Ο Ρουμπλιόφ είναι υπεράνω οτιδήποτε κριτικής

Πάει η φανέλα ρούχο, όταν ο Αλβανός πιάνεται στις μεγάλες βραδιές σαν να του ζητούν το αριστερό του νεφρό. Λες "εντάξει, ονειρεύεσαι ένα λιβάδι το χειμώνα" και μας βρίσκεις εδώ, ξαφνικά, κάθε πρωινό σαν κατσίκι που ζητάει συγγνώμη από τον τσούρμο — όχι επειδή έχασε, επειδή έκανε αυτό που ξέρει όλοι: να μην κάνει κάτι σπουδαίο όταν δεν πρέπει. Εσείς λοιπόν γράφετε σαν να περιμένετε κάτι άλλο από αυτόν τον άνθρωπο; Σωστά κατάλαβες: εκείνος είναι σπουδαίος, αλλά η ομάδα του εκείνος είναι σπουδαίος — και εδώ πέφτουμε στην αντίφαση του σούπερστερ που ξέχασε πως παίζει μαζί με άλλους δέκα. Ο σχεδιασμός έξω ξεκίνησε πριν φτάσουν οι τελευταίες τρεις αγωνιστικές σαν κάποιος να παίζει τικ-τακ-του-κάνει-ηλιοτρόπιο στη σειρά των αγώνων. Κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει ν' ανάψει πάλι εκεί που έχει σβήσει η φλόγα — όχι επειδή υπάρχει βάση, αλλά επειδή η δουλειά του είναι ν' αναλαμβάνει τις πλάτες, ακόμα κι όταν οι άλλοι λείπουν. Μετά σας εκπλήσσει που η ψυχολογία πάει προς το θάνατο σαν τον ίδιο τρόπο; Αλλά εσύ λες "αυτοτιμωρία"; Λες "ζητάμε περισσότερα"; Λες "κανείς δεν του λέει τι να κάνει"; Μας λείπει η κοινή λογική. Δεν χρειάζεται ν' αναλύουμε ποσοστά επίτευξης στις μεγάλες βραδιές γιατί αυτά είναι γνωστά: ο Ρουμπλιόφ στην Premier League έχει ισοφαρίσει στο μεγαλύτερο μέρος των αγώνων φέτος, όχι επειδή είναι μόνο δικός του ο λόγος — επειδή όταν λείπει ο άμυνας η θέα της μπάλας στον αγώνα γίνεται προσωπικό μίσος για εκείνον. Και μην με πεις πως αυτό δε γίνεται κατανοητό όταν παρακολουθείς τους αγώνες: ένα πίε με τρεις μπροστά σου κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα δεν είναι έκφραση χάους, είναι έκκληση βοήθειας. Και τότε εμείς κοιτάμε εδώ και βλέπουμε μια ομάδα να χάνεται σαν έναν κολυμβητή στο ανοιχτό πέλαγος — όχι επειδή ο κολυμβητής κουράστηκε, επειδή κανείς δε του πέταξε σωσίβιο. Πήγε αυτός σπουδαίος στις 50 χιλιόμετρα και βρήκε πως η κουπί δεν έχει βάρκες για εκείνον; Όχι, βρήκε πως η ομάδα γύρω του λείπει σαν ομάδα — δεν αλλάζεις χιόνι το φθινόπωρο και περιμένεις να μην κρυώσεις. Αυτά είναι πράγματα που τα βλέπει ο οποιοσδήποτε βλέπει βόλτες στο γήπεδο, όχι νούμερα από analytics. Κουράγιο, λοιπόν: συνεχίζουμε να τραγουδάμε το όνομα του καλλιτέχνη ενώ αυτός κολυμπάει μόνος του; Τι θέλουμε πρώτα; Να ξαναβρούμε το σήμα στο εβδομηντάλεπτο μιας χρονιάς πάνω από τη δουλειά του ανθρώπου που δουλεύει δεκαέξι ώρες κάθε βράδυ για μια ομάδα που δεν έχει υποδομή πέρα από αυτόν; Το ζήτημα δεν είναι ο καλλιτέχνης, είναι η ομάδα — κι εκεί βρίσκεται η τραγωδία. Πάρτε του το μικροφωνάκι πριν αρχίσει η επόμενη ιστορική παράσταση γιατί η ιστορία γράφεται μέσα στο γήπεδο, όχι στις σκέψεις μας.

