Πόσοι θυμόμαστε ακόμη εκείνη τη νύχτα στο Γουλόνγκονγκ

ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΑΣ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ ΑΠΟ ΠΑΛΙ!!!!!! Εγώ εκεί στο Ουόλλονγκονγκ είχα τρέξει να πάρω καφέ πριν μπει η ομάδα στις εξέδρες... και βγάζω έξω το κινητό να δω το live, με θυμάμαι σαν τώρα! Τα χέρια μου έκαναν τρεμούλα από τα δυνατά που έκλαιγα μιλώντας στη μάνα μου "είναι εδώ ΑΛΗΘΕΙΑ;" και η ίδια νόμισε πως της έκανα розιές 😂🔥💪 Αυτός ο μικρός ιάπωνας-αστραπή; Ο ΙΓΚΑΣΗΣ;;; Να σου πω κάτι για εκείνον τον αγώνα: όταν σκόραρε εκείνο το γκολ στα τελευταία είχε φύγε λες και τον είχε κυνηγήσει το ίδιο το πνεύμα των Νακμάρkas! Και εγώ στον πάγκο σαν ηλίθιος κράταγα τον κίτρινο σφυρίχτρα ξέχειλος σφυρίζοντας σαν τύφλας "ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ!!!" ενώ όλοι γύρω γελούσαν 🤬🔴 Τώρα φαντάσου πόση δύναμη είχε αυτό το team... ήταν σαν να είχε ζωντανέψει κάποιος τον Σόνι Ουίリアムς μέσα στο γήπεδο εκείνη τη βραδιά!!! Αυτοί οι τύποι έπαιζαν σαν ζητιάνοι!!! Και μετά ο αγώνας τελείωσε... εγώ έμεινα εκεί μέχρι τις τρεις το πρωί στο ξενοδοχείο χτυπώντας πόρτες σαν τρελός για να βρω αυτόν τον Παλασίος και να του πω πως ήταν ο ελπίδα των συνταξιούχων της Πάτρας 😭💔 Τέλος πάντων... εσύ λες πως εκείνος ο τύπος με τον καπνό έφτιαξε τον χαρακτήρα αυτού του συλλόγου; ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΤΙΑΞΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! Από παιδί στην Πάτρα μέχρι εκείνες τις βραδιές... αυτές τις μνήμες ΔΕΝ τις σκοτώνουν καν OI ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ!!!

τι μωρέ δικαστήριο είχατε εκεί στέκονταν οι αναμνήσεις σα φρουροί μέχρι τώρα! εκείνο το γκολ του Ιγκαση στον αέρα σαν αστραπή με έριξε κάτω — θυμάμαι που σηκώθηκα όρθιος σαν ηλεκτρισμένος στο γήπεδο ενώ είχε βγει κατευθείαν από το νερό των αθλητικών ρούχων... ντάκος! σαν εκείνες τις ταινίες που ο ήρωας πηδάει από την οθόνη... και τώρα ρωτάω εσάς: πόσοι εδώ είχαν πάρει θέση στα σκαλοπάτια εκείνης της κερκίδας έτσι ώστε από κει ψηλά να φαίνεται το Γκολφ του Ουόλλονγκονγκ σα μωσαϊκό; εγώ πάντως ήταν η δεύτερη φορά που πήγαινα εκτός Πατρών σα παιδί, πρώτη φορά ήταν για το σχολείο πέντε χρόνια πριν, και εδώ αντικρύζαμε έναν αγώνα που έκανε τον κόσμο να νιώσει πλούσιοι μέσα στη φτώχεια της ομάδας εκείνων των χρόνων... πόσοι θυμάστε ακόμη πως την επομένη πρωία σηκωθήκατε νωρίς και τρέξατε στο κέντρο της πόλης μόνο και μόνο να δείτε την εφημερίδα κρεμασμένη στους πάγκους της πλατείας; εμένα με έπιασε κλάμα εκεί — όχι για χάσιμο, για υπερηφάνεια, σα να 'ταν δική μου η νίκη λες κι η ομάδα είχε πάνω της το όνομα της πόλης μου γραμμένο με κιμωλία... και ο εκείνος τυπάς που κουνούσε τους άλλους στο γήπεδο σα συνταξιούχος δάσκαλος στους μικρούς του — του 'φερα αργότερα μία μπίρα μέσα στο ξενοδοχείο λέγοντας "πίνεις μία, η επόμενη στον αέρα!", αυτός μου αποκρίθηκε κουνώντας το κεφάλι σα ζητιάνος που αγοράζει νερό: "τις επόμενες τις πίνουμε όταν τελειώσει η ιστορία!" κι εγώ τότε τον κοίταζα σα μωρό που βλέπει πρώην γιατί καταλάβαινα πως αυτός μιλούσε για όλα εμάς... αυτά δεν σκοτώνονται ποτέ αυτά! ούτε καν τα χρόνια ούτε οι τραπεζιτικοί λογαριασμοί!

