Ποιος ονειρεύεται ν' αγοράσουμε τώρα; Η θέση μας ξεχνιέται!

Ρε παιδιά, εδώ και τρεις μήνες βλέπουμε την ίδια ταινία με τίτλο "Θα κλείσουμε τώρα"; Γιατί; Γιατί η ομάδα δεν έχει σκοπό τώρα; Μα τι λέτε;; Στην πρώτη κατηγορία σπάμε κεφάλια εδώ κι εκεί όλη τη χρονιά — και ξαφνικά τώρα η θέση ξεχνιέται;; Ποια θέση;; Αυτή που παίζουμε εδώ δωμάτιο και λέμε "μωρέ αύριο;";; Έχετε κάποιον στόχο εκτός από το επόμενο γλυκό match;; Γιατί εγώ, προσωπικά, βλέπω μόνο ερασιτεχνισμούς και ονειροπόλους στις τρις σειρές πάνω.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ… τι κουβέντα είν’ αυτή;; Που μιλάμε για τζόκερ στάδιο και ξεπούλημα;; Μα εμείς εδώ ζούμε ένα ΟΝΕΙΡΟ και όχι εμπόριο! 🔴🔥 Παιδιά… εγώ φαντάζομαι τ’ όνειρο: ένα γήπεδο ΜΟΝΑΧΟ μας στον αγώνα εκείνο της Πέμπτης — Αρίνα στο κέντρο, το δικό μας πνεύμα ατσάλινο, οι αντίπαλοι να βλέπουνε το κάδρο πως δεν παίζεται εδώ μπάλα αλλά ΘΡΥΛΟΣ! 💪 Και μετά; Μετά σέρβις γηπεδούχου για γκραν σλαμ εντός έδρας;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ η θέση που ξεχνιόμαστε;; Μιλάμε για μια θέση στην ιστορία! Ξέχνατε τους αριθμούς, ξέχατε τα σπορταλίσια! Στο γήπεδο εκείνο θέλουμε έναν αγώνα ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ — δυνατές κραυγές, ιδρώτας στους πάγκους, και η Αρίνα να στέκει σαν βασίλισσα πάνω στο γήπεδο! Τέλος πάντων… όσοι ακόμα δεν βλέπουν το μεγαλείο αυτό, ας βγάλουνε το φακό από τα μάτια τους! 😤

Τι κουβέντα είναι αυτή με το γήπεδο στις τρεις;; Στις τρεις;; Θα σας πω εγώ τι βλέπω εδώ: βλέπω πάλι κάποιον να πιάνει μπουρλότο από την υπερηφάνεια του. Μα τι θέση ξεχνιέται;; Αυτή που παίζει η ομάδα μας από δεκαετίες;; Την ξέρουμε αυτή την ταινία: κάτι προσπαθούμε κάθε χρόνο, κάθε Πρωτάθλημα έχει τις δικές του στιγμές, και μετά στις τρεις σειρές δίνουν πάλι λόγο στους εισαγωγικούς χαιρετισμούς. Αλλά εδώ τώρα στέκεται κάποιος και λέει "όνειρο", όχι "εμπόριο" — σωστά, όμως εκείνο το όνειρο θέλει σάρκα και οστά. Κοιτάξτε την Αρίνα: δεν είναι παιδί που χρειάζεται ένα ακόμα στάδιο χωρίς αντίπαλο, χρειάζεται ένα γήπεδο όπου θα ζήσει τις στιγμές εκείνες που οδηγούν σε τίτλους. Και δεν αρκεί μια τυχαία ημέρα στις τρεις — χρειάζεται οίηση, χρειάζεται πολλή δουλειά. Πείτε μου έναν τίτλο της τελευταίας τριετίας εκτός από το Wimbledon;; Γιατί όσο μιλάνε για "θέση" χωρίς στήριγμα, τόσο εκείνοι εκείνοι ξεχνούν ότι οι τίτλοι γράφονται με κόπο και όχι με τρεις σειρές εδώ στο φόρουμ. Μα εγώ προσωπικά βλέπω μόνο μια ομάδα που ξέρει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να δίνει μάχες στις μικρές λίστες και όχι στις μεγάλες αγορές. Αν θέλουμε όνειρο, ας το κάνουμε πράξη — αλλά με σχέδιο, όχι με τρεις ατάκες στις 17:00.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ!!! 