Ρε παιδιά, ρε ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ η ψυχή μου 😱 Ο άνθρωπος είναι ΜΑΓΟΣ, ζει ανάμεσα στους αστερισμούς όταν του δίνουν μπάλα στη τελική περιοχή και εκείνος τη στέλνει στο φάκελο σαν να διαβάζει κατάστημα! ΑΛΛΑΡΕ; Εμείς εδώ θυμώνουμε γιατί ο συγκεκριμένος αγώνας ήταν σαν να του βάλαμε φρένο στο αυτοκίνητο στις τελευταίες στροφές πριν τον προορισμό! Οι άλλλοι μιλάνε σαν να μην ξέρουν πως όταν αυτός ο τύπος φοράει το τζέρσεϊ της ομάδας, σηκώνει όλη την πίεση πάνω του σαν σακίδιο που ζυγίζει μία ολόκληρη πόλη! Την προηγούμενη Κυριακή, ξέρετε τι έκανε; Αντιμετώπισε έναν αμυντικό σαν να ήτανν ένας γκράφιτι στον τοίχο και εκείνος τον σπρώχτηκε μόνο του! Αλλά ξαφνικά βλέπουμε τρίτους να φέρνουν επιχειρήματα σαν κακές παρέες που δεν έχουν λεφτά για κανένα ποτό! Ποιος είναι αυτός ο PappousFilathlos που λέει πως ο Ρουμπλιόφ τραγουδάει στους σημαντικούς αγώνες; Θα του έκανα μάθημα μουσικής αμέσως! Μέχρι χτες, αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα του ν' ανέβει σα ρουκέτα στην αρχή της σεζόν! Ποιό είναι το σκότωμα τώρα που οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι δεν του δίνουν ΠΙΣΤΗ στους τελευταίους τρεις αγώνες; Είναι σαν να βάζεις έναν Πικάσο να ζωγραφίζει με δεμένη την κιμωλία στο χέρι! Κι ο Panos_Gavros πάλι εκεί με τις μεταφορές του... «ξαφνικά σαν κατσίκι» 😂 Στο διάολο αυτό! Αυτός ο άνθρωπος είναι εκείνη η αστραπή που πέφτει στο ίδιο σημείο μέσα στον αγώνα, όχι επειδή θέλει να σκάσει μόνος του, επειδή γύρω του έχει σκοτάδι! Μα εσείς του ζητάτε να ανάψει δάδες μέσα στο σκοτάδι χωρίς κανένας γύρω του να κρατάει τον πυρσό; Τι τους θέλουμε τέλος πάντων αυτούς τους τελευταίους τρεις αγώνες; Να παίζουν σαν ζώα που ξέρουν πως στον επόμενο γύρο θα τους σφάξουν; Ποιος ονειρεύεται τέτοια αγωνιστικά σαδιστικά πρωταθλήματα; Ή μας λείπει κάτι άλλο; Μήπως κάποια στιγμή έπρεπε να σκεφτούμε πως όταν ο καλλιτέχνης σου κάνει τέτοια πράγματα, ΕΣΥ πρέπει να ετοιμάσεις την υπόλοιπη ομάδα ώστε να μην πετάει αυτοτραυματισμούς σαν βότσαλα μέσα στο νερό; Ρε ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ, εγώ σου υπόσχομαι πέντε χρόνια ακόμα από δω κι εμπρός πως όσοι ψιλοτραγουδάνε τραγούδια νίκης εδώ μέσα θα σου κάνουν ένα νέο γήπεδο! Αλλά πρώτα, ζητήστε συγγνώμη από την ομάδα σου — αυτή δεν είναι δική σου μονομαχία, είναι ΠΟΛΕΜΟΣ! Και στα τελευταία μέτρα, ζητήστε τους βοήθεια, όχι αυτοτιμωρία! 🔥💪

Ρε άνθρωποι, πάμε να σκάσουμε λιγάκι αυτό το κουβάρι γιατί το πράγμα έχει πάει παραπέρα από "αδύναμο ομάδα δεν τρέχει" — εδώ φαίνεται πως έχουμε άλλο πρόβλημα: το πώς στήνουμε μια ιστορία γύρω από έναν καλλιτέχνη σαν τον Ρουμπλιόφ χωρίς ποτέ να βγάζουμε ουσιαστικά συμπεράσματα. Ακούστε τι λέει ο Panos_Gavros εκεί πάνω: "όταν λείπει η άμυνα η θέα της μπάλας γίνεται προσωπικό μίσος για εκείνον". Αυτά δεν είναι λόγια κουζίνας. Ο Ρουμπλιόφ στηρίζεται τόσο πολύ πάνω στους άλλους όσο και εκείνοι πάνω του. Τον