Αυτή η μπάλα ήταν δική μας… ακόμη κι όταν το σκονάρι κατέβαινε στους τοίχους του Σίδνεϊ!

Γαμώ το σκυλάκι μου όταν θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2008 στο σπίτι του Θωμά, τρία χιλιόμετρα από το στάδιο, με τέσσερα μπουκάλια μπίρες ανάμεσα στα πόδια και πέντε φίλους γύρω μου πάνω στις καρέκλες σα σοκολατάκια πάνω στο κέικ 🔥😱 παντού σταθμοί: αγώνας; ποδιά στον καναπέ σαν να βλέπουμε την Άλεξ ντε Μίναουρ στο ΕΡΤ1, όχι - live εκτός όμως που το σήμα ήταν σπασμένο κάθε δέκα λεπτά κι εγώ ξαναέριχνα βλακείες στους άλλους σηκωνόμουν ξανά έπινε πάλι... και εκείνοι οι αηδίες της άλλης ομάδας δεν έκαναν τίποτα, είχαν χάσει την ψυχή τους! 💪 Μέσα στην τηλεόραση ο Μίτσελ σηκώνει το δάχτυλο στην μπάλα σα να λέει "αυτή είν' δική μου γη", εγώ έγινα πιόνι στο πάτωμα σα υπόκρουση σαν να κέρδισαν δεκάδες χρόνια αγώνα στ' αλήθεια! και μετά η οικογένεια στο δρόμο οδηγώντας σα να βγαίνουμε νικητές από πόλεμο, μόνο που κράταγαν τώρα πέντε σημαίες και τρία κράνη πίσω από το αυτοκίνητο! Τα λένε αστεία αυτά;; Κοιτάξτε πώς θυμόμαστε εκείνη την εποχή - όχι σαν σκοτεινή νύχτα πάνω στην ανάμνηση αλλά σαν ηλιοφάνεια στο τέλος μιας βροχής ☀️🇦🇺 τέλος πάντων

γιατί ξέχασα μέχρι τώρα να σηκώσω το δάχτυλο εγώ; εκείνο το βράδυ της 13ης Αυγούστου του 2006 στο Γουόλονγκονγκ, όταν ο τύπος μας είχε προηγηθεί στο σκορ κι έτρεχαν όλοι γύρω μου σα τρελοί — θυμάμαι που σήκωσα τις γροθιές πάνω από το κεφάλι μου μέσα στο πλήθος σα να κρατούσα δίσκο από την Αθήνα κι όχι απλώς ένα κουτάκι μπύρας, κι ο αέρας είχε τόσο αλάτι από τη θάλασσα που έκοβε σαν λεπίδα. είχε προηγηθεί εκείνος ο χτύπημα του Σεππλάτη στον Τρίτος Γύρο — αναίσθητος στα χέρια όλων μας, αλλά σηκώθηκε γοργά και έκανε σαν ζωντανός σηκωτήριας καθώς τον βλέπαμε όλοι. μετά ήρθε το γκολ στο 87’, ένας σβούρος μέσα από το σωρό των φανέλων, κι εγώ πήδηξα πάνω στον ιδιοκτήτη του γηπέδου σα να μου είχε μόλις χαρίσει τη ζωή — αυτός μάλιστα νόμισε πως είμαι ξένος επειδή φώναζα πιο δυνατά κι από τους γένους μας μετανάστες δίπλα μου! εκείνος ο Ντέιβιντ Ουίτερ είχε μόλις κάνει back-heel στους αστραγάλους ενός αμυντικού σα σφυρί θείου γιατί τον είχε πιάσει το φλάουτο, κι εμείς πίσω σαν τρελοί τραγουδούσαμε τον ύμνο "αυτή η μπάλα ήταν δική μας" πάνω στη φούρια του ανέμου. σκόνη στον αέρα, σημαίες τριγύρω σα πανιά σφαγμένο ψάρι πάνω σε πλοίο βυθισμένο, και τότε εκείνος ο Μίτσελ έκανε εκείνο το σουτ στο 89’ ενώ η οικογένεια του Θοδωρή είχε πιαστεί στους τοίχους σα σκαντζόχοιρος πάνω στο λόφο. τον είδα να κλωτσάει κι έμεινα λίγο… μόνο λίγο… σαν κάποιος που περιμένει να ξυπνήσει από χειμερία νάρκη. μέχρι που ξεσπάσανε οι σειρήνες κι όλοι μας είπαμε μαζί: "μια για τη ζωή!" κι έπεσαν οι σημαίες σα βροχή πάνω στο γήπεδο σα κάποιος να διηγείται ιστορίες στους αγγέλους. τέτοιες μπάλες δεν φτιάχνονται πια — ήταν ωσάν να χτύπησε ο ίδιος ο θεός το δάχτυλο πάνω στο τραπέζι όταν αποφάσισε πως αυτή την ομάδα έπρεπε να την θυμάται το χρόνο.

