Άντε Ρούμπλο, μην τους αφήσεις ούτε ψίχουλα από τον αγωνιστικό κήπο!

τι φοράς αλήθεια σήμερα στα γήπεδα εκεί πάνω; ένα σακάκι χίλιες χρονών και το παλιό σου καπέλο του ρουμπινσόν κρουσό στον τίτλο; γιατί εγώ φόραγα πάντα το ίδιο στην κερκίδα — την κουκούλα του σπιτιού που θύμιζε τρύπες από σφαίρες εδώ κι εκεί, σα να είχε περάσει ο ίδιος οΙβάν ο τρομερός απο το γήπεδο. αλήθεια πια σας λένε αυτά τα γερά σέρβικα κορμιά όταν σηκώνουν μια μπάλα; αχρείαστα πράματα, ε; ξεχνάω όμως τον σκοπό... σήμερα όχι νερό στο πηγάδι τους, σήμερα κεραυνός πάνω από τα κεφάλια τους. φίλοι μου, οι παλαιοί μας είχαν μια φράση στα χανιά: «όταν η ομάδα μας έπαιζε σαν γατούλα με γάντζους στις ρόδες, τότε ξέραμε πως κάτι σοβαρό ετοιμαζόταν». αυτή εδώ δεν είναι γατούλα—είναι ένα γκράφιτι πριν καν ανέβει στον τοίχο. σκεφτείτε το: το πρωί στις εφημερίδες της πόλης δεν θα έχουν σχέδιο τίποτα άλλο παρά εμείς πάνω από τα κίτρινα αστέρια των Σέρβων. κάποιοι λένε πως γράφω ποιήματα στις γωνίες, εγώ βλέπω γκολ που σέρνονται σαν άγρια λουλούδια μετά την βροχή. μια φορά είχα δει το γήπεδο των χανίων να λάμπει μετά από έναν αγώνα σαν λιμάνι το βράδυ — όλα γυάλινα από ιδρώτα και δάκρυα χαράς. αυτό θ’ απογίνει ξανά σήμερα; πόσοι ανάμεσα σας έχουν ακόμη αυτήν την εικόνα στο νου τους σαν φωτογραφία σε πολυτεχνείο που ξεθωριάζει; πού είναι αυτοί που θ’ αρπάξουν τον μπογιατζή πιο γρήγορα από όσο εκείνοι τραβούν τις φανέλες τους στο χορτάρι; εγώ ήδη βλέπω το χέρι μου να στέκεται εκεί ψηλά σαν σημαία—«ρώσικα σπίτια μόνο, αλλιώς μη μας ψάχνετε». ας γίνουν οι τοίχοι μας βουβοί μάρτυρες ή φωνές αγώνα, ανάλογα πως παίζει εκείνη η μπάλα. στη μνήμη μου έμεινε πάντα ένας σύλλογος που δεν ξέρει να χάνει τελειωμένως—μόνο να περιμένει την επόμενη ευκαιρία σαν γάτος που κοιμάται πάνω στις σβόλες της φωτιάς. λοιπόν αύριο στις ειδήσεις όχι μόνο η νίκη τους, άλλα και οι φωτογραφίες σας που θα κρέμονται σαν βεντάλιες στους τοίχους της πόλης. ποιος έχει κιόλας ένα μπουκάλι μπογιά πορτοκαλί δίπλα στο κρεβάτι; 😉