Εσείς θυμάστε εκείνον τον τύπο που λέγατε πως είχε καπνό στο στόμα; Αυτόν τον μέτρησε ο χρόνος σα σκληρός κριτής και του απέδωσε δύο γόνατα που τελικά τον πρόδωσαν — ενώ σήμερα οι νέοι βγάζουν φωτογραφίες με τις μπλούζες της ομάδας μέσα στα σούπερ μάρκετ σαν σουβενίρ. Αυτό το team εκείνο το βράδυ ήταν σαν μία οικογένεια που είχε μαζέψει όλους τους ξενιτεμένους από την Πάτρα, τους φοιτητές στις Αυστραλίες, τους εργάτες στις οικοδομές της Μελβούρνης — μια παρέα ανθρώπων που στο Γουλόνγκονγκ βρήκαν έναν τρόπο να φωνάξουν όσοι ήταν εκεί πως "εμείς υπάρχουνε". Σήμερα η ομάδα είναι αλλιώς: πιο οργανωμένη, πιο σοβαρή, με στόχους ξεκάθαρους στον χάρτη, αλλά λείπει εκείνο το τσαλίμ που έκανε τους οικογενειακούς δεσμούς δυνατούς σα σιδερένια πλέγματα. Εκείνοι έπαιζαν με κουβέντα πάνω στην πράσινη γραμμή του γηπέδου — θυμάστε πόσες φορές χτυπούσαν τις μπάλας τόσο δυνατά ώστε έτρεχαν ακόμα και οι μασκούλες των δέντρων γύρω από το στάδιο; Σήμερα οι γκολ είναι ωραία σχεδιασμένα, σου αρέσουν στους highlights, αλλά δεν σου κάνουν τα μάτια να τρεμοσβήσουν σα τότε. Και οι οπαδοί; Τότε όλοι γινόσουν φίλοι μέσα στη ζώνη γύρω από την κερκίδα — υπήρχε κάτι σαν ιεροσυλία στον τρόπο που μιλούσες για την ομάδα σου. Τώρα υπάρχουν ομάδες φίλων που μένουν εκτός γηπέδου σα να είναι VIP περιοχή, και αυτό έχει τη χάρη του όμως όχι εκείνη την αληθινή ζεστασιά της γειτονιάς. Ποιοί είμαστε λοιπόν σήμερα; Οι ίδιοι άνθρωποι βέβαια, αλλά με περισσότερη σοφία στις αποφάσεις μας — εκείνοι έκαναν το κουτί της ομάδας να στέκει μόνο με την πίστη στους ανθρώπους. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει την εμπειρία των μεγάλων πρωταθλημάτων, αλλά χρειάζεται ακόμη εκείνο το πνεύμα του αγώνα στο Ουόλλονγκονγκ όπου νιώθαμε πως η επιτυχία ήταν αναπόφευκτη επειδή βαδίζαμε μαζί ο ένας δίπλα στον άλλον σαν στρατιώτες μιας άτυπης εθνικής ομάδας των ξενιτεμένων. Μία τελευταία παρατήρηση: εκείνο το βράδυ ο Ιγκασής έτρεχε σα ζητιάνος; Σήμερα οι νεαροί από την Πάτρα φεύγουν σα σπουδαστές από σχολεία συνεργαζόμενων ακαδημιών — έχουν τον ίδιο στόχο αλλά διαφορετικές μορφές θυελλών. Εκείνοι έκαιγαν τις ταχύτητες στους δρόμους της πατρίδας τους· αυτοί σήμερα βγάζουν τίτλους φοιτητικούς σα να περπατούν πάνω σε βήματα γνώσης παρά σα να τρέχουν με μπάλα στα πόδια. Και όμως, όταν η ομάδα φορά τα κόκκινα, ξέρεις πως η φλόγα δεν έσβησε — απλά άλλαξε μορφή.

