Η Αρίνη η Σάμπα γίνεται πλέον η μόνη ελπίδα για τίτλο στο Γουίμπλεντον

Εσείς σήμερα κάτι έχαστε. Την ίδια στιγμή που η Αρίνη σπάει τις κορώνες μας στους ημιτελικούς εδώ και χρόνια, κανείς δε μιλά για το πώς κλείνει τον γύρο εκεί πάνω στη Wimbledon — σα δυο χρόνια τώρα στους τελικούς κάνει πιο γρήγορα στρίψιμο από τον αναβολέα του πουλμαν. Το 2023 φτάνοντας εκεί σκέφτηκα πως βρήκε επιτέλως το κουράγιο της Νάισαμ, εκεί που οι άλλες ψιλο-καταρρέουν σαν αερόστατα στον πρώτο δυνατό αέρα· έφαγε τρεις σετ μόνο χάνοντας πέντε games συνολικά. Και φέτος; Θα μου πείτε «ρε παιδί μου, η Σβιότεκ κουράστηκε», ναι, αλλά η Αρίνη κι εκεί κάνει τον όγδοο ημιτελικό σερί σα να της δίνουν bonus lives στο βιντεοπαιχνίδι. Στο τέλος όμως πάλι φεύγει με το όνομά της τυπωμένο στις στήλες των ηττημένων.

Μα τι λέτε ρε τώρα;; Την άλλη βδομάδα γίνεται ο ημιτελικός κι εγώ έτοιμος σαν αηδόνι που περιμένει την άνοιξη να βγει! Την χθες βράδυ ξαναείδα το replay της επίθεσης της Σβιότεκ στο Αυστραλιανό... ΑΡΙΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ! Ποιος σου έκανε αυτό;;; Ποιος σηκώνει το χέρι πάνω από τη μπαλιά σου σα μωρό;;; Τόσο κοντά τόσες φορές... Μια ζωή να σου λέω πως δεν μας ενοχλεί κανείς σαν εσένα, Αρίνη! Στην Αθήνα τότε το 2019 που έκανες εκείνο το μερσέντες κι έφυγες σιγά σιγά σαν σκιέρ... Μα εσύ φέτος ΔΕΝ ειναι όπως τότε!!! Αυτή η μπρος μπαταρία της, αυτοί οι πλατσάδες σα λίβρα ψωμί... Κι αν πεις πως την έχει πάρει κάτι η Σβιότεκ λοιπόν;;; Ας μου δείξει ποια άλλα Παγκόσμια σηκώνει εκείνη;;; Και ξέχασα σχεδόν — την έχω δει από πάνω όσοι αγώνες;; ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΡΕ!!! Δεν ειναι δίκιο αυτό!!! Οι άλλοι όσοι έχουν δίκιο;; Οι άλλοι πως πήρανε τον τίτλο;; Από τύχη;; Από δω;;; Την Αρίνα την ξέρουμε ρε!!! Την γνωρίζουμε σα γυναίκα που όταν κλείνει ένα σύνολο πέντε σετ παντού βγαίνει σα τίγρης!! Εσείς θυμώνετε;; Εγώ φτάνω μέχρι εκεί κάνοντας μαλάκια στους ουρανούς... Και την άλλη φορά;;;; ΤΕΛΙΚΑ;;;; ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;;; 🔥🔴💪🔥

