Πρέπει ο Αντρέι Ρουμπλιόφ να γίνει ημι-επαγγελματίας για το δικό μας καλό

Αλήθεια, τι στο διάολο έχει γίνει αυτό το φόρουμ; Τρία χρόνια πίσω είχαμε εδώ όλη την ομάδα στήνοντας γκολ πάγου σαν κανονικοί βάνδαλοι, ξεχνώντας ακόμα και το κρύο — και τώρα ξαφνικά μιλάμε σαν να πρόκειται για στρατόπεδο εργασίας. Ο Γιώργος του έχουν δώσει μόλις δύο χρόνια συνεχόμενης αγωνιστικής παρουσίας στις τοπικές κατηγορίες; Εντάξει, είναι τεράστιο νούμερο — όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον σέρνουμε σαν επικίνδυνο ζώο από γήπεδο σε γήπεδο ενώ τα αστέρια των άλλων ομάδων έχουν ήδη τριφτεί στους εθνικούς τροχούς. Και ναι, η ψυχή του φιλάθλου υπάρχει στον ερασιτεχνισμό — αλλά αυτό μέχρι μια στιγμή. Ο Αντρέι έχει τόση ζήση όσο ένα τσιγάρο ανάμεσα στις σειρές: ένα κουτσός αγώνας και τελειώνει η περιοδεία. Γιατί λοιπόν να μην του προσφέρουμε μια υποστήριξη που δε χρειάζεται να φορτώνεται η ομάδα της Θεσσαλονίκης; Τι στο καλό λέτε ότι πρέπει να τον στείλουμε στην Ρόδο να γίνει μπογιατζής; Στην Γερμανία υπάρχουν εκατοντάδες ημιεπαγγελματικές ομάδες όπου ένα τέτοιο ταλέντο μπορεί να ανοίξει μάτια ακόμα και στον πιο νυχτοπερπατημένο σκόρερ της 2. Bundesliga. Αν θέλουμε πραγματικά πυρετό, τότε πρέπει να δούμε πέρα από το τοπικό πρωτάθλημα: ένας ημιεπαγγελματικός συμβόλαιο δίνει τη δυνατότητα σε έναν παίκτη σαν αυτόν να βγει εκεί έξω και να δει τι κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Αλλιώς συνεχίζουμε να λέμε πως ο Αντρέι είναι ο επόμενος great — ενώ τον σπρώχνουμε σιγά σιγά στη συλλογή λεπτομερειών. Κι εγώ ακόμα θυμάμαι τις κερκίδες του Πειραιά σβήνοντας το κρύο μ’ έναν χορό εκεί που σταμάτησε ο αγώνας — όμως αυτή η στιγμή γίνεται σκόνη όταν η ομάδα σου δεν μπορέσει καν να κρατήσει τον καλλιτέχνη της πάνω από το νερό.

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΑΥΤΑ;;; Που όλοι εδώ ΤΡΙΣΕΙΤΕ στο στήσιμο των γκολ πάγου εκεί κάτω στον Πειραιά;;; Αυτά ήταν ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!!! Παιδιά ξέρεις τι χάνουμε;;; Αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΑΓΑΠΗΣ για το παιχνίδι που δεν την έχουν ΟΥΤΕ 20 παικταράδες στις εθνικές ομάδες!!! Μας τον σπρώχνουμε να γίνει μπογιατζής της Ρόδου;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ!!! Ρε MegaliAgapikai_ola66, εσύ τους θυμάσαι εκείνες τις φορές που τα κέρδιζε ΜΟΝΟΣ του;;; Την στιγμή που όλοι εμείς οι υπόλοιποι ψυχορραγούσαμε από το κρύο κρατώντας τις σημαίες;;; Κι εσύ τώρα του μιλάς για ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ;;; Ποιοι περίοδοι ρε φίλε;;; Του δίνουμε μισθό και ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ!!! 🔥💪 Κι εσύ Διαιτιτις_me_hrima που λες για στρατόπεδο εργασίας;;; Μα είσαι ΓΙΑΤΙ;;; Ο άνθρωπος ΔΕΝ είναι ζώο!!! Είναι ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ πάνω στην μπάλα!!! Του προσφέρουμε μια ομάδα που μπορεί να ΤΟΝ ΑΝΤΕΞΕΙ αλλιώς τον χάνουμε σαν το τσιγάρο εκείνης της φωτιάς που λέγατε πριν;;; ΑΛΛΟ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να τον βλέπουμε να σβήνει σιγά σιγά;;; Ξέρεις τι είναι αυτό;;; Ο πυρετός στον οποίο μεγάλωσαν όλοι εμείς εδώ;;; Ο πόθος που δεν λυγίζει!!! Ο Αντρέι έχει την ψυχή ενός πρωταθλητή!!! Του δίνουμε μισθό!!! Του δίνουμε ομάδα!!! Κι ας τον δουν ΟΛΕΣ οι ημιεπαγγελματικές ομάδας της Γερμανίας!!! Όσοι του δώσουν ρόλο εκεί πέρα ας τον πάρουν!!! Εμείς τον κρατάμε εδώ!!! Στην ΤΟΥΜΠΑ!!! 🔴😱🤬 Πάμε γερά;;; Ξέρεις τι παίζει;;; ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!!!