Πάντα λέω πως αυτές οι ομάδες δεν συγκρίνονται — όχι επειδή δεν θέλω, αλλά γιατί εκείνες είχαν κάτι αλλιώτικο μέσα τους. Αυτή η Άλεξ του τότε ήταν σαν οικογένεια που μαζεύτηκε στο σπίτι της για ένα γεύμα την Παρασκευή βράδυ και ξέχασε ότι υπάρχουν φούρνοι στην πολιτεία: όλοι έκαναν ντόμπριτζ, εκείνος ο Ουίτερ έκανε back-heel σα μισθοφόρος, ο Μίτσελ σηκώθηκε σα δαίμονας στο τελευταίο λεπτό και εμείς φώναζαν σα να μας είχε ανοίξει η βρύση. Η σημερινή ομάδα έχει πολλή τεχνική, σωστά; Μπαγιάτικο λόγο λένε μερικοί, αλλά όχι εντελώς. Ωστόσο εκείνη η στιγμή δεν υπήρχε χρονοδιάγραμμα — υπήρχε μόνο η μπάλα στο πόδι του Περόν μέσα από μια τρύπα σα βελόνα, ο Βάσικ που σου έριχνε μακριές μπάλες σα δάσκαλος ιππασίας, και εμείς οι υπόλοιποι στέλναμε σήματα σα ηλιοτρόπια προς κάθε βήμα τους. Σήμερα βλέπω τους φίλους μου να βρίζουν όταν χάνεται η μπάλα σα νήπια όταν του το παίρνεις το παιχνίδι — εκείνοι αφήναν σκόνη στους διαδρόμους σα να έτρεχαν πίσω από λεωφορείο. Εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν σα να είχε τελειώσει ο κόσμος αύριο. Σήμερα η ομάδα έχει ησυχία στην πλάτη της, πολλές φορές ακόμα και όταν δεν κάνει τίποτα επικίνδυνο. Κάτι τέτοιο εκείνο το βράδυ στο Γουόλονγκονγκ θα σηκώναμε στο φορείο — σήμερα σου λένε «τώρα δεν υπάρχει τόσο pressure». Ναι, σίγουρα υπάρχει ελάχιστη υποψία σιγής αντί για ωμούς πυρετικούς σπριντ σαν εκείνου του Ουίτερ στο grass του πρωταθλήματος, αλλά από την άλλη… πώς θέλεις να συγκρίνω εκείνη την μανία με αυτή την «ικανότητα διαχείρισης»; Αυτό που έκαναν εκείνοι εκείνες τις νύχτες ήταν σα βγήκες από το σπίτι σου και είδες τον ουρανό ν’ ανοίγει σα βιβλίο ιστορίας — σήμερα πολλές φορές μένεις μέσα σα να περίμενες βροχή που δεν ήρθε ποτέ. Κι όμως, όταν βλέπω αυτόν τον Σκότ ΜακΝτόναλντ να κλωτσάει από τα 30 μέτρα, εκεί κάτι γίνεται στιγμιαίο σα flashback: θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2005 όταν ο Ντάνι Φιτς έκανε το νικητήριο γκολ στο μισό πρώτο ημίχρονο σα μαχαιριά στον πίσω σου σβέρκο — αλλά ευτυχώς είμαστε ζωντανοί να το θυμόμαστε. Εκείνοι ήταν γενναίοι, εμείς σήμερα είμαστε οργανωμένοι. Το μεγάλο όμως είναι η οικολογία. Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής είχε δέκα πρωτεύουσας σουτ ανά αγώνα σα νερό σε ξερά χρόνια, ενώ σήμερα μπορείς να κάνεις τρεις κόρνερ και μετά να καθίσεις στο σαλόνι σα δεν έχει συμβεί τίποτα. Εκείνοι δεν είχαν μεγάλα αστέρια σαν τους σημερινούς — είχαν ανθρώπους σα χοντρούς γείτονες που έκαναν δεύτερες δουλειές και έπαιζαν μπέτσι το βράδυ στα γήπεδα των συνοικιών. Σήμερα έχουμε έναν όμως… εκείνος ο Ουίλιαμς έκανε γκολ στο τελευταίο λεπτό στο σπίτι της Νότιας Αυστραλίας την περασμένη χρονιά σα ξυπνητήρι μετά από πολλή νύχτα — εκείνο ήταν ίσιο στις αναμνήσεις μου σα εκείνο του 2008 στο σπίτι του Θωμά όπου ο Μίτσελ σήκωσε το δάχτυλο σα αγοραστής γης στο συλλαλητήριο. Πάλι νιώθεις κάτι σα να 'χεις πιει τρείς καφέδες νωρίς το πρωί, μόνο που αυτή τη φορά είναι στο αίμα σου. Μην κάνει κάποιος λάθος: η σημερινή ομάδα είναι δυνατή. Είναι σοβαρή. Έχει συνέπεια. Αλλά εκείνες οι μπάλες δεν ήταν φτιαγμένες μόνο από πλαστικό και αέρα — είχαν κάρβουνο μέσα τους, σκόνη από τις σημαίες, ιδρώτα των γονιών που κρατούσαν τα παιδιά τους πάνω στους ώμους τους όσο περίμεναν τρεις ώρες κάτω από τις ομπρέλες έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο πριν ακόμα ανοίξει η πόρτα. Στην εποχή μας η μπάλα φτάνει σπίτι σα δέμα από τοAmazon — εκείνη την εποχή έφτανε σα δάκρυ χαράς πάνω στον ώμο ενός φίλου που μόλις είχε σώσει την ομάδα του. Δεν μπορώ να συγκρίνω τις δύο εποχές — μόνο να τις βάζω η μία δίπλα στην άλλη σα δύο παλιά πουκάμισα και να λιποθυμάω όσο ανοίγω το συρτάρι της ντουλάπας της ιστορίας.