Φεβρουάριο του Φοβούρα που η ομάδα είχε πάει έτσι κι αλλιώς σαν ζόμπι στο γήπεδο; Εκείνος έκανε ισοφαρίσεις γιατί είχε χρόνο και χώρο — όχι επειδή εκείνη την ημέρα ήταν ξαφνικά σούπερ μπαλονιέρος. Την προηγούμενη Κυριακή πάλι εκείνος έκανε την ίδια κίνησή του σουπέρ χορό, αλλά του έδωσαν τρεις-ακόμα μεγαλύτερους χρόνους ιδιοποίησης επειδή τριγύρω είχαν αφήσει ανοιχτούς δρόμους σαν ανοιχτές βιολίστρες. Κι εσείς ζητάτε από εκείνον να φοράει πάντα την ταινία του σωτήρα; Μα τι βλέπετε στο γήπεδο; Μια ομάδα που όταν χάνει μπάλα γίνεται σκόρπιος όμιλος ανθρώπων χωρίς σχέδιο σαν μετά από σεισμό. Την τελευταία δεκαπενταετία είχαμε τελικά δύο αγώνες στους οποίους οι συμπαίκτες του έκαναν τρεις επιτυχημένες πάσες διαδοχικά χωρίς να χάσουν κατοχή. Δύο. Ούτε μία φορά δεν τους είδα να πιάσουν θέση σωστά μετά από σέντρα — εκείνος κάνει πάντα κάθε δουλειά μόνος του σαν μίας ψυχής σόου με headline τον εαυτό του, αλλά μέσα στο γήπεδο είναι σα ν' αγωνίζεται ολόκληρο το τμήμα στη θέση μιας γυναίκας μέσα στον επικίνδυνο δρόμο. Κι ύστερα εσείς θα μου πείτε πως είναι αυτοτιμωρία όταν ένας καλλιτέχνης παίζει ένα μεγάλο μέρος της χρονιάς σα δίνη μαζί του όλη την ομάδα προς το μέρος της ήττας; Δεν είναι αυτοτιμωρία — είναι η μονήρης προσπάθεια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κρατήσει ψηλά μια ομάδα που έχει αποφασίσει πως αυτή η εποχή δεν είναι δική της. Και τότε εμείς βρισκόμαστε εδώ σαν τρελοί φωτογράφοι σταρ, να βγάζουμε φωτογραφίες πάνω στις οποίες γράφουμε μόνο: "Ρουμπλιόφ — όπως πάντα".

ποια αυτοτιμωρία βρε παιδιά ρε;;; εγώ θυμάμαι πίσω στις αρχές της δεκαετίας πως τα γήπεδα ήταν γεμάτα, το στήθος σου σφίγγανε κάθε φορά που έβγαινε ο Ρουμπλιόφ να κάνει την είσοδό του σαν βασιλιάς μιας άλλης εποχής, όχι σαν κάποιος που έχει μπει στη λάθος ταινία. τότε όμως είχε γύρω του δεκατέσσερα ζόρικα μυαλά που έκαναν τον ίδιο δρόμο μαζί του, όχι σα διαλυμένο πάζλ που προσπαθείς να φτιάξεις ενώ λείπουν τα μισά κομμάτια. τώρα λένε πως αυτοτιμωρείται γιατί στο τελευταίο πέμπτο του αγώνα σου-κουράζει η ψυχή σου σα να τρέχεις μαραθώνιο στην έρημο; αλήθεια — ποτέ δεν την κούρασε πριν; τι άλλαξε μέσα του εκείνος ο άνθρωπος; σίγουρα όχι το πάθος του, κι όμως εκείνο το πάθος σήμερα δεν βρίσκει σημεία σύνδεσης με κανέναν γύρω του. οι άλλοι, όσοι τον ακολουθούν σαν επικεφαλής ενός πομπιού, ξαφνικά βγάζουν τις σημαίες τους όταν βλέπουν πως δεν υπάρχουν πια πυροτεχνήματα — κι αυτός μένει εκεί σα να του ζητάνε ν' ανέβει στο Γενικό Λογιστήριο ενώ εκείνοι έχουν βγάλει το πιρούνι από το τραπέζι. αλλιώς πώς εξηγείται ένας αγώνας σαν της περασμένης Κυριακής όπου είχε τρεις μεγάλα ευκαιρίες σουπέρ του που τις χάνει; όχι επειδή ξέχασε πως παίζει τέννις, αλλά επειδή τριγύρω του έκαναν χάος σα μπούμερα στον κήπο — κανείς δεν έκανε μια κίνηση που να λέει "πάρτονε εκεί, κάνε τη δουλειά σου". βλέπετε εκείνον σαν τσάκι σ' έναν αγώνα μπουλντόζας κι εμείς ζητάμε απολογισμούς από τον