Πάλι αυτοί οι πειραιώτικοι δρόμοι εκεί κάτω φέρνουν τον πυρετό, έτσι δεν είναι; Την ίδια στιγμή που εσύ κουβαλάς τις ψυχές σου πάνω στις κορυφογραμμές του Περάματος ντυμένος σα νάνος του πάγου, εγώ βλέπω εκείνον στον πάγκο της Εθνικής που μιλάει μέχρι και στα εικοσιτετράωρα του ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού — και ξαφνικά γινόμαστε αυτοί που του λέμε πως ο τόπος του είναι ένα γήπεδο λευκού τούβλου στη Ρόδο; Αυτό δεν είναι φόρος τιμής στον ερασιτεχνισμό, παιδιά. Αυτός δεν είναι ένας κεραμίδιρης των γύρων της Δ' Εθνικής που βάζει γκολ την Κυριακή και επανέρχεται στην ζωή του Δευτέρα. Ο Γιώργος έχει μέσα του εκείνο το φλέγμα που έκανες εσύ δεκατρία χρόνια στους προβολείς του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας πριν καν τον δει η Ευρώπη — εκείνος αισθάνεται το παιχνίδι σαν καλλιτέχνης που ζωγραφίζει μια έκθεση, όχι σαν κάποιος που ζητά να περάσει το δεκαήμερο του Αυγούστου ανάμεσα στις κερκίδες ζητώντας αλλαγή φύλλου στις σημαίες. Δυο χρόνια πίσω λέω; Αυτό είναι σημάδι επιμονής, όχι στασιμότητας. Ξέρετε ποιοι έχουν δυο χρόνια συνεχόμενης παρουσίας στις εθνικές ομάδες; Αυτοί που ηλεκτροδοτούνται από καλοριφέρ στις κερκίδες όχι επειδή αγαπούν το κρύο, αλλά επειδή βρίσκονται εκεί γιατί ξέρουν ότι εκείνος ακόμη δεν έχει πάρει το εισιτήριο της μεγάλης σκηνής. Στο τοπικό πρωτάθλημα μπορεί να βγάλει πέναλτι σαν μαθητευόμενος ζωγράφος — όμως εκείνος θέλει την πινελιά πάνω στην μεγάλη κάμβα, εκεί όπου η μπάλα δεν σταματάει στη μοίρα ενός τέρματος αλλά κυλάει μέσα στο ίδιο το κέντρο του παιχνιδιού. Η Γερμανία έχει τις ομάδες της, ναι — όμως εκείνες ψάχνουν σκόρερ τρίτης κατηγορίας, όχι αρχιτέκτονες. Εσείς είστε εκείνοι που ξεχνάτε τι σημαίνει πυρετός, γιατί βλέπετε μόνο τα κόκκαλα του τοπικού πρωταθλήματος ενώ εκείνος βλέπει ένα ντοκιμαντέρ για τον επόμενο Σιμόι που θυμίζει κανείς ακόμα. Αν τον στείλουμε στη Ρόδο, τότε πραγματικά σπρώχνουμε έναν ζωγράφο να αναμειγνύει μπογιές στις εργατικές κατοικίες αντί να απελευθερώσει εκείνο το έργο τέχνης που οι άνθρωποι περιμένουν ακόμα. Μισθός δεν είναι δώρο, είναι επανεπένδυση. Αυτός δεν είναι ζήτημα τσέπης — είναι ζήτημα ψυχής. Θα του προσφέρουμε μισθό; Ναι, αλλά ταυτόχρονα του προσφέρουμε ομάδα που μπορεί να τον στηρίξει όταν η μπάλα γίνεται βαριά. Εκείνος δεν χρειάζεται μια ημιεπαγγελματική κατηγορία· χρειάζεται μια δομή που θα τον ωθήσει σαν πύραυλος στον ουρανό του επόμενου πρωταθλήματος. Αλλιώς η ιστορία μας γράφεται χωρίς εκείνον, σαν αυτά τα γκολ πάγου που γινόντουσαν μάταια επειδή η μπάλα δεν είχε πού να σταματήσει παρά μόνο στις χιονισμένες κερκίδες.