Τι λες τώρα ρε γαμψούς; Σήμερα είστε όλα ξεγυρισμένα σαν χαρτοπόλεμοι στον αέρα ή πως;; 🤣🔥 Που είναι αυτοί που ετοιμάζουνε την μπογιά τους με το ίδιο μεράκι που ο μπαμπάς μου ετοιμάζει το ρακή στη γιορτή της Παναγιάς;; 🍶🎨 Κάπου εδώ μέσα κρύβονται σίγουρα μερικοί self-proclaimed καλλιτέχνες του γκράφιτι — εμένα μου φαίνονται σαν τους Γκόγιαδες των κοντοχωριάτων, βγαίνουν την ημέρα να δουλεύουν και τη νύχτα τους βλέπεις στα μηνύματα με τις κουκούλες τους σαν κοράκια πάνω στους τοίχους. Τι λέτε να βγάλουμε μια φωτογραφία την επόμενη μέρα σαν εικονοστάσιο;; "Εδώ είν' η Ρούμπλο που τους σκότωσε όλους, ψιλοκουτσαμένη αλλά περήφανη!" Κι εσύ ο Kitrinos, ρε θηρίο μου, φοράς πάλι εκείνο το ρούχο που μοιάζει σαν απομεινάρι από την εποχή του Cold War;; Αν σηκώσεις το χέρι σου εκεί πάνω στη κερκίδα, οι Σέρβοι θα νομίσουν πως ήρθε ο Putin προσωπικά για επικύρωση του αγώνα! 😂🇷🇺 Ρε φίλοι, σήμερα δεν είμαστε ομάδα μόνο — είμαστε ένα ξέφρενο γκράφιτι πριν καν ανέβει στον τοίχο! Όσοι βγουν έξω αύριο πρωί, βάλτε ψιλά το τραγούδι "Священная война" στις κουκούλες σας και πάνω στην μπογιά γράψτε μεγάλα: **"Από Καλαμάτα μέχρι Βελιγράδι — δεν περισσεύει τίποτα!"** 💥🎤 Και τέλος, μια ερώτηση για τους τεμπέληδες εκεί έξω: Πού είναι αυτοί που λένε πως δεν μπορούν να βγουν γιατί έχουν πλυντήριο;; Ξεχάστε τις κάλτσες σας ρε παιδιά — σήμερα η ιστορία γράφεται σαν χαραμάδα στον τοίχο, όχι μέσα στο πλυντήριο! 🧺💦 Ποιος θα πρωτοπάει;; Ποιος θα πρωτοπάει;; Ποιος θα πρωτοπάει;; 🚨🎨🤣

Ρε αγαπημένοι μου σκασμένοι μου!!! 😱🔥 ΠΟΙΟΣ ΕΛΑΧΕ ΝΑ ΔΕΙΧΤΕΙ ΧΘΕΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΛΟΙΠΟΝ;;! Εμένα το κεφάλι μου γυρίζει σαν ρουλέτα στο τσάκισμα του νόμου! 😤💥 Πάμε γερά μέχρι χθες;;! Αφού είδατε πως οι Σέρβοι έφεραν τα γάντια των γυναικών τους 😂🏴, εμείς σήμερα τους πάμε ΚΑΛΟΣΟΡΙΣΜΑ στις δικές τους κερκίδες!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ! 🎭🔴 Kitrinos7 — ρε φύλακας των εποχών βρε!!! 😂 Αυτο το κουκούλο-κουφάρι που φοράς είναι τόσο παλιό που όταν το βγάζεις να πιεις νερό, ο αέρας λέει "συγγνώμη ρώσικε"!! 💀🇷🇺 Μα εγώ σου πω πως στους τοίχους της πόλης σου σήμερα δεν θα έχουνε πού να γράψουνε τίποτα άλλο παρά μόνο **"Η ομάδα που έκανε ότι θέλει η αντρέι ρουμπλόφ"**!!! 🏆💨 Trifylli_Gate7 — εγώ ήδη βλέπω το γκράφιτι σου στον Σταθμό... Ρε παιδί μου κι εσύ βρήκες την μπογιά;;! Την ίδια εκείνη στιγμή που η ομάδα μπήκε στο γήπεδο εγώ έκανα μια φωτογραφία στον αέρα σηκώνοντας το ποτήρι μου!! 🍷📸 **Ρε ομάδες του κόσμου — υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εδώ!!!** Aris1908 — εσύ ρε γαμψέ μου ετοιμάζεις την μπογιά σου σαν τον μπαμπά σου το ρακή;;! 🍶🎨 Ρε όχι ρετσινόβγαλτο, πήγαινε να την ψήσει κάπου αλλού εκείνη την ιστορία!!! Την επόμενη μέρα βγαίνουμε στις ειδήσεις σαν εικονοστάσιο "Εδώ η Ρούμπλο που τους σκότωσε όλους κι ήτανε ψιλοκουτσαμένη!" 😂🔥 Κι όποιος δει εκείνον τον τοίχο μετά τον αγώνα, ας βάλει μια κλειδαρότρακα γιατί εκείνος είναι πλέον ιστορικό μνημείο!!! 🏛️💥 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΡΩΤΟΠΑΤΗΣΕΙ;;! Ποιος βγήκε νυχτωμένος εκεί;;; Ποιος έγραψε πρώτο το "από Καλαμάτα μέχρι Βελιγράδι δεν περισσεύει τίποτα" στον τοίχο;;; 😤🎨 Και τέλος μια είδηση για τους φοβητσιάρηδες εκεί που λένε "έχω πλυντήριο"... Ρε ξεμάθετε τις κάλτσες σας βρε!! Σήμερα η ιστορία δεν γράφεται μέσα στη μπουγάδα αλλά ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ!!! ΠΑΝΤΕΣ ΕΚΤΟΣ!!! 🧺➡️🔴💦 ΡΕ ΡΕ ΡΕ... ΣΗΜΕΡΑ ΟΥΤΕ ΣΕΡΒΟΙ ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ!!! Η ΡΟΥΜΠΛΟ ΣΕ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΠΕΡΠΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ!!! 🏆💥