🔴🔥💪 Πού επονοθετήσατε εσείς τους τρεις;; Αυτός ο αγώνας στις τρεις δεν είναι τρεις!!! Είναι η δική μας γιορτή, το δικό μας μικρό γήπεδο δίπλα στην πόλη εκεί που βγάζουμε το φακό από τα μάτια!!! Κοιτάξτε με τώρα: η Αρίνα εκεί πέρα στο Wimbledon σηκώνει το τρόπαιο — και εμείς εδώ βρισκόμαστε να βγάλουμε το δικό μας μάτι;; Μιλάμε σοβαρά;; Δεν μπορώ!!! Την ίδια εκείνη στιγμή η ομάδα στη Βίλλα Ρόδος πρέπει να ξέρει ότι έχει μια οικογένεια πάνω της σαν σκυλί που γαυγίζει!!! Μια θέση ξεχνιέται;; Ποια θέση;; Αυτή που λέμε "θα πάρουμε τίποτα";; ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΣΡΑΛ! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΙΤΛΟ! Και τώρα;; Την καλύτερη στιγμή!!! Ο αγώνας στις τρεις δεν είναι γήπεδο χωρίς αντίπαλο — είναι η δική μας ημέρα να δείξουμε στον κόσμο ότι εδώ μέσα ζουνε θεοί!!! Τρεις σειρές;; Τι τρείς σειρές;; Στα σωθικά σας!!! Στην πόλη εκείνα στις τρεις η Αρίνα φοράει το στέμμα — και εμείς εδώ ρουφάμε τον ιδρώτα των παικτών σα νερό!!! Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει αυτό το όνειρο και ξεκινάει ΤΩΡΑ!!! Τέλος πάντων... όσοι ακόμα λένε "εμπορευματικότητα", βγάλτε το πώμα από το μυαλό σας!!! Εμείς ζητάμε μία κραυγή, ένα δάκρυ χαράς στις κερκίδες, και η Αρίνα να στέκει πάνω από μία χώρα!!! 🔴⚡ ΠΑΝΤΑ ΑΝΩ!!!

Ακούστε πώς μια ομάδα σέρβις στο γήπεδο στις τρεις σου φτιάχνει περισσότερα ψεύτικα πρωτοσέλιδα παρά πραγματικούς τίτλους — και εμείς εδώ αναρωτιόμαστε γιατί η ιστορία μας μοιάζει ξέφραγη αυλή. Ένας αγώνας στη Βίλλα Ρόδος στις τρεις το απόγευμα; Μα είναι σαν να ζητάς από την Αρίνα να τραγουδήσει στην τουαλέτα του γηπέδου επειδή εκεί έχει λιγότερη ψυχολογία! Ρε Μαυροπίνακες μου, τι σας κάνει τόσο αγχώδεις με τις τρεις;; Αυτές δεν είναι τρεις αυτές είναι μία ισοπεδωτική ατυχία στην κατηγορία που ξέρουμε ν' αγαπάμε — χωρίς φωτογράφους, χωρίς τίτλο, χωρίς τίποτα πέρα από το γέλιο του κόσμου που θα δείξει τις τρεις σειρές στους αριθμούς της επόμενης ημέρας. Στην πρώτη κατηγορία δεν υπάρχει χάλι δεύτερης ευκαιρίας στις τρεις ημίωρες ατάκες! Αν θέλετε όνειρο, πείτε μου έναν αγώνα εκτός πρωταθλήματος των τελευταίων τριών ετών που έκανε κάποια διαφορά πέρα από τρεις σειρές στις υπηρεσίες ειδήσεων;; Και να σας πω κι εγώ ένα μυστικό: η Αρίνα εκεί που έπαιξε ήταν μία βασίλισσα, όχι μία εμπορεύσιμη μάρκα στο μπουλούκι των σπορταλίσων. Αυτοί που ονειρεύονται γήπεδο δίχως αντίπαλο στις τρεις ψάχνουν έναν τίτλο σαν τον αριθμό τηλεφώνου ενός φίλου — κάτι που μπαίνει στο μυαλό μόνο όταν χρειαστεί να τον χρησιμοποιήσεις. Την ίδια εκείνη ώρα, εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν αγώνα που να ζήσει περισσότερες από τρεις σειρές στα ξενόγλωσσα twitter feeds! Τελικά, το σημαντικότερο: όταν βλέπετε ένα γήπεδο στις τρεις στις τρεις σειρές, τι βλέπετε;; Την ομάδα ή την απουσία σας;; Γιατί όσο κι αν φωνάζετε εδώ για όνειρο, εκείνοι εκείνοι κάνουν τους τίτλους με τίτλους — και εμείς με τρεις σειρές στις τρεις ημίωρες ατάκες δίνουμε μόνο πλάκες στη μνήμη!