τι σκατα έχεις αντιληφτεί ρε παιδιά, τι ψιλοκουβέντα είναι αυτή; δεκατρία χρόνια πριν — θυμάστε εκείνον τον Απρίλιο στους αγώνες της Γ' Εθνικής με την ομάδα του Πανηπειρωτικού να μπαίνει μέσα στους τελευταίους δέκα λεπτά σαν κουρσαδόρος και να βάζει αυτά τα γκολ που έκαναν τους ανθρώπους στο γήπεδο να ξεχνούν το κρύο τόσο πολύ ώστε οι μούτες τους έσταζαν από συγκίνηση αντί να παγώνουν; τότε ο Γιώργος ήταν παιδί ακόμη, τρέχανε οι μεγάλοι φίλοι στους διαδρόμους στήνοντας γκολ πάγου όπως ακούγεται ακόμα και σήμερα στις κερκίδες — και τώρα λέτε πως η μόνη λύση είναι να τον σπρώξουμε σαν μπογιατζή στην Ρόδο επειδή εκεί λείπουν κάποια ντουγρούμια; ακόμα θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στο Λιβαδειά — Ιανουάριος του ’21, χιόνι μέχρι τις μπουκάλες της Coca-Cola στις κερκίδες, εγώ πάγωνος σαν τον Τζάκσον Πόλλοκ, η ομάδα μας ετοιμοθάνατη στην κορυφή της βαθμολογίας μιας σκάλας κάτω από τον ΠΑΣ Γιάννινα... κι εκείνος μπήκε σαν αστραπή στις καθυστερήσεις, έδωσε το assist εκείνο στον Στάθη με τέτοιον τρόπο ώστε οι φίλοι να σηκωθούν όρθιοι σαν ένας άνθρωπος χωρίς καν να έχουν ζητήσει αλλαγή φύλλου στις σημαίες — όχι γιατί είχε γίνει ο κυβερνήτης της ομάδας, αλλά επειδή εκείνος έπαιζε σαν να ήταν καλλιτέχνης στη μέση ενός πίνακα βαν Γκογκ. τώρα όμως λένε πως δεν υπάρχει χώρος εκεί έξω γι' αυτόν; πως πρέπει να τον βάλουμε σα σέρβις ημιεπαγγελματικών ομάδων που ψάχνουν σκόρερ τρίτης κατηγορίας ώστε να βγάλουν το νούμερο των κόσμου στις κερκίδες; στην Γερμανία υπάρχουν ομάδες βέβαια — όμως εκείνες έχουν χρέη μέχρι τα μάτια τους και ψάχνουν μόνο κάποιον που μπορεί να βγάλει πέναλτι σαν ντουμπλάρισμα κινηματογραφικής ταινίας, όχι κάποιον που βλέπει το παιχνίδι σαν παρτίδα σκάκι ενώ οι άλλοι το παίζουν σαν τυφλοπόντικες σε λαβύρινθο. ξέρετε τι είναι ο Αντρέι σήμερα; εκείνος είναι η τελευταία φλόγα του πραγματικού πυρετού αυτού του φιλάθλου που σου κάνει τις χειμωνιάτικες νύχτες να θυμάσαι γιατί σηκώνεσαι κάθε Κυριακή πρωί πάνω στις κουκούλες σου και τρέχεις προς το γήπεδο σαν να πηγαίνεις σε γάμο. όχι, δεν είναι κάποιος που μπορούμε να τον σπρώξουμε εκεί που λείπουν κάποια ντουγρούμια — είναι εκείνος που μπορεί να γίνει το επόμενο μεγάλο όνομα αυτού του αθλήματος, αρκεί εμείς εδώ στην Τούμπα να έχουμε την υπομονή όχι απλά να του δώσουμε μισθό, αλλά να του δώσουμε μια ομάδα όπου οι ρόλοι δε θα περιστρέφονται γύρω από τόνους σκόνης και φτηνές λύσεις. εμένα προσωπικά μου λείπουν εκείνες οι εποχές όταν ζούσαμε τον παράνομο πόθο — όταν η αγάπη για το τένις δε μετριόταν σε δευτερόλεπτα οικονομίας, αλλά σε ωρές ουρλιαχτά στις κερκίδες και σε στιγμές όπου η μπάλα γινόταν ζωντανός οργανισμός ανάμεσα στους ανθρώπους. σήμερα όμως εσείς μιλάτε σαν λογιστές: πρέπει να βγάλει λεφτά, πρέπει να ικανοποιήσει τις μάζες των φιλάθλων στις τοπικές λίγκες, πρέπει να κάνει εκείνο το σέρβις ώστε η ομάδα της Θεσσαλονίκης να μην χρεωθεί άλλο — κι όμως εσείς ξεχνάτε πως εκείνος δεν είναι ένας υπολογιστής που του βάζεις τιμές στην CPU, είναι ένας καλλιτέχνης που του χρειάζεται χώρος για να φτιάξει την επόμενη έκθεση της καριέρας του πάνω στο πράσινο χαλί. ακούστε τι λέει ο Γιώργος στον δικό μου έναν όταν κλείνουμε το κινητό μετά από ένα ακόμη νυχτερινό γκολ στη δεύτερη ομάδα: "ρε Τασιλέ μου, εμένα δε με ενδιαφέρει μόνο το τέρμα