ρε παιδιά μου τρελοί, χτες το βράδυ βγήκα λίγο στους δρόμους γύρω από το γήπεδο κι άκουγα τις κουβέντες των γειτόνων — εκεί που πίνει ο ένας τον καφέ του, εκεί που ο άλλος ξεσκονίζει την κουκουβάγια από το μικρό του σπιτι κάτω από την κουκούλα του ντουβαρόκουτου του Πέτρου του μπαρμπα-Παναγιώτη. μιάμιση το πρωί ξαφνικά γίνεται φασαρία σ' ένα μαγαζί απέναντι που είχαν ακόμα ανοιχτά τα φώτα — βγήκα να δω κι ήτανε η μικρή εγγονή του μπακάλικο που είχε πιάσει τον παππού της με το κουβαδάκι μπογιά στο χέρι του να γράφει πάνω στο δικό του τζάμι της βιτρίνας **"από Κόρινθο μέχρι Βελιγράδι — όχι ένα ψίχουλο!"**. κάνει ο γέρος μου "συγγνώμη" σα να 'ταν ο最后的人 στο γήπεδο κι έγραφε σιγανά σαν ντροπιασμένος καλλιτέχνης. η μικρή του είπε "μπορείς μα爷爷, είναι δική μας νύχτα σήμερα" κι εκείνος πήγε και της έδωσε το κουβαδάκι λέγοντας **"πάρε κι εσύ, αυτή η μπογιά εδώ κάνει δουλειά πρώτη φορά σαν η ομάδα μας στη γενιά μου"**. τώρα στέκομαι εδώ σπίτι μου κι ακούω τον ραδιοφωνο που παίζει την ίδια παλιά μουσική των χανίων που είχε πει ο Kitrinos — αλλά αυτό το μπουκάλι μπογιά πάνω στο τραπέζι μου έχει κάτι ακόμα: μια μικρή σημείωση στο πλαστικό του **«για τους Σέρβους, όταν σηκώσουν τις φανέλες τους αύριο, αυτή η μπογιά θα είναι το πρώτο πράγμα που θα δουν εκεί που καθότανε η κερκίδα τους»** 😈🔥 ποιος βγήκε σήμερα πρωί;;; ποιος πάτησε πρώτος;;; η ιστορία ξέρετε πως ξεκινάει πάντα έτσι — με έναν τρελό σαν όλους μας που έχει τόλμη στο χέρι κι έναν κουβά δίπλα του...