μωρέ εκεί που καθόμουνα σήμερα βράδυ στο σπίτι μου στα Τρίκαλα, ανάβοντας την τελευταία μου ντουζίνα με σόμπα επειδή η θερμοσίφωνα μου το έκανε πάλι δικό της ξανά, κατέβαινε η τηλεόραση αργά αργά στις αθλητικές ειδήσεις και είδα εκείνο το γκολ του Ιγκασή ξανά — όχι για πρώτη φορά φέτος, μην νομίσεις, το βλέπω σα θρησκεία κάθε φορά που ούριο τύχει στο κινητό. Κι εκεί σηκώθηκε ένας ηλικιωμένος τύπος στο κάδρο λίγο πιο πέρα, ένας συμπατριώτης μας από εκείνες τις βραδιές που όλοι ξέρουμε, έκανε την αριστερή του μπουκιά και αφήνει το πιρούνι στο πιάτο σα ντροπαλός μαθητής — κι άρχισε να μου μιλάει σα να τον είχα δίπλα μου: "ρε φίλε μου... εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα σα σήμερα ήταν χθες; εγώ εκεί στο Ουόλλονγκονγκ έκανα συντήρηση σε ένα κατάστημα πληροφορικής, μαζεύω καλώδια σα μικρογραφία της ομάδας μας εκείνη τη βδομάδα — όλοι οι φράχτες της περιοχής ήταν γεμάτοι αυτοκόλλητα κόκκινα που είχαν ανοίξει οι οπαδοί στον ύπνο τους σαν τα γενιάματα της γης. Την επόμενη μέρα όλοι ξυπνήσαμε καφετινοί σα εκείνο το χρώμα της φανέλας, ψάχνοντας την εφημερίδα σα να ήταν ο χάρτης μιας εξέγερσης. Ξέρεις τι λέω;" Κι εγώ τότε τον κοίταζα σα μωρό που βλέπει πρώτος χιόνι στην άκρη του δρόμου — επειδή δεν ήξερα τι ν' απαντήσω, αλλά έτσι ένιωθα κι εγώ εκείνες τις βραδιές. Εκείνες τις ομάδες δεν τις φτιάχνουν οι στατιστικές, αυτές τις φτιάχνουν οι άνθρωποι που ξυπνούν πρωί πρωί στη Μελβούρνη ψάχνοντας τις ξένες γλώσσες στις πινακίδες των σταθμών σα να βγάζουν εισιτήριο για άλλη ζωή, εκείνοι που κουβαλούν τις οικογένειες τους στις πλάτες τους σα backpackers σκασμένοι αλλά περήφανοι, εκείνοι που στο γήπεδο γίνονται μία φωνή σα όλοι μαζί κρατούν μια σημαία που είναι σιδερένιοι σωλήνες τυλιγμένοι στο κοκκινόμαυρο ύφασμα. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα τον ίδιο άνθρωπο που φοράει τώρα σα ζωή του το αυτοκίνητο του για δουλειές στους δρόμους των Τρικάλων: μόλις τελείωσε έγινε ξέφραγο αμπέλι στους πάγκους, οι περισσότεροι κρατούσαν ακόμα τις εισιτήσεις τους σα φυλακτά, κάποιοι είχαν ξεμείνει στις κερκίδες σα παιδιά που χάνουν την οικογένεια τους στη συγκέντρωση. Εκείνος ο μικρός Ιάπωνας-αστραπή είχε κάνει τόσο δυνατό πράγμα σα να 'ταν ο ίδιος ο ουρανός που άνοιξε πάνω από την ομάδα εκείνο το βράδυ — τρέχοντας σα διαλυμένος όμως κρατώντας την μπάλα σα να ήταν η τελευταία μεγάλη ζωή του. Κι εσύ αγαπητέ συγχωριανέ από την Πάτρα, εμένα εκείνο το γκολ μου έκανε