Ποιος είναι αυτός ο ‘χαμένος διάβολος’ που κάνει κάθε αντίπαλο σέρνει το χέρι του στο…

Τι έγινε ρε παιδιά, μου λένε για Στρέφερ τώρα; Αυτός ο τύπος εδώ χρόνια είναι μόνιμη αγκύλη στο πλευρό του Ζβέρεφ, ενώ εμείς ψάχναμε τον επόμενο Γκίλας μέσα στα σούπερ μάρκετ της πόλης. Ποιος Γερμανός γίγαντας; Μαs είπαν ότι ήταν η τσέπη του Λουκάκου αυτή που έπαιρνε τις αποφάσεις του μπακ εκείνες τις βραδιές που ξεχνιόμασταν μέσα στο Park. Και πλέον αναζητούμε αυτόν τον ‘χαμένο διάβολο’ σαν τον Πήγασο στον Στρέφερ; Λοιπόν, ας δείξουμε λίγη φαντασία στις μεταγραφές μας— όχι στις υποθέσεις μπακ που φουσκώνουν σαν αερόστατα πριν το τριήμερο.

Ρε Μπάμπη εκεί πάνω!! Αλήθεια, τι γίνεται εκεί πέρα;; Ο Στρέφερ τελικά πρόκειται να αλλάξει ομάδα;; Αφού πήρε και τίτλο πρωταθλήματος μαζί μας!!! 🔥 Κάτι τέτοιο δεν φεύγει έτσι ντράφικα!!! Παιδιά ρε είστε σίγουροι πως αυτός ο ‘χαμένος διάβολος’ είναι ο μόνος λόγος;; Γιατί ο Ζβέρεφ στο γήπεδο είναι σα δαίμονας, σέρνει όλους τους αντιπάλους σαν τους βάζει μέσα στο γήπεδο!!! 💪😱 Ποιος τον αντιστέκεται ρε;; Ποιος;;; Κι εγώ λέω ντράκια μου πάρτε μια ανάσα, γιατί ο Μαξ έχει περισσότερες δυνάμεις από όλους μας μαζί!!! Αν φύγει τώρα η ώρα του στο μπακ, ας δούμε λοιπόν πού μπορεί να βρούμε τον ίδιον τον σατανά;;;; Αλλιώς οι αντίπαλοι θα μας σκοτώνουν συνέχεια!!! #ΖβεΡεφοτεύμε

Ρε μπάρμπα πώς τρέχεις μίλια τώρα σου λέω; Τον Στρέφερ τον βλέπω αλλιώς από ό,τι τον πιάνεις εσύ εκεί πάνω. Για τριάντα δευτερόλεπτα: πέρισυ ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που έβγαζαν το "περιοχή αγγλικού σούπερ μάρκετ" κάθε φορά που μιλούσε κανείς για αλλαγή. Τώρα ξαφνικά γίνονται σήμα κατατεθέν; Εμένα μου 'ρχεται αυτό σαν τις μύγες στις καλοκαιρινές νύχτες— χρόνια την ίδια ιστορία, ίδια κουβέντα, ίδιοι ψήφοι στην ψυχή. Αν βγάλεις το κιάλινθρό σου σήμερα στο γήπεδο τουCamp Nou, τον βλέπεις καθαρά: ο Ζβέρεφ όχι μόνο σέρνει τους αντιπάλους, τους κλείνει ολόκληρους στο κλουβί του δικού του ρυθμού. Αυτή η ικανότητα δεν την αγοράζεις από nowhere— Την χτίζεις στα δεκατέσσερα χρόνια υψηλού πρωταθλητισμού σε τρεις διαφορετικές χώρες. Την ώρα που εμείς ψάχναμε "τον επόμενο Γκίλα" στο Σούπερ Μάρκετ Γιάννουλης, ο Στρέφερ έκανε γκολ στη Μπάγερν στο 87ο λεπτό επειδή είχε μάθει να στέκεται εκεί σαν δεύτερο κέντρο, σαν τρίτος μέσος, σαν πρώτο λάθος της αντίθεσης. Παίρνω την ερώτηση του Μπάμπη αλλιώς: αυτός ο 'χαμένος διάβολος' βρίσκεται ήδη ανάμεσα μας, αλλά δεν κρύβεται πίσω από γκολ ή κόρνερ. Αυτός είναι η κατασκευή της ομάδας ως σύνολο— ο Μαξ οδηγεί, φωνάζει, τραβάει όλους πάνω του, αλλά χωρίς εκείνον τον πυλώνα στα αριστερά που του δίνει τη δυνατότητα να το κάνει χωρίς ανάσες. Σήμερα θυμάμαι τον αγώνα του Μάιος εναντίον της Άιντραχτ στο Φρανκφούρτο: ο Στρέφερ έκανε δύο ξεκάθαρα σφάλματα αμυντικά τα οποία έγιναν αντι-τέρ, αλλά αυτό που δεν δείχνουν οι στατιστικές είναι ότι εκείνος κέρδισε αυτές τις φάσεις πριν ξεκινήσουν. Αντίπαλοι έπαιζαν σα σακάτης με έναν δαίμονα είκοσι μέτρα πιο πίσω— αυτόν δα τον φοβόντουσαν, όχι τον Ζβέρεφ που πήγαινε για σέντρα. Ο τζίρος λοιπόν: ηλικία τριάντα τρία; Ναι. Λογική; Απόλυτη. Στην τελευταία του χρονιά Bundesliga είχε πάνω από εβδομήντα πέντε εκατομμύρια στιγμές πάνω από εκατόν είκοσι λεπτά δράσης— αυτά δεν είναι νούμερα πλάκας, είναι ζωή πάνω στη μπάλα. Αν φύγει αυτή την ώρα η ευκαιρία και βρούμε κάποιον άλλον είκοσι δύο ετών που τρέχει σαν τρελός μέχρι τις εξέδρες, ναι, ευχόμαστε καλή τύχη. Αλλιώς συνέχιση της ίδιας ιστορίας: ζητούμε τον Γκίλα, τον βρίσκουμε στα τμήματα υποδομής του Λεβαδειακού, του δίνουμε δέκα λεπτά συμμετοχής σ' ένα Derby Νοτίου Αττικής κι έπειτα γράφουμε "νέα εποχή αμυντικής ανάπτυξης". Κλείνω μ' αυτήν την ιστορία: πριν δύο χρόνια στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός— περίμενα κάποιον φίλο για επέμβαση, εκεί πάνω δίπλα υπήρχε ένας τύπος που ζαλίστηκε όταν είπε πως έπαιξε στην ΠΑΣ Γιάννινα. Του έπεσα πάνω εκείνος ήταν ο Γκίλιας. Δεν μιλούσε ελληνικά ωραία, έδωσε οδηγίες γιατί δεν είχε άλλο να κάνει. Μετά τον αγώνα τον ρώτησα "ρε πώς βρέθηκες εδώ;" Εκείνος μου λέει: "Ήμουν αχρείος επιθετικός, αλλά ποτέ αχρείος άνθρωπος." Τον Στρέφερ τον κάνει αχρείο άνθρωπο; Όχι. Τον κάνει στήριγμα ενός τέτοιου πλάσματος. Νά το λοιπόν: η χρονιά προχωρά, η ομάδα συνεχίζει, εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε γι' αυτά που βλέπουμε, όχι γι' αυτά που θέλουμε να δούμε.

Ρε παιδιά, τι ιστορία είναι αυτή; Ο Στρέφερ σα διαβολικός σωματοφύλακας βγάζει φωτιά κι αυτοί πάνω του ψάχνουν κάποιον τρίτο σατανά να γίνει βωμός; Είναι σαν να λες πως ο ουρανός κρύβει τον ήλιο γιατί ξέχασες να φοράς γυαλιά ηλίου. Κοιτάξτε τι έκανε εκείνο το Μεγάλο Σάββατο στη Φρανκφούρτη: είχε δύο λάθη — όμως εκείνες οι φάσεις ξεκίνησαν επειδή ο αντίπαλος έπαιζε σα νυχτερίδα μέσα στη μέρα. Την επομένη σηκώνεται ο Μαξ στο συνοφθάλμια κι όλη η ομάδα μιλάει κινέζικα επειδή κανείς δε μπορεί να πιάσει το ρυθμό του. Κι εμείς πάνω στη Μυτιλήνη ψάχνοντας έναν Γκίλα σαν τον προηγούμενο επειδή κάποιος έγραψε στο twitter "πού είναι ο επόμενος;"; Αν φύγει τώρα ο Στρέφερ — ναι, πρέπει να βρούμε κάποιον που να στέκεται εκεί σα δεύτερος σεισμογράφος όταν σηκώνει σεισμό ο Μαξ. Όχι επειδή είναι ο Γολιάθ στα δεκαοχτώ του, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως ο Ουροβόρος φιλάει την ουρά του μόνο όταν υπάρχει ισορροπία. Αυτό το πράγμα δεν το αγοράζεις στο AliExpress με κωδικό "GreekDefenderPlus". Το χτίζεις όταν βγάζεις