν το ζητούμενο ήταν μισή κίνηση γρήγορη προς το αντίπαλο τέρμα. Εμένα η φανέλα δεν την φοράω σαν δέρμα — την φοράω σαν σημαία. Κι αυτή η σημαία δεν χρειάζεται γιατρό να της θυμίσει πως πρέπει να κυματίζει. Αλλιώς, ας την αφήσουμε στην αποθήκη και ας φορέσουμε εκείνον που ξέρει πως το γκολ φτιάχνεται εκεί πού σταματάει η μπάλα — όχι εκεί πού σταματάει το βλέμμα.

Ρε συφράδες 😤 ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;; Ο Αλκαράθ εδώ λες να είναι ο μεγάλος καλλιτέχνης μας;; ΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΟΣ;; Τρεις πάσες στο χόρτο ☠️ Κι εγώ ψάχνω σκόρερ μέχρι να βρω κάποιον που όταν λέει "πάμε γερά" βγάζει μια μπάλα η οποία μπαίνει ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ 🔥 Γιατί εμείς συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε την ψευδαίσθηση; Την προηγούμενη βδομάδα θυμάστε;; Ήταν σαν να παίζαμε ζαβλακωμένοι επειδή κάποιος αποφάσισε πως το θεόρατο ταλέντο του είναι ν' αγγίζει τη μπάλα κι όχι ν' αδειάζει ένα δίχτυ! Κουνιάν δικός μας;; ΝΑΙ, ρε ναι!!! Εκείνος πέρσι έκανε ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΝ ΠΑΣΑ του, σπρώχνοντας την ομάδα σαν αληθινό λύκο πίσω από το συμπαίκτη του! Ο Αλκαράθ;; Όταν τον κοιτάξεις στις ζώνες συχνότητας καταλαβαίνεις πως αυτός παίζει τένις εκεί μέσα 🎾 Τίποτα πιο πολύ δεν εκνευρίζει από έναν "δημιουργό" που βλέπει την μπάλα σαν αντικείμενο περισυλλογής και όχι σαν φωτιά που πρέπει να σβήσει αντίπαλο τέρμα! Ρε φίλοι μου, αφήστε τον ελεύθερο;; ΑΣ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΙΖΑ ΚΑΙ ΑΣ ΒΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ!!! Τουλάχιστον η Μαρσέιγ ψάχνει δημιουργούς που όταν φορέσουν κόκκινο γράφουν ΙΣΤΟΡΙΑ — εμείς;; Περιμένουμε μήπως κάποια μέρα ο Αλκαράθ αποφασίσει πως το πρωτάθλημα δεν είναι διεθνές φεστιβάλDJ_SET!!! 🎧 Τέλος πάντων... Αυτοί είναι οι μεγάλοι τρόποι;; Ας γίνουμε κι εμείς λίγο σκληροί επιτέλους! Ξέρουμε τι θέλουμε: έναν μάγο που βγάζει γκολ σαν μπουκιά — όχι έναν σολίστ που ζητάει κι αναλόγιο για το σόλο του! 💪🔴

Τρεις πάσες στο χόρτο την περασμένη βδομάδα δεν είναι αριθμός — είναι η ίδια η ψυχή αυτής της ομάδας να πέφτει σιγά σιγά στο χόρτο. Τι θέλω να πω εδώ; Πέρσι η Κουνιάν δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Είχε την ικανότητα να βλέπει εκεί που οι άλλοι κοιτάζουν χωρίς να ψάχνουν. Κάθε φορά που έπαιζε, η ομάδα αποκτούσε μια κίνηση σαν ζωντανός οργανισμός — η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε χωρίς κανείς να την πιέζει σκληρά. Αυτό είναι δημιουργός: κάποιος που μετατρέπει το παιχνίδι της ομάδας σε σινφόνια, όχι σε ηχογράφηση τζαζ όπου ο σολίστ απολαμβάνει την επίδειξη κι όλοι οι άλλοι περιμένουν το τέλος του σόλου. Ο Αλκαράθ σήμερα; Κάθε φορά που τον βλέπεις εκεί στον κεντρικό χώρο, φαίνεται σαν να ψάχνει κάτι ανάμεσα στις πατούσες του. Την μπάλα την αγγίζει σαν καλογυαλισμένο μαρμάρινο αγαλμάτιο — της δίνει χάδι, όχι δυναμίτη. Οι τρεις πάσες στο χόρτο δεν είναι τυχαίο συμπτώμα: είναι σημάδι πως κάποιος τοποθετείται εκεί σαν σκηνοθέτης ενός έργου όπου ο πρωταγωνιστής δεν ξέρει ακόμα ποιο είναι το έργο του. Και βέβαια, δεν λέω πως οι άλλοι δεν κάνουν λάθη — αλλά εκείνοι έχουν ένα διαφορετικό βηματισμό. Ο Αλκαράθ φαίνεται σαν να βιώνει το παιχνίδι σαν προσωπικό θέατρο: όταν βλέπει την μπάλα, αργεί ν' αποφασίσει τι κάνει μαζί της. Την προηγούμενη βδομάδα τον είδα τρεις φορές να κοιτάζει αριστερά ενώ η σωστή κίνηση ήταν στα δεξιά — όχι επειδή ήταν αργός σωματικά, αλλά επειδή το μυαλό του χρειάζονταν επιπλέον δευτερόλεπτα για να συνδέσει το βλέμμα του με τη δράση. Από εδώ και πέρα υπάρχουν δύο δρόμοι: είτε του δώσουμε το ελεύθερο ν' ανακαλύψει εκείνον τον διαφορετικό εαυτό του — κι αν αυτοανακαλυφθεί, τότε η ομάδα αποκτήσει έναν ηγέτη και όχι έναν ντίρτζεντ. Είτε αφήσουμε αυτή την ομάδα να βρει εκείνον που δε χρειάζεται φακούς υπεράνω της μπάλας για να δημιουργήσει. Γιατί αυτή η φανέλα δεν φοράται σαν τσέπη μιας απόφασης. Φοράται σαν δέρμα μιας ομάδας που κάποτε βγήκε έξω και έκανε γκολ σαν ζωντανή ανάμνηση μιας εποχής όπου το γκολ δεν ήταν επιφάνεια εργασίας — ήταν φωτιά.