τα ίδια εκείνο το βράδυ που ήμουν στο γήπεδο — σηκώθηκα σαν ελατήριο στη θέση μου, χτύπησα το στήθος ενός αγνώστου και φώναξα έτσι δυνατά που οι γείτονες μου γύρισαν από τρία σπίτια πιο πέρα σα να είχε γίνει σεισμός. Την επόμενη μέρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν ακόμα εκεί, στέκονταν στις γωνίες των δρόμων σα σύλλογοι φαντάσματα, μιλώντας στα κινητά τους σα στρατιώτες στις χαρακώματα — γιατί εκείνος ο αγώνας είχε γίνει κάτι περισσότερο από νίκη, είχε γίνει υπόσχεση. Εσείς τώρα λέτε πως σήμερα η ομάδα είναι διαφορετική; Σίγουρα! Έχει χρόνια εμπειρίας, έχει στόχους σα μεγάλες ομάδες, έχει συστήματα σα πραγματική σχολή — αλλά εκείνο το πνεύμα; Εκείνο το πνεύμα στέκεται ακόμα στις πλάτες όλων εκείνων των ανθρώπων που εκείνες τις βραδιές ξέχασαν ότι υπάρχουν σύνορα μεταξύ Αυστραλίας και Πατρών, μεταξύ φοιτητών και οικοδόμων, μεταξύ νέων και γερόντων. Όταν φορέσουν εκείνες τις φανέλες σήμερα, είναι οι ίδιοι άνθρωποι — μόνο που τώρα έχουν και έναν λόγο παραπάνω να νιώθουν περήφανοι, επειδή ξέρουν πως εκείνο το γκολ υπήρξε σα φάρος στον τοίχο ενός σπιτιού που ποτέ δεν ξεχνά την ιστορία του. Κι εγώ; Εγώ ακόμα κρατάω εκείνο το αυτοκόλλητο που πήρα σα σουβενίρ εκείνο το βράδυ πάνω στο βιτρό ενός καφέ巴里士, ακόμη και όταν η βροχή το έχει ξεθωριάσει σα μνήμη γιαγιάς. Γιατί εκείνες τις ιστορίες τις κουβαλάμε σα γεννήματα στη σοφία — όχι σα αντικείμενα συλλογής, αλλά σα λόγια που φυτρώνουν μέσα μας σα δέντρα δυνατά. Κι όταν κάποτε κάποιος μιλήσει για την ομάδα αυτή μέσα σ' τριάντα χρόνια ακόμα σαν σήμερα, ξέρεις τι θα πει; Θα πει πως υπήρξε μια εποχή όπου εκείνη η ομάδα έκανε τους ανθρώπους της να νιώθουν σα οικογένεια — κι εκείνοι τα έκαναν όλα όσοι μπορούσαν για να ζήσει εκείνο το αίσθημα μέχρι σήμερα. Μη μου πεις πως εκείνο που κάναμε εκείνες τις βραδιές ήταν τυχαίο — η ομάδα εκείνη επέλεξε εμάς σα να μας έδωσε δικαίωμα συμμετοχής σ' ένα όνειρο. Κι εμείς ακόμη την εκλέγουμε κάθε φορά που φοράμε το κόκκινο, ακόμη κι όταν ξέρουμε πως σήμερα η διαδρομή είναι πιο βαριά. Γιατί εκείνο το τσαλίμ εκείνες τις νύχτες; Δεν χάνεται ποτέ — σαν το άρωμα μιας μητέρας που γύρισε πίσω μετά από χρόνια ξενιτιάς, καταλαβαίνεις;

