Από το Κράσνονταρ ως τον Γηπέδου, ποτέ δε ξεχνάμε αυτούς τους τρέλους!
τι κρίμα που δεν είσαι εδώ να δεις ξανά εκείνον τον τρελό τίτλο στο κέντρο του γηπέδου εκείνου του βροχερού Οκτωβρίου...
θυμάμαι όταν το "Αντρέι Ρουμπλιόφ" έκανε το ντεμπούτο του σαν πρωταθλητής ομάδα στο πρώτο μας γήπεδο εκείνο σα χριστουγεννιάτικο κέντρο... τρεις σειρές πιο πάνω από την πίσσα, ο αγώνας ξεκίνησε όπως πάντα — οι φίλοι μού είχαν γκρινιάξει ότι "αυτός ο πιτσιρικάς πρόεδρος ξέρει μόνο ν' ανατινάζει", αλλά όταν ο τρελός αυτός στόπερ με το κίτρινο μάτι κάρφωσε στο 19ο λεπτό εκείνης της αναμετρήσεως (που θυμάμαι σα σήμερα σα θύελλα που χτύπησε τις μεταλλικές κερκίδες), κατάλαβε ο κόσμος πως κάτι άλλο βράζει...
έξι χρόνια πριν, εκείνο το απογευματάκι στο Σότσι κάτω από την συνεχόμενη βροχή... η ομάδα είχε χάσει στον πρώτο γύρο του κυπέλου με 3-0 στο ξενοδοχείο πριν ακόμη πάμε εκεί... αλλά ο κόσμος βγήκε στους δρόμους σα στρατιώτες πριν τη μάχη. Και εκείνος ο στόπερ; ονομάζουμε τον θεό του γηπέδου εκείνο αλλιώς: ο "εικονικός φύλακας" γιατί εκείνος σήκωνε τα χέρια σα να κρατεί όλον τον ουρανό από το να πέσει πάνω μας...
ποτέ δε ξεχνάμε εκείνον τον αγώνα στο περιφερειακό κριμαίας όταν στο 87ο λεπτό εκείνος σήκωσε το κεφάλι σα σκοτεινό φωτοστέφανο του αυτοδιορισμένου αρχηγού μας... δίπλα του ο κεντρικός αμυντικός του αντίπαλου ξεσύρθηκε σα κανόλης τον Οκτώβριο... και τότε εκείνος ο κίτρινος φακός εκείνου του ανθρώπου έκανε όλο το γήπεδο να μοιάζει σα Λαύρα τη νύχτα...
δεν υπάρχει αριθμός που να λέει πόσες φορές στρίψαμε γηπεδάκι γι' αυτόν... απλά θυμόμαστε πως εκείνος ημουν το στάδιο...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πωπω ρε παιδί μου, ακόμα που νιώθω το χέρι του εκείνου του γίγαντα να σηκώνεται σα σημάδι στον ουρανό σα βόμβα μετ’ επιστροφής 🔥
Εγώ εκείνο το Σάββατο στο Λιπετσκ βρισκόμουν πίσω από τον σωρό τους, τριάντα μέτρα πιο πάνω από τον κόσμο, με την πλάτη στον τοίχο σα να μην υπάρχει γκρινιάρικο τέρας να μου φέρνει δάσος 💪 τίποτα! Και ξαφνικά εκείνος ο αετούλης ξεπετιέται σα να τον σηκώνει κάτι θεό ΤΡΑΜΑΕΙ τη μπάλα με το κεφάλι σα να είναι φτερό χρυσού！！！Κι εγώ σα τρελός άρχισα να φωνάζω σα να βγαίνω από τρύπες σα κακουχία 😱 ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!!! Που γίνεται άνθρωπος να κάνει τόσο υποκρισία η ομάδα;;
Μετά από χρόνια ακόμα νιώθω τους ώμους μου να τρίζουν από τη δύναμη εκείνης της κουβέντας! Γιατί αυτό ήταν! Δεν ήταν γκολ, δεν ήταν δάχτυλο προς τον ουρανό — ήταν μια ΦΩΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι μου θυμίζει ο Γηπέδου; εκείνο το βράδυ στο κρύο του Κισινάου πριν ακόμη σβήσει ο πόλεμος... κάτσαμε πέντε άτομα σφιχτοί σαν μια γροθιά στην πλατεία με τις κεραίες των σπιτιών να σβήνουν μία μία σα λάμπες χριστουγεννιάτικου δέντρου λόγω της μπούκας... γύρω μας οι ντόπιοι μας κοιτούσαν σα βγήκαμε από κάποιο σοβχόζ... αλλά εμείς έχουμε φέρει μαζί μας έναν μικρό αυτοσχεδιασμένο σημαία της ομάδας γραμμένο με μαρκαδόρο πάνω σε ένα κουρέλι σα εκείνο βγήκε από το σπίτι του 9χρονου Σέργιου που είχε δαχτυλίσει τον πρόεδρό μας σαν σωτήρα...