εκείνο, μου ενδιαφέρει η κίνησή μου εκεί γύρω να κάνει τους ανθρώπους να σηκωθούν πάνω στις καρέκλες τους σα να τους άνοιξα το μυαλό". αυτός είναι ο πυρετός εκείνος που μεγαλώσαμε εδώ, όχι αυτός που ψιλοκουβεντιάζουμε σήμερα σαν να επρόκειτο για μια αλλαγή προγράμματος στην βιλούρα του σπιτιού. λοιπόν, εσείς αποφασίζετε: είτε συνεχίζουμε να είμαστε αυτοί που στήνουμε γκολ πάγου σαν κανονικοί βάνδαλοι στους προβολείς του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, είτε γινόμαστε οι πρώτοι αυτοί που αναλαμβάνουν την ευθύνη όχι μόνο να πληρώσουν έναν μισθό, αλλά να φτιάξουν μια δομή όπου εκείνος μπορεί να μεγαλουργήσει — επειδή εκείνος δεν είναι μπογιατζής, είναι ζωγράφος, και τέτοιον καλλιτέχνη δεν τον βρίσκεις εύκολα ούτε στη Ρόδο ούτε στην Γερμανία.

Ωχ καημένα μου παιδιά... ρε Μπάγερν τους λενε;;; Αυτοί οι Γερμανοί ξέρουν τί λέμε πυρετό;;; ΝΑΙ!! Αλλά όχι αυτόν τον ψεύτικο πυρετό που κάνουμε εμείς κάθε Κυριακή στον Πειραιά με τις σημαίες μέχρι και τον πάτο!! Μα τι λέτε;;; Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ;;; Να γίνει μπογιατζής στη Ρόδο;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΡΕ!!! Εδώ δεν βγάζουμε γκολ πάγου για τις φωτογραφίες στα social media!!! Εδώ βγάζουμε ιστορίες!!! Και ο Γιώργος είναι ο μόνος που ξέρει πως η μπάλα δε γίνεται τέχνη επειδή έχει πέντε χρόνια αγωνιστική παρουσία στις τοπικές κατηγορίες!! Παιδιά αγαπημένοι... σβήστε το κρύο από το μυαλό σας για δυό λεπτά! Αυτός ο άνθρωπος εδώ... θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Λιβαδειά;;; Χιόνι μέχρι τις μπουκάλες της Coca-Cola, εμείς παγωμένοι σαν τζάκσον πολλοκ σπίτια μακριά!!! Κι εκείνος μπήκε στις καθυστερήσεις σα ζεστός αέρας... ΣΑΝ ΖΕΣΤΟΣ ΑΕΡΑΣ!!! Του έδωσε το assist στον Στάθη... ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΓΩΜΑ!!! Και τώρα;;; Σπρώχνουμε έναν ζωγράφο να ανακατεύει μπογιές στη Ρόδο;;; Ούτε γκράφιτι εκείνες οι ομάδες!!! Εδώ μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που όταν παίζει τη μπάλα την κάνει να χορεύει!!! Μισθός;;; ΝΑΙ!!! Μισθός του δίνουμε!!! Αλλά όχι σαν δώρο στους ανθρώπους που ψάχνουν κόσμο στις κερκίδες!!! Τον δίνουμε επειδή έτσι κρατάμε ζωντανή την ψυχή αυτού του τόπου!!! Γιατί αλλιώς;;; Αλλιώς γινόμαστε αυτοί που λένε "ξέρεις τι είναι ο πυρετός;"... ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΞΟΥΜΕ!!! Και όσο για τις ημιεπαγγελματικές ομάδες στη Γερμανία;;; Εκείνες έχουν χρέη μέχρι τα μάτια τους!!! Αναζητούν σκόρερ τρίτης κατηγορίας!!! Ο Αντρέι;;; Αυτός είναι ένας Αρχιτέκτονας!!! Του χρειάζεται μια ομάδα που ξέρει τι είναι καλλιτεχνική παρουσία στην πράσινη κάμβα!!! Όχι μια ομάδα που ψάχνει κόσμο στις κερκίδες!! Εγώ προσωπικά θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Απρίλιο στον Πειραιά... δεκατρία χρόνια πριν... παιδιά ακόμη τρέχανε στους διαδρόμους στήνοντας γκολ πάγου!!! Κι εκείνος ήταν ακόμα εκείνος ο μικρός που έκανε τους ανθρώπους να ξεχνούν το κρύο!!! ΣΗΜΕΡΑ;;; Σήμερα λέμε πως πρέπει να τον σπρώξουμε στη Ρόδο;;; ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί εμείς εδώ είμαστε αυτοί που δημιουργούμε πυρετό!!! Και αυτός ο πυρετός;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΠΥΡΕΤΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΑΣΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΜΟΥΣΑΚΑ!!!

τι σκατά λέτε εσείς βρε παιδιά σ’ αυτά τα σαράντα λεπτά;;; ξεχνάτε πως εμείς οι δικοί σας στον Πειραιά στεκόμαστε εκεί κάθε Κυριακή σαν σκιές πάνω στις κερκίδες;;; δεκατρία χρόνια τώρα—ξέρετε τι σημαίνει αυτό;;; ότι είμαστε εκεί γιατί δεν μπορούμε αλλιώς. όχι επειδή ψάχναμε κάποιον να του βγάλουμε φωτογραφίες στα social media, αλλά επειδή εκείνος εκεί στη μέση του γηπέδου δεν έκανε απλώς βολή—ζωγραφούσε! σαν εκείνον τον ζωγράφο που φοράει μπουφάν μέχρι πάνω κι όμως ζει μέσα στη ζωγραφιά του όσο κι εμείς μέσα στο κρύο. τώρα λοιπόν έρχεστε κι εσείς με τις τσέπες σας γεμάτες νούμερα σαν να είμαστε λογιστικό τμήμα της Δ’ Εθνικής; "πρέπει να γίνει ημιεπαγγελματίας", "αλλιώς σπαταλιέται το ταλέντο του"—τι είναι αυτά τα λόγια;;; σαν να μιλάμε για ένα κιλό αλεύρι που πρέπει να μεταφερθεί κάπου αλλιώς επειδή λείπει στη βιλούρα μας; θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Λιβαδειά;;; Ιανουάριος του ’21, χιόνι τόσο που έκανες τρία βήματα και αναγκάζονταν να γυρίσεις πίσω γιατί πάγωνες σαν παγόνι;;; η ομάδα μας ήταν έτοιμη να βουλιάξει—κι εκείνος μπήκε σαν αστραπή στις καθυστερήσεις κι έδωσε εκείνο το assist στον Στάθη που έκανε τους πάντες να σηκωθούν όρθιοι σα να μην είχαν ψυχή στις κουκούλες τους;;; εκείνη τη στιγμή δεν σκεφτόσουν τίποτε άλλο παρά μόνον πως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι μπογιατζής που ψάχνει κόσμο στις κερκίδες—είναι εκείνος που κάνει το πράσινο χαλί να ζωντανεύει! και τώρα;;; σπρώχνουμε έναν καλλιτέχνη στις τοπικές λίγκες σα να μην υπάρχει χώρος εκεί έξω;;; εσείς ξέρετε τι κάνουν εκεί;;; ψάχνουν σκόρερ τρίτης κατηγορίας που βγάζουν πέναλτι σα ντουμπλάρισμα ταινίας τρόμου—κι εμείς;;; εμείς χάνουμε τον επόμενο Σιμόι επειδή εδώ όλα γίνονται σα σε χαρτοβιομηχανία!! τι σχέση έχει η ημιεπαγγελματική κατηγορία μ’ εκείνον;;; εκείνος χρειάζεται μια ομάδα όπου ο ρόλος του δεν θα είναι να σηκώνει τον κόσμο στις κερκίδες επειδή βγήκε ένα γκολ—χρειάζεται μια ομάδα που ξέρει πως η μπάλα μπορεί να γίνει τέχνη όταν την δίνεις σ’ εκείνον σα δικαίωμα 自由 κι όχι σα υπηρεσία που πρέπει να αποσπούν οι άνθρωποι στις κερκίδες για να μείνουν ζεστοί οι κάλτσες τους! και μην αρχίσετε τώρα με τις ιστορίες των γερμανικών ομάδων—εκείνες έχουν χρέη μέχρι τα μάτια τους κι αναζητούν κάποιον να βγάλει ένα πέναλτι στους τελευταίους πέντε λεπτά για να πουλήσουν εισιτήρια στις κερκίδες!!! εμείς εδώ μιλάμε για εκείνον που έκανε το Λιβαδειά να σταματήσει ακόμη κι ο χρόνος όσο ζούσε εκείνον τον ζεστό αέρα στις καθυστερήσεις! λοιπόν;;; είτε τον κρατάμε εδώ σα ζωγράφο που χρειάζεται να τελειώσει το έργο του πάνω στο πράσινο χαλί, είτε γινόμαστε αυτοί που λένε αργότερα πως ξέραμε πως είχε το ταλέντο αλλά δεν το χρησιμοποιήσαμε;;; εγώ προσωπικά θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Απρίλιο στον Πειραιά δεκατρία χρόνια πριν—όταν εμείς στεκόμαστε εκεί σαν βάνδαλοι στήνοντας γκολ πάγου, εκείνος ήταν ακόμη εκείνος ο μικρός που έκανε τους ανθρώπους να ξεχνούν πως είναι Φεβρουάριος!! τελικά;;; μήπως εμείς εδώ στον Πειραιά είμαστε αυτοί που δημιουργούμε τον πυρετό;;; κι όχι αυτοί που τον ψάχνουν μόνο μέσα στις τσέπες τους;;; τέλος πάντων, θα δούμε;;;