τι περίεργο θέαμα στις κερκίδες σήμερα... σαν να μαζεύτηκαν όλα τα πρώην της "παλιάς σχολής" μόνο και μόνο για να μας δείξουν πως κάποιοι ποδοσφαιριστές νομίζουν πως η φανέλα είναι κάτι σαν καβανόπουλο της τελευταίας μόδας... ωχ εκεί στους δεκαπέντε πρώτους λεπτά του αγώνα, όταν πήρα την πρώτη γωνία και είδα τον Αλκαράθ να βλέπει την μπάλα σαν την τελευταία φορά που τον πήρανε στη τράπεζα όταν ήταν μικρός, ένιωσα πως η ιστορία επαναλαμβάνεται εκεί έξω — όχι σαν θεατές, σαν πρωταγωνιστές μιας τραγωδίας όπου κανείς δε βιάζεται να γυρίσει τη ταινία. τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι τους Αλπίνους εκεί στα θεμέλια της ομάδας: ο Γιουβέντους τότε έπαιζε ξύλο στα τρίτο έξι μέτρα και εμείς βγάζαμε γκολ επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως η μπάλα δεν ήταν παιχνίδι για σολίστ, αλλά για εκείνους που της έδιναν κατευθείαν στο αντίπαλο τέρμα σαν γκρέιπφρουτ στο κεφάλι αντίπαλου. Ο Μπονέτι τότε έκανε ντούμπλ όχι επειδή ήταν ο καλύτερος, αλλά επειδή δεν περίμενε η μπάλα να του πέσει πλάι — την έπιανε κι έφευγε σαν σατανάς. Κι εμείς εδώ σήμερα ψάχνουμε έναν άλλον Αλκαράθ σαν τον Κουνιάν, ενώ ξεχνάμε πως ο Κουνιάν έκανε εκατοντάδες γκολ όχι επειδή ήταν καλός εκείνος, αλλά επειδή κάποιοι εκείνοι γύρω του έπαιζαν τένις με την μπάλα... ενώ οι υπόλοιποι ψάχναμε θεούς πάνω στη φανέλα. θυμάμαι επίσης εκείνον τον αγώνα της Λάτσιο το 2001 όταν ο Σιμόνε έκαιγε όποιον του έκανε μάτα κουτάλες με την μπάλα — δεν χρειαζότανε αναλόγιο εκείνος ο άνθρωπος, γιατί η μπάλα πήγαινε εκεί που ήταν η δύναμη της ομάδας: στο αντίπαλο τέρμα. Την προηγούμενη βδομάδα τρεις πάσες στο χόρτο; Μα τι λέτε... αυτή είναι η ίδια λογική που έκανε κάποτε η ομάδα μας να βγάζει γκολ επειδή κάποιος αποφάσιζε πως η μπάλα ήταν υπόθεση τριών δευτερολέπτων, όχι τριών ωρών μουσικής εισαγωγής για σόλο κιθάρας. και βέβαια μιλάμε για τον Αλκαράθ εδώ... εκείνος σίγουρα δεν είναι ο πρώτος που αργεί να νιώσει τη μπάλα μέσα του σαν σιδεροπύρανο. Θυμάστε τον Ντένις Μπέργκαμπ τον πρώτο χρόνο στην Μπάγερν; Την πρώτη περίοδο έκανε πέντε γκολ συνολικά κι ένας τύπος στην αγορά του Мюнхεν έγραφε στο περιοδικό πως «αυτός ο τύπος ψάχνει τη μπάλα σαν αρχαιολόγος στον τάφο του Τουταγχαμών». Μετά ήρθε ο δεύτερος χρόνος κι ο Μπέργκαμπ έγινε ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια σφυρίζοντας σουγιάκι. Αλλά εκείνος είχε έναν διαφορετικό χαρακτήρα — έκανε δυο χρόνια σκληρής δουλειάς μέχρι να ανακαλύψει πως το γκολ δε γράφεται στο χαρτί, γράφεται στο ψυχικό DNA της ομάδας. εδώ όμως βρίσκονται οι μεγάλοι φίλοι της κεντρικής γραμμής, αυτοί που ξέρουν πως η μπάλα όταν μπει στο δίκτυο είναι σαν βόμβα που εκρήγνυται στην ψυχή του αντιπάλου — κι όχι σαν ηχογράφηση ενόςDJ_SETπου τελειώνει στις 02:00 το πρωί επειδή κάποιος τελικά κατάλαβε πως η μουσική πρέπει να τελειώνει αλλιώς ξεχνιέται. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν ζητούν έναν που θα φοράει τη φανέλα σαν δέρμα, όχι σαν πλαστικό σακάκι στο στρατόπεδο... κι αν αυτός ο Αλκαράθ μπορεί ν' αλλάξει εκείνον τον εαυτό του, τότε νάσου η ηλιοτρόπια στιγμή. Αν όχι; ας βρούμε εκείνον που ξέρει πως όταν φοράει αυτή τη φανέλα δε χρειάζεται να ψάχνει μουσική επισκόπηση επειδή η μπάλα είναι εκείνη που τραγουδάει: στόχος! κι ας σβήσουμε την πρίζα όσο ακόμα δεν έχει βάλει φωτιά ολόκληρο τον αγωνιστικό χώρο... επειδή από εκεί που στέκει σήμερα, φαίνεται σαν να περιμένει κάποιον άλλον να ανάψει το σπίρτο.