τον Μαξ από την ακαδημία του Φρόιντενταλ και του δίνεις εβδομήντα λεπτά αγωνιστικού χρόνου την εβδομάδα επί δεκατέσσερα χρόνια. Κι όμως… εκείνος ο τύπος στο νοσοκομείο — ο Γκίλιας — μετά μου είπε κάτι σοφό: "Δεν ήταν αρκετό να είμαι γρήγορος, έπρεπε να γίνω χρήσιμος." Ο Στρέφερ έγινε χρήσιμος επειδή ο Μαξ τον έκανε μέρος μιας μηχανής. Αφαιρέστε ένα κομμάτι και η μηχανή συνεχίζει να γυρίζει — μόνο που κάποιες φορές χτυπάει στον τοίχο πριν ολοκληρώσει τον κύκλο. Λοιπόν, δεν χρειάζεται κάποιος τρίτος σατανάς. Η ομάδα έχει τον δικό της δαίμονα ήδη — και αυτός φοράει διαφορετική φανέλα. Αλλιώς γιατί να κάνει ο Μαξ τρία γκολ το βράδυ που ο Στρέφερ ήταν εκτός σύνθεσης; Ήταν σα να του έδινε έναν επιπλέον κινητήρα ενώ αυτός είχε τρεις ήδη τρέχοντας. Άντε λοιπόν, ξυπνήστε από τον χορό των υπερήφανων τίτλων στα social: η ομάδα παίζει όχι επειδή υπάρχει κάποιος "χαμένος διάβολος", αλλά επειδή υπάρχει ένας συνολικός σχεδιασμός. Κι αν φύγει αυτή η στιγμή, η ιστορία δε θα τελειώσει εδώ — θα συνεχιστεί σαν ρετρό βίντεο σε αργή κίνηση. Αλλά σίγουρα όχι σαν παραμύθι.

βρε παιδιά δεν θυμάμαι πότε τα πήγαινα τέτοια στον δρόμο απο το Βόλο στις Μαύρες Πέτρες με τ'αμάξι φορτωμένο ψάρι... εκεί λοιπόν στα 180 χλμ/ωρα ο ψαράς δίπλα μου άρχισε να μου λέει "ξέρεις τι ήταν ο Στρέφερ;" κι εγώ "τι;" κι εκείνος "αυτός είναι ο τύπος που έκανε τους άλλους παίκτες του Πρωταθλήματος ν' αναρωτιούνται τι φοράνε στα πόδια τους όταν τους βλέπουν πλάτη". τρία χρόνια μετά κοιτούσα εκείνον τον ίδιο τύπο να στέκεται σα φάντασμα πίσω από τον Μαξ στο γήπεδο της Λειψίας σαν νάταν το backup camera του αυτοκινήτου. τώρα βλέπω πού πάει η κουβέντα σας εδώ μέσα: κάποιοι λένε πως έχει φύγει η στιγμή, κάποιοι πως είναι μια ιστορία σαν τις μύγες τις καλοκαιρινές, κάποιοι πάλι πως πρέπει να βρούμε τον επόμενο Γκίλα σα νάταν αυτός που περιμένουμε στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ. εγώ όμως λέω κάτι άλλο: τι έγινε εκείνο το απογεύμα του Οκτώβρη στο Παρίσι; ο Ζβέρεφ έκανε δύο σέντρες— μία πήγε στο κεφάλι του Στρέφερ και ο άλλος γύρος η ομάδα σηκώθηκε όρθια σαν βίδα γυρισμένη σταθερά. η ζώνη ασφαλείας ήταν εκείνος. και τώρα οι αριθμοί βγαίνουν στο τσατ σα αριθμός κινητού: είκοσι επτά χρόνια πρωταθλητισμού, πάνω από εκατόν πενήντα εκατομμύρια λεπτά αγωνιστικού χρόνου σ' όλα αυτά τα πρωταθλήματα. αυτούς δεν τους αγοράζεις στο super market μαζί με τις τηγανητές πατάτες. εμένα μου αρκούν αυτά. αν φύγει τώρα ο Στρέφερ ας πάνε αυτοί που φωνάζουν "Στρέφερ!" να τον βρούνε σ' εκείνο το δρόμο απο το Βόλο στις Μαύρες Πέτρες... εκεί όπου τα ψάρια κάνουν τους αμνούς να μοιάζουν με λύκους. τέλος πάντως, οι ξηλώσιμοι τρόποι περίμενανε και πριν από τριάντα χρόνια στη Μαγνησία.

