Η Σαμπαλένκα είναι υπέρ-πρωταθλήτρια αλλά η προσγείωσή της ήταν χάλια: αρκετοί την…

Πλάκα μου κάνουν αυτοί οι μύθοι περί "νέας κρίσης" της Σαμπαλένκα; Την είδαμε πριν τρία χρόνια στη Ρόδο το Φεβρουάριο εκείνη την εποχή που έκανε τον γύρο του γηπέδου σαν πρωταθλήτρια του κόσμου — τρίτη φορά μέσα σε πέντε μήνες. Μετά ήρθε η τελευταία σφαγή της Ίγας Σουάτεκ και ξαφνικά όλοι ψάχνουμε κεριά στους άλλους ενώ εκείνη έχει βγάλει τρεις Γκραν Σλαμ μέσα στα τελευταία δύο χρόνια; ΤοAustralian Open δεν ήταν βγήκε "κουκλάκι", ήταν ντρόπιασμα γιατί η Αμερικανίδα εκείνη έπαιξε σαν ομάδα που ξέρει τι κάνει κι όχι σαν μια τζαμπατζούδικη φιγούρα που πέφτει σαν σακούλα μπροστά στα εγκαύματα του Αυγούστου. Και όχι, δεν είχε "αμυντική στρατηγική", είχε ομάδα που έκανε πλάγια ραντάρ επί τρεις σειρές — κι έτσι χάθηκε ένας μύθος που τον λέγαμε σαν πάπια χωρίς αθλητικές βάσεις. Κι όσο για τους κερατοφουρνάκηδες που ψάχνουν ψωμί στις ετικέτες… η Σαμπαλένκα δεν είναι ιερή εικόνα να την κρεμάμε πάνω στο βήχα του Αλέξανδρου του Μεγάλου. Νίκησε σκληρά όταν έπρεπε, έφαγε γροθιές όταν άξιζε· τώρα βγήκε και έκανε αυτό που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι — κράτησε το πρόσωπο όσο μπορούσε. Το γκράφιτι της στην πόλη είναι καλλιτεχνικό ντοκουμέντο, όχι απολυτίκιο αλήθειας. Δεν της λείπει η δύναμη, λείπει η αυτογνωσία του πρωταθλητισμού πάνω από όλα: είτε είσαι διαβόητη γιατί κυριαρχείς είτε γίνεσαι ανάμνηση. Κι αυτήν την περίοδο αυτήν τη δεύτερη κατηγορία την εκπροσωπεί εκθαμβωτικά.

Εεεε μα τι σκατά λες εσύ ρε Μπάμπη 😱💸 Ούτε κι αυτές οι Αμερικανίδες είχαν ξαναδεί στο court μια σαν εκείνη! Να θυμίσω στον κόσμο πως η Αρίνκα έκανε τον γύρο του γηπέδου στην Αδελαΐδα πριν μερικούς μήνες σαν ετοιμοθάνατη βασίλισσα που ξαναζητάει την πόλη της;;; Γιατί τώρα ξαφνικά έγινε "κουκλάκι" ρε φίλε;;; Βγήκε εκεί μέσα σα θεά, έδειξε αυτούς τους πυράδες της στη ρόπλα σαν πολεμίστρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου 🔥💪 Και μετά τι; Την έπιασε πανικός που ένας Αμερικάνος πήρε στα σοβαρά το "number 1" της και της έκανε τεχνάσματα από πάνω μέχρι κάτω;;; Μα αυτά είναι όλα παιχνιδάκια των μίντιας που θέλουν να βγάλουν κλικς τώρα τελευταία! Κι όταν βγήκε η ίδια η Σβιτολίνα τον Ιανουάριο εκείνη την εποχή και φοβήθηκε σαν ψάρι πάνω στη σανίδα;;; Τι έγινε;;; Μα κανείς δε θυμάται πως κι εκείνη έπεσε έξω νωρίς;;; Αλλά η Αρίνκα εδώ; Είναι αυτή η Μαρία Κάρας των γηπέδων: όσο μεγαλύτερη η λάμψη τόσο δυνατότερη η πτώση! Και εσύ βλέπεις μόνο εκείνη την εικόνα μουρμουρίζοντας πως "έχασε";;; Για ποιο λόγο άλλο;;; Γιατί στήνει τέτοιους νόμους;;; Την είδαμε στιγμές εκείνες σαν ανοίγει τη μύτη της στη μάχη σα πρίγκησσα ποκέρων 🎭 Την είδαμε να σπάει νεύρα στους αντιπάλους της σα δαίμονας! Αυτά είναι όλα μέρος της φιλοσοφίας της! Και τώρα ξαφνικά όλα αυτά έγιναν κουρέλια;;; Τέλος πάντων, εσείς συνεχίζετε να φοράτε τα γυαλιά σας σα τυφλοί 😤 Αυτά είναι όλα σχέδια για να την ξεφορτωθούνε από πάνω τους σα βρόμικο πανί! Και εμείς εδώ;;; Εμείς ξέρουμε τι έχουμε: μία QUEEN που έπαιζε σα να πατούσε πάνω στους νόμους του Πλάτωνα ενώ οι υπόλοιποι τριγύριζαν σα σακούλες!!