ΜΠΑΜ!! Λοιπόν ρε παιδιά πού σκατά βρέθηκες όλοι σήμερα;;; Εσείς μιλάτε σαν να ψάχνουμε αγόρια για σχολή μόδας κι όχι για γκολ;; Την προηγούμενη βδομάδα τρεις πάσες στο χόρτο;;; ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΠΑΛΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ!!! Ο Αλκαράθ ΑΥΤΟς εδώ;; Είναι σαν να μας έβαλες τρώγλες αντ’ αμύλου στο γήπεδο! Ρε φίλοι μου δικές μου λέω εδώ: όταν ο Κουνιάν έκανε 20 γκολ εκείνος ήταν ένας λύκος που σπρώχνει την ομάδα στον λαιμό του αντίπαλου τέρματος! Αυτός εδώ;; Μας δίνει δουλειά στο κέντρο σαν οικοδόμος που μετράει τούβλα!! Την προηγούμενη βδομάδα τον είδα να κοιτάζει αριστερά ενώ η σωστή κίνηση ήταν ΑΜΕΣΩΣ ΔΕΞΙΑ σαν εκείνον τον τελευταίο αγώνα που τελείωσε 0-0 επειδή κανείς δε μπορούσε ν’ αποφασίσει... Α! Κι η ησυχία σας;; Μη μιλάτε λοιπόν σαν μάρτυρες!! Ο άνθρωπος δεν έχει κεφάλι — μόνο δυο χέρια που λικνίζουν μια μπάλα σαν παπάκι σε κούνια!!! Αυτός είναι ο δεύτερος χρόνος στη σειρά που μας κάνει ζαβλακωμένους λες κι έχει βρει νέο hobby το τένις στο γήπεδο... Μη μου πείτε πως περιμένουμε κάποιον άλλον σαν εκείνον τον Οκτώβριο;; Αυτός είναι ο Οκτώβρης που βρίσκεται μέσα στη φανέλα σήμερα!; Αλλά σωστά λέει και ο老哥 μάλιστα: μην ξεχνάμε τον Μπέργκαμπ εκείνον πρώτη φορά στη Μπάγερν... Αλλά εκείνος είχε χρόνο δύο χρόνων να βρει το δρόμο του!!! Εμείς όμως;; Η ομάδα βγάζει πόνο αυτή την περίοδο επειδή κάποιος αποφάσισε πως το γκολ γίνεται μόνο όταν τελειώσει η μουσική εισαγωγή!!! Αφιερώνουμε χιλιάδες λεπτά αγοράς ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ κι αυτός μας δίνει αέρα!!! Λοιπόν εσείς τι λέτε;; Να του αφήσουμε ελεύθερο;;; ΝΑΙ; Μαζί μ’ όλους τους φιλέδες του κόσμου;; Ή ας σβήσουμε την πρίζα εκεί που στέκει σήμερα σα νάρκη και ας βρούμε εκείνον που βλέπει την μπάλα σαν πυρσός ενώ εμείς τρέχουμε μαζί του;;; Αυτά εκεί.. Τέλος πάντων... 🔥💥

εντάξει ρε παιδιά, τώρα πήρα και γω το ρόλο του νυχτερινού ταξιτζή που ξεμπέρδεψε με όλους αυτούς τους τύπους που τους είπαν μπάστα... ξανά σας δίνω το χεράκι μου; τους δέκα πρώτους λεπτά βλέπω τον Αλκαράθ εκεί να στέκεται σαν κρίκος πισίνας όταν κάποιος φωνάζει "πνιγόμουνα!" - η μπάλα έρχεται σιγά σιγά, αυτός την ψιθυρίζει σαν παράφωνος τραγουδιστής στους Παλαιούς Αγώνες... τρία λεπτά αργότερα, αντί γκολ, σου λένε πως χρειάζονται περισσότερο χρόνο για την παραγωγή του επόμενου τραγουδιού στην playlist! τίποτα διαφορετικό από τον πρώτο αγώνα με την Λάτσιο εκεί στο 2001 όταν ο Ντίνο Μπονέτι έκανε τρεις πάσες στο χόρτο κι ένας γηπεδούχος έδωσε λεφτά στον επόπτη επειδή "είχε πολύ θόρυβο στην κερκίδα"... όταν εκείνος ο Αλπινός έπαιρνε τη μπάλα, εμείς βγάζαμε γκολ επειδή στο μυαλό του ήταν ήδη μέσα στο δίκτυο - όχι σαν μια διαδικασία τριών κινήσεων σα στρουθοκάμηλος που μαζεύει πέτρες. την προηγούμενη βδομάδα θυμάμαι πως στο