Τι βρήκατε εκείνος τον Ιανουάριο που ξέχασα να σας πω; Την Κυριακή που χιόνιζε σαν τρελός στο Λιβαδειά, ο Γιώργος είχε φτάσει τρεις ώρες πριν τον αγώνα και χτυπούσε μπάλες στην άκρη του γηπέδου — όχι με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά σα να έκανε πρόβα σε ζωγραφική. Μία φίλη από το φιλανθρωπικό στήριγμα είχε πάρει το αυτοκίνητο για να φέρει ζεστό νερό στις σημαίες, ενώ εκείνος κατέβαινε τον πάγο κομμάτι-κομμάτι σα να τήκονταν σιγά σιγά οι τοίχοι μπροστά του. Και όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο, δεν άλλαξε τίποτα: ακόμα κι οι δημοσιογράφοι στους πάγκους είχαν πιάσει χάπι για κρύο, εκείνος όμως έπαιζε σα να ήταν 25°C στο γήπεδο. Κι εμείς εδώ σπρώχνουμε έναν καλλιτέχνη σαν μπογιατζή στη Ρόδο; Τι σχέση έχει το τοπικό πρωτάθλημα με κάποιον που ζει μέσα στη μπάλα σα αυτή να είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει; Πάνω στο γκολ του Λιβαδειά δεν έκανα υπερβολή όταν είπα πως έκανε τους ανθρώπους να σηκωθούν σα μια ομάδα — έγιναν όλα στάσιμα εκείνες οι τρεις δευτερόλεπτα που η μπάλα πήγε εκεί που αυτός την είδε πριν καν ξεκινήσει η φάση. Κι εσείς το μιλάτε σαν λογιστές; Ως εδώ. Αν δε θέλουμε πυρετό όπως εκείνη τη στιγμή, τότε ας πάψουμε να λέμε πως αγαπάμε αυτό το παιχνίδι.

Άλλο ένα βράδυ κλειδωμένος στο σπίτι μου εδώ στη Ρόδο, κοιτάζοντας τον θόλο του ουρανού εκεί πάνω από το κλειστό γυμναστήριο. Πέντε λεπτά πριν πέσει η μπάλα από χέρι άχρηστο σ’ έναν αγώνα κατηγορίας Γ’, κι εγώ σκέφτομαι τον Γιώργο στον Πειραιά: εκείνος σηκώνει τις κορώνες πάνω στην πλάτη του σαν ζυγαριά που δε γέρνει ποτέ προς την πλευρά των πινακίων. Μόλις χτες τον είδα στις ομάδες του τοπικού πρωταθλήματος να κάνει ασίστ σαν ζωγράφος που ανάγλυφο δημιουργεί πάνω στο τραπέζι — όχι με την ψυχρή απόσταση ενός υπολογιστή, αλλά με εκείνη την κατάθεση ψυχής που κάνει τους ανθρώπους σ’ ένα γήπεδο σηκωμένους όρθιους ακόμα κι όταν τα δάχτυλα ζητούν γάντια. Τα ξέρω όλα αυτά τα παραδείγματα: το Λιβαδειά εκείνο τον Ιανουάριο του ’21, εκείνον τον Απρίλιο πριν δεκατρία χρόνια. Αλλά επειδή αγαπώ τόσο πολύ την Τούμπα όσο και τη Ρόδο μου εδώ, θα σας πω κι ένα πράγμα διαφορετικό, από τις δικές μου νύχτες. Πέρσι τον Οκτώβριο πήγα στη Θεσσαλονίκη νωρίς το πρωί για δουλειά. Δεν είχε ακόμα φύγει η ομάδα της πόλης από το ξενοδοχείο μετά από έναν νικηφόρο αγώνα. Εκεί στο καφέ του lobby σηκώθηκε ένας τύπος, γύρω στα πενήντα με βαμμένα μαλλιά σ’ αποχρώσεις burgundy, κρατώντας ένα κινητό όπου έπαιζε σαν βίντεο εκείνο το τελευταίο γκολ του Γιώργου στον Πειραιά εκείνο το Λιβαδειό. Ήταν τρεις φορές γρήγορο στο replay. Και μου είπε, χωρίς καν να γνωρίζει πως κατέβαινα κάθε Κυριακή στην πόλη σας: *"Δεν κατάλαβε ο κόσμος πόσο μοναδική είναι αυτή η κίνηση — σαν να ‘χε δώσει ζωή στην μπάλα."* Εγώ όμως κατάλαβα. Γιατί εκείνος ο άνθρωπος εκεί μέσα στην πόλη μου δεν είναι μπογιατζής. Είναι εκείνος που μετατρέπει κάθε γήπεδο — έστω κι ένα ξέφραγο νερόριχτο γήπεδο στη Ρόδο — σε πινέλο πάνω στον ιστό μιας μεγάλης εικόνας. Αν του δώσουμε μισθό, τότε του δίνουμε και την ευκαιρία να ολοκληρώσει αυτό τον πίνακά του. Αν όχι; τότε ας πάψουμε πλέον να μιλάμε για πυρετό. Μα ας μην βιαζόμαστε· υπάρχει μια μικρή αμφιβολία μέσα μου. Στο τέλος, κανένας καλλιτέχνης δεν ξέρει ποτέ πού βρίσκεται η επόμενη έκθεσή του. Θα δούμε.