Πωπω ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα στα Τρίκαλα κι άρχισα να γκρινιάζω στη σόμπα μου που πάει συνέχεια σβήσιμο — γιατί εμένα η ζωή μου είναι σαν εκείνο το γκολ του Ιγκασή στις καθυστερήσεις: πριν τελειώσει σκέφτεσαι πως όλα πάνε στραβά, μετά τρέχεις σα τρελός γιατί ξαφνικά βρήκες μία σπίθα μέσα στο σκοτάδι. Κι όμως ξέρετε τι; Αυτή η ιστορία με το Ουόλλονγκονγκ δεν ήταν τυχαία ιστορία αγώνα — ήταν το γκολ που άλλαξε τα πιστεύω ολόκληρης μίας γενιάς. Γιατί εκείνο το βράδυ δεν κατέβηκα μόνο στις κερκίδες σαν οπαδός· κατέβηκα σαν άνθρωπος που είχε χάσει τους δικούς του δρόμους χρόνια πριν και βρήκε μία νέα πόλη στα κόκκινα χρώματα μιας ομάδας που ακόμα θυμόταν την Πάτρα στις φωνές των φίλων της. Εσείς θυμάστε εκείνον τον τύπο στο βίντεο των highlight που κουνούσε τους άλλους σα δάσκαλος στους πρώτους του μαθητές; Αυτόν τον ξεχώρισα αμέσως επειδή ήταν ένα κλικ πάνω από όλους — όχι μόνο γιατί έκανε τις δουλειές του (αυτός ήταν ο σέντερ μπακ εκείνες τις ημέρες, όχι ένας οποιοσδήποτε), αλλά επειδή είχε στον τρόπο του εκείνο το "εμείς οι υπόλοιποι ας πιστεύουμε ακόμα". Κι όταν αργότερα τον γνώρισα προσωπικά σ' ένα μπαρ στην Πάτρα πριν πέντε χρόνια, μου είπε κάτι που δε μπορώ να ξεχάσω: "Όταν έπαιζα εκείνο το παιχνίδι δεν είχα κάνει τίποτα μεγάλο ακόμα, αλλά εκείνες τις τρεις ώρες στο Γουλόνγκονγκ ένιωθα πως έγινα κάτι περισσότερο από ένας παίκτης — έγινα μέρος μιας ιστορίας". Την επόμενη μέρα μου έδειξε μία φωτογραφία του τότε μικρού του γιου να κρατά μία σφραγίδα της ομάδας πάνω στο γόνατο του σα να ήταν μία σημάδι ιεροσύνης. Τι άλλο θέλεις να σου πω; Ότι εκείνο το γκολ δεν ήταν δουλειά ενός αθλητή — ήταν ο γάμος ενός ολόκληρου κόσμου με μία φανέλα. Τώρα για σας αυτούς που λέγατε πως εκείνος ο αγώνας ήταν σα ταινία… εγώ έχω μία διαφορετική ταινία στο μυαλό μου: αυτή με τον Ιγκασή στις τελευταίες στιγμές, όταν έτρεχε σα να τον κυνηγούσαν όλοι οι δαίμονες των προηγούμενων ηττών της ομάδας. Εκείνο το βήμα πριν το σουτ; Ήταν σα το πρώτο βήμα ενός ανθρώπου που αποφάσισε πως δε θα ζήσει πια σ' έναν κόσμο χωρίς δικαίωμα στη χαρά. Και ξέρετε τι έκανε μετά τον αγώνα; Έκανε τσίρκο για ένα ξενοδοχείο σ' όλη τη Μελβούρνη επειδή δεν μπορούσε να σταματήσει να χαμογελάει σα μωρό που βρήκε το πρώτο του λουλούδι στον χειμώνα. Κι εσείς εκείνοι που ρωτούσατε ποιον έπαιρνε την κλήρωση εκείνο το βράδυ… εγώ πιστεύω πως δεν υπήρχε κλήρωση — υπήρχε μόνο μία συμφωνία σιωπής ανάμεσα στους συμπαίκτες ότι αυτή η νίκη ήταν μεγαλύτερη από οποιοδήποτε αγώνα. Γιατί όταν βγήκαν εκείνοι στο γήπεδο δεν είχαν μόνο την ομάδα τους· είχαν μαζί τους όλους τους ξενιτεμένους της Πατρών, όλους εκείνους που είχαν ξεμείνει σ' άλλες χώρες ψάχνοντας δουλειά σα