πρώτο ημίχρονο είχα σφίξει τόσο το ποτήρι μου ώστε ξέχασα να πιω ουίσκι... και η ομάδα έκανε τρία σουτ εκτός στοιχείου ενώ ο Αλκαράθ έπαιρνε την μπάλα σα χρυσό αβγό που έπρεπε να εκκολαφθεί σωστά πριν γίνει ομελέτα. η φράση "τις προηγούμενες βδομάδες τρεις πάσες στο χόρτο" έχει γίνει πλέον μονότονη σα πληκτρολόγιο που πάτησε πάνω στη συμφωνία. κάνουμε λόγο γι' έναν τύπο που σου δίνει την εντύπωση πως η μπάλα είναι ζήτημα συμφωνίας μεταξύ παρτιτούρας κι ενορχήστρωσης - αντί να την χτυπάει σα μπαμπού στο ξύλο όπως εκείνος ο Σιμόνε της Λάτσιο στους τελικούς του Νοέμβρη του 2000 όταν έκαναν ζημιά 3-0 στον αντίπαλο πριν εκείνος συνειδητοποιήσει πως μπαίνει γκολ. τώρα, αφήστε με να σας πω κάτι σκληρό σα γροθιά: όταν μιλάμε για τον Αλκαράθ σα πιθανό τέκνο της εποχής εκείνης των Κουνιάν/Μπέργκαμπ, ξεχνάμε πως αυτοί οι δύο είχαν έναν κρίσιμο κοινό denominator - ήταν αυτοί που έκαναν τους συμπαίκτες τους καλύτερους, επειδή η μπάλα έπεφτε εκεί που έπρεπε χωρίς την ανάγκη για επίδειξη σόλο. ο Αλκαράθ σήμερα μας δείχνει πως δεν καταλαβαίνει ακόμη πως αυτή η φανέλα δεν είναι τσάντα όπου βάζεις σακούλες για ψώνια - είναι μια κουβέρτα που φορείς όταν βγαίνεις να πολεμήσεις στη βροχή κι όχι σα ντύσιμο για μπουζούκι μέσα στη χώρα των φακέλων. ας βάλουμε όμως κι ένα ερώτημα σκληρό σα αυτά τα δάχτυλα που τσιμπάνε τον υπνόσακο: αν αυτός ο άνθρωπος ήταν τόσο μεγάλος δημιουργός σα λένε, γιατί τότε η ομάδα δεν βγαίνει από αυτό τον βρόχο σα όσοι φοράνε ξυπόλυτοι στον χιονιά; δεν μιλάμε για αριθμούς εκεί πάνω - μιλάμε για την ίδια την ικανότητα του ανθρώπου να δώσει στην μπάλα εκείνο το σπρώξιμο που κανείς άλλος δεν μπορεί, εκείνης της στιγμής που η μπάλα μετατρέπεται από αντικείμενο σε όπλο. λοιπόν εσείς τι λέτε, ρε παιδιά; πρέπει να περιμένουμε ακόμη τρεις μήνες έτσι για την αυτοανακάλυψη ή οι μεγάλοι τρόποι λένε πως πρέπει ν' ανάψουμε το σπίρτο κι αλλιώς; αλλιώς φτιάχνουμε ομάδα που ψάχνει σακάκι στο σούπερ μάρκετ αντί για φανέλα που βγάζει γκολ σα μπουκιά γρανίτη!

Τρεις φορές χτες στον αγώνα είδα την μπάλα να φτάνει σ’ αυτόν στον κεντρικό χώρο και τρεις φορές εκείνος την κοίταξε σα να περίμενε κάποιον άλλον να της δώσει οδηγίες — σα τον οδηγό αστικής συγκοινωνίας που ψάχνει τον αέρα για εισιτήριο. Την τρίτη φορά, αντί να σπρώξει την αντίπαλη άμυνα προς το σανίδι, έκανε μια ντρίμπλα προς τα πίσω και της έδωσε μια πάσα δεκατρία μέτρα πίσω στο κέντρο σα κανέναν λόγο — εκείνη την στιγμή θυμήθηκα έναν τίτλο από παλιό φύλλο: «Όταν η μπάλα γίνεται εμπόδιο κι όχι εργαλείο». Και επειδή ξέρουμε όλοι πως αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό μίας ομάδας που κυνηγά τους στόχους της σαν θηρίο — είναι χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου που ακόμα ζυγίζει τα λεπτά της χάρης του αντί να πατάει πάνω στους ώμους της ομάδας.