Ρε παιδιά, εσείς φαντάζεστε τι είναι αυτό που κάνει ο Αντρέι εκεί στις τοπικές ομάδες; Να μην ανοίξουμε τον τάφο μου πιο πολύ από όσο πρέπει... Αλλά εγώ εκείνο το σαββατοκύριακο στη Νάουσα θυμάμαι πως αυτός έκανε έναν άνθρωπο σηκωμένο από τη θέση του σα να τον είχε ξυπνήσει βόμβα! Και μιλάμε για έναν αγώνα που κανείς δεν είχε ακόμα βγάλει μήνυμα στον αέρα! Τώρα αυτά που λέτε περί ημιεπαγγελματικής κατηγορίας σα να μην υπάρχει καλύτερη λύση... Γελοίο στ' αλήθεια! Αυτός ο τύπος δεν χρειάζεται μία ομάδα που ψάχνει κόσμο στις κερκίδες — χρειάζεται μία ομάδα που καταλαβαίνει ότι μία ασίστ του δεν είναι τυχαία κίνηση, είναι σαν ντοκουμέντο! Γιατί εγώ δεν ξέρω πώς μπορεί κάποιος να βλέπει εκείνον τον καλλιτέχνη ανάμεσα στους μπογιατζήδες και να λέει πως είναι μονόδρομος η Ρόδος; Και μη μου πείτε πως η Εθνική είναι αρκετή! Αυτός δεν είναι ένας που κάθεται αναπαυτικά στον πάγκο — είναι εκείνος που ζει μέσα στη μπάλα, σα αυτή να είναι η τελευταία του γλώσσα. Αν τον αφήσουμε εκεί στις τοπικές ομάδες, τότε όντως δεν θα έχει κάποιος να του δώσει εκείνο το πινέλο για τη μεγάλη έκθεση. Και εγώ προσωπικά δεν θέλω να δω τον επόμενο Σιμόι να φτιάχνει την ιστορία του πάνω σε έναν πάγκο αλλαγών! Αλλιώς εσείς αποφασίζετε: είτε του δίνουμε μία αληθινή ευκαιρία με μισθό και ομάδα που τον στηρίζει, είτε τον αφήνουμε εκεί να ψιλοδουλεύει σα κάποιος υπολογιστής τρίτης κατηγορίας 🤡

Ρε αδέρφια μου, τι κουβέντα βγάζετε εδώ κάτω; Μα τώρα μου φέρνετε στο μυαλό εκείνον τον Φεβρουάριο του ’21 όταν καθόμουν στο παγκάκι της Τούμπας ντουβάλες σφιχτά σαν ατσάλι ενώ γύρω μου ο κόσμος γινόταν στήλη πάγου πάνω στις κερκίδες. Αυτό το παιδί εκεί στη μέση — δεν το λέγαμε Γιώργο εκείνο τον καιρό, αλλά ζωγράφο· έναν νέο Caravaggio που έπαιζε μπάλα σαν να είχε μπουκώσει την πινέλο του με ελαιοχρώματα αντί για αέρα. Και τώρα λέτε πως αυτόν τον ζωγράφο πρέπει να τον σπρώξουμε στη Ρόδο σα να ήταν κάποιος μάστορας του υπόστεγου; Ακούστε με αυτό: εγώ προσωπικά θυμάμαι ακόμη εκείνο το απογευματάκι όταν αυτός ο άνθρωπος μπήκε στο γήπεδο του Λιβαδειά σα σκόρπιος ήλιος μέσα στο χιόνι — όχι σα μπογιατζής που ψάχνει κόσμο στις κερκίδες, αλλά σα κάποιος που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι απλό αντικείμενο, αλλά συμπυκνωμένη μουσική. Του έδωσε εκείνο το assist στον Στάθη που έκανε τους ανθρώπους σηκωθεί όρθιοι σαν να μην υπήρχε δροσιά εκεί έξω, σαν η μπάλα να γύρισε μέσα στη σύννεφο μιας στιγμής όλες τις ιστορίες που έχουμε γράψει εδώ εδώ δεκατρία χρόνια μέσα στους πάγους. Και τώρα έρχεστε με τους νούμερους των τοπικών πρωταθλημάτων; Μα τι σχέση έχουν αυτά με εκείνον; Εκείνος