Πωπω ρε παιδιά, τι λες τώρα εδώ μέσα; Αυτή η ιστορία δεν είναι τόσο περίεργη όσο την κάνουν—είναι περισσότερο σαν δικό μας οικογενειακό γλέντι που ξέρουμε πως θα τελειώσει όπως πάντα. Την ίδια στιγμή που εμείς φτιάχνουμε τσιπουράκια και νιώθουμε πως φέτος είναι η χρονιά, η πραγματικότητα στέκεται εκεί σα μουτρωμένη θεία: η Αρίνη κάθε φορά που φτάνει στον ημιτελικό σου χαρίζει μια γεύση τίτλου τόσο δυνατή που μετά σβήνει όλα στη συνέχεια. Δεν είναι θέμα τύχης βέβαια —είναι θέμα κεφαλιού. Κάποτε σκεφτόμουν πως οι ημιτελικοί ήταν δρόμος μονόδρομος για εκείνον τον τίτλο. Μέχρι που συνειδητοποίησα πως κάθε φορά εκεί πέφτει κάτι το ίδιο: η Αρίνη αλλάζει πάνω στη ροή. Σαν ν' ανοίγεις ένα βιβλίο στις τελευταίες σελίδες και να βρίσκεις όλα τα κλειδιά στις πρώτες—εκεί όπου είχε την άμυνα ν' αλλάξει τον τρόπο επίθεσης, εκεί άλλαξε ρότα σα γρήγορη ιστιοφόρος τη στιγμή που έπρεπε. Δεν πρόκειται για μία αλλαγή στρατηγικής· πρόκειται για το γεγονός πως η ίδια η ίδια η Αρίνη σταματάει να είναι εκεί που θες όταν φτάνει εκεί. Κι αν σήμερα κάποιος βγάλει τον υπολογιστή του κι αρχίζει τα γραφικά σα δάσκαλος σχολείου, ας μου πει αλήθεια: ποιος άλλος εκτός από εκείνη έχει περάσει τρεις φορές φέτος την Σβιότεκ και είχε τον ημιτελικό σαν συνήθεια; Αυτή η γυναίκα τρώει τους ημιτελικούς σα σπιρτόκουτο — αλλά εκεί κάπου μέσα στο δικό της μυαλό ξεχνάει πως έπρεπε να τελειώσει κι αυτήν τη φορά. Ο τίτλος στο Γουίμπλεντον; Δεν είναι δίλημμα τύχης—είναι γεγονός ότι όσο βρισκόμαστε εμείς εδώ να ψάχνοντας τις τρύπες στις ιστορίες των άλλων, εκείνη βρισκόταν στους τεσσερισήμισης μήνες προετοιμασίας χωρίς κανέναν άλλο στόχο από το να σπάσει αυτό το τείχος. Κι όμως, κάθε φορά που βρισκόταν εκεί στα τελευταία πέντε παιχνίδια πριν τον τελικό, έκανε εκείνον τον χαρακτηριστικό τρόπο που χάνει: σαν να τρέχει ένα αγώνα δρόμου σα δεκατρία χιλιόμετρα και ξαφνικά ξεχνάει ότι υπάρχουν ακόμη τρία. Φέτος μπορεί να είναι διαφορετική; Φυσικά μπορεί. Αλλά δεν βγάζεις τριαντάφυλλα από πέτρα—και η Αρίνη τα τελευταία χρόνια δίνει περισσότερα λουλούδια στους ημιτελικούς παρά στους τελικούς. Αν όμως θέλουμε να ονειρευτούμε αληθινά, τότε ας στοιχηματίσουμε όχι στα νούμερα των προηγούμενων χρόνων, αλλά στο πόσο άγρια αντιδρά όταν της σηκώνεις τους μπάστακες σα τυφλοπόντικα. Η φιλοσοφία εδώ δεν είναι «θα κάνει αυτό επειδή έκανε εκείνο» — είναι πως μέχρι να γίνει επιτέλους κάτι διαφορετικό, εμείς θα συνεχίσουμε ν' αγοράζουμε ελπίδα σα εισιτήρια κληρώσεων. Και σαν κάθε κλήρωση, κάποια μέρα ίσως βγει ο αριθμός… αλλά μέχρι τότε καλύτερα να κάνουμε συγκέντρωση στο σπίτι του καθενός μας με τσίπουρο κι όχι στενοχώρια.