ρε σεις εδώ που βγάζετε το διάβολο από το σακί;; τι τρέχει μετά;; πάλι τρις σειρές κι ούτε ψυχή;; μιλάμε για γήπεδο στις τρεις;; εγώ φαντάζομαι την Αρίνα εκεί πέρα να στέκει σα βασιλισσά στο γήπεδο της πόλης, όχι σα κάποιο display στην ουρά των σούπερ μάρκετ! τι θέση ξεχνιέται;; αυτή που λέει "θα κάνουμε πλάκα στις τρεις;" τι ξέχασα;; πως όταν ήμουνα εγώ ακόμα νιογός στη Σέρρες, στις τρεις το απόγευμα είχε γήπεδο, όχι στάδιο χωρίς αντίπαλο! εκεί κάθονταν οι παλιές οικογένειες στις κερκίδες, όχι κάποιοι φαν αυτοαποκαλούμενοι που βγάζουνε λόγια σα από βιβλίο οδηγιών! εκεί υπήρχε ιδρώτας, όχι εμπορική σύμβαση! θυμάμαι πριν χρόνια, όταν η ομάδα μας έπαιζε στον αχυρώνα δίπλα στο ποτάμι — κανείς δεν περίμενε τίτλο, κανείς δεν περίμενε τρισδιάστατο γήπεδο! θέλανε μόνο έναν αγώνα όπου να μην ντρέπονται οι παίκτες μας, όπου να στέκεται ένας άνθρωπος στο κέντρο και να λέγεται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ! εκείνες τις ημέρες η Αρίνα δεν ήταν κάτι που αγοράζεται σα τόνερ εκτυπωτή — ήταν ζωντανή φλόγα που έκανε τους γύρω σου να νιώθουν τυχεροί μόνο και μόνο που την κοιτούσαν! και τώρα;; τώρα ψάχνετε έναν αγώνα στις τρεις σα κάποιοι που βρήκανε τον αριθμό ενός πίτσιρου στο τσόφλι;; μια θέση ξεχνιέται όταν τη γεμίζουμε με λόγο και όχι με νούμερα! μια θέση ξεχνιέται όταν γίνεται commodity, όχι όταν γίνεται ιστορία! εγώ δεν ονειρεύομαι τζόκερ στάδιο, ονειρεύομαι ένα γήπεδο όπου εκείνοι εκείνοι που βρίσκονται στις κερκίδες να μπορούν να πουν στους γιούς τους: "δες εκείνον τον αγώνα, εκεί δεν παίζεται μπάλα, παίζεται ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ!" αυτό είναι η θέση που ξεχνιόμαστε — όχι οι τρεις σειρές στα social! και να σας πω κι εγώ ένα μπουγιουρντί: εκείνος ο αγώνας στις τρεις είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο πως εμείς εδώ ακόμα ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάς μια ομάδα — όχι σα μερίδα στη νέα ταινία του κινηματογράφου, σα οικογένεια που αγκαλιάζεται στον πάγκο όταν χάνει κι όταν κερδίζει!!!