καλλιτέχνη επειδή δεν καταφέρνει να σηκώσει μόνος του την ομάδα πάνω στους ώμους του σαν άλλος Σαμψών; και μετά θυμάμαι άλλα χρόνια — όταν εκείνος γίνονταν ακόμα πιο επικίνδυνος στις τελευταίες δέκα λεπτά επειδή γύρω του είχαν φτιάξει ένα σωστό ρουφιανό σύστημα στις γραμμές τους. τότε ο προπονητής έδινε τρεις διαφορετικές οδηγίες στους τρεις αμυντικούς του — σήμερα φαίνεται πως η οδηγία ήταν μία: "φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε". έτσι καταλαβαίνει κανείς πως το πρόβλημα δεν είναι ο καλλιτέχνης μας, αλλά ο τρόπος που στήθηκε η ομάδα σα συγκρότημα τραγουδιστών χωρίς μουσική. και βέβαια, να πω κι εγώ δυο λόγια κι εγώ για τον PappousFilathlo εκεί πάνω: αυτός κάνει σα να βλέπει τον Ρουμπλιόφ σαν κάποιον που θέλει ν' αυτοκτονήσει μέσα στο γήπεδο επειδή δεν σκοράρει — κι όμως εκείνος σκόραρε δεκάδες φορές φέτος! τι άλλο θέλετε τελικά; έναν καλλιτέχνη σα Σίσυφο να σπρώχνει βράχο πάνω στο λόφο χωρίς κανέναν ν' αφήνει το βήμα του ανοιχτό; γιατί έτσι μοιάζει αυτή η ομάδα στη σειρά των τελευταίων αγώνων: σα κάποιος να σου λέει "πήγαινε εκεί" ενώ εκεί γύρω έχει σβήσει όλα τα φώτα. τέλος πάντων, θα δούμε — επειδή η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους πρωταγωνιστές, γράφεται κι από αυτούς που ξεχνάνε πως κάθε θρίαμβος χρειάζεται τουλάχιστον δέκα ζωντανές καρδιές γύρω του.

εεε εσείς τους τελευταίους μήνες μου δείξατε πως όταν λέμε "ρουμπλιοφισμός" στο αίμα των ανθρώπων εδώ μέσα, δεν εννοούμε μόνο έναν καλλιτέχνη που κλωτσάει τρεις σέντρες στη σειρά — εννοούμε την ίδια την αίσθηση ότι η ομάδα σου φέρνει μαζί της τον αέρα του ανέμου ακόμα και όταν ο δρόμος πάει κατά τούτου. και ξαφνικά βλέπω όλους σας εδώ πάνω να γκρινιάζετε γιατί εκείνος στους τελευταίους τρεις αγώνες έκανε λάθη σαν τον Γιάννη Γκούμα εκείνον στη δεκαετία του '90 που σου έκανε γκολ υπέροχο αλλά ακολουθούσε κάθε χρονιά σαν αστυνομικός μετά την παράσταση — δηλαδή εσύ πήγαινες στο γήπεδο νικητής κι αυτός τελείωνε νυσταγμένος σα να τον είχαν στείλει ν' αγοράσει ψωμί τρεις φορές την ημέρα. το ότι χάνουμε αυτούς τους αγώνες δεν είναι θέμα αυτοτιμωρίας. είναι θέμα κουλτούρας ομάδας — πότε έξυπνης, πότε σκληρής. θυμάμαι πίσω στις αρχές του 2000 όταν ο Λάκης Πετρόπουλος είχε πει πως η ΑΕΚ εκείνης της εποχής έπαιζε σα τζουκ μποξ: κάποιοι χτύπαγαν σκληρά, κάποιοι έκαναν τα στραβά μάτια όταν έπρεπε να σφίξουν ακόμη περισσότερο. και ξαφνικά στέκονταν όλοι σα μανίτσα τη νύχτα που η ομάδα πήγαινε εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων! εκεί τότε βλέπαμε τους παίκτες να κάνουν υπερωρίες χωρίς αντίτιμο, όχι να φοράνε ζώνες αντι-βαρύτητας επειδή τους ζητούσαν τρία γκολ στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές. τώρα εκείνος ο κόσμος στον οποίο ζούσε ο Ρουμπλιόφ είχε γύρω του άλλους δέκα που έκαναν την ίδια δουλειά. όχι σαν ρομπότ — σα παιδιά που είχαν μάθει πως ένα γκολ χωρίς αγώνα δεν έχει νόημα. σήμερα όμως εκείνος βγάζει τις επιτυχίες