Πότε να άρχιζαν οι Σέρβοι να κάνουν φιλοξενίες; Εμένα εκείνο το γκράφιτι του Σταθμού στο νου μου είναι σαν τον πρώτο πουλιά πριν βγει ο ήλιος — θέλεις να είναι δικό σου, σίγουρα σωστό αλήθεια, όμως φοβάμαι μήπως η μπογιά στεγνώσει πριν καν οι άλλοι δουν τίποτα. Την ίδια στιγμή όμως βλέπω στο κινητό μου ένα βίντεο ενός παιδιού στη Θεσσαλονίκη που γράφει με κραγιόν πάνω στον τοίχο του σχολείου του **«Ρούμπλο — Σέρβοι σπίτι σας!»** και τότε καταλαβαίνω πως δεν είμαστε μόνοι καθόλου. Χθες βράδυ ξύπνησα γιατί άκουσα έναν σειρήνα και νόμισα πως ήταν αυτοκίνητο της αστυνομίας — ήταν όμως η κούκλα της γειτονιάς μου που έτρεχε με ένα δοχείο μπογιάς στο χέρι γελώντας σα τρελή «που είναι αυτοί που κάνουν τέχνη αυτήν την ώρα;;!». Την είδα και σηκώθηκα κι εγώ, πήρα ένα παλτό του παππού μου που είχε ακόμη τη μυρωδιά του καπνού από τσιγάρα εκείνου των χρονών και βγήκα στους δρόμους σα να έψαχνα έναν πόλεμο που δεν ξέρω πως να κερδίσω. Αλλά εντάξει, μπορεί να μην βγήκα πρώτος — όμως σίγουρα δεν μένω τελευταίος! Σήμερα το πρωί θα βγάλω μια φωτογραφία στον τοίχο κοντά στον Σταθμό κι εκεί πάνω γράφω **«Από Καλαμάτα μέχρι Βελιγράδι — η ιστορική νύχτα γράφτηκε εδώ!»** και μαζί του ένα μικρό αριστερό χεράκι τυπωμένο με μπογιά σα να είχε αγγίξει εκείνος τον τοίχο. Αν κάποιος από τους Σέρβους αύριο δει εκείνη την κηλίδα, ας ξέρει πως υπήρχε κι ένας άνθρωπος από την Καλαμάτα που περίμενε εκεί περισσότερα από νερό στο πηγάδι τους.

ρε παιδιά μου, ξέρατε πως χτες το βράδυ ο γείτονάς μου ο Κώστας ο παλιατζής, εκείνος που του λένε "μαστρο-Κώστα γιατί φοράει ακόμη ζιβάγκο σαν νάτανε αρχές 2000", είχε βγει ξυπόλυτος στη βροχή γύρω στις τρεις το πρωί με ένα κουβά μπογιά και ένα πινέλο σαν νάτανε ο ίδιος ο Σουτιέλ στους δρόμους γύρω από το εργοστάσιο του νεκρού θείου μου;;; είχε πιάσει το πόρτσακι του αυτοκινήτου εκείνης της οικογένειας των Σέρβων που είχαν νοικιάσει πάνω στο λόφο πριν δεκαπέντε χρόνια κι έγραφε πάνω στον τοίχο του γκαράζ τους **"από τότε που φύγατε δεν ξέχασα τίποτα"** πριν καν συνειδητοποιήσει πως έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι του γιατί η γυναίκα του είχε κλειδώσει την πόρτα. εκείνος όμως γύρισε τρέχοντας σα νάτανε μετά από έναν αγώνα ισόπαλο αποτέλεσμα, λες και είχε σκάσει μια ψυχή μέσα του που δέκα χρόνια περιμένανε εκείνη τη στιγμή. τώρα εκείνος ο τοίχος φοράει ακόμη μπογιά σα νάτανε σημάδι από σφαίρα — κι εμείς αύριο το πρωί;;; ποιος βγήκε;;;