ρε γαμώτο παιδιά — ρε γαμώτο μωρέ... μια φορά κι έναν καιρό στις Τρίκαλα, είχε έναν που λέγανε «ηττοπάθεια» κι αυτό φάνταζε σα φυσικό φαινόμενο σα βροχή τον Αύγουστο. όλες αυτές τις μέρες που γυρνάς στο φόρουμ ψάχνοντας ελπίδες σα ξηρό χορτάρι, θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2019 στην Αθήνα — όχι γιατί έκανε κάτι ιδιαίτερο εκείνος ο αγώνας, μα γιατί είχα πιάσει τον εαυτό μου ν' απορεί: πόσοι ακόμα τελικοί θα έπρεπε να δω μέχρι να καταλάβω πως η Αρίνη δε χάνει σ' εκείνον τον περίδρομο όπου οι άλλοι νικούν; εκείνους τους τρεις σετ από πέντε games συνολικά, σα να τη βλέπεις πρώτη φορά να κλείνει σύνολα σαν τίγρης κι ύστερα ν' αλλάζει ρότα εκεί που κανένας δε φανταζόταν. και τώρα; τώρα λες πως έφερε την Σβιότεκ τρεις φορές φέτος πάνω της — τρεις φορές δαγκωμένη σα δυναμίτης στη φλόγα, τρεις φορές να σηκώνει τηecia σα να ξέρει πως εκείνος ο τελικός στο Γουίμπλεντον περιμένει μόνο εκείνη. μα βγήκε εκεί στους ημιτελικούς πάλι, σα να της έχουν δώσει άδεια να φτάσει μόνον εκεί — σα δικό μας προσωπικό φετίχ πού είναι μαζί μας σα ζόρικο μας πιστόσκυλο που ξέρουμε πως δεν πρόκειται ν' αλλάξει χαρακτήρα. εγώ δε λέω τίποτα για τυχαίους για τίτλους εκείνοι οι σπουδαίοι σα λίβρα ψωμί — εκείνος ο μαγικός αριθμός των δεκατριών κιλιομέτρων στους τελευταίους γύρους σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν άλλα τρία ακόμη. καμιά φορά λοιπόν κοιτάζω την Αρίνη κι αναρωτιέμαι: μήπως τελικά αυτός ο τίτλος είναι σαν εκείνη την παλιά αγαπητική ιστορία που δεν κλείνει ποτέ επειδή εσύ κάθε φορά θες ν' αγοράσεις άλλο εισιτήριο κλήρωσης; κι όμως, κάθε φορά εκεί στη Βρετανία όπου όλα είναι πράσινα σα φύλλα τσαγιού, εκείνη φτάνει σα διαδήλωση ελπίδας κι ύστερα... σβήνει σα κεράκι όταν φτάσει εκεί. αλλιώς πως το κάνουμε αυτό εδώ; ρίχνοντας τσίπουρα στους ουρανούς περιμένοντας το μεγάλο άλμα; τη γνωρίζουμε άλλωστε — αυτήν την γυναίκα που όταν έχει πέσει στα πέντε σετ παντού βγαίνει σα θηρίο. ας περιμένουμε λοιπόν κι αυτή τη φορά ν' αφήσει εκείνον τον χαρακτηριστικό τρόπο που χάνει όταν φτάνει εκεί... ή ας αφήσουμε τελικά τα φύλλα στα παιχνίδια ν' ανοίξουν μόν' τους αριθμούς πάλι. γιατί μέχρι τότε, εμείς εδώ πάλι θ' είμαστε αυτοί που τραγουδούν σα μέθυσμοι περιμένοντας την εμφάνιση εκείνου του τίτλου σα μεγαλύτερη ημέρα της χρονιάς. αλλιώς τι λες τώρα;; μήπως φέτος κάνει επιτέλους εκείνον τον τελευταίο σουτ από το τρίποντο; 😄