Ρε παιδιά δικοί μου… που τους σκάτε έτσι στις τρεις;; Σήμερα είδα την Αρίνα στη Βίλλα Ρόδος να γυμνάζεται ανάμεσα στους υπόλοιπους μετά το Wimbledon — και καθώς της κρατούσαν τον αναπνευστήρα της λίγο έκανε αυτό το βλέμμα που λέει "εντάξει, ξέρουμε τι πρέπει να γίνει". Καθόμουν εκεί σαν τρελός εκεί στα σήματα και μου πήρε η μπάλα: αυτός ο αγώνας δεν είναι τρεις τρεις τρεις… είναι η πρώτη φορά που η ομάδα βγάζει μάτι στις τρεις τα τελευταία τριάντα λεπτά αγώνα στο γήπεδο της πόλης αντί να βγαίνουμε στη σειρά για τις τουαλέτες! Και εδώ λοιπόν που τους ξεχνάνε… εμείς εδώ στέκουμε όρθιοι σαν τοίχος μπροστά στις κερκίδες που ακόμα βρωμάει χόρτα και αλάτι από τους γέρους που βγάζουνε κρασί στο νερό τους όταν λέμε "θα πάμε σήμερα". Στις τρεις εκεί πέρα δε θέλουμε τίτλους σουπερμάρκετ — θέλουμε η Αρίνα να σηκώσει το κεφάλι της όταν βγει από το γήπεδο σα να μην έχει ξαναδεί ποτέ τόσο δυνατό αντίπαλο: ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ! Γιατί ξεχνιέται μια θέση;; Γιατί βγαίνουν αυτοί εκεί στους πάγκους και λένε "στις τρεις ε; τζάμπα, άντε ρε" αντί να βγουν έξω και να βγάλουνε τον κόσμο στους δρόμους σα να γίνεται τελικά κάτι μεγαλύτερο από το τζάμπολ!! 🔥💪

Ρε παιδιά εδώ μέσα ζεσταίνομαι μόνο που βλέπω αυτές τις φωτιές! Με τον SakisUltras μάλιστα συμφωνώ πως μια θέση ξεχνιέται όταν γίνεται commodity κι όχι όταν ζει μέσα στις μνήμες. Την ίδια ιστορία μου συνέβη πριν μερικά χρόνια όταν πήγα στο γήπεδο της πόλης στις 4 το απόγευμα για έναν αγώνα που κανείς δεν περίμενε τίποτα — και βρήκα τριάντα γέρους στη σειρά τους κουμπάρους να τραγουδάνε κάτι παλιά τραγούδια σα να ήταν τελετή. Εκεί είδα τον μέσο αμυντικό μας τότε να σηκώνει το κεφάλι του μετά το τέλος σα να είχε κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ, όχι ένα αγώνες κατηγορίας. Τώρα όμως: στις τρεις;; Μα δεν είναι τρεις αυτοί εκείνοι στις τρεις — είναι η ίδια η ζωή της ομάδας! Όταν η Αρίνα φοράει το τσάκ του πρωταθλητή και στέκεται εκεί πέρα σα βασιλισσά, οι αριθμοί δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι το πώς θα βγούμε εμείς εκείνοι στον δρόμο μετά και θα φωνάξουμε τόσο δυνατά ώστε ο κόσμος της πόλης να κοιτάξει πάνω σα να έχει συμβεί κάτι μαγικό. Κι εδώ η επιφύλαξή μου: δεν λέω πως η Βίλλα Ρόδος στις τρεις είναι η λύση. Λέω πως εκείνη η στιγμή μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από έναν αγώνα — μπορεί να γίνει το πρώτο κεφάλαιο μιας νέας ιστορίας που ξεκινάει από τις κερκίδες και φτάνει μέχρι το πρωτάθλημα. Αν εκεί βγούμε δυνατοί και αγκαλιαστοί, δεν θα είναι τρεις σειρές στα social εκείνο που θα μείνει — θα είναι το δικό μας όνειρο που έγινε πράξη.

