Ποιος θυμάται αυτά τα παιδιά που έκαναν ημίονοι φορεία στα γήπεδα

Παίζει ρε φίλε, σ' εμένα εκείνος ο πύργος μού έχει τρυπώσει στον νου σα νυστέρι! Πρώτη φορά που πήγα στη Ρουμπλιόφ ήταν εκεί στο '98, ήμουν 15 χρόνων, σκυμμένος πάνω από τον ξεπεσμένο θείο μου που τότε έκανε τόνους δουλειές με εισιτήρια — "πήγαινε εκεί που βλέπεις το πιο μεγάλο πανό", μου λέει, κι εγώ πηδώ σα τρελός ανάμεσα στους κόκκινους σωρούς. Και ξαφνικά εκείνο το πράμα ανάβει — ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΘΗΚΕ η γη κάτω απο τα πόδια μου 🔥💪! Ο πύργος σηκώθηκε σαν πύραυλος, η φωτιά πάτησε τις φλόγες σα βασιλιάς πάνω στο στέμμα του, κι εγώ έκλαιγα σαν μωρό χύνοντας χυμό στάφυλο πάνω στο σακάκι μου — ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΠΑΝΙΚΟ ΣΕ ΣΩΣΤΗ ΜΕΡΙΑ 🤬. Τα υπόλοιπα γήπεδα ήταν εκεί σα σκοτάδι τρισκατάρατο — κι αυτός ο γίγαντας ανάμεσα τους σα να τους έλεγε "εγώ υπάρχω εδώ". Και τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνο το πράμα, θυμάμαι εκείνη τη βρομιά, το αίμα και τους ξεπεσμένους τύπους που έκαναν τους δικούς μας πρωταθλητές. Η ιστορία δεν γράφεται με λέξεις — γράφεται μ' ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΣΥΧΝΟΛΟΥΘΕΙ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΣ 🔴😱!

αχ ρε παιδιά βλέπω τις θύμισες αυτές και με πιάνουν τα γέλια... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '95 όταν η παρέα μας είχε οργανώσει μία παράσταση σαν εκείνες που φτιάχνουν οι μεγαλύτεροι της γειτονιάς στα σχολεία αλλά τότε στον πύργο — άλλαξαν όλα εκείνη τη βραδιά! πήγαμε νωρίς με τον μπογιά κι έναν τεράστιο κόκκινο πανί που μας είχαν δώσει οι ξυλουργοί από το εργοστάσιο του κυρίου Δημητρίου, εκείνος είχε πει "πάρτε τους, ξέρετε πως κάνετε" — εντάξει όχι εντελώς νόμιμα αλλά ποιος το'λεγε τότε; φτιάξαμε έναν πύρραιο φοίνικα πάνω στον τσαντίρι της κεντρικής κερκίδας σαν εκείνον τον μύθο με την πυρά που πετούσε σπίθες μέχρι το ουράνιο τόξο — μόνο που εκείνη τη φορά οι σπίθες ήταν κόκκινες σα μούτρα γκολάντζου! όταν ήρθε η ώρα ν' ανάψει το φως, ο Αλέξης (εκείνος ο τρελός που έκανε πάντα τις χοντρές δουλειές) βάρεσε τον διακόπτη σα μυστήριο έργο — κι εκεί που όλοι περίμεναν να δουν μιαν άμαχη φλόγα, ξαφνικά ο πύργος έγινε ένας τεράστιος αναπτήρας που έφτυνε πύρινες γλώσσες προς όλες τις μεριές! η γη σήκωσε τους ανθρώπους σα σεισμός! κάποιοι έπεσαν πάνω στους άλλους σα σακουλάκια στοίβα, άλλοι έκαναν βόλτες σα πηδημένοι σπόροι, εγώ κράταγα μία χειροβομβίδα από πλαστικό σα να ήταν τυφεκίου — κι όλοι μαζί φωνάζαμε "ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ" σαν να δίνεται κάνας γκολ και να τελειώνει ο πόλεμος! μετά όλα αυτά, όταν οι χωροφύλακες άρχισαν να μπαίνουν ανάμεσα στους κόκκινους σωρούς σα μέλισσες στην πάστα ζάχαρης, εγώ πήγαινα σιγά σιγά σαν τυφλός μπας και ξεφύγω — μέχρι που ένας τύπος με πήρε από τον ώμο κι είπε "εσύ είσαι εκείνος ο τρελός; κράτα εκείνο το πανί σφιχτά μην το αφήσεις στη φωτιά"... και τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον κεραυνό να σηκώνεται στη ζωή μου, θυμάμαι εκείνη την ημέρα σα να βγήκε κάποιος από το χρόνο και μου 'φερε πάλι εκείνον τον αέρα ζεστό σα φούρνος μέσα στις Σέρρες τον Οκτώβρη, αυτούς τους ανθρώπους να γελούν σαν τρελοί κάτω από τις φλόγες, και εκείνον τον τσαντίρι που έγινε το σύμβολο της ψυχής μας — φωτιά που δεν σβήνει ποτέ 🔥🤝🔴

Πωπω ρε παιδιά θυμάμαι τώρα κι εμένα εκείνον τον Σεπτέμβρη του '96 όταν πήγαμε σα βουβάδια στο ξενοδοχείο να κλέψουμε κάποια κόκκινα υφάσματα από τις κουρτίνες για πανό... η γυναίκα του reception μας έπιασε πάνω στο τραπέζι του πρωινού μασώντας ψωμί με μαρμελάδα και φώναζε "τι γίνεται εδώ ρε παλικάρια;!" εγώ σκόνταψα στα καλώδια της τηλεόρασης και έκανα μια μύγα δυο πτήσεις — εκείνη έκλεισε το μάτι μου δακρυσμένο που μου είπε "πάρτε τα ρε, πάτε να τους δώσετε φωτιά ρε φίλοι μου" 😂🍿 Και μετά χρόνια όταν εκείνος ο πύργος έγινε μύθος, κάποιος "φίλος" στον φιλοξενούμενο τύπο είχε γράψει πως "δεν ήταν αυθόρμητη η κινητοποίηση" — τρέξε ρε! εμείς ήμασταν αυτο spontaneity ηταν εδώ κι ο Αλέξης τραγουδούσε το τραγούδι της Αλίκης στις γκολ-στολές πάνω στη σκάλα του γηπέδου! 🔥🤡 Αυτά τα πράγματα δε γράφονται... αυτά γράφονται μόνο στη μνήμη των λυσσασμένων ανθρώπων που έκαναν ημίονοι φορεία με πανό κι ένα πύρινο σύμβολο πάνω από το κεφάλι τους — ΚΙ ΕΓΩ ΣΥΧΝΟΛΟΥΘΩ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ! 🔴😱