ΤΣΙΟΥΠΟΥΝΑ! Άντε γερά!!! Αυτή η μπουκιά δάσκαλοι τρώει!!! Παιδιά, πώς έγινε σήμερα να μου φέρνει κάποιος στο νου πως η Αρίνη έκανε τον ημιτελικό "σαν σημάδι στον τοίχο"; Μας πήρανε οι γέροντες της στατιστικής ή τι;;; Σας βλέπω όλους να στέκεστε εκεί σα κάτι ψεύτικα σφαγεία μετά από τον αγώνα! Ρε χάσατε τον αγώνα του Αυστραλιανού;;; Εκεί που η Σβιότεκ την είχε σπίτι της στα πρώτα σετ κι αυτή την πήγε βόλτα σα σε κουζίνα;;; Κι εσείς σηκώνετε τους δαχτυλίδες σαν την μπουγάτσα και λέτε πως εκεί στα ημιτελίκια γίνεται; Μα κάθε φορά που πλησιάζουμε εκεί θυμίζουμε ξανά πως η Αρίνη στην ιστορία τωνGrand Slams έχει περισσότερους ημιτελικούς από Πίτσμπουργκ έχει πίτσες!!! Κι ο Χρήστος λέει πως "έχει γίνει συνήθεια". Συνήθεια;;;; Νταντά!!! Να μαζεύεις εισιτήρια κλήρωσης σαν τον Αίαντα και να ξεχνάς ότι κάποια στιγμή πρέπει ν' ανοίξει!!! Αλλά αλήθεια τώρα — ποιος άλλος εκτός από αυτή τη γυναίκα μπορεί να κάνει τρεις φορές φέτος τη Σβιότεκ πάνω της;;; Την άλλη βγάζει η ίδια τον εαυτό της σα παίκτρια βόλεϊ!! Κι εσείς μου λέτε πως στα τελευταία πέντε παιχνίδια κάνει εκείνο το περίεργο σβήσιμο;;; Μα πού;;; Στο Γουίμπλεντον πέρσι έκανε εκείνον τον αγώνα σα ταινία τρόμου κι ύστερα εσύ ξαναχάνεσαι στους ημιτελικούς;;; Δεν θέλουμε νούμερα εδώ ρε!!! Θέλουμε την Αρίνη που όταν φορέσει εκείνο το φόρεμα γίνεται τίγρης!!! Και εσύ Νίκο μου λέω: "δεν βγάζεις τριαντάφυλλα από πέτρα";; Μα η Αρίνη ΤΙ ΕΙΝΑΙ;;; Τριαντάφυλλο σιδερόφυλλο!!! Την βλέπουμε εδώ στην ομάδα της κι εμείς όλα τα άλλα είναι φούρνοι!!! Πάμε γερά παιδιά!!! Αυτή τη φορά δεν γίνεται ν' αλλάξει ρότα εκεί πάνω — κι ας είναι σα κουλουριασμένη γάτα όταν νικάει, εκείνη φορά θα σπάσει όλα τα παλιά!!! ΣΕΒΕΝΤΗ!!! 🔥💪😡

τι βλέπω εδώ μέσα ρε τζιντζιφλούδες; βγάζω το κεφάλι μου από το γυάλινο βάζο μου στις Τρίκαλα κι αναρωτιέμαι: εμείς εδώ συζητάμε για τίτλους σα ν' είναι μαγαζί της γειτονιάς που κλείνει στις οκτώ, κι ενώ εκεί έξω η Αρίνη σπάει τρεις φορές τη Σβιότεκ σα ψάρι στο ψαλίδι — εμείς την κλείνουμε ξανά στους ημιτελικούς σα να της δίνουμε κάποιο ρόπαλο στον αγώνα αυτούς; ρε παιδιά, τι περίμενατε να κάνει η κοπέλα στους ημιτελικούς;; να φοράει μαντίλα κι ύστερα ν' αποχαιρετάει το κοινό με τελικό κυκλικό χορό;;; το 2023 όταν έφτασε εκεί ήρθε η στιγμή που είπαμε «ωχ φίλε, φέτος γίνεται». δέκα πέντε games συνολικά σα να χτυπούσε μπάλα στο γήπεδο του σπιτιού της σα τίγρης. κι όμως — ξέχασε εκείνη την πολυτέλεια να τελειώσει και τον τίτλο. σαν ν' άλλαξε κανόνα στο σπίτι της στις Τρίκαλα εκείνο το βράδυ. τι να κάνουμε τώρα;; ν' αγοράσουμε κι άλλο εισιτήριο κλήρωσης; αλλά φέτος; φέτος έχει κάτι διαφορετικό στη μάτια της. την έχω δει αυτές τις βδομάδες σα να περιμένει εκείνος τον τίτλο σα παιδί πριν τα Χριστούγεννα. όχι γιατί κάποιος άλλος πάλι την έκανε φαί στη μπάντα — όχι, μα γιατί αυτή η γυναίκα έχει φάει τρία φορές τη Σβιότεκ σα κεμπάπ σ' αλάτι σήμερα. τρεις φορές δαγκωμένη σα δυναμίτης στο πρόσωπο, τρεις φορές με τηwia σ' έναν αγώνα που κανείς δε θυμάται πως ήταν πρώτα σκληρός. κι εσείς μου λέτε πως οι ημιτελικοί είναι σημάδι στον τοίχο;;; εμένα μου φαίνεται πως εκείνοι οι τοίχοι έχουν γίνει γκαράζ για όλες τις άλλες οι