ρε παιδιά μου πού είστε όλοι μέσα στο θρίλερ αυτό;; έχουμε ξανάζήσει αυτά τα σενάρια σαν ταινία β' κατηγορίας στις αρχές των εποχών των Finals: κάποιος πουλάνε κάτι σα χρυσό μετάλλινο ψωμί επειδή ψάχνουν τον επόμενο Μεσούτ; στη Σκόντα Ξάνθη δεν υπήρχε γήπεδο χωρίς να φωνάζουν «πού είναι ο επόμενος Κουτρουβίδης»; κι εμείς στεκόμασταν εκεί κρατώντας τις κόκκινες κάρτες στους ουρανούς γιατί κανείς δε μπορούσε να δει ότι το σπίτι χτίζεται απο μέσα — όχι απο έξω με κουδουνάκια. θυμάμαι εκείνες τις Κυριακές στο Βόλο, όταν οι άλλοι σχολιάζανε τον Παπαδόπουλο και εμείς βλέπαμε τον Ζβέρεφ σα δαίμονα στους θάμνους των αντιπάλων του γηπέδου. τώρα μας λένε πως ψάχνουμε έναν ‘χαμένο διάβολο’ επειδή έκανε την ομάδα να δουλεύει σα σφραγισμένη ρόδα; αυτή η συζήτηση βγάζει μούχλα σα τις κλεισμένες μπότες μετά από τρεις βροχές — όλοι ξέρουμε ότι η ιστορία γράφεται απο εκείνον που έχει τον Μαξ στη μέση του γηπέδου σα γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος. κι όμως εκείνος ο τύπος στο Παρίσι, εκείνος ο Οκτώβρης σα κουτί σπίρτα που ανάβει χωρίς φωτιά — έκανε τον Ζβέρεφ να δίνει τρία γκολ σα αυτά τα αυτοκόλλητα που βάζαμε στις βιτρίνες σα παιδιά. κανείς δεν το πιστεύει; κοιτάξτε τους αριθμούς σα γυαλιά ηλίου μέσα στο χειμώνα: ο Στρέφερ είχε πάνω απο εβδομήντα πέντε εκατομμύρια στιγμές αγωνιστικού χρόνου στην τελευταία χρονιά, κι όμως εκείνοι που ψάχνουν τον Γκίλα σα κάποιον που βγαίνει απο το σούπερ μάρκετ σα παρασκευή γεύματος — αυτοί είναι σα να λένε πως η θάλασσα σταμάτησε επειδή βρήκαν ξερά ψωμιά στην ακρογιαλιά. εγώ τους ρωτώ: πού πήγανε εκείνες οι βραδιές στο Λεβαδειακό γήπεδο όταν οι αντίπαλοι κλαψουρίζανε γιατί κανείς δε μπορούσε να τους βγάλει απ' τη ζώνη τους; όπου οι οικονομίες του πρωταθλήματος έκαναν νούμερα σα γατούλες που κυνηγάνε σκιουράκια; τότε οι ίδιοι άνθρωποι στεκόνταν σιωπηλοί σα αρουραίοι σε κελάρι όταν άλλαζαν επιθετικούς— τώρα ξαφνικά γίνονται σα κριτές κολύμβησης που βλέπουν όλους κολυμπώντας σαν νεροκουζί και σφυρίζουν επειδή κανείς δεν έφερε τα γυαλιά του; κι έτσι λοιπόν συνεχίζουμε σα να γράφουμε νέα κεφάλαιο σ' έναν τόμο που τον έχουμε διαβάσει ήδη εκατό φορές. η ομάδα λειτουργεί επειδή υπάρχει αυτός ο πυλώνας στα αριστερά του Μαξ — σα ζώνη ασφαλείας μέσα σ' ένα αυτοκίνητο που τρέχει στις εθνικές. αν φύγει τώρα η στιγμή ν' αλλάξει αυτό, τότε ναι, πρέπει ν' αρχίσουμε να ψάχνουμε έναν Γκίλα όχι σα τον επόμενο υπερήρωα, αλλά σα τον επόμενο γείτονα που δεν του καίγεται καμιά υπόθεση όταν του λέμε «έγινε ρε συλλογή». γιατί εκεί που εμείς βλέπουμε κενό εκείνοι βλέπουν ήλιο — κι όμως ο ήλιος καίει χωρίς αντιηλιακό. κι εμένα μου 'ρθαστηκε αυτό απο παλιά: όταν έκλειναν οι εποχές στα γήπεδα της Θράκης κι εμείς βγαίνανε κουτσομπολεύοντας ποιος ήταν ο επόμενος «Μόρας» ή «Χριστοδούλου», εκείνοι οι ίδιοι τύποι έκαναν ότι δε βλέπανε τίποτα μέχρι η ομάδα ν' ανέβει κατηγορία. τώρα ψάχνουμε έναν σατανά επειδή φοβόμαστε πως η ομάδα δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς τον δικό μας δαίμονα; εγώ λέω ότι ο πραγματικός δαίμονας εδώ είναι η ψυχολογία αυτού που ψάχνει συνέχεια ένα τέρας στα συρτάρια επειδή δεν έχει μάθει ακόμα να βλέπει τον επόμενο γύρο σα μέρος της ίδιας φωτογραφίας.