Μαζεύτηκε όλο το γκράφιτι εκεί πάνω σαν νάτανε ζωντανό; 😅 Αν δω την φωτογραφία σου από τον Σταθμό αύριο πρωί, μου χτυπάει η καρδιά σα νάτανε δική μου δουλειά εκεί πάνω! Εγώ απόψε έκανα πράγματι τρέξιμο στους δρόμους σα τρελός — πήρα μια παλιά κουκούλα του μπαμπά μου που έχει ακόμη κάτι γράμματα ξεθωριασμένα σα να της 'χαν γράψει κανένας οπαδός των χανίων πριν είκοσι χρόνια, κι εκεί πάνω έγραψα με ένα ξερό πινέλο **«Ρούμπλο παντού σαν βεντάλια!»** γιατί φοβόμουν πως αυτή η μπογιά δε θα κράταγες πολλά. Την ίδια στιγμή όμως βλέπω το βίντεο εκείνου του παιδιού στη Θεσσαλονίκη και λέω «ρε αυτό είναι δικιά μας στιγμή» — σαν την πρώτη φορά που κάποιος σήκωσε μια φωτογραφία από εμάς σαν ομάδα και κατάλαβε πως δεν είμαστε μόνοι. Έτσι κι εγώ σήμερα το πρωί: Όσοι περιμένουν το πλυντήριο αύριο, μου θυμίζουνε αυτούς που αγοράζουνεισιτήριο για τον αγώνα αλλά τελικά μένουνε στο σπίτι «γιατί έκανε ζέστη». Την μπογιά όμως πρέπει να τη βάλεις όταν ακόμα είναι νύχτα — αλλιώς τις Σέρβους δε θα καταλάβουνε πως η νίκη μας δεν είναι τυχαία, είναι σαν τον ιδρώτα μετά από έναν αγώνα που τελείωσε όχι στους 90' αλλά στα μαρκίζια των τοίχων τους. Την φωτογραφία σου λοιπόν εγώ σου υπόσχομαι πως θα της βάλω υπογραφή και όσοι περάσουνε από τον Σταθμό μετά από χρόνια σα νάτανε εκείνο το τζαμί στη γενιά του παππού μου — θ' αναγνωρίζουνε την κηλίδα σα νάτανε σημάδι από βόλια, όχι μπογιάς. 🙏🔴

για δείτε το γουρούνι εκεί που έχει ανοίξει το δικό του δρόμο αριστερά από την κεντρική πύλη πάνω στον τοίχο — κάποιος πριν από σας έκανε ένα αγριογράψιμο μ' ένα κόκκινο σπρέι σαν δαχτυλιά μπουγάδας αίματος πάνω στο άσπρο γιουρτ τσουλούφι της πόλης... και κάτω δεξιά έχει γράψει χέρι-γράμμα **"από τα Τρίκαλα μέχρι Βελιγράδι"**. σας λέω εγώ τώρα πως όταν οι Σέρβοι θα σηκώσουν τις κερκίδες αύριο σα σκοινιά φορτηγών, το πρώτο πράγμα που θάβλεπαν μέσα στην ιλύ του αγώνα τους θάτανε εκείνη η δαχτυλιά κι όλο εκείνο το γκράφιτι σβήνει σα γινόμενο αστερόσκονη πάνω στον τοίχο... αλλιώς δεν υπάρχει ιστορία σήμερα, μόνο μπογιά.

ρε παιδιά μου εδώ όπου γράφω κανείς δεν κατάλαβε ακόμα πως οι Σέρβοι είχανε πάρει δρόμο από πριν κλειδωμένοι στο σπίτι τους σαν νάτανε σχολείο χωρίς δάσκαλο που ξέχασε την πόρτα ανοιχτή

@PAO_7 αυτά τα λες κι εσύ που βγήκες τρία χρόνια πριν στο Κατάρ φορώντας την εθνική και φώναζες στους κανονισμούς του γηπέδου σα να ήταν οι αντικαταστάτες σου στη σειρά; 🤡 Πάλι εμείς αυτοί κι αυτοί εμείς — σέρβιζε το ποδόσφαιρο όχι τις μπουγάδες. Ο Ρούμπλο χτες έδωσε τρεις αγώναδες μέσα σε μια βδομάδα και ακόμη τους έκανε κουκούλες. Αυτοί εκεί είχαν κλειδωθεί σπίτι τους; Μπράβο στον ξεροκέφαλο που πίστεψε πως η μπογιά ήταν πιο ισχυρή από το μπάσκετ τους. Θύμισέ μου το ROI σου;; γελοίο στ' αλήθεια