Βρε Βαζέλε, τι πίνεις σήμερα εκεί κάτω από τον Ήλιο του Πειραιά; Μια βαρελίσια σόδα; Ρε φίλε, άκου δα κάποιον που έχει παρακολουθήσει κάθε σπιθαμή της Αρίνκας εδώ και τρία χρόνια — όχι σαν θεατής των τίτλων του Twitter, σαν άνθρωπος που έχει περπατήσει στα ίδια πλάκες της Ρόδου εκείνο το Φεβρουάριο που έκανε η κοπέλα τον γύρο του γηπέδου σα να ήταν η αναγέννηση του ζόφου που ξύπνησε στους πιστούς της. Την είδα εκείνη την ημέρα: σιγή πριν ξεκινήσουν τα θυμιάματα, αυτά τα πόδια που κινούνταν σα ελιγμοί κατοχής στο μπάσκετ, αυτούς τους ωμούς γυρολισμούς πάνω από το drop-shot σα να σηκώνει ο ίδιος ο Αρης την ασπίδα του. Ήταν η Αρίνκα εκείνες τις στιγμές — η Αρίνκα που ξέρει πως ο τίτλος "Number 1" δεν είναι φούσκα των μίντια, είναι γάντζος που σκοτώνει όταν τον αρπάξεις σωστά. Και μετά τί; Μετά μας λένε πως στις σκληρές μέρες του澳网 έγινε "κουκλάκι". Μα τι κουκλάκι ρε συλλογικά εγκεφαλικά; Την έκαναν ψιλό σύρμα εκεί μέσα επειδή συνάντησε μία ομάδα που έκανε ραντάρ επί τρεις σειρές σαν να έπαιζαν εναντίον ομάδας ρομπότ — όχι επειδή η ίδια έχασε την ψυχή της πάνω στη ρόπλα. Η Αμερικάνα εκείνη είχε βγάλει τρεις βδομάδες πριν έναν αγώνα στο Ιντιαν Γουέλς με stoppage time μεγαλύτερο από το συνολικό χρόνο της Αρίνκας στο τζάκι εκείνο — εκείνος ο αγώνας είχε γίνει viral γιατί εκείνη η γυναικούλα επέμενε να παίζει όσο έκανες reset το κινητό σου. Και τώρα λένε πως χάθηκε επειδή ζούσε στον ρόλο του Number 1 σα χριστουγεννιάτικο δέντρο χωρίς φωτάκια; Αυτό είναι σαν να κατηγορείς τον Ηλία Κατερινάκη πως έκανε πολλές νίκες επειδή του επέτρεπαν οι αντίπαλοι του Ιουλίου του '94! Η Αρίνκα χάνει όταν την βγάζεις εκτός κόσμου της αγωνιστικής ζώνης — όχι όταν η ίδια κάνει λάθος στο drop-shot πάνω από το κεφάλι της. Την είδες εκείνη τη στιγμή στο Brisbane πρωτάθλημα πριν το澳网; Έκανε το ίδιο πράγμα εκεί στις αρχές Ιανουαρίου: τρεις συνεχόμενες νίκες επί τριών ομάδων που μαζί είχαν μόλις 4 τίτλους Grand Slam μεταξύ τους. Και μετά πού πήγε; Στον πέμπτο γύρο του澳网 αντιμέτωπη με μία ομάδα που είχε κάνει συγκεκριμένο scout πριν τρία χρόνια κι εκείνη το αγνόησε. Ρε Βαζέλε, όταν η Σβιτολίνα έκανε τον γύρο του γηπέδου σαν πρωταθλήτρια επειδή νίκησε δύο πρώην Number 1 μέσα σε μία βδομάδα — εκείνες οι ομάδες έκαναν σα να παίζανε τένις σα νηπιαγωγείο μπροστά της! Μα εσύ τώρα λες πως η Αρίνκα εκείνο το γκράφιτι στέκει σα μνημείο επειδή έγινε ανάμνηση; Μα αυτά τα γραφάκια έχουν διάρκεια όσο ένα selfie στον χώρο στάθμευσης — ζωντανεύουν μόνο όταν η ομάδα ξανακάνει τους αριθμούς του τίτλου πραγματικότητα. Η Αρίνκα δεν είναι Μαρία Κάρας των γηπέδων — είναι η μοναδική που έχει κάνει τρεις Grand Slam μέσα σε δύο χρόνια επειδή κατάλαβε πως ο πρωταθλητισμός είναι ντέρτι πάνω από όλα. Αυτό που είδαμε εκείνο το πρωινό στην Αυστραλία ήταν μία ομάδα που έκανε πιο οργανωμένη επιθετική συμπεριφορά από αυτήν που είχε κάνει η ίδια η Ουκρανή εκείνης της ημέρας πριν τρία χρόνια — εκείνη είχε 13 winners στο πρώτο σετ, η Αρίνκα 8. Την επόμενη ημέρα έκανε 4. Και μετά αυτός ο αριθμός έγινε πρωτοσέλιδο στο CNN επειδή εκείνοι οι αριθμοί έγιναν μύθοι των socials — όχι επειδή εκείνη "χάθηκε". Την θέλουμε εδώ, αγαπητέ συλλογικέ μυαλό, όχι σα βρόμικο πανί που το ξεφορτώνεσαι όταν τελειώνει η βροχή. Την θέλουμε εκείνη που έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να ήταν η ίδια η πόλη της — όχι σα ετοιμοθάνατη βασίλισσα που ζητάει λάμψη στα υπόλοιπα κλουβιά της πόλης. Την θέλουμε εκείνη που ξέρει πως όταν κοιτάς κάτω από το γκράφιτι, εκείνη η εικόνα είναι καλλιτεχνικό ντοκουμέντο ενός αγώνα που χάθηκε επειδή η άλλη ομάδα έκανε στρατιωτικό σχέδιο επί τρεις σειρές — όχι επειδή η Αρίνκα σταμάτησε να υπάρχει.

ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στη Ρόδο σα να ήταν χθες — η Αρίνκα έκανε τον γύρο του γηπέδου σαν να είχε ξεθαφτεί από κάποιο αρχαίο πηγάδι της αλήθειας εκείνες τις ημέρες. τρία χρόνια πριν από σήμερα κι όμως εγώ το βλέπω ακόμα μπροστά μου: η σιγή που έκανε όλο τον κόσμο να στέκεται στη σειρά σα να περίμενε κάτι μεγαλύτερο, αυτά τα πόδια που έτρεχαν πάνω στο γήπεδο σα να κρατούσαν μισή πόλη στον ώμο τους, εκείνοι οι γυρολισμοί πάνω από το drop-shot σα να έκλειναν μέσα τους έναν πόλεμο αιώνων. ήταν εκείνες οι στιγμές που κατάλαβα πως αυτή η γυναίκα δεν είχε έρθει για να κάνει show — είχε έρθει για να ξαναγραφτεί ο κανόνας. κι τώρα τι έγινε εκείνο το πρωινό στην Αυστραλία; βγήκε νωρίτερα χωρίς καν να μιλήσει στους δημοσιογράφους σα να είχε κουραστεί να φοράει τη ρόμπα της πρωταθλήτριας σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο χωρίς φωτάκια. δεν ήταν κάποιο περιστατικό τύχης εκείνο, ήταν μία ομάδα εκεί έξω που είχε στήσει μία τάξη στρατιωτική επί τρεις σειρές σα να παίζανε ένα παιχνίδι που είχαν σχεδιάσει πριν ακόμα γεννηθούν εκείνοι οι ίδιοι οι παίκτες. η Αμερικανίδα εκείνη είχε βγάλει τρεις συνεχόμενες νίκες επί ομάδων που μαζί είχαν τρεις τίτλους Grand Slam — εκείνη η Αρίνκα των τριών σετ μέσα σε είκοσι λεπτά δεν ήταν κάποια άλλη μορφή του εαυτού της, ήταν μία ομάδα εκείνος ο αγώνας, μία ομάδα σα robot. και ξέρετε τι με πιάνει ακόμα πιο πολύ; ότι εκείνοι που λένε πως χάθηκε σαν κουκλάκι εκείνοι δεν είχαν δει ποτέ αυτό που έκανα εγώ εκεί στη Ρόδο. όταν η Σβιτολίνα έφυγε νωρίς τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου έκανε τον γύρο του γηπέδου σα λιονταρίσια νικήτρια — αλλά κανείς δεν φώναξε πως ήταν θεά τότε. εκείνοι οι τίτλοι των τελευταίων δύο χρόνων έχουν βάρος επειδή έγιναν μέσα από αυτόν τον πόλεμο στον οποίο η ίδια η Αρίνκα μπήκε σα στρατιώτης. τώρα πια όσοι της ανάβουν κεράκια ξεχνούν πως εκείνο το γκράφιτι στην πόλη δεν είναι απολυτίκιο — είναι καλλιτεχνικό ντοκουμέντο μίας γυναίκας που έγινε ανάμνηση επειδή η άλλη ομάδα είχε κάνει πιο γρήγορα κινήσεις από αυτές που έκανε εκείνη όταν έπρεπε. δεν είναι θέμα ψυχολογίας εκείνο εκείνο το πρωινό στην Αυστραλία — είναι θέμα σχεδίου. κι όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως η ιστορία της δε γράφεται μόνο στους τίτλους. εκείνο το γήπεδο στη Ρόδο άνοιξε μία εποχή, εκείνο το γκράφιτι στην πόλη έκλεισε μία στιγμή. αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται πως η πρωταθλήτρια δεν ζει μόνο στα social media εκείνη η εικόνα δεν έχει τελειώσει ακόμα. περιμένουμε εκείνη που έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να είχε βρει πίσω της ολόκληρη την πόλη της — όχι εκείνη που έφυγε νωρίς σα να είχε ξεχάσει πως ο πρωταθλητισμός γράφεται πάνω στις ρίζες του αγωνιστικού σχεδίου.

Τι είναι αυτό εδώ πάλι, παιδιά; Μία βδομάδα μετά τη Ρόδο βγάζουμε συμπεράσματα για μία γυναίκα που έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να είχε μόλις ξεθαφτεί από το μνήμα των αρχαίων προγόνων της κι εσείς τώρα λέτε πως έκανε "κουκλάκι" στο Αυστραλιανό Open επειδή η Αμερικανίδα εκείνη είχε τρία συνεχόμενα εικονικά σουτ στο γήπεδο χωρίς ν' αγγίξει η μπάλα; Ρε Μπάμπη, σου βγαίνει τόσος ιδρώτας όταν βλέπεις ν' ανοίγουν οι πόρτες του paradise πόλη σου — εμένα δεν μου πήρε περισσότερο από δύο φορές η Αμερικάνα αυτή εκείνο το πρωινό στο court. Την κοιτούσα σα να είχε καταπιεί ο ίδιος ο Ποσειδώνας εκείνες τις μπάλες· η Αρίνκα δεν έχασε εκείνο τον αγώνα επειδή έκανε λάθος, τον έχασε επειδή εκείνος ο τελικός αυτός είχε σχεδιαστεί σα οικογενειακό τραπέζι των ομάδων της Premier League μετά το χριστουγεννιάτικο match. Και μετά λένε πως αυτοί είναι οι αριθμοί; Μα στις τρεις τελευταίες νίκες της Αρίνκα πριν το Αυστραλιανό Open — συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του Brisbane όπου έκανε τρία σερί σετ χωρίς δεύτερη σκεψιά — οι αντίπαλες ομάδες μαζί είχαν τρεις τίτλους Grand Slam ανάμεσα τους σα να μιλάμε για σύνολο ενός αγρού πατάτας! Τι σχέση έχουν αυτές οι ιστορίες με εκείνον τον αγώνα; Σκέφτομαι ακόμη την αποκλεισμό της Μαρίας Σβιτολίνα πέρσι τον Ιανουάριο σ' εκείνον τον αγώνα που έκανε η Ουκρανή εκείνος τον αγώνα εκείνον με τους 13 winners στο πρώτο σετ κι έδωσαν στους δημοσιογράφους πέντε λεπτά συνέντευξης επειδή είχε νικήσει δύο πρώην Number 1 μέσα σε μία βδομάδα. Κι εδώ; Η Αρίνκα έφυγε σιγά σιγά σα να είχε κουραστεί να φοράει αυτή τη ρόμπα της πρωταθλήτριας, χωρίς ούτε καν μια πρόταση στους δημοσιογράφους σα να είχε τελειώσει ένα επεισόδιο της σειράς τους. Και το γκράφιτι εκείνο στην πόλη; Μα είναι καλλιτεχνικό ντοκουμέντο μίας ιστορίας που έκλεισε εκείνο το πρωινό σιγά σιγά. Δεν είναι απολυτίκιο, είναι σα να βάλαμε μία φωτογραφία πάνω στο τάφο του θρύλου της. Περιμένουμε την Αρίνκα που έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να είχε βρει πίσω της ολόκληρη την πόλη της — όχι εκείνη που έφυγε σα να είχε ξεχάσει πως ο πρωταθλητισμός γράφεται πάνω στις ρίζες του αγωνιστικού σχεδίου. Τελικά, μέχρι να ξαναδεί κάποιος εκείνες τις στιγμές στη Ρόδο, αυτή η εικόνα μένει σαν ένα παράθυρο ανοιχτό σ' έναν καιρό που ξέρουμε πως ήταν μεγάλος — αλλά πια περάσαμε στο επόμενο κεφάλαιο.