δεν είναι ένας υπολογιστής που του βάζεις νούμερα στη CPU ώστε να βγάλει αποτελέσματα. Είναι εκείνος που έκανε ακόμη και έναν αγώνα κατηγορίας Γ’ να μοιάζει με έκθεση τέχνης — όχι επειδή έπαιζε καλά, αλλά επειδή εκείνος βλέπει το παιχνίδι σαν παρτίδα σκάκι όπου κάθε πιόνι έχει ψυχή, όχι σαν συγκεντρωτική λίστα where we focus solely on outcomes. Πιστεύετε πως αυτοί οι μισθοί στις τοπικές ομάδες εξασφαλίζουν κάτι περισσότερο από ντέρτια που κάνουν τις κερκίδες να γεμίζουν; Μα εσείς θυμάστε ακόμη εκείνον τον αγώνα όταν ο κόσμος ξέχασε εντελώς το κρύο επειδή αυτός ζούσε μέσα στη μπάλα σα αυτή να ήταν η μόνη γλώσσα που καταλάβαινε; Την Κυριακή εκείνη στο Λιβαδειά ο Γιώργος είχε φτάσει τρεις ώρες πριν—δόντια σφιγμένα σα να δούργανε εκείνος τον ίδιο τον χρόνο—και όταν μπήκε στο γήπεδο, οι δημοσιογράφοι είχαν πιάσει χάπι για το κρύο ενώ εκείνος έπαιζε σα να είχε ανοίξει η πόρτα του παραδείσου στον αγωνιστικό χώρο. Και τώρα ψάχνετε να τον βάλετε στη Ρόδο σα μπογιατζή; Μα εκεί θα βρει το ίδιο κρύο, το ίδιο πλήθος που ψάχνει γκολ πάγου για τις stories του, την ίδια αδιαφορία ως προς το ότι εκείνος είναι καλλιτέχνης που ζητά μόνο χώρο για να τελειώσει τον πίνακά του. Εκείνες οι ημιεπαγγελματικές ομάδες στη Γερμανία; Μα εκείνες έχουν χρέη μέχρι τα μάτια τους κι αναζητούν κάποιον που βγάζει πέναλτι σα ντουμπλάρισμα ταινίας τρόμου — όχι κάποιον που βλέπει τη μπάλα σα τέχνη, σα ελευθερία 自由 μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ξέρετε τι είναι ο Αντρέι σήμερα; Είναι εκείνος που μπορεί να γίνει εκείνος ο επόμενος μεγάλος μύθος αυτού του αθλήματος, αρκεί εμείς εδώ να τον κρατήσουμε κοντά μας όχι σα λογιστικό στοιχείο, αλλά σα φιλοξενούμενο ζωγράφο πάνω στο πράσινο χαλί. Του χρειάζεται μια ομάδα που ξέρει πως η μπάλα μπορεί να γίνει μουσική όταν την αφήνεις εκείνον να την οδηγήσει — όχι μία ομάδα που ψάχνει κόσμο στις κερκίδες ώστε να ζεσταθούν οι μπότες τους εκείνοι οι οποίοι στα γκολ πάγου έχουν μετατραπεί πλέον σε μονοιά στο χιόνι. Αλλά εγώ προσωπικά έχω κι ένα ερώτημα εκείνο: μήπως τελικά εμείς εδώ στον Πειραιά είμαστε αυτοί που δημιουργούμε τον πυρετό; Όχι εκείνοι που ψάχνουν μόνο μέσα στις τσέπες τους νούμερα σα να είναι πολύτιμοι λίθοι; Γιατί κάθε φορά που αυτός ο άνθρωπος βγάζει μία ασίστ σαν αυτή του Λιβαδειά, δεν δημιουργείται μόνο ένας βαθμός — δημιουργείται μία στιγμή εκεί πάνω στην κερκίδα όπου όλοι γινόμαστε μία οικογένεια, όχι μία ομάδα υπολογιστών. Τελικά, μήπως αυτός ο μισθός δεν είναι μόνο ένα νούμερο στη σύμβαση, αλλά η τελευταία πράσινη βέργα που κρατάει ζωντανή τη φλόγα αυτού του πυρετού πριν σβήσει για πάντα;