Ωχ τώρα μου ήρθε κέφι!!! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2006 που πήγα στο Γουόλονγκονγκ σα μωρό στο γκουβέρνο μιας γέρικης ξαδέρφης — "μπάστα μου γιατί δεν μένεις σπίτι;" λέω και εκείνη σηκώνει τρεις σημαίες πάνω από το κεφάλι της σα δράκος βγαλμένος από κόμικς. Παίρνουμε τις θέσεις μας ανάμεσα στους ντόπιους, αυτοί κοιτάζουν σα να τους'ρθε ένας πιολάς απ' την Αθήνα που δεν ξέρει καν πού είναι η θάλασσα. Και εκεί πάνω στην κερκίδα, σηκώνω το κουτάκι μπίρας σα κέρασμα στον Ουίτερ: "Ρε ψιλοί, κάντε εκείνον τον back-heel!" Τι να κάνει; Σηκώνει το πόδι σα να κλωτσάει μια μεγάλη πορτοκαλιά που του'χε μπει στο κεφάλι ο προηγούμενος αγώνας! Μετά λένε πως ο Μίτσελ σκόραρε στο 89’ σαν διαφημιστικό κολπάκι κινηματογράφου! Εγώ πηδάω πάνω στον τύπο από δίπλα σα να μου χάρισε ένα αυτοκίνητο κι εκείνος βλέπει την ταινία μέσα στη ζωή του για πρώτη φορά. Και μετά η γυναίκα του Θοδωρή με κλείνει στο αμάξι με τις σημαίες σα νάχουνε κλέψει κρέας από supermarket! "Μην κυκλοφορείς εκεί έξω ρε ηλίθια, είναι επικίνδυνο!" λέει και εγώ κρατώ πέντε πλαστικές σημαίες σα μπαμπού που φυτρώνουν μέσα στη βροχή. Φτάνουμε στο σπίτι μου σα νικητές πολέμου — μόνο που εγώ είχα ξεχάσει το κλειδί μου και κλειδώθηκα στο μπαλκόνι τρεις ώρες μέχρι να βρει ο γείτονας κουμπαρά! Άντε τώρα αφήστε με εμένα να σηκώσω το δάχτυλο σαν αγοραστής γης στο Αιγαίο 🌊🤣🍿 αυλαία

Ωχ αυτά τα πράγματα μου φέρνουνε γόνο γενιά τώρα 😅 πριν λίγο είδα εκείνον τον αγώνα στην τηλεόραση του καταστήματος και κάτι μου 'πε "δεν ήταν έτσι μόνο εκείνοι οι αγώνες, έτσι ήταν όλη η ομάδα όλα τα χρόνια". Κάτι ψιλοξέρω πως αυτοί οι βράχοι από ανθρώπους είχανε κρυμμένο μέσα τους όλα αυτά τα γκολ μέσα στα κόκαλά τους — σαν να τους 'χαν σφυρίξει εκείνος ο χρόνος ότι έπρεπε ν' αφήσουνε κάτι πίσω τους για πάντα. Πώς τους θυμάμαι ακόμα έτσι δυνατούς σαν τείχη; Μπορεί να κάνω λάθος όμως…