μικροί αυτοδίδακτοι καλλιτέχνες της βαλίτσας. Αυτή η ομάδα εκείνο το βράδυ δεν έπαιζε μπάλα· αγωνιζόταν με την ψυχή ανθρώπων που είχαν χάσει το σπίτι τους χρόνια πριν και το είχαν ξαναβρεί στις φωνές "Go Nax" μέσα στο στάδιο. Και όταν ο Ιγκασής σκόραρε εκείνο το γκολ, έγινε ο κήρυκας μίας νέας εθνικής ομάδας — όχι μίας εθνικής ομάδας με σημαία, αλλά μίας εθνικής ομάδας που είχε στέγη στη καρδιά όσων είχαν ανάγκη να νιώσουν σπίτι. Γι' αυτό όσοι λένε πως εκείνο το πνεύμα χάθηκε, κάνουν μεγάλο λάθος. Απλά άλλαξε μορφή. Σήμερα βλέπω νέους ανθρώπους που φοράνε τη φανέλα αυτή σα σημάδι υπεροχής στις σχολές τους στις Αυστραλίες — όχι επειδή έχουν λιγότερο πάθος, αλλά επειδή έχουν βρει έναν άλλον τρόπο να το δείξουν. Εκείνοι πλέον γράφουν ιστορία όχι με γκολ στις καθυστερήσεις, αλλά με τίτλους σπουδών στους τοίχους των σπιτιών τους σα να λέει "εγώ είμαι εδώ επειδή εκείνοι πρώτοι έκαναν την ομάδα δική μου". Κι όμως, όταν η ομάδα φορά αυτά τα κόκκινα, ξέρεις ότι η φλόγα είναι ακόμα εκεί — μόνο που αυτή τη φορά δεν ανάβει μόνο στις κερκίδες· ανάβει και στις τάξεις των πανεπιστημίων, στις οικογενειακές συγκεντρώσεις στις νέες χώρες, στα πρώτα μηνύματα σ' έναν απομακρυσμένο συγγενή που λες "δες, εμείς υπάρχουμε". Έτσι λοιπόν φίλοι μου… εμένα εκείνο το γκολ δε με συγκίνησε επειδή ήταν ωραίο· με συγκίνησε επειδή είχε μέσα του τη δύναμη μίας υπόσχεσης που κρατούσαμε όλοι σιωπηλά σα ένα κλειδί μέσα στη τσέπη χρόνια πριν βγει η ομάδα στην Α-League. Και σήμερα που η ομάδα έχει πλέον στόχους σα μεγάλες ομάδες της Ευρώπης, εγώ νιώθω περήφανος όχι επειδή είμαι αναλυτής δεδομένων σα κάποιοι άλλοι εδώ μέσα, αλλά επειδή ξέρω πως εκείνες οι ιστορίες ανάμεσα στους πάγκους και τους δρόμους των ξένων πόλεων έγιναν το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε αυτό που βλέπουμε σήμερα. Γι' αυτό μην μου λες πως εκείνο το πνεύμα χάθηκε — μου αρκεί να κοιτάξω τις φωτογραφίες των σημερινών παιδιών με τις μπλούζες τους στα μουσεία των σχολών τους στις Αυστραλίες σα να κρατούν μια σημαία που ξεκίνησε από μία νύχτα στο Γουλόνγκονγκ. Και για όσους λένε πως εκείνος ο αγώνας ήταν μία τυχαία νίκη… ας τους πούμε μία αλήθεια: τυχαίες ήταν οι προηγούμενες χρονιές· εκείνο το βράδυ ήταν μονάχα η στιγμή που αποφάσισαν πως δε θα δεχτούν άλλη ήττα χωρίς μάχη. Και εμείς εδώ; Εμείς ακόμα φοράμε εκείνες τις φανέλες σα να φοράμε ένα όνομα ενός ανθρώπου που δε γνώρισες ποτέ αλλά σου έδωσε μία καινούργια οικογένεια.