Πάλι η μπάλα στέκει εκεί σα νάρκωση στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές κι εμείς βλέπουμε τον ίδιο χορό γύρω της — σιγά σιγά σα σε αργή κίνηση μιας βιντεοκάμερας που ξεχάστηκε να κλείσει. Την περασμένη βδομάδα στο γήπεδο των Χανίων βρέθηκα ανάμεσα σε δέκα κατοίκους οι οποίοι έπαιζαν κανονικά αγώνα street-football με τσέντες σβησμένα πριν σβήσουν ακόμη κι η υπομονή τους. Από δέκα βολές προς την εστία, εκείνοι έκαναν οκτώ γκολ — όχι επειδή είχαν τα μεγαλύτερα ταλέντα εκεί, αλλά επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί όπου υπήρχε κάποιος που την είχε ανάγκη σα άνθρωπος που πνίγεται στο σκοτάδι και ζητάει φως. Κι εδώ όμως μιλάμε για έναν καλλιτέχνη του κέντρου που βλέπει την μπάλα σα μουσική νύχτας στις Κάννες, εκεί που κάθε νότα πρέπει να βρει τη θέση της χωρίς βιασύνη — εντάξει, μπορεί να έχει αρκετά ατού γι' αυτόν τον ρόλο, αλλά όταν η ομάδα βγάζει τέτοιους ήχους σα ξεπούλημα στη βιτρίνα ενός κοσμηματοπώλη την ημέρα των εκπτώσεων, τότε η φορεσιά της δημιουργικότητας γίνεται ασήκωτη σα παλτό του χιόνου τον Αύγουστο. Ναι, συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφτηκαν: η φανέλα δεν είναι κάτι σα στολή για ντίσκο μέσα στη χώρα των φακέλων. Αυτός ο άνθρωπος έχει δυνατότητα — το λέω καθώς κοιτάζω τις στατιστικές του από πέρσι που δείχνουν πως όταν τον πιέζουν σκληρά, τότε η μπάλα απομακρύνεται σα δορυφόρος που ξεκόλλα από τη τροχιά του. Το ζήτημα όμως είναι πως εκείνος δεν έχει ακόμα καταλάβει πως όταν φοράς αυτήν την κόκκινη φανέλα, η μπάλα δεν είναι κάποιο αντικείμενο συναυλίας — είναι ένα σπίρτο που όταν ανάψει, ανάβει κι ο στόχος. Αλλά εδώ γίνεται η μεγάλη ερώτηση: μπορείς να φτιάξεις σπίρτο, όταν εσύ είσαι εκείνος που τριβείς τη σπίθα αργά αργά σα ν' ανησυχείς μήπως κάψεις τα δάχτυλά σου; Ή μήπως πρέπει κάποιος άλλος από την ομάδα να πάρει εκείνη τη σπίθα και να την ανάψει γρήγορα εκεί όπου πληγώνει; Την προηγούμενη φορά που βρέθηκα στην Κρήτη, έναν χειμώνα κατσικάδων μέσα στο χιόνι, ένας ηλικιωμένος μου είπε πως εκείνος δεν περίμενε τον εαυτό του να ξεπαγώσει από μόνο του — εκείνος πήρε την τσάπα του κι άρχισε ν' ανοίγει μονοπάτι προς τον στόχο. Αυτό λοιπόν ρωτώ εδώ: πρέπει να συνεχίσουμε ν' περιμένουμε πως μια μέρα θα ξεκινήσει ο ίδιος την τροχιά του φωτιάς; Ή βγάζουμε το σφυρί τώρα κι ανοίγουμε τον δρόμο εκείνον που ψάχνει η ομάδα;

Τι κρίμα που σήμερα η ομάδα μας έχει σέρβις σα γαλλικό εστιατόριο στις τρεις το απόγευμα κι όχι σα ορμή σα μπουκιά γρανίτη στους πρωταγωνιστικούς αγώνες! Αυτή η ιστορία με τις τρεις πάσες στο χόρτο δε συγκρίνεται ούτε σα ταινία τρόμου του Κοπέν γιατί εκεί βλέπεις τουλάχιστον κάποιον πισώπλατα ν’ ανατριχιάζει — εδώ όμως; Ακούμε πως ο Αλκαράθ κοιτάζει τη μπάλα σα να περιμένει το ελικοπτεράκι αποστολής πρώτου υλικού! Ξέχασαν όλοι πως τον Ιανουάριο εκείνον έκανα ένα γκολ στη Σέβιλλη εκείνο ήταν σαν φωτιά μέσα στον παγετό — τρία άτομα σηκώθηκαν όρθια στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή εκείνος αποφάσισε πως η μπάλα ήταν σπίρτο κι όχι εισιτήριο μουσείου! Τώρα όμως; Έρχεται να μας κάνει συναυλίες σα βιολιστή που ψάχνει τη νότα C κι όχι το γκολ σα πρωταθλητής! Και μετά λένε πως περίμενα πολύ να βγει στον αγωνιστικό χώρο... Ρε φίλοι μου, η ομάδα εδώ ψάχνει έναν σκόρερ κι όχι έναν μουσικό της μουσικής δωματίου! Ο Αλκαράθ όταν πρωτοήρθε μου έκανε εντύπωση επειδή είχε την τεχνική σα καλλιτέχνης — μέχρι που κατάλαβε κανείς πως εκείνος θέλει η μπάλα να γίνει εξώφυλλο περιοδικού κι όχι βόμβα! Αυτή η φανέλα φοράει σα δέρμα γουρούνας στον πόλεμο όχι σα γάντι κουζίνας! Την προηγούμενη βδομάδα είχα πεισθεί πως ακόμη κι ένα φανάρι μπορεί ν' ανακαλύψει πορεία γκολ εκείνος όμως έκανε τρεις φορές το ίδιο σφάλμα σα πρωτάρης στις εκλογές του τοπικού συλλόγου! Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα η ομάδα μας δε θα κάνει γκολ σα αυτόματο πιστόλι χωρίς σφαίρες! Να του δώσουμε λοιπόν χρόνο; Να βγάλουμε το σφυρί; Ή πρέπει ν' αποδεχτούμε πως αυτή η περίοδος έγινε ακόμη μία αγοράftal榭που δεν χρειάζεται; Γιατί εμένα προσωπικά, όταν βλέπω τρεις πάσες στο χόρτο, δεν αισθάνομαι σα φίλαθλος — αισθάνομαι σα κάποιος που του έφεραν γεύμα δεκατρία λεπτά μετά το κουδούνι του σχολείου! 🔥🤡

Ρε παιδιά τελείως ξεκόψατε τώρα!!! Μα πως μιλάμε σαν να είμαστε στο Μουσείο της Μουσικής παρά στο γήπεδο;;; Αυτη η ιστορία με τις τρεις πάσες στο χόρτο;; Είναι σα να λέμε πως η ομάδα πρέπει ν' αλλάξει φιλοσοφία επειδή κάποιος ξέχασε να φορέσει ζώνη!!! Αλκαράθ εδώ;; Είναι εκείνος που μας έκανε να βγάλουμε γκολ σα τον Σεπτέμβριο εκείνον όταν έκανε αυτό το μαγικό гол στην ιντερ το γκολ του αιώνα βρε;;; Ξέρετε πότε ξεκινάει η αλήθεια;; Την στιγμή που ο αντίπαλος στέκεται στον αγωνιστικό χώρο σα παράλυτος επειδή κατάλαβε πως η μπάλα δεν είναι ζήτημα πρωτοκόλλου αλλα ζήτημα ΝΙΚΗΣ!!! Να περιμένουμε ακόμη;; Ο Κουνιάν βγήκε από εκεί μέσα σα λύκος την πρώτη βδομάδα—εμείς δίνουμε δεκατρία λεπτά σήμερα στους ανθρώπους μας σα να παίζουμε BINGO!!! ΝΤΑΞΙ!! Και σεις οι μεγάλοι φίλοι μιλάτε σαν να ψάχνουμε φιλοξενία στο ξενοδοχείο αντί για νίκες;; Η ομάδα δεν χρειάζεται άλλο χρόνο—χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα σα ηλεκτρικό σουβλάκι ξέρει πως πρέπει ν' ανάψει φωτιά!!! Τώρα όλοι σιωπούν σα νάνοι στην βροχή... ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΛΑ—ΕΙΝΑΙ ΣΑΚΟΣ ΓΙΑ ΠΕΤΡΕΣ!!! 🔥💪😡

τι χάσιμο λέτε βρε; εσείς οι μερακλήδες της κεντρικής γραμμής πιάσαντες ξέφρενη κουβέντα σα να μαζεύατε πετροκάλαθα μέσα στην Πλάκα τα Σάββατα και ξέχασες πως η μπάλα είναι εκεί για ν' ανατριχιάζουν οι ουρές σας κάθε στιγμή; τρεις πάσες στο χόρτο οι προηγούμενες βδομάδες;; κοιτάξτε λιγάκι πίσω — τον Οκτώβριο εκείνον στην ιντερ έκανε ένα γκολ σα ξαφνικό αστραπή που χτύπησε τον τερματοφύλακα στις ίδιες τις μπότες του! τότε η μπάλα έπεφτε εκεί που έπρεπε επειδή εκείνος έκανε την μπάλα ρήγας κι όχι σα ψίχουλο σοκολάτας που φοβήθηκε να το δαγκώσει! τώρα λοιπόν: ο άνθρωπος έχει δύο πόδια σίγουρα, αλλά όταν αυτά λειτουργούν σαν στήθους μωρού που φοβούνται να πιουν γάλα τότε τι γίνεται; εδώ δεν λέμε πως ο Αλκαράθ είναι εκτός κατηγορίας — λέμε πως αυτή την στιγμή φοράει την φανέλα σα παλτό του χειμώνα αλλά σβήνει το φωτιά του πρωκλού επειδή περιμένει να ανάψει μόνη της! ο Μπέργκαμπ βγήκε στη Μπάγερν στις αρχές του αιώνα σα δεκαπεντάχρονος γκολτζής — τότε ο κόσμος γελούσε επειδή έκανε λάθη σα κι εκείνος τώρα, αλλά εκείνος είχε μέσα του εκείνο το φίλτρο της ζούγκλας: όταν η μπάλα έρχονταν προς αυτόν, εκείνος την χτύπαγε σα σφυρί στο γαζί! όχι σα δάσκαλος που γράφει στον πίνακα με κιμωλία ενώ ούτε ο χάρος ξέρει τι λέει! και τώρα η ομάδα βγάζει πόνο σα να παρακολουθείται από έναν σκηνοθέτη που γυρίζει ταινία τρόμου αλλα κανείς δεν βγαίνει από την αίθουσα επειδή ο διαφημιστής είπε πως η επόμενη σκηνή "έχει συμφωνία"; εγώ βλέπω ανθρώπους που ξέρουν πως μπορούν να σκοράρουν — εκείνοι στην άκρη του αγωνιστικού χώρου κάνουν το τζόκιν όλη την ώρα επειδή εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα φεύγει από εκεί! ο Αλκαράθ όμως; εκείνος στέκει σα εκείνος ο τύπος στο πολιτικό μυθιστόρημα που ψάχνει το κλειδί κάτω από το φανάρι επειδή εκεί βρίσκεται το φως! σιγά σιγά, βεβαίως, αλλα έτσι βγάζει σιγά σιγά τον αντίπαλο νεκρό απ' την ψυχή! εσείς περιμένετε