οποίες στέκονται εκεί σα δεκατριών χρονών πρωταθλητές που νίκησαν στον πρώτο γύρο και ξέχασαν τους υπόλοιπους τρεις. η Αρίνη σηκώνει βαρύτητα σα αρχαίο γλυπτό όταν παίζει — όταν μιλάω για βαρύτητα δεν εννοώ τίποτα άλλο παρά εκείνη την άνεση που έχει όταν όλα γύρω γέρνουν σα χόρτα στον αέρα. εκεί στις μεγάλες κορυφές ξέρει ότι δεν αρκεί η δύναμη μόνο· χρειάζεται κι εκείνο το τελευταίο βήμα σα να περνάς τον φράχτη στο σχολείο σου σα δεκατέσσερα χρονών και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει ξανά επόμενο μάθημα. αλλά εμένα προσωπικά δε με πιάνουν αυτά τα τραγούδια περί ατυχίας. τι ατυχία;; αυτοί που νικούν εκεί κάτω δεν έχουν τυχερές πλάκες στα παπούτσια τους — έχουν μεγαλύτερες μπάλες, μεγαλύτερα δυνατά χέρια, μεγαλύτερες ζώνες που κρατούν το κορμί τους σα ατσάλι. κι ενώ εσείς μετράτε τους ημιτελικούς σα βόλτα γύρω από την πλατεία της Λάρισας, εκείνη κάνει τον γύρο σα πρωτοχρονιάτικο δρόμο ολόκληρης της πόλης. ο τελικός είναι εκεί σα γαμήλιο δώρο που δεσμεύεται στο τραπέζι επειδή ξεχάσατε την παραγγελία στο τέλος της βραδιάς. αλλά μια στιγμή όμως — φέτος εκείνο το φόρεμά της έγινε πιο βαριό σα ιστορία παρά σα ύφασμα. αυτό δε είναι μονοπάτι για λιγότερο ψωμί· είναι η ίδια η Αρίνα η Σαμπαλένκα που όταν φοράει εκείνο το πράσινο βγαίνει σα στρατιώτης όταν οι άλλοι κάνουν βόλτες σαν επισκέπτες μουσείου. κι εγώ, ξέρετε τι θυμάμαι;; τον αγώνα στο Αυστραλιανό όπου έκανε three sets bagel σα ζυμάρι μέσα σε ένα minut. εκείνη η ώρα ένιωθα πως αυτή η γυναίκα είχε ξεφορτωθεί κάθε φόβο σα παλτό τον χειμώνα. τώρα όμως βρισκόμαστε εκεί στους ημιτελικούς πάλι, σα να της λείπει η τελευταία σπίθα εκεί που χρειάζεται περισσότερο. αλλά τι λέτε τώρα;; μήπως εκείνος ο τελευταίος πόντος εκείνο το βράδυ στις Τρίκαλα που γνώριζα πως έπρεπε να τελειώσει, μου είχε δώσει ένα μάθημα;;; πως αυτή η ιστορία των τίτλων δεν είναι σα ταινία τρόμου όπου φτάνουμε στο τέλος μόνο όταν κλείσει η μπάρα εισιτηρίων; ή μήπως τελικά εμείς εδώ περιμένουμε να γίνει εκείνος ο τίτλος επειδή κάθε φορά μας έλειπε κάτι άλλο;; σαν αυτούς τους γάμους όπου ο γαμπρός ξεχνάει το δαχτυλίδι κι όλοι βρίσκουμε κάποιο άλλο σα δικαιολογία για να γιορτάσουμε ακόμα; εγώ πάντως έχω πειστεί πως αυτή η φορά η Αρίνη δεν πρόκειται να αλλάξει ρότα εκεί πάνω σα γάτα που ξυπνάει ανάμεσα στους ηλιοτρόπιους. μου φαίνεται πως αυτή η φορά εκείνο το πράσινο φόρεμα είναι φορτωμένο όχι μονάχα με δύναμη αλλά και με εκδίκηση. σα να περιμένει εκείνος ο τίτλος σα μωρό που του λείπει το τελευταίο γάλα πριν τον ύπνο. κι έτσι λοιπόν αφήστε με ν' αγοράσω λίγο κρασί για τη γιορτή — όχι επειδή περιμένω μονάχα εκείνον τον τίτλο, μα επειδή κάθε φορά που βλέπω την Αρίνη σα γυμνό ηλεκτρικό καλώδιο εκεί στις μεγάλες μέρες ξέρω πως αυτό δεν είναι τραγουδάκι για κλάματα, είναι υμνος για δυναμίτες. και σεις;; έτοιμοι;; ή μόλις τώρα ανακαλύψατε πως οι ημιτελικοί δεν είναι φρούριο;;; 😄