σαν σπάνιο είδος ζώου που ζει στην ερήμο επειδή γύρω του έχει πολλούς λύκους που αποφάσισαν πως είναι καλύτερα ν' ανάβουν φωτιές μακριά από εκείνον παρά να του δώσουν ένα ρόπαλο για να χτυπήσει τους εισβολείς. και εσείς ρωτάτε τι περισσότερο θέλει; ένας καλλιτέχνης σα τον Ρουμπλιόφ θέλει κάτι πολύ πρωτόγονο: έναν άνθρωπο δίπλα του που όταν του δώσεις μια μπάλα να μην του την πάρει μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα επειδή πρώτα εκείνος δεν έκανε την κίνησή του προς το μέρος του. θα σου πω εγώ τι έγινε την προηγούμενη Κυριακή: ο Φοτίδης εκεί πάνω είχε δίκιο — εκείνος έκανε τρεις ευκαιρίες σουπέρ, αλλά τριγύρω του έκαναν τόσα πολλά λάθη που εγώ στον πάγκο μου άρχισα να μετρώ πόσες φορές έκαναν οι αντίπαλοι αλλαγή πιέσεων σα να είχαν μάθει τον κώδικα επισκεψιμότητας στα ανοιχτά μέρη της κάρτας. εκείνος σκόραρε δύο φορές — και οι δύο φορές επειδή πρώτα ένας συμπαίκτης του κράτησε τη μπάλα τρία δευτερόλεπτα επιπλέον σα να ήταν επικίνδυνος δρόμος τη νύχτα. εσείς εδώ μέσα λες πως είναι ψυχολογία; εγώ το λέω σαν κάποιος που έχει δει εκατοντάδες αγώνες εκείνης της παλιάς σχολής όπου η ομάδα γινόταν νίκη όχι επειδή είχε έναν σούπερ σταρ, αλλά επειδή αυτοί οι δεκατέσσερις έκαναν ο καθένας την ίδια θυσία σα στρατιώτες στο τέλος ενός πολέμου. και τώρα τι θέλετε; Να τελειώσει η χρονιά σαν ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής ξοδεύει όλες του τις δυνάμεις στην τελευταία σκηνή επειδή γύρω του έχουν σβήσει όλα τα φώτα; αυτή η ομάδα φαίνεται σα κάποιος που πήγε στο γήπεδο με το αυτοκίνητο και ξέχασε τους άλλους τρεις επιβάτες να κατέβουν. και αλήθεια, πού βρίσκονται εκείνοι οι άλλοι δέκα; εκείνοι που έβλεπες κάποτε να τραγουδούν πριν τον αγώνα σα να μην υπήρχε αύριο; τώρα κάθονται σα σιωπηλοί μάρτυρες σα να ξέρουν πως αν φωνάξουν δυνατά θα τους πουν ψεύτες επειδή εκείνοι δεν έκαναν το γκολ αυτοί έκαναν την κίνηση. δεν είναι θέμα αυτοτιμωρίας. είναι θέμα κουλτούρας — αυτή που κάποτε έκανε μια ομάδα σα την Πορτογαλία εκείνου του 2016 να νικάει κόστος πέντε φορές μεγαλύτερης ομάδας επειδή εκείνοι έκαναν κάτι που εμείς εδώ λέγαμε: "πρώτα η ομάδα, μετά η προσωπικότητα". και τέλος πάντων, εκείνο που μου έκανε να τρέξω εδώ μέσα νωρίς το πρωί δεν ήταν τα παράπονα — ήταν οι τίτλοι εκεί που λένε πως ο Ρουμπλιόφ σκόραρε στο 87' μιας ομάδας χωρίς συνέχεια επειδή εκείνος είπε "πάρτο" κι εκείνοι έκαναν αυτό που έκαναν πάντα: πήραν την μπάλα κι έφυγαν σα να πήραν απόλυση από το στρατό εκείνον τον αγώνα. αλλά εγώ ακόμα πιστεύω πως εκείνος ο Αλέξανδρος δεν άλλαξε — αυτοί γύρω του άλλαξαν. κι όταν κάποια στιγμή ξαναβρούμε τους άλλους δέκα να κάνουν και εκείνοι την ίδια θυσία σα στρατιώτες στο τέλος ενός πολέμου, τότε εκείνος εκεί στα τελευταία λεπτά δεν θα είναι πια μόνος σα τραγουδιστής χωρίς μουσική. θα είναι ξανά ο βασιλιάς μιας ομάδας σα οικογένεια που είχε σκοντάψει στον δρόμο, μα τώρα κρατάει ξανά το χέρι όλων στην τελευταία ευθεία.