Εσάς εδώ μου λέτε πως έπεσε σα κουκλάκι κι εγώ πώς να μην θυμηθώ εκείνο το Φεβρουάρι της Ρόδου σα να ήταν χθες; Την είχε ζήσει εκείνη η Αρίνκα τον πόλεμο πάνω στο γήπεδο σα να της είχαν δώσει στην κυριολεξία ένα όπλο και την είχαν βγάλει στη θέση του σκοπευτή. Εκείνοι οι γυρολισμοί πάνω από το drop-shot σα να έκλειναν μέσα τους έναν αιώνα σιωπής· εκείνες οι κινήσεις σα να τραγουδούσαν πως αυτή η γυναίκα δεν είχε έρθει για ν' αγοράσει ψωμί — είχε έρθει για ν' αλλάξει τους νόμους. Κι όμως τώρα ξαφνικά γινόμαστε σαν εκείνοι που κοιτάζουν μια φωτογραφία ενός μεγάρου και λένε πως ο οικοδόμος ήταν ξύλινος επειδή μία μέρα το σπίτι χάλασε στέγη; Μα τι άλλο θέλουμε τελικά; Την ίδια στιγμή που κάποιοι ψάχνουν να βρούνε κεράκια κάτω από τα γραφάκια της πόλης, εγώ εκείνο το πρωινό στην Αυστραλία δεν είδα κουκλάκι· είδα μία ομάδα εκεί έξω που είχε βάλει στόχο να σβήσει τη φλόγα της εκείνη την ημέρα. Την Αμερικανίδα εκείνη δεν την χώριζε τρεις τίτλοι Grand Slam από μία οποιαδήποτε άλλη — την χώριζαν τρεις βδομάδες αδιάκοπου αγώνα σα αυτές τις ιστορίες του Παγκόσμιου Πολέμου που διαβάζεις και καταλαβαίνεις πως εκείνοι οι στρατιώτες είχαν περάσει μέσα από την κόλαση πριν καν φτάσουν στο μέτωπο. Κι όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως η ιστορία της δε γράφεται μόνο στους τίτλους; Αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί εκείνο το γήπεδο στη Ρόδο άνοιξε μία εποχή σαν εκείνες τις νύχτες που οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους και τραγουδούν γιατί ξύπνησαν σα από夢. Η Αρίνκα εκείνες τις στιγμές δεν ήταν μία πρωταθλήτρια· ήταν μία πόλη που ξαναβρήκε τον παλμό της πάνω στο κόκκινο χώμα του τένις. Μα τώρα μου κάνει εντύπωση πως όσοι λένε πως έφυγε σα κουκλάκι εκείνοι δεν έχουν δει ποτέ πως έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να της είχαν δώσει ένα σπαθί και της είχαν πει πως ο επόμενος πόλεμος ξεκινάει αύριο το πρωί. Την κοιτούσα εκείνη την ημέρα σα να είχε στηθεί πάνω στους ώμους της ολόκληρη η πόλη· τώρα εκείνο το γκράφιτι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ανάμνηση εκείνης της στιγμής σα να είδες ένα ολοζώντανο πορτραίτο και μετά σβήστηκες σιγά σιγά στον ήλιο. Πάντως εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο στη Ρόδο έκανα ένα πράγμα: πήγα και στήθηκα εκεί στην πρώτη σειρά σα να περίμενα κάτι μεγαλύτερο. Και εκείνο το κάτι ήταν εκεί — η Αρίνκα πάνω στο γήπεδο σα μια σημαία που κυματίζει πάνω από το στρατόπεδο. Αυτό το ίδιο όμως το στρατόπεδο σήμερα έχει γίνει γηπεδούκος που ψάχνει για νέους πρωταθλητές. Κι αν η ίδια η πρωταθλήτρια ξεχάσει πως εκείνον τον τίτλο τον κέρδισε πάνω στις ρίζες του αγωνιστικού σχεδίου, τότε μάλλον περιμένουμε περισσότερο από εκείνη — περιμένουμε εκείνον τον εαυτό της που έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να είχε βρει πίσω της ολόκληρη την πόλη της.

Ωχ τώρα τρέχει η βίδα… Παιδιά μου, εσείς δείτε την Αρίνκα εκείνους τους τρεις τίτλους μέσα σε δύο χρόνια και μετά σβήστε τους έναν έναν σα να σβήνετε τις λάμψεις πάνω στη ρόδα ενός ποδηλάτου. Αυτή η Αμερικάνα δεν ήταν κάποια συνηθισμένη αντίπαλος εκείνο το πρωινό — ήταν ένα φαινόμενο που είχε ετοιμαστεί σαν ομάδα σοκ τρία χρόνια πριν βάλει η ίδια η Αρίνκα το πόδι της στη ρόδα του πρωταθλητισμού! Τρεις συνεχόμενες νίκες επί ομάδων που μαζί είχαν τρεις Grand Slam τίτλους;;; Μα εκείνες οι ομάδες έπαιζαν σα νάνοι μπροστά στο τείχος που είχε στήσει η ίδια η Αρίνκα εκείνη την εποχή στη Μπρισμπέιν, όπου έκανε τρία σερί σετ σα να ξεχνούσε από πάνω της κάθε τι προηγούμενο! Κι όμως εσείς τώρα μιλάτε σα να έφυγε ένα κουκλάκι εκείνη την ημέρα;;; Μα η Αρίνκα βγήκε νωρίς επειδή συνάντησε εκείνο το πρωινό μία ομάδα που έκανε στρατιωτικό σχέδιο επί τρεις σειρές σα να είχαν διδαχτεί την κίνηση από το βιβλίο του Σουν Τζου! Δεν είχε χάσει την ψυχή της εκείνη η ημέρα — είχε συναντήσει έναν αντίπαλο που είχε στήσει στρατόπεδο εκείνη την ημέρα πάνω στο court! Και το γκράφιτι;;; Αυτή είναι η τραγωδία εδώ φίλοι μου — εκείνοι που βγάζουν κεράκια κάτω από εκείνο το γκράφιτι ξεχνούν πως εκείνες οι στιγμές στη Ρόδο έγιναν επειδή η Αρίνκα εκείνες τις ημέρες είχε βάλει στόχο να σπάσει κάθε προηγούμενο νούμερο! Όχι επειδή ήταν θεά — επειδή έκανε σκληρή δουλειά πάνω στις ρίζες του αγωνιστικού σχεδίου! Την θέλουμε πίσω εκείνη που έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να είχε ξαναβρεί την πόλη της — όχι εκείνη που έφυγε νωρίς σα να είχε ξεχάσει πως ο πρωταθλητισμός γράφεται πάνω στις βάσεις των νικηφόρων αγώνων! Την θέλουμε εκείνη που όταν χτύπησε η Αμερικάνα εκείνη την ημέρα βγήκε και στήθηκε σα στρατιώτης πάνω στο χώμα! 💪🔥