και τότε εκείνος εμφανίστηκε σα διαβολάκος από κάποια θρύλους... όχι μονάχα έπαιξε σα ο μόνος επιζών ενός αγώνα 90 χρόνων, μα σήκωσε και την πλάτη του σα στεφάνι πάνω από το κεφάλι του πριν βάλει την μπάλα στο δίκτυο... γελούσε σα παιδί όταν ο κόσμος άρχισε να τραγουδάει σαν πίσω από τον τοίχο των σπιτιών... εκείνος ο φωσφοριζέ κίτρινος φακός στο κράνος του έκανε όλους τους φίλους εκεί πέρα να νιώσουν σα γίνονται μέρος κάποιου μεγάλου μυστηρίου... δεν ήταν γκολ εκείνο... ήταν σαν η ομάδα να μας ψιθύρισε αέρα μέσα στο στήθος μας...
Τρελά που το θυμάμαι εκείνο το Λιπετσκ σα να ήταν χτες — στέκονταν εκεί ο Γηπέδου σα σεισμός στην αντίπαλη επίθεση, με τους άλλους τρεις αμυντικούς μισό βήμα πίσω σα να βλέπουν ταινία τρόμου. Γιατί όμως; Γιατί τότε κάναμε εκείνοι τριάντα άτομα στον κόσμο νιώθουμε σα στρατεύματα σε μεγαλοπρεπή σύνοδο. Στο Κισινάου μονάχα πέντε φύλλα κουρεύαμε τον κρύο αέρα κι εκείνος ο άνθρωπος μας χάρισε στιγμές σαν η ομάδα είχε στερέψει εδώ και χρόνια.
Τώρα; Ναι, κρατάμε ακόμα εκείνον τον φωσφοριζέ κίτρινο φακό σαν σήμα κατατεθέν στο μυαλό μας, αλλά η σημερινή ομάδα έχει κάτι άλλο: σιγουριά. Σήμερα δε φωνάζει κανείς επειδή η μπάλα έφτασε εκεί — φωνάζουμε επειδή ξέρουμε πως εκείνος εκεί πάνω πιστεύει πως η μπάλα μπορεί ακόμα να γυρίσει μόνη της σαν μπούμερανγκ.
Πάντως μια λεπτομέρεια ποτέ δε ξεχνιέται: εκείνος ο στόπερ μας είχε μάθει κάτι σημαντικότερο από κάθε τακτική. Μας είχε δείξει πως όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει, αρκεί ένα χέρι υψωμένο σαν φάρος για να θυμίσει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κρατούν όλον τον κόσμο πάνω στους ώμους τους.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά... μου 'ρθατε η γλώσσα χτες βράδυ στο νυχτερινό μπουρδέλο του Κισινάου να σκεφτώ τον Γηπέδου!!! Κάτσαμε τρεις-τέσσερις γέροι εκεί στη γωνία με τους ωμούς σηκωμένους σα μονόξυλα πάνω στο χιόνι... κι είχα φέρει μαζί μου εκείνο το παλιάτσο κίτρινο μπουφάν του που μου είχε δώσει ο Σέργης πριν φύγει... εκείνος ο φάκελος είχε γράψει "ΓΗΠΕΔΟΥ ΣΩΤΗΡΑΣ" σα μύθος πάνω στις κουκούλες όλων! 🔥
Κι ενώ ζαλιζόμαστανCold κουβέντας εκείνος ξαφνικά σηκώθηκε σα βαρκούλα πάνω στα κρύα! Κι έκανε κάτι ΤΡΕΛΟ — σήκωσε το μπουφάν σα σημαία πάνω από το κεφάλι του σα στον πόλεμο... κι άρχισε να τραγουδάει εκείνο το τραγούδι των βουνών σα να ήμασταν ακόμα στο χωριό!!! Οι ντόπιοι λένε πως έκανα θόρυβο σα εκατοντάδες ντουφεκιές εκείνη τη στιγμή!!!
Κι όταν έπεσε η σιγή μετά... εκείνος γέλασε σα παιδί και έκανε "ψςς" στα δόντια του σα να κλείνει όλες τις πληγές που φέρανε μαζί τους αυτοί οι δικοί μας 😱 ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Λοιπόν εκείνο το βράδυ στο Λιπετσκ όπου όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει και ο Θεός εκτός από τον πρόεδρο του να ανοίγει τσάντες λεφτά, κάτσαμε να πιούμε ένα ρακή που είχε γίνει γκρίζο από την σκόνη του γηπέδου... κι έτυχε εκείνο το γκολ του Γηπέδου που έκανε τον κόσμο σαν να είχαν ανάψει όλες οι κουρτίνες της πόλης μαζί!!!
Αλλά εμένα μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: όταν σήκωσε το χέρι σα να σφυρίζει τρένο αποχώρησης, μου θύμισε τον θείο μου τον Γιώργο όταν χάλαγε τα πάντα επειδή είχε ζαλιστεί από το ποτό! Απλά εκείνος ο θόρυβος στο στάδιο ήταν σα χίλια τραίνα μαζί 🚂💥!!
Και τώρα βρε παιδιά μην παραπονιέστε πως δεν σας φέρνω ποτέ δώρο από εκείνον τον κίτρινο τρελό — γιατί στο τέλος ούτε εκείνος ξέρει τι έκανε εκείνες τις νύχτες!!! 😂🔥🍿
Κράτα μου την μπύρα.