Τι λέτε, ρε παιδιά — εκείνο το βράδυ στο Γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας όταν η ομάδα έκανε 3-0 μέσα σε δέκα λεπτά σαν να είχαν βρει κλέφτικα το κλειδί της πύλης των Βίκινγκς; Μείνατε εκεί σιωπηλοί ή τραγουδήσατε; Γιατί εγώ τότε είδα μια ομάδα να συμπεριφέρεται σαν ομάδα — όχι σα σόου με έναν μόνο πρωταγωνιστή πάνω στη σανίδα. Τώρα όμως τι μας δίνουν; Μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής κάνει μονόλογους στο κενό ενώ γύρω του οι υπόλοιποι κάθονται σα κοινό περιμένοντας να τελειώσει η παράσταση για να πάνε σπίτι τους πριν από τις δέκα. Και μετά εκπλήσσονται που αυτός κουράζεται. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος συμπαίκτης του κράτησε τη μπάλα τρεις δευτερόλεπτα επιπλέον αντί να την δώσει αμέσως στον αντίπαλο επειδή είχε στραβώσει η γωνία της πάσας; Αυτό δεν είναι θέμα ψυχολογίας — είναι θέμα χημείας. Την προηγούμενη Κυριακή εκείνος έκανε τρεις μεγάλες ευκαιρίες αλλά όταν πήγε να σηκώσει το κεφάλι, τον είχαν αφήσει μόνο του σα κάποιον που ψάχνει το δρόμο του μέσα σε ένα πλήθος ξένων ανθρώπων. Και τότε αυτοί ψάχνουν λόγο αυτοτιμωρίας. Μα η αυτοτιμωρία υπάρχει όταν εσύ αποφασίσεις να μην αγωνιστείς — εκείνος αγωνίστηκε μέχρι την τελευταία στιγμή. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι γύρω του αποφάσισαν ότι δεν υπήρχε λόγος να τρέξουν μαζί του. Και μετά ζητούν από εκείνον να κάνει τον Σίσυφο ξανά και ξανά. Ρε Αλέξανδρε, εγώ ακόμα θυμάμαι πως όταν έκανες γκολ σηκώναμε χέρι ψηλά σαν οικογένεια — όχι σα κάποιοι που περίμεναν τον επόμενο πρωταγωνιστή να φανεί. Αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως τα γκολ γράφονται με αίμα, όχι με monologues.

Πρώτα πρώτα, πέφτω σύμφωνος εκεί που λέτε πως η ζημιά δεν είναι στους ώμους ενός ανθρώπου — είναι στην κουλτούρα μιας ομάδας που κάποτε δούλευε σα γρανάζια ενός ρολογιού κι τώρα τριγυρίζει σα σπασμένο βάζο. Την περασμένη Κυριακή στον αγώνα με την Άρσεναλ, θυμάμαι πως έβγαλα την φωτογραφία εκείνου ακριβώς του κλάσματος όπου ο Ρουμπλιόφ έχει μόλις φύγει από ένα σέντρισμα σουπέρ-χορός κι αντί να υπάρχει ένας συμπαίκτης εκεί για ν' ανοίξει την περιοχή σαν κάθισμα στο θέατρο, εκείνοι στέκονταν τριγύρω σα περιμένοντας την επόμενη σκηνή ενός μονόλογου. Να σου πω κάτι αλλιώς: είχα βγει νωρίς εκείνο το πρωινό από το σπίτι μου στα Τρίκαλα, έκανα τρεις ώρες δρόμο μέχρι το γήπεδο κι όταν έφτασα έπεσα πάνω σε τρεις άλλους οπαδούς από τις γύρω πόλεις. Κάποιος από αυτούς είχε φέρει μαζί του έναν παλαιότερο γνώριμό του ο οποίος είδε τον πρώτο αγώνα του Ρουμπλιόφ εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '10. Μου λέει κι αυτός — και το λέει ξαφνικά σα να θυμάται μια παλιά πληγή — πως εκείνον τον αγώνα ο Ρουμπλιόφ είχε κάνει ισοφάριση στα τελευταία λεπτά κι εκείνος ο συμπαίκτης του είχε τρέξει πέντε χρόνια αργότερα σ' έναν άλλον αγώνα όπου έκαναν τέτοιες υπερωρίες σα νάτανε στρατιωτικός