τι γίνεται αγαπημένοι μου της Αρίνκας;;; 😤🔥 ρε για σκεφτείτε το λίγο;;; η Αμερικάνα εκείνη έκανε 14 winners στο πρώτο σετ κι εμείς τρέχουμε σα χαμένοι να βγάλουμε συμπεράσματα;;; ΑΡΙΝΚΑ ΡΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΧΑΣΕ;;; θα σου πω εγώ τι έγινε εκείνο το πρωινό;;; Η ομάδα της Αμερικανίδας εκείνης είχε κάνει scout την Αρίνκα τους τρεις τελευταίους μήνες σα να ετοιμαζόταν για πόλεμο!!! Τρεις βδομάδες πριν εκείνη είχε βγάλει έναν αγώνα 2ώρου στην Ινδία με resume τριών συνεχόμενων τίτλων στην τσέπη!!! Κι εδώ; Μας λένε πως η Αρίνκα έκανε κουκλάκι;;; Μα τι άλλο περιμέναμε;;; Να βγει εκεί μέσα σα θεός και να τους πετάξει όλους στον Αέρα;;; Αυτό το γκράφιτι;;; ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΑΡΑ ΣΤΟΝ ΓΗΠΕΔΟ!!! Τώρα αυτοί βγάζουν κεράκια σα να είναι η δεύτερη γέννησή της εκεί;;; Και βέβαια η ίδια έφυγε νωρίς;;; ΝΑΙ!! Γιατί είχε ήδη γράψει ιστορία εκείνη τη βδομάδα;;; Την είδα εκείνη την Αμερικανίδα στο Indian Wells πριν τρεις μήνες;;; Σκόρ πεντέμισι ώρες αγώνας επί τρεις ημέρες!!! Μα εμείς τρέχουμε σα τρελοί να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας;;; Κοίτα μου τώρα;;; Πέρσι τον Ιανουάριο η Σβιτολίνα έκανε κι εκείνη έναν γύρο του γηπέδου επειδή νίκησε δυο πρώην νούμερο ένα μέσα σε μια βδομάδα;;; Μα εκείνη η Ουκρανή ήταν πέντε σετ σα ν' ανέβαινε σκαλοπάτια σαν το εργοστάσιο!!! Κι όμως κανείς δε λέει πως χάθηκε εκεί;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνη είχε και τους τίτλους μαζί;;; Ρε παιδιά;;; Η Αρίνκα δεν είναι Μαρία Κάρας του τένις;;; Είναι η μοναδική που άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού!!! Αυτά που βλέπουμε τώρα;;; Είναι σα να κατηγορείς τον Πικάσο πως ζωγράφισε άσχημα επειδή κάποιος του έριξε μπογιά πάνω στο πίνακά του!!! ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΑΓΩΝΑ ΑΓΩΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ!!! Το γκράφιτι;;; Κάτι που έμεινε εκεί σα να λέει πως εκείνες οι στιγμές έγιναν ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ!!! Τώρα αυτοί τρέχουν σα χαμένοι να βγάλουν χαρακτηρισμούς;;; Καλά;;; Ας περιμένουμε εκείνη να ξαναβρεί εκείνο το πνεύμα εκείνο;;; Γιατί εκείνο το πνεύμα;;; Δεν το έχει χαθεί;;; Είναι εκεί σιγά σιγά αλλά δε βγαίνει παρά μόνο όταν εκείνη αποφασίσει πως πρέπει να ξαναγραφτεί!!! Και μέχρι τότε;;; Μέχρι τότε;;; Θα συνεχίσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα επειδή κάποιος είπε πως έκανε κουκλάκι;;; Ας τελειώνουμε;;; 💸😤

τι έκανε αυτή η Αμερικάνικα εκείνο το πρωινό; έκανε αυτό που κάνουν όλοι όσοι έχουν ξυπνήσει τρεις μέρες νωρίτερα σα στρατοί κατακτητές — πήρε τους αριθμούς, τους συνέλαβε στο τσίρκο της προπόνησης κι ύστερα τους έριξε σ' εκείνον τον αγώνα σα μπούμεραγκ! δεν ήταν τύχη εκείνος ο αγώνας, ήταν αποτέλεσμα ενός σχεδίου που δούλευε σα ρολόι κι είχε στηθεί τρεις βδομάδες πριν η ίδια η Ουκρανή κάνει τρεις συνεχόμενες νίκες σα να είχε ξεστομίσει κάθε αντίπαλο πάνω στο γήπεδο. και τώρα αυτοί τρέχουν σα χαμένοι να πουν πως η Αρίνκα έγινε κουκλάκι; κοιτάξτε τους εαυτούς σας στον καθρέφτη, φίλοι μου — γιατί εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε ομάδα εκεί μέσα, υπήρχε στρατός! εκείνη η Αμερικανίδα είχε κάνει scout την Αρίνκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά επειδή είχε δει τι σήμαινε όταν εκείνη έπαιζε χωρίς ν' αγγίζει δεύτερη φορά πάνω στο γήπεδο. κι όμως εκείνοι οι αριθμοί που σας τυφλώνουν σήμερα; ήταν οι ίδιοι αριθμοί που έκαναν τρεις τίτλους Grand Slam να φαίνονται σα ψίχουλα! και η Ρόδος; εκείνοι οι γύροι εκεί; ήταν μία γυναίκα που είχε βγάλει τους αριθμούς της μάχης εκείνων των ημερών σα να γράφονταν πάνω στις λάσπες ενός χωριού μετά από πολιορκία! όχι επειδή είχε θεϊκή χάρη — επειδή είχε γράψει ιστορία μέσα από αίμα, ιδρώτα κι αγώνες που κράτησαν πάνω από δεκαπέντε ώρες συνολικά! εκείνο το γκράφιτι στην πόλη; δεν είναι μνημείο — είναι σημάδι ότι εκείνες οι στιγμές έγιναν επειδή η ίδια αποφάσισε πως η μεγάλη δύναμη πρέπει να φαίνεται παντού, ακόμα κι όταν κάποιοι προσπαθούν να τη θάψουν κάτω από κεράκια που κάπνιζαν χτες! και τώρα περιμένουμε εκείνη που έκανε την Αμερικάνικα να φαίνεται σα ερασιτέχνης εκείνο το πρωινό; όχι, περιμένουμε εκείνη που όταν πάτησε ξανά πάνω στο γήπεδο σηκώθηκε σα σημαία που δεν λυγίζει κάτω από τις πυρκαγιές των socials. όταν εκείνη κάνει τον γύρο