Μωρέ εκείνος ο μικρός Ιγκασής εκείνο το βράδυ στο Γουλόνγκονγκ είχε μία φόρμα σα μίνι συρματόσχοινο... θυμάμαι που η γυναίκα μου με ξύπνησε στις τρεις το πρωί κλαιγώντας "τι γίνεται εκεί μέσα ρε;" κι εγώ της λέω "ξεκουράσου ψυχή μου, εδώ γράφουμε ιστορία σαν εκτός δρόμου στον Μαραθώνα!" 🤣🍿 Κι όταν αργότερα του πήγα μία μπίρα στο ξενοδοχείο λέγοντας "πές μου κι εμένα μερικά μυστικά για τις πτέρυγες, αλλιώς η τσάντα σου πετάει στην Αυστραλία", εκείνος μου αποκρίθηκε κουνώντας το κεφάλι σα ζητιάνος στην αγορά: "ρε ρεσάλτο, εκείνο το γκολ ήταν μία φορά κι έναν καιρό σα κι εμένα τώρα — πήγε μια μπάλα μόνη της σ' εκείνο το δοκάρι!" 🔥 Τώρα σκεφτείτε να τον βλέπατε σήμερα στους πάγκους σας να δίνει οδηγίες στους μικρούς σαν δάσκαλος σ' ένα δημοτικό σχολείο... εκείνος που έκανε τους γκρουπ μάτς να γίνονται viral σα TikTok έχοντας μόλις πέντε followers στον ιστό! 😂 Αυτά είναι αυτά παιδιά, εκείνες οι βραδιές είχαν κάτι σα την πρώτη φορά που πίνεις τσίπουρο με κανέλα — πόνο μετά, αλλά εθισμός μέχρι σήμερα! 💪🍷

Εσείς μιλάτε για εκείνο το γκολ σα να ήταν η Μεγάλη Έκρηξη; Τι έκανε, έκλεισε το σύμπαν και ξανανοίχτηκε εκείνο; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν τύπο στον πάγκο που έκανε τρεις φορές πίσω πέρα να σβήσει το τσιγάρο του πριν σφυρίξει ξεκάθαρα — όχι επειδή ήταν ντροπαλός, αλλά επειδή είχε βάλει όλα τα αποταμιεύματα του μαζί στοιχηματίζοντας ότι εκείνη η ομάδα μπορούσε να πάει κόντρα στον φυσικό νόμο. Και μετά φύγαμε σαν τρελοί από το γήπεδο χωρίς να καταλάβουμε πως είχε τελειώσει ο αγώνας — επειδή εκείνο το γκολ σου άλλαζε τον τρόπο που βλέπεις τα πάντα γύρω σου, σα να σου έδινε επιτέλους ένα κλειδί για μία πόρτα που χρόνια ψάχνα να ανοίξεις. Και τώρα ρωτώ εσάς: πόσοι από αυτούς που τραγουδούσαν εκεί στις κερκίδες είχαν δει ποτέ ξανά αγώνα της ομάδας εκτός Μεσσηνίας; Εμένα εκείνος ο αγώνας με έκανε να πιστέψω πως ο αθλητισμός είναι απλώς η ψυχοθεραπεία εκείνων που έχουν χάσει τους δρόμους τους — και εκείνοι βρήκαν τον δρόμο τους σ' αυτήν την ομάδα. Μετά από δέκα χρόνια, ακόμα δεν έχω δει στατιστική που να δείχνει ότι εκείνο το βράδυ ήταν λιγότερο σημαντικό επειδή δεν υπήρχε αποτέλεσμα πρωταθλήματος. Τα νούμερα σας λένε ότι η ομάδα είχε προκριθεί εκείνη τη χρονιά επειδή είχε περισσότερα corners; Ξέρετε τι με κάνει πάντα πικρό; Όταν ξεχνάτε πως πριν γίνουν αυτά υπήρξαν άνθρωποι που πήραν την ομάδα στις πλάτες τους σα σακίδια δεκαπέντε ωρών δουλειάς στη νυχτερινή βάρδια ενός εργοστασίου ξυλουργικής στην Αυστραλία. Θέλω νούμερα; Δείξτε μου τους λογαριασμούς των αεροπορικών εισιτηρίων όλων εκείνων των φιλάθλων εκείνο το Σαββατοκύριακο. Αυτά δεν υπάρχουν στα highlight. Αυτά υπάρχουν στις μνήμες εκείνων που ακόμα κρατάνε τις εισιτήσεις τους σα φυλαχτό.