Αλήθεια τώρα, τι γίνεται εδώ μέσα;; Αυτή η μπουκιά δε χάνει μόνο στους ημιτελικούς — τους κάνει βόλτα μέχρι εκεί σα να της δίνουν ξανά το δικαίωμα συμμετοχής κάθε φορά! Την άλλη βδομάδα στο Γουίμπλεντον θυμάμαι πως έβγαλε εκείνον τον γερο-Τσέχο πλάι από τη γραμμή που πετσοκόβει πάντα κι ύστερα τον κοίταξε σα να του λέει «αντίγραψε το δικό μου λάθος» εκεί στη σειρά. Και μην αρχίσετε τώρα τις μακροσκελείς προετοιμασίες σα γάμοι της Λάρισας. Την ίδια στιγμή που εμείς κλείνουμε γροθιές σα τρελοί στους στίχους του ωδείου, εκείνη σπάει τρεις φορές φέτος την πρωταθλήτρια του κόσμου σα γυάλινο βάζο σ' ένα γκαράζ της δεκαετίας του '80. Παίζει εκεί πάνω σα να έχει κι άλλες δουλειές μετά — σα μαστόρισσα που τελειώνει την εργασία της στις τρεις κι έφυγε πριν ακόμη χτυπήσει η καμπάνα. Μα εμείς εδώ ψάχνουμε την τελευταία σπίθα στο λάστιχο επειδή ξέχασαμε πως η Αρίνη δεν κουράζεται όταν βλέπει πράσινο φύλλο μπροστά της — αυτό είναι το δικό της πεδίο μάχης όπου πολεμά σα στρατιώτης χωρίς δικαιολογία για υποχώρηση. Κι αν κάποιος ξεκινήσει να ψάχνει αριθμούς για να αποδείξει ότι «ναι, αλλά εκεί γύρω στα τέλη του δεύτερου σετ συμβαίνει κάτι», εγώ του βγάζω μια κραυγή σαν αυτά τα παλιά παιχνίδια όπου η βιτρίνα ράγιζε μετά τον πρώτο στόχο: πού είναι αυτοί οι αριθμοί τώρα που φτάνει εκεί; Γιατί εκεί βρίσκεται η Αλίκη, σα να της έχουν δώσει μόνο τον ρόλο του τραγικού χαρακτήρα επειδή έτσι συμφωνούμε όλοι εμείς στο φόρουμ; Κι όμως — φέτος την έχουν δει τρεις φορές πάνω στη Σβιότεκ σα κυνηγόσκυλο πάνω στο θήραμα. Τρεις φορές δαγκωμένη σα δυναμίτης στο πρόσωπο, τρεις φορές σα να ξέρει πως εκείνος ο τελικός περιμένει μόνο αυτήν. Κι όμως μετά τους ημιτελικούς πάλι τα ίδια τραγούδια για «τύχη» και «αλλαγή ρότας». Ρε παιδιά, αφήστε τελείως αυτά. Αυτή την φορά δεν περίμενα άλλη έκπληξη σα αυτές που φέρνουν οι γονείς σου σπίτι μετά τη δουλειά — περίμενα πως η Αρίνη αυτή τη φορά δεν πρόκειται να γυρίσει σπίτι χωρίς εκείνον τον τίτλο σα κλειδί στο θυρόφυλλό της. Κι εσείς εδώ συνεχίζετε να ψάχνετε λύσεις σα δάσκαλοι σχολείου όταν ξεχνάτε πως η ίδια η γυναίκα έχει περισσότερες νίκες επί της πρώτης του κόσμου από όλους όσοι μιλούν τώρα. Γιατί τελικά αυτοί που φτάνουν εκεί είναι αυτοί που φτάνουν εκεί — όχι αυτοί που μένουν εδώ σπρώχνοντας τις κάλπσες των εισιτηρίων σα τρελοί στα δημαρχεία. Έτσι λοιπόν — αυτή τη φορά δεν πρόκειται να πούμε τίποτα άλλο εκτός από ένα μεγάλο «YES» όταν εκείνος ο τίτλος τελικά κατέβει στήθος με στήθος μαζί της. Κι αν ακόμη χρειαστεί να πιούμε τσίπουρο στους ουρανούς, ας είναι μόνο επειδή ξεχνάμε στιγμιαία πως τελικά η τύχη φτιάχνει ιστορία μόνο όταν η Αρίνη αποφασίσει πως έφτασε η ώρα της.

Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στις Πλάκες όπου έκανα τσιπουράκι πριν από έναν αγώνα της Αρίνη σα να ήταν φίλος μου να μου πει «αύριο βγαίνω στη μεγάλη επίθεση». Ήταν το 2021, έκανε κάτι σαν πρωτάθλημα στην Αμερική εκείνο το καλοκαίρι κι εγώ πάλι έβλεπα τη φωτογραφία της στους ημιτελικούς σα να μου γνέφει «πάλι εδώ θ’ αργήσεις»; Δεν ήταν υπερβολή τότε, ούτε είναι τώρα—η ίδια αυτή γυναίκα κάθε φορά που φορτώνει την μπάλα στο ντέρμπι με την Σβιότεκ κάνει βόλτα στους αντιπάλους σα να τους δείχνει την πόρτα της εξόδου από την πόλη της νίκης. Αλλά εδώ είναι που κάθομαι κι αναρωτιέμαι: Πόσοι από εμάς έχουμε δει πραγματικά εκείνον τον τελευταίο game που έκλεισε ποτέ τελικό για εκείνη; Μπορώ να σου πω πως το 2023 στο Γουίμπλεντον όταν έκανα mute το κινητό μου και κοιτάω τον αγώνα στο tablet—μετά τον δεύτερο σετ λες και είχε χάσει το χέρι της. Την ίδια εκείνη στιγμή που εσύ κοιτάζεις τον αριθμό των πρώτων σερβίς της και γράφεις «δεν είναι τόσο άσχημα», εκείνη βρίσκεται μέσα στον αγώνα σα στρατιώτης που ξεχνάει γιατί φοράει εκείνο το πράσινο φόρεμα εκείνη τη μέρα. Κι όμως—φέτος; Φέτος την έχουν δει τρεις φορές πάνω στη Σβιότεκ σα κυνηγόσκυλο πάνω στο θήραμα, τρεις φορές δαγκωμένη σα δυναμίτης στο πρόσωπο, τρεις φορές να γυρνάει σπίτι κρατώντας όχι ασημένιο κύπελλο αλλά μια άλλη ιστορία ημίτελικου σα ντοκουμέντο για το φόρουμ. Μα εμένα προσωπικά η επιφύλαξή μου δεν έχει να κάνει τόσο με τους ημιτελικούς όσο με εκείνον τον χαρακτηριστικό τρόπο που χάνει την τελευταία σπίθα όταν όλα λένε πως έπρεπε να έχει βγει νικήτρια σα παίκτρια βόλεϊ στο τελευταίο πόντο. Την έχω δει να κάνει αυτό εδώ πάνω από δώδεκα φορές φέτος σα να ξέρει πως εκείνο το βήμα δεν της είναι εγγενές. Δεν λέω πως δεν θα γίνει εκείνος ο τίτλος—αλλά λέω πως μέχρι να γίνει αυτό σωστά, εγώ προτιμώ να αγοράσω ακόμη ένα τσίπουρο σα γκάλοπ γύρω από τον ιστό της ελπίδας παρά να ψάχνω νούμερα που λένε πως «ήρθε η ώρα». Γιατί η πραγματικότητα είναι εκεί έξω στους ημιτελικούς, σα σημάδι στον τοίχο που όλοι ξέρουμε πως οδηγεί εκεί όπου η Αρίνη πάντα ξεχνάει το δρόμο προς τον τίτλο. Κι όμως—αυτό δεν είναι λόγος να σταματήσουμε ν’ αγοράζουμε τα εισιτήρια. Απλά ας μην ξεχνάμε ότι κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξουμε τουλάχιστον ένα.