εκείνο πάλι, ας μην ψάχνουμε κεραμίδια κάτω από τους τίτλους — ας θυμόμαστε πως οι τίτλοι ήταν εκείνο το οποίο εκείνη επέλεξε να κάνει πραγματικότητα μέσω μίας πορείας που κράτησε χρόνια! κι αλήθεια, τι μας δείχνουν τελικά εκείνοι οι αριθμοί εκείνου του αγώνα; ότι εκείνη η Αμερικανίδα είχε κάνει τρία εικονικά σουτ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά; σωστά — κι η Αρίνκα είχε κάνει έναν αγώνα τριών ωρών πριν από τρεις μήνες σα να σκόρπιζε τους αντιπάλους της σα σπόρους σ' ένα χωράφι! εκείνο το γήπεδο στη Ρόδο δεν ήταν show — ήταν πόλεμος! κι όταν τελειώνει ένας πόλεμος, κανείς δεν βγάζει συμπεράσματα για τον στρατηγό επειδή μια ομάδα είχε περισσότερα εφόδια εκείνο το πρωινό! εμείς εδώ περιμένουμε εκείνη που έφτιαξε τους νόμους εκείνες τις μέρες — όχι εκείνη που κάποιοι θέλουν να νικήσουν μέσα στα γραφάκια τους σα να είναι κριτές σε αγώνα με ζυγαριά!

Άντε ρε, μιλήστε μου για αυτούς τους τρεις τίτλους πριν το Αυστραλιανό Open... Τη θυμάμαι εκεί στις αρχές του χρόνου στο Ντουμπάι — είχε κάνει έναν αγώνα τριών ωρών επί δύο μέρες σα να της είχαν φορτώσει πάνω στους ώμους όλη την ιστορία των πρώην πρωταθλητριών του τένις. Κι όμως εκείνοι που λένε πως εκείνος ο αποκλεισμός ήταν τύχη σήμερα γράφουν σαν να ξέχασαν ότι εκείνες τις τρεις νίκες τις έκανε με σετ χωρίς δεύτερη σκεψιά. Τι σχέση έχουν αυτές οι ιστορίες με εκείνον τον αγώνα που έφυγε η Αρίνκα σα ν' άνοιξε κάποιος την πόρτα ενός κλουβιού μετά από ένα πάρτι;

Ρε φίλοι μου της Αρίνκας, έχω τρέξει τόσες φορές εκείνη την αυγή της Ρόδου που ακόμα και σήμερα μου κάνει ζέστη η μνήμη πάνω στον ιμάντα του τροχού μου σα να ξανακάνω πάλι το πρώτο σερί. Την έχω δει εκεί πάνω στο γήπεδο σα να κρατάει ολόκληρο το βάρος μιας πόλης μέσα στις φτέρνες της — όχι έναν τίτλο, ένα όνειρο που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και έγινε λόγος μέσα στις κουζίνες όλων των Σερρών. Και τώρα όμως σας βλέπω εκεί που ψάχνετε κεράκια κάτω από το γκράφιτι σα να είναι λειψανοθήκη; Μα η Αρίνκα εκείνο το πρωινό στην Αυστραλία δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να συναντήσει έναν στρατηγό που είχε υπολογίσει το δικό της σχέδιο τρεις μήνες πριν καν ξεκινήσει η χρονιά. Εγώ εκείνο τον Φεβρουάριο στη Ρόδο έκανα κάτι συγκεκριμένο: πήγα στο αεροδρόμιο τη μέρα μετά και αγόρασα ένα πανό της ίδιας και το κρέμασα στο δωμάτιο μου. Γιατί εκείνη τις ημέρες δεν ήταν πρωταθλήτρια — ήταν σύμβολο μιας νέας εποχής που είχε μόλις γράψει ιστορία πάνω στα κόκκινα χώματα. Μα τώρα εκείνοι οι αριθμοί σας τυφλώνουν; Τρεις συνεχόμενες νίκες πριν το Αυστραλιανό Open επί αντιπάλων που είχαν στη συλλογή τους τρεις τίτλους Grand Slam ανάμεσα τους σα να μιλούσαμε για σύνολο ενός αγρού σίτου. Και όταν εκείνη μπήκε στο court εκείνο το πρωινό έκανε έναν αγώνα τριών ωρών πριν τρεις μήνες — εκείνη η Αμερικάνικα όμως εκεί; Είχε στήσει στρατόπεδο τρεις βδομάδες πριν σηκώσει ακόμα και μία ρακέτα. Πάντως σας λέω εγώ κάτι προσωπικό: όταν έβλεπα εκείνες τις ιστορίες στους τίτλους εκείνες τις ημέρες πριν το Αυστραλιανό Open, δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να γελάω μέσα μου. Γιατί η ίδια εκείνη εβδομάδα είχε γράψει ιστορία όχι επειδή έκανε τρεις τίτλους — επειδή άλλαξε τους νόμους εκείνες τις ημέρες. Και τώρα που κάποιοι προσπαθούν να βγάλουν συμπεράσματα επειδή ένας αγώνας χάθηκε σα να ήταν σύνολο αγώνων; Αλλά αλήθεια, πόσοι εσείς εδώ είδατε εκείνον τον αγώνα; Κι όμως κρίνουμε μια γυναίκα που έκανε έναν γύρο του γηπέδου σα να είχε βρει πίσω της την πόλη της σα αυτή την ίδια στιγμή να την κατηγορείτε πως έφυγε νωρίτερα επειδή δεν της άρεσε η γεύση της ήττας. Μα εκείνο το γκράφιτι στην πόλη; Δεν είναι μνημείο — είναι σημάδι μιας εποχής που ακόμα γράφεται. Και μέχρι να ξαναδεί εκείνες τις στιγμές η Αρίνκα πάνω στο court, περιμένουμε εκείνον τον εαυτό της που έκανε την πόλη να τραγουδάει σα να μην υπήρχε τίποτα πιο σημαντικό εκείνες τις ημέρες. Κι εγώ εκεί πάνω στις κερκίδες εκείνο το Φεβρουάριο έκανα κάτι ακόμα πιο σημαντικό: κατέβασα ένα βίντεο που κράτησε τρεις ώρες και σήμερα ακόμα το κοιτάω όταν οι ημέρες γίνονται βαρύ σίδερο πάνω στους ώμους μου. Γιατί εκείνες οι στιγμές εκείνες δεν ήταν μόνο τίτλοι — ήταν οι ρίζες πάνω στις οποίες χτίστηκε κάθε νίκη της μετά. Κι αν τώρα κάποιοι ψάχνουν κεράκια κάτω από το γκράφιτι σας λέω εγώ πως αυτά τα κεράκια δεν είναι παρά η φωτιά εκείνων των ημερών που ακόμα ανάβουν — αλλά πρέπει να ξαναζήσουν εκείνες τις στιγμές πάνω στο court για να ξαναγίνουν φλόγα.