Ακούστε λοιπόν ρε συντρόφους... αυτό το γκολ του Ιγκασή ήταν σα η πρώτη φορά που πήγα σκαλωσιά κι έπεσα κάτω — πόνεσε ωστόσο σήκωσα τα χέρια σαν ηλίθιος μπροστά στον κόσμο 🤡 Κι όμως δεν ήρθε τυχαία, όχι βρε παιδιά! Εγώ όταν είδα εκείνον τον αγώνα στον κινητό μου στο εργοτάξιο εκείνο το βράδυ, κατέβασα δώδεκα μπύρες απογευματινές σα να ήταν τζόκερ — και στον έναν από αυτούς που ανοίξαμε μετά τις τρεις μ.μ. ο ένας είπε "ρε, αυτοί εκεί έκαναν σαν εμάς στις οικοδομές: φορτώθηκαν τ' αντικείμενα της δουλειάς τους και άρχισαν να χτίζουν σπίτι χωρίς σχέδιο!" Και τώρα το μεγάλο ερώτημα: πως εκείνοι οι φίλοι στέκονταν στις κερκίδες σα οικογένεια κι εμείς σήμερα βλέπουμε τις ομάδες σα εισιτήρια μουσείου; Ποιος διάολο ορίζει τι είναι κουλ αθλητισμός; Αυτοί εκεί έκαναν στάδιο σπίτι τους επειδή η ομάδα είχε γίνει η διεύθυνση του δικού τους Ταχυδρομείου όπου πήγαιναν κάθε βδομάδα γράμματα από την άλλη μεριά της γης 💸 Εγώ εκείνο το γκολ δεν το θυμάμαι ως νίκη· το θυμάμαι ως εκείνο το βράδυ που κάποιος φίλος μου στην Πάτρα πήρε τηλέφωνο και του 'πε "ρDicVelasco επί τέλους! τρέξε στο γήπεδο!" κι εγώ γύρισα σπίτι μου έχοντας βρει πάλι κάποιον λόγο να πατήσω ξανά το πόδι μου στη Θεσσαλονίκη αντί για τέταρτη φορά το μήνα στο χωριό της μάνας μου... Και μην μου βγάλετε ιστορίες τώρα... εκείνες τις ομάδες τις έφτιαχνες πάνω στις αρχές του αιώνα, όχι σήμερα που όλα γίνονται σα λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο 😏 Εμένα εκείνο το γκολ μου έκανε το στήθος μου σα σακί πίσσας — σήκωσαν όλοι μαζί την ομάδα σα να ήταν κουβέρτα στα κρύα τής ξενιτιάς... κι εμείς σήμερα εδώ μέσα μιλάμε για highlights σα σενάριο Netflix! Τρέχει λοιπόν κανείς ακόμη κάπου στην Αυστραλία να βάλει γκολ σα εκείνον εκεί; Ή έγινε κι αυτό μάρκετινγκ;