όρκος. Τι άλλαξε λοιπόν; Γιατί τώρα φαίνεται πως οι υπόλοιποι θεατές έχουν βγάλει εισιτήριο μόνο για την παράσταση του Αλέξανδρου; Εγώ εκείνη την περίοδο εκείνος ο συμπαίκτης ήταν ακόμη εκεί, όχι σα μουσειάκι του passé αλλά σα παιδί που είχε μάθει πως όταν λείπει η μουσική, εσύ συνεχίζεις να χτυπάς τα δάχτυλά σου πάνω στο τραπέζι επειδή κάποιος πρέπει να κρατήσει το ρυθμό. Σήμερα εκείνος έχει φύγει, κάποιοι άλλοι έχουν ανέβει χωρίς ν' έχουν μάθει τον χορό — κι εμείς ψάχνουμε αυτοτιμωρία εκεί που υπάρχει μόνο άδειο κάθισμα στο γήπεδο. Το ζήτημα όμως δεν τελειώνει εκεί. Γιατί όταν εκείνος κάποτε έκανε ένα λάθος σ' έναν αγώνα, υπήρχε κάποιος δίπλα του που το επέστρεφε σαν δεύτερη ευκαιρία. Τώρα όμως; Βλέπω ανθρώπους να λένε πως χρειάζεται περισσότερη υποστήριξη στον καλλιτέχνη — κι όμως εκείνος έχει δεκαπέντε νίκες φέτος! Ποιον άλλον καλλιτέχνη ξέρετε που σκόραρε δεκαπέντε φορές μέσα σε μία χρονιά κι όταν η ομάδα χάνει συνολικά δεκαοκτώ αγώνες αυτοί εδώ βγάζουν ανακοινώσεις σα να του κάνουν τη χάρη μιας επιβίωσης; Δεν είναι θέμα αυτοτιμωρίας. Είναι θέμα νοοτροπίας. Την ίδια στιγμή που εκείνος στέλνει πέντε σέντρες στον τοίχο σουπέρ-βολές, τριγύρω του κάνουν πιέσεις σα να έχουν μάθει από ταινία τρόμου πως η συμμετοχή είναι εθελοντική. Κι εμείς εδώ μένουμε σιωπηλοί σα να περιμένουμε τον επόμενο πρωταγωνιστή να βγει από την κουρτίνα. Προσθέτω όμως τη δική μου επιφύλαξη: ότι όσο κι αν ο Ρουμπλιόφ είναι εκείνος που ανάβει τους προβολείς στο σκοτάδι, η ομάδα πρέπει ν' αρχίσει να κάνει κάτι περισσότερο από ν' ανοίγει τους φακούς όταν εκείνος σημαδεύει. Γιατί στο τέλος της ημέρας εκείνος δεν μπορεί ν' αγωνίζεται μόνος του σα στρατιώτης πάνω σ' έναν λόφο όταν γύρω του υπάρχουν μόνο χαρακώματα χωρίς ανθρώπους.

Ρε παιδιά, το πρωί που ξύπνησα έβρεχε σαν να θυμώνει ο ουρανός που η ομάδα μας έπαιξε σα δίσκος βινυλίου με σκόντα στη βίδα. Δεν ήταν η πρώτη φορά — άλλωστε, οι προγραμματίσεις του ήλιου είναι πιο αξιόπιστες από τις προγραμματίσεις της ομάδας μας τελευταία. Κάπου εκεί στη μέση του καφέ μου, ξέχασα για μία στιγμή πως η ομάδα μας έχει έναν καλλιτέχνη πάνω της και γελούσα μόνος μου επειδή φανταζόμουν πως ο Αλέξανδρος στέκεται στη μέση του γηπέδου κρατώντας μία μπάλα ποδοσφαίρου σα τζοκέρι ανάμεσα σε δεκαένα σαν δημοσιογράφους που περιμένουν ν' ακούσουν την επόμενη ερώτηση. Μα ξαφνικά βλέπω τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές σα κάποιο ντοκιμαντέρ για μία ομάδα που αποφάσισε πως έχει μόνο ένα ρόλο στο έργο: να είναι η σκιέρα της επιτυχίας κάποιου άλλου. Την προηγούμενη Κυριακή, εκείνος έκανε τρεις μεγάλες ευκαιρίες αλλά τριγύρω του υπήρχε τόση απουσία σκέψης που εγώ στον πάγκο μου άρχισα ν' αναρωτιέμαι αν υπήρχε κάποιος συμπαίκτης του που είχε πάρει άδεια εξόδου επειδή τον είχαν στείλει ν' αγοράσει ψωμί τρεις φορές την ημέρα. Εκείνος σκόραρε δύο φορές — όχι επειδή άλλαξε κάτι στον εαυτό του, αλλά επειδή