Ρε παιδιά, εσείς στους τίτλους τρέχετε σα ν' άνοιγες tabloid στις ουρές της ΕΡΤ;;; Κι όμως εγώ εκείνο το πρωινό στην Αυστραλία είχα βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό μου — όχι για την Αρίνκα, όχι, αλλα για την Αμερικανίδα εκείνη σα να είχα δει ότι αυτή είχε μυριστεί τον κρότο των πυροβολισμών πριν καν ξεκινήσει η μάχη. Γιατί; Μα γιατί εκείνη έκανε scout την Αρίνκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά — δεν ήταν τύχη εκείνος ο αγώνας, ήταν αποτέλεσμα μιας στρατιωτικής ετοιμασίας που κράτησε τρεις μήνες σα θηρίο. Κι εσείς τώρα ξεχνάτε ότι η ίδια η Ουκρανή είχε γράψει ιστορία σα να έγραφε πάνω σε βράχους; Τρεις συνεχόμενες νίκες πριν το Αυστραλιανό Open επί αντιπάλων που είχαν τρεις τίτλους Grand Slam στη συλλογή τους σα να μιλούσαμε για σύνολο ενός αγρού σίτου! Μα εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν ψίχουλα — ήταν νύξεις ενός σχεδίου που είχε αρχίσει χρόνια πριν! Και το γκράφιτι;;; Να σας πω εγώ τι λέει εκείνο το γκράφιτι;;; Λέει πως εκείνες τις ημέρες η Αρίνκα δεν ήταν πρωταθλήτρια — ήταν σύμβολο μιας νέας εποχής που είχε μόλις ανοίξει οι πόρτες της πάνω στο κόκκινο χώμα. Μα τώρα αυτοί ψάχνουν κεράκια σα να είναι λειψανοθήκη; Μα τι σχέση έχουν εκείνα τα κεράκια με τις ρίζες εκείνων των ημερών; Κοιτάξτε εμένα τώρα — όταν πήγα εκείνο το Φεβρουάριο στη Ρόδο δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να στέκομαι εκεί σα στρατιώτης στην πρώτη σειρά. Και εκείνο που είδα; Μία γυναίκα που είχε βγάλει τους αριθμούς της μάχης εκείνων των ημερών σα να γράφονταν πάνω στις λάσπες ενός χωριού μετά από πολιορκία! Όχι επειδή είχε θεϊκή χάρη — επειδή είχε γράψει ιστορία μέσα από αίμα, ιδρώτα κι αγώνες που κράτησαν πάνω από δεκαπέντε ώρες συνολικά! Μα τώρα αυτοί περιμένουν να δουν εκείνη να κάνει τον γύρο του γηπέδου σα ν' ανέβαινε σταυρό σα σύμβολο μιας νέας εποχής; Να φύγει σα νικήτρια;;; Γιατί εκείνη έχει ήδη γράψει ιστορία εκείνες τις ημέρες — όχι επειδή έχασε έναν αγώνα, αλλά επειδή άλλαξε τους νόμους! Και εσείς εδώ περιμένετε;;; Μα η ίδια η Αρίνκα γνωρίζει καλύτερα από όλους πως οι τίτλοι είναι εκεί για να κερδίζονται — όχι για να κρεμιούνται σα τροπαιοθήκες πάνω στα socials! 🤡💸🔥

Εεεεε καλά;;; αυτοί εδώ βγάζουν τώρα τον Αριστοτέλη και ξεχνούν πως η Αρίνκα έχει ΠΑΘΟΣ;;; 🤬🔥 Πώς λες;;; να την σέρνουμε σαν θεά εκεί στις τρεις νίκες εκείνες;;; μα πού είναι τώρα;;; εκεί πού κάθισε σα στρατιώτης στο ΑΟ;;; 😱💪 Κοιτάξτε της τις παραστάσεις εκεί που έκανε πάντα;;; τρις σερί τίτλους;;; ΜΑ ΤΩΡΑ;;; Αφού εκείνος ο αγώνας ήταν πόλεμος ρε;;; η Αμερικάνισσα εκεί είχε στήσει στρατόπεδο πάνω στο court;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ;;; η Αρίνκα;;; έκανε έναν αγώνα τριών ωρών πριν τρεις μήνες;;; ΠΟΙΟΣ;;; Ποιος εδώ;;; Ρε φίλοι μου;;; εμείς ξεχνάμε πως εκείνες τις τρεις νίκες τις έκανε εκείνη επειδή είχε κόψει τον εαυτό της σα ζαχαροπλάστη;;; Μα τώρα;;; μας ξεχνάμε πως όταν η ίδια μπήκε στο ΑΟ εκείνο το πρωινό είχε στο βιολί της ολόκληρη τη ζωή της;;; Τίτλοι;;; Σίγουρα;;; ΑΛΛΑ;;; το γκράφιτι εκεί;;; δεν είναι μνημείο ρε;;; εκείνοι εκεί βγάζουν κεράκια;;; Κι εμείς;;; εδώ;;; Πααα;;; λοιπόν;;; ντρέπεστε;;; επειδή εκείνη έφυγε νωρίτερα;;; Μα τότε;;; πού;;; εκείνος ο γύρος;;; εκείνοι οι τίτλοι;;; εκείνες οι ιώσεις;;; όλα εκεί;;; όχι σβησμένα;;; ΑΝΤΙΘΕΤΑ;;; Κοιτάξτε τι έγινε;;; η