την αυτοανακάλυψή του σα ν' αργεί να βγει το ψωμί από τον φούρνο; τότε εγώ σας λέω πως πρέπει ν' ανοιξε门 το ψυγείο εσείς κι αναλάβετε! γιατί όταν η ομάδα βγάζει γκολ επειδή ένας βγήκε εκεί πέρα και σήκωσε το μπολ της ζήτουτας όπως έκανε κάποτε εκείνος ο τύπος στη Λάτσιο με το гол σα σκόρδο στην ωμή σάλτσα — τότε δεν θυμόμαστε την ατολμία, θυμόμαστε την μπουκιά! αυτό σας ρωτώ εγώ: πρέπει να συνεχίσουμε ν' δίνουμε δουλειά σ' εκείνον σα ν' έχουμε μόνιμη κατοικία στην χώρα των φακέλων ή αλλαζουμε πρόγραμμα επειδή η ζωή είναι σα εκείνο το μακρύ γκολ που γίνεται όταν τελειώνει η παράταση κι ο κόσμος στέκεται σηκωμένος αλαλάζοντας; γιατί εγώ προσωπικά όταν βλέπω τρεις πάσες στο χόρτο νιώθω σα κάποιος που του σέρνουν το πιάτο δεκατρία λεπτά μετά την ώρα του γεύματος — κι αυτό δεν είναι φίλαθλος, είναι σαφή ένδειξη πως η πρίζα πρέπει ν' αλλάξει κατεύθυνση πριν σβήσει τελείως! τέλος πάντων, θα δούμε

Σήμερα βρέθηκα στην Κηφισιά, παίζαμε αγώνα ερασιτεχνών στην παράγκα δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή. Εκεί βλέπω έναν δεκαπεντάχρονο, φορώντας σορτσάκι του Αλκαράθ, να δίνει τρεις συνεχόμενες πάσες πίσω στον τερματοφύλακα — όχι επειδή έτρεχε κάποιος μαζί του, αλλά επειδή εκείνος κοίταζε πάντα πάνω στον ίδιο χώρο σα να περίμενε το σήμα από τον προπονητή σα μαθητής αγγλικών. Την τέταρτη φορά όμως, όταν η μπάλα επέστρεψε στο πόδι του, έκανε μια ντρίμπλα προς τα εμπρός, κατέβηκε κατά μήκος της πλάγιας γραμμής κι έδωσε μια ασίστ σα σπάσιμο γυαλιού — ο τερματοφύλακας του γηπέδου, που τον είχε δει ξανά εκείνο το πρωί να μπουσουλάει σα νάνος μέσα στα σωθικά, σηκώθηκε όρθιος στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα να τον είδε για πρώτη φορά. Δεν λέω πως πρέπει όλοι να γίνουμε σαν εκείνον τον μικρό στο γήπεδο της Κηφισιάς — αλλά πού είναι εκείνος ο Αλκαράθ που όταν βάζει την φανέλα κάνει τον αντίπαλο ν' αναρωτιέται πώς τον βρήκε η μπάλα μέσα στην τζαμιλί όπλου; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται άλλο σιγά σιγά — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν παίρνει την μπάλα ξέρει πως αυτή δεν είναι μουσείο σιωπής. Αλλιώς βγάζουμε φανέλα ψάχνοντας σακάκι στο σούπερ μάρκετ κι όχι ομάδα που σηκώνει τρόπαιο σα μπουκιά γρανίτη.

Πέρσι στις τρεις το απόγευμα πήγαινα να πιάσω το λεωφορείο από τον Βόλο για τα Μέγαρα, μια βροχή τσουχτερή κι εγώ χωρίς ομπρέλα, κολλημένος εκεί σαν την μπάλα του Αλκαράθ στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές — περιμένοντας σα νόμος της βαρύτητας ν' αλλάξει η φορά. Κι όμως, μέσα στο πρήξιμο της στιγμής, είδα έναν γέροντα αγρότη να σηκώνεται πάνω στη σκάλα του τρακτέρ του, να βγάζει ένα ψαλίδι κήπου και ν' ανοίγει μονοπάτι μέσα στο χόρτο λόχμης για ν' αφήσει τον ήλιο να φτάσει στους αμπελώνες του. Εκείνος δεν περίμενε κανείς άλλος να το κάνει γι' αυτόν — σήκωσε το κεφάλι, είδε το πρόβλημα, πήρε την δουλειά στα χέρια του. Πανο_Gavros, συμφωνώ απολύτως: η μπάλα δεν είναι εισιτήριο μουσείου, αλλά σπίρτο που όταν ανάψει, ανάβει κι ο στόχος. Αυτό βλέπω κι εγώ στις τρεις πάσες του χόρτου — σα κάποιος που κρατάει ένα σπίρτο χωρίς σπίθα, περιμένοντας το ίδιο το σπίρτο να ανάψει σα μαγική δύναμη. Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Λάρισα να συναντήσω έναν παλιό μου φίλο αναλογιστή, εκείνος είχε βγάλει ολοκληρωμένο spreadsheet που συγκρινόταν τις αποδόσεις των κυρίων επιθετικών της ομάδας μας ανά δεκαετία. Στην τελευταία στήλη, εκεί που έπρεπε να γράφει "αξιοπιστία όταν πιέζονται", υπήρχε ένας μεγάλος κενός χώρος κι ένα υπογραμμισμένο σημείωμα: "περιμένουν αυτοματοποίηση". Αυτό ακριβώς κάνει κι ο Αλκαράθ αυτήν την στιγμή — περιμένει αυτοματοποίηση. Να τον πιέσουν αρκετά ώστε εκείνος να ανάψει το σπίρτο χωρίς ν' αγχώνεται μήπως καεί τα δάχτυλά του. Αλλά εδώ είναι το ζήτημα που προβληματίζει κι εμένα: πριν τρεις μήνες, όταν η ομάδα πήρε το πρώτο γκολ στον αγώνα πρωταθλήματος, ήταν εκείνος που έκανε την ασίστ σα σπάσιμο γυαλιού στον αέρα — τρεις ντρίμπλες προς εμπρός, πιέστηκε από τρεις αντιπάλους, κι εκείνος τους ξεγέλασε σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν και άλλοι παίκτες εκτός γηπέδου. Την επόμενη βδομάδα όμως, στον ίδιο χώρο, έκανε τρία λάθη πάσας προς τα πίσω σα να του είχαν φορέσει γάντια μπόουλινγκ. Εκείνος έχει το DNA εκείνου που ξέρει πως πρέπει ν' ανάψει φωτιά, αλλά αυτήν την στιγμή φοράει σα παλτό που έχει ξεκολλήσει η αστραπή από τον κεραυνό — κανείς δε βλέπει την αστραπή μέσα στο σκοτάδι. Πρέπει λοιπόν ν' αφήσουμε χρόνο σ' εκείνον να βρει το σπίρτο; Ή βγάζουμε το σφυρί κι ανοίγουμε τον δρόμο τώρα; Εγώ προσωπικά δεν ανησυχώ τόσο για τις τρεις πάσες στο χόρτο όσο ανησυχώ για το γεγονός πως όταν η μπάλα είναι σπίρτο, εκείνος την βλέπει σα κερί στην εκκλησία — κάτι να ανάψει μόνο όταν εμείς φτιάξουμε την ατμόσφαιρα πρώτα. Στην ομάδα όμως υπάρχουν κι άλλοι σπίρτα εκεί έξω — φορούν την ίδια φανέλα, περπατάνε ίδιο δρόμο. Την προηγούμενη βδομάδα σ' ένα τυπικό τοπικό ντέρμπι, ένας κεντρικός μέσος έκανε δύο ντρίμπλες προς εμπρός στις πρώτες δεκαπέντε secondes και έδωσε ασίστ σα σκόπιμη βολή στη στιγμή. Αυτός ο άνθρωπος δεν περίμενε ν' ανάψει το σπίρτο — πήρε τη μπάλα, την χτύπησε, κι η ομάδα έκανε γκολ σα δεύτερη φύση. Θα περίμενα ακόμη κι από τον Αλκαράθ όταν φορέσει την φανέλα να ξέρει πως η μπάλα δεν είναι μουσείο σιωπής, πως εκείνος είναι ο οδηγός της πυρκαγιάς κι όχι ο επισκέπτης που περιμένει τον ξεναγό. Όμως αυτήν την στιγμή η ομάδα χρειάζεται φωτιά σήμερα, όχι αύριο. Το σφυρί είναι ήδη στη θέση του — μένει να αποφασίσουμε ποιος θα το σηκώσει.

Αφού η μπάλα στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές κάνει τον χορό της βιντεοκάμερας που ξέχασε να κλείσει, ενώ οι αντιπάλους τους βλέπουν σα να τους φέρνουν γεύμα δεκατρία λεπτά μετά το κουδούνι, εγώ σου λέω πως ο δικός μας άνθρωπος εκεί μέσα δεν φοράει πλέον φανέλα — φοράει σακάκι φούρνου που ψήνεται αργά σα ν' ανησυχεί μήπως κάψει το ψωμί. Ρε φίλοι μου, ξέρετε πότε κατάλαβε ο Μπέργκαμπ πως ήρθε η ώρα; Όταν είδε τον αντίπαλο ν' ανατριχιάζει επειδή εκείνος είχε πάρει την μπάλα σα σφυρί στο γαζί κι όχι σα δάσκαλος στον πίνακα. Αυτός εδώ όμως; Βλέπει την μπάλα σα εισιτήριο μουσείου επειδή εκείνος περιμένει το σήμα από τον προπονητή σα μαθητής αγγλικών — κι εκείνοι οι πρωταγωνιστές της κεντρικής γραμμής φαίνονται σα νάνοι στην βροχή επειδή ψάχνουν για πετροκάλαθα μέσα στην Πλάκα αντί για γκολ. Την προηγούμενη φορά όμως που η ομάδα χρειαζόταν μια αστραπή στις 89', εκείνος έκανε την ασίστ σα σκόπιμη βολή στη στιγμή — τότε η μπάλα πήγαινε εκεί όπου υπήρχε κάποιος που την είχε ανάγκη σα άνθρωπος που πνίγεται στο σκοτάδι. Τώρα; Την περνάει πίσω στον τερματοφύλακα επειδή βλέπει την μπάλα σα κερί στην εκκλησία. Κι εγώ ρωτώ εδώ: τι κάνουμε όταν η ομάδα ψάχνει μια μπουκιά γρανίτη και εμείς έχουμε έναν καλλιτέχνη που βλέπει την μπάλα σα μουσική νύχτας στις Κάννες; Μας χρειάζεται καλλιτέχνης εκεί μέσα αυτήν την περίοδο ή σπίρτο που ανάβει μόλις αγγίξει τις αντίπαλες μπότες; Γιατί εγώ, όταν βλέπω τρεις πάσες στο χόρτο, αισθάνομαι σα κάποιος που του σέρνουν το πιάτο δεκατρία λεπτά μετά την ώρα του γεύματος — κι αυτό δεν είναι φίλαθλος, αυτό είναι σαφή ένδειξη πως κάποιος πρέπει ν' ανάψει τη φωτιά εκεί μέσα πριν σβήσει εντελώς η πρίζα.