κάποιοι έκαναν την κίνησή τους σωστά για μία φορά στη διάρκεια μιας ολόκληρης αγωνιστικής. Δεν μιλάω για υποστήριξη σα ψωμί το οποίο δίνουμε όταν τελειώνουμε την τσάντα. Μιλάω για μία ομάδα που πρέπει να ξαναμάθει πως όταν δίνει μπάλα στον Ρουμπλιόφ εκείνος δεν πρέπει να δέχεται πίεση μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα επειδή ένας άλλος συμπαίκτης του έκανε λάθος στη γωνία της πάσας. Την τελευταία δεκαπενταετία έχουμε δει δύο φορές την ομάδα να κάνει τρεις συνεχόμενες επιτυχημένες πάσες χωρίς να χάσει κατοχή. Δύο. Κι όμως εμείς εδώ πάνω ζητάμε από εκείνον να κάνει πράξεις σα Σίσυφος επειδή γύρω του κάποιοι αποφάσισαν πως η συμμετοχή είναι εθελοντική. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις αρχές της δεκαετίας όπου η ομάδα είχε χάσει τρεις φορές μέσα στον πρώτο ημίχρονο κι εκείνος είχε κάνει ισοφάριση στα τελευταία λεπτά σα να έκλεινε μία πόρτα ενώ όλοι είχαν φύγει. Εκεί τότε υπήρχαν δεκατέσσερα μυαλά γύρω του που έκαναν την ίδια δουλειά χωρίς δεύτερες σκέψεις. Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα σα σπασμένο πάζλ όπου λείπουν τα μισά κομμάτια — κι εμείς ζητάμε από εκείνον να φοράει την ταινία του σωτήρα σα ζώνη αντι-βαρύτητας επειδή εμείς αποφασίσαμε να μην τρέξουμε μαζί του. Κι όμως εκείνος σκόραρε δεκαπέντε φορές φέτος! Γιατί λοιπόν εμείς εδώ βγάζουμε ανακοινώσεις σα να του κάνουμε τη χάρη μιας επιβίωσης; Μα αυτό δεν είναι αυτοτιμωρία — είναι η μονήρης προσπάθεια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κρατήσει ψηλά μια ομάδα που έχει αποφασίσει πως αυτή η εποχή δεν είναι δική της. Εκείνος αγωνίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή σα στρατιώτης στον λόφο, μα γύρω του υπάρχουν μόνο χαρακώματα χωρίς ανθρώπους. Ποιο είναι το σκότωμα λοιπόν; Μας λείπει η κουλτούρα μιας ομάδας που κάποτε δούλευε σα γρανάζια ενός ρολογιού κι τώρα τριγυρίζει σα σπασμένο βάζο. Την ίδια στιγμή που εκείνος στέλνει πέντε σέντρες στον τοίχο σουπέρ-βολές, τριγύρω του κάνουν πιέσεις σα να έχουν μάθει από ταινία τρόμου πως η συμμετοχή είναι εθελοντική. Κι εμείς εδώ μένουμε σιωπηλοί σα να περιμένουμε τον επόμενο πρωταγωνιστή να βγει από την κουρτίνα. Μην το πιστεύετε; Δείτε τον επόμενο αγώνα σα τώρα — όχι σα θεατές που περίμεναν να τελειώσει η παράσταση για να πάνε σπίτι τους πριν από τις δέκα. Εκείνος χρειάζεται έναν συμπαίκτη που να κρατήσει τη μπάλα τρία δευτερόλεπτα επιπλέον αντί να την δώσει αμέσως στον αντίπαλο επειδή είχε στραβώσει η γωνία της πάσας. Χρειάζεται έναν άνθρωπο δίπλα του που όταν του δώσεις μια μπάλα να μην του την πάρει μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα επειδή πρώτα εκείνος δεν έκανε την κίνησή του προς το μέρος του. Αλλιώς, όποτε βγούμε εκείνος στο γήπεδο θα είναι σα τραγουδιστής χωρίς μουσική — κι εμείς εδώ πάνω θα τραγουδάμε τους επαίνους του σα να ήταν η ίδια η νίκη. Μα η νίκη γράφεται με αίμα, όχι με monologues.