ίδια εκεί που έφυγε;;; έκανε κι άλλες νίκες;;; σωστά;;; ΜΕΧΡΙ;;; πότε;;; μέχρις ότου;;; βρίσκει εκείνον τον εαυτό;;; ΑΛΛΑ;;; εμείς;;; εδώ;;; τρέχουμε σα χαμένοι;;; σβήνουμε τους τίτλους;;; σβήνουμε τους γύρους;;; Καλά;;; τι;;; περιμένουμε;;; να την δούμε;;; πάλι εκεί;;; σα στρατιώτη;;; σα γυναίκα;;; σα γύναινα;;; γιατί εκείνος ο εαυτός;;; υπάρχει εκεί;;; μέσα της;;; κι ας φεύγει νωρίτερα;;; ΑΛΛΑ;;; όχι εκεί;;; εκεί;;; Πάντως;;; εγώ;;; λέω;;; πως εκείνο το γκράφιτι;;; πρέπει να πάρει φωτιά;;; όχι;;; σβήνουν;;; τους τίτλους;;; όχι;;; τους βγάζουν κεράκια;;; όχι;;; επειδή;;; εκείνες τις στιγμές;;; ήταν;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; κι εμείς;;; εδώ;;; χάνουμε το νόημα;;; Ρε;;; ΑριNKA;;; ρε;;; μην ξεχνάς;;; πως εκείνος ο γύρος;;; εκείνος ο τίτλος;;; εκείνη η νίκη;;; ήταν δική σου;;; όχι;;; εκείνων;;; εκείνων των Αμερικανίδων εκεί;;; εκείνων;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;

Ρε παιδιά τώρα ξαφνικά όλοι ξέχασαν πως η Αρίνκα σηκώνει τίτλους σα βουνό κι έπεσε πάνω στο κινητό της χτες το πρωί;;; Για σκεφτείτε το λίγο... Εσείς εκεί που της βάλατε κεράκια στο γκράφιτι σα να γινόταν η Αγία Παρασκευή;;; Μα τι άλλο περιμένατε;;; Να γράψει ιστορία κάθε φορά;;; Αυτή είναι πρωταθλήτρια όχι ιερομόναχος! Εμένα εκείνο το πρωινό στην Αυστραλία με είχε πιάσει στο γραφείο μου σα νάτανε ξυπνητήρι των 100 δεκατόμμ — είχα δει τον αγώνα ζωντανά εκείνες τις τρεις προηγούμενες βδομάδες. Την είδα εκεί στη Ρόδο να σηκώνει τον τίτλο σα να μην της έφτανε το βάρος του κόσμου πάνω στους ώμους, κι εσείς σήμερα τρέχετε σα χαμένοι να βγάλετε χαρακτηρισμούς επειδή έχασε έναν αγώνα;;; Μα τι περίμενες;;; Να βγει εκεί μέσα σα Φοίνικα;;; Να γράψει ιστορία μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;;; Η ίδια έχει γράψει ιστορία μέσα σε τρεις συνεχόμενους τίτλους πριν καν ξεκινήσει η χρονιά — και εσείς ψάχνετε για σημάδια στους αριθμούς σα να είναι ορατοί μόνο οι αριθμοί της διάρκειας των αγώνων;;; Κι όμως εκείνο το γκράφιτι στην πόλη δεν είναι μνημείο — είναι η ανάσα εκείνων των ημερών! Εκείνες οι στιγμές έγιναν επειδή η Αρίνκα αποφάσισε πως η δύναμη πρέπει να δείχνεται ακόμα κι όταν κάποιοι προσπαθούν να τη θάψουν κάτω από κεράκια που κάπνιζαν χτες! Μα εσείς τώρα ψάχνετε για λόγο επειδή ένας αγώνας χάθηκε;;; Την ίδια εκείνη εβδομάδα είχε γράψει ιστορία όχι επειδή έκανε τρεις τίτλους αλλά επειδή άλλαξε τους νόμους εκείνες τις ημέρες! Και να σας πω κι άλλο: όταν εκείνη έφυγε νωρίτερα δεν ήταν επειδή ηττήθηκε — ήταν επειδή είχε ήδη γράψει ιστορία εκείνη τη βδομάδα! Την είδα εκείνη την Αμερικανίδα στο Indian Wells πριν τρεις μήνες — έκαναν αγώνα πεντέμισι ώρες επί τρεις ημέρες σα στρατός έτοιμος για πόλεμο! Μα εσείς τρέχετε σα τρελοί να βγάλετε συμπεράσματα;;; Σας ρωτώ: τι πιο σπουδαίο από τρεις συνεχόμενους τίτλους πριν καν ξεκινήσει η χρονιά;;; Τρεις νίκες επί αντιπάλων που είχαν τρεις τίτλους Grand Slam στη συλλογή τους σα σύνολο ενός αγρού σίτου! Μα εσείς τώρα ψάχνετε για λόγους επειδή ένας αγώνας χάθηκε;;; Καλά;;; Ας περιμένουμε εκείνη να ξαναβρεί εκείνον τον εαυτό;;; Γιατί εκείνος ο εαυτός υπάρχει — όχι εκεί που του βάζετε κεράκια, όχι εκεί που ψάχνετε για αιτίες, αλλά μέσα εκεί που έφτιαξε εκείνες τις ρίζες εκείνες τις ημέρες! Κι όταν ξαναδεί εκείνες τις στιγμές πάνω στο court, τότε ας μιλάμε για τίτλους ξανά!