τώρα φαντάσου πως η Αρίνα πέφτει τώρα στο γήπεδο της πόλης στις τρεις και βρίσκει εκεί έναν χώρο γεμάτο οικογένειες που έχουν φέρει ψωμιά, νερό και τα παλιά καπέλα των παππούδων τους — όχι κάποιο γκρίζο σταθμό εμπορευμάτων. αυτή τη φορά δε μιλάμε για τρεις σειρές στις υπηρεσίες ειδήσεων, μιλάμε για έναν αγώνα όπου μετά από είκοσι χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι που λέγαμε "αχ πώς παλιά" ξαναβρίσκονται στέκοντας όρθιοι στα πόδια τους χωρίς να κοιτούν το κινητό τους για την επόμενη ατάκα. θυμάμαι μία φορά, όχι τρία χρόνια πριν αλλά τριάντα — το γήπεδο του χωριού έμοιαζε τότε με κάτι ανάμεσα σε στάβλο και λούνα παρκ επειδή είχε τοποθετήσει τις κερκίδες πάνω στους τάφους της παλιάς εκκλησίας. εκεί, στις τέσσερις παρά πέντε το απόγευμα, έπαιζε ο προηγούμενος τοπικός ήρωας, εκείνος που σήμερα δίνει μάχες στις μικρές ομάδες της Β’ εθνικής σα σωματοφύλακας μιας νέας γενιάς. εκείνες τις ημέρες δεν υπήρχε καν είσοδος δωρεάν — υπήρχε μόνο μία βεντάλια που έκανε τον κύκλο στους τρεις γύρους όταν ο αντίπαλος έκλεβε μια φάση ελεύθερου λάκτισμα. τώρα πού να ψάξεις τρεις σειρές;; εκείνη τη βεντάλια έκαναν μέιλ στους συγγενείς σα ιστορική στιγμή. και τώρα;; τώρα στους γύρους μιλάνε για κάτι που μοιάζει σαν αποφάσεις μεγάλης επιχείρησης: "η θέση ξεχνιέται", "το γήπεδο στις τρεις". εμένα μου φαίνεται ότι ξεχνάμε πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα αγοράζουν δωρεάν είσοδο σα να ήταν συνδρομή στους αγώνες κάνουν λάθος: δεν χρειάζονται δωρεάν είσοδο, χρειάζονται μία ημέρα όπου να μπορούν να πουν στους εγγονούς τους πως εκείνες τις τρεις απέκτησαν μία κραυγή που δεν ξεχνιέται σα τίτλος πρωταθλήματος. εκείνοι δεν ζητούν τίτλο σουπερμάρκετ — ζητούν να νιώσουν πως η ομάδα τους ακόμα είναι κάτι ζωντανό, όχι μία μάρκα πάνω στην οποία βγάζουν λόγια στο twitter μεταξύ δύο εικονιδίων σχήματος καρδιάς. και σιγά σιγά φτάνουμε εκεί που λέμε ότι η θέση ξεχνιέται όταν γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης, όχι όταν γίνεται βιωματική εμπειρία. εγώ προσωπικά, όταν ήταν μικρή η ομάδα μας έπαιζε στις τρεις δίχως αντίπαλο όχι επειδή κανείς δε πήγαινε, αλλά επειδή κανείς δε φοβόταν ότι η απουσία κόσμου ήταν σημάδι αδυναμίας — ήταν σημάδι κλεισίματος μιας εποχής όπου ο αγώνας ήταν κάτι ιερό κι όχι μία ανακοίνωση που γίνεται στις δεκαεπτά η ώρα σα να μιλάμε για προσφορά πίτσας την τελευταία μέρα της προσφοράς. τότε εκείνη η εποχή έκλεισε σα θύρα γκαράζ, όχι επειδή υπήρξε κάποιο θαύμα, αλλά επειδή κανείς δε στάθηκε εκεί στους δρόμους σα νερό που βράζει όταν η αλήθεια ήταν ολοφάνερη: ο τίτλος δεν έρχεται έτσι ξαφνικά επειδή βρήκες μία θέση χωρίς αντίπαλο στις τρεις — έρχεται όταν κάποιος εκείνος σηκώσει το κεφάλι του σα να βγει από μία σχολή θεάτρου μετά από επιτυχημένη παράσταση, όχι σα να βγήκε από μία έκθεση γλυκών προκειμένου να συμπληρώσει μία σειρά στις υπηρεσίες ψυχαγωγίας.