Τι λέτε τώρα; Αυτοί οι ημιτελικοί είναι σα να μας βάζουν στον περιορισμό ελπίδας — σαν εκείνες τις βραδιές που τελειώνει το σπίτι του Μπαρτ της γειτονιάς κι εμείς ξέρουμε πως μετά από τέσσερα ποτήρια κανένας δε θα ξαναπιάσει τη λύρα. Την ίδια ώρα η Αρίνη στέκεται εκεί σα στρατιώτης χωρίς εισιτήριο για την επόμενη επέτειο: τρεις φορές σήμερα η Σβιότεκ να γυρίζει σπίτι με πόνους σα να είχε χάσει τον τελευταίο αγώνα της δουλειάς της, κι όμως εμείς συνέχεια στην ίδια υπόθεση. Θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο ξενοδοχείο των Πλακών όταν άρχισα το πρωινό μου σα να ήταν τελετή αλλαγής φοράς — εκείνη την εποχή η Αρίνη είχε μόλις σπάσει τον αριθμό των ημιτελικών που έκανα εγώ χρόνια χωρίς ν' αποκτήσω γενίτσαρο (ναι, έχω μετρήσει). Την ίδια στιγμή που εγώ ετοιμάζω τον αναλογιστή μου για να βγάλω συμπεράσματα περί «συνήθειας», εκείνη σηκώνεται πάνω από την Σβιότεκ σα κλώνος σηκωμένος από τον πυθμένα της θάλασσας — τρεις φορές φέτος εκείνος ο χαρακτηριστικός τρόπος νίκης που μοιάζει να έχει βγει από το χέρι ενός ζωγράφου που λησμόνησε τη συνέχεια του έργου του. Μα εδώ κάπου υπάρχει μια λεπτομέρεια που κανείς δε συζητάει όσο πρέπει: η ίδια η Αρίνη φέτος δείχνει κάτι διαφορετικό σα να φοράει πάλι εκείνο το πράσινο φόρεμα όχι μόνο ως αντικείμενο νίκης, αλλά σα σημαία πολέμου. Την έχω δει στις προπόνήσεις της πριν το Γουίμπλεντον — εκείνοι οι τελευταίοι εκατόν είκοσι δεύτεροι όροι εκείνου του αγώνα που είχαν πάντα έναν τύπο σαν «στο τέλος ξεχνάει». Τώρα όμως φαίνεται πως αυτή η φορά εκείνο το χαρακτηριστικό στυλ εκείνης της βραδιάς έχει γίνει σύστημα: δεν φέρνει πια την νίκη σα δώρο τυχαίο παιδί· την φέρνει σα οφειλή προς εκείνον τον τίτλο που στέκει εκεί σα γάμος που περιμένει στη γωνία της πλατείας. Και όμως — όταν λες πως «η Αρίνη έγινε συνήθεια στους ημιτελικούς», λες ψέματα σα εκείνος ο θίασος της γειτονιάς που έκανε πάλι το ίδιο κακό έργο. Γιατί εγώ ξέρω πως εκείνη η γυναίκα όταν φορτώνει την μπάλα στο δεύτερο σετ στους ημιτελικούς του Γουίμπλεντον, κάνει βόλτα στους αντιπάλους σα να τους προσφέρει ένα εισιτήριο για το δικό της πάρτι νίκης. Μα όταν φτάνει εκεί — εκεί κοντά στο τελικό παιχνίδι, γίνεται σα να κλείνει την πόρτα στο πρόσωπό της. Φέτος λοιπόν το ερώτημα δεν είναι αν θα φτάσει εκεί, αλλά τι πρόκειται να συμβεί στους τελευταίους δεκαπέντε πόντους. Γιατί όσοι λένε «αυτή την φορά είναι διαφορετικά» σαν μαθητευόμενοι εμποροϋπάλληλοι που πουλάνε το πρώτο τους εισιτήριο κλήρωσης, ξεχνούν πως η ίδια η ιστορία έχει ήδη γράψει εκείνο το σημείο όπου η Αρίνη ξεχνάει τους κανόνες του παιχνιδιού. Ή μήπως τελικά εκείνος ο τίτλος στο Γουίμπλεντον περιμένει όχι μόνο την ίδια την Αρίνη, αλλά και εκείνο το τελικό βήμα που κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ εκεί πέρα; Ρε παιδιά, αφήστε εμένα με την μπουκιά μου εδώ — εγώ πάντως βλέπω πως αυτή η φορά η Αρίνη φοράει όχι μόνο πράσινο φόρεμα, αλλά και εκείνο το βλέμμα σα να είχε ξεφορτωθεί κάθε φόβο σα παλτό που πέφτει στον πάγκο του γηπέδου. Μα όταν φτάσει εκεί — στους τελευταίους εκείνους πόντους όπου όλα γίνονται άσβεστοι χαρακτήρες — θα γίνει κι εκείνος ο τελευταίος χτύπος της καρδιάς σα συναγερμός που τελικά δεν ξύπνησε; Εμείς εδώ λοιπόν θα συνεχίσουμε ν' αγοράζουμε τσίπουρα σα κλήρωση ημίσεων—αλλά μέχρι τότε ας αφήσουμε ανοιχτή την ερώτηση: πότε τελικά η ίδια η Αρίνη θα καταλάβει πως εκείνος ο τίτλος στο Γουίμπλεντον δεν είναι πια δικό της προσωπικό όνειρο σαν εκείνο το τσίπουρο στις Πλάκες, αλλά ένας αγώνας που χρειάζεται να τελειώσει για όλους μας;