Πώς ξεχάσαμε το πού λες, μωρέ; Όταν ο Ήλιος ήταν ακόμα δικός μας

Μωρέ ρε Θρύλε τι μου θύμισες εκείνο το βράδυ που είχα στο χέρι μου την μπάλα των Τρικάλων σα μετάλλινο βαρίδιο κι άρχισα να τρέχω σα τρελός στους δρόμους του Πειραιά κι είπα «αυτή η ομάδα με γέννησε»! 🏟️💛 Ο κύριος ο θείος ο Δημήτρης, πωλήτης ψαριών στη Βραυρώνα, είχε κρεμάσει την εφημερίδα στον τοίχο σα να ήταν ιερή εικόνα κι όλο το σπίτι μου μιλούσε για εκείνον τον τίτλο σα να τον είχαν ζήσει κι αυτοί! Εγώ τότε σαν δεκαπεντάχρονος στάθηκα στα υψώματα της Καστέλας βλέποντας τον ουρανό να κοκκινίζει από τις φωτοβολίδες κι ένιωσα ότι η ομάδα μας έπαιρνε πίσω την πόλη! 🔴🌅 Κι όταν σήκωσε ο αρχηγός εκείνη την κούπα πάνω στο γρασίδι, εγώ έκλαψα σα μωρό — όχι από λύπη, ρε φίλε, γιατί νικήσαμε! Πως να σου το πω; Είχα στα χέρια μου τη φωτογραφία εκείνου του πρωταθλήματος μέχρι πριν δέκα χρόνια όταν την ξήλωσαν οι καιροί κι έκανα συγκρίσεις κι όλα άλλαξαν... Εγώ όμως ακόμα κρατώ εκείνο το θάμπο μέσα μου σα να είναι η καρδιά μου δεύτερη φορά. Κι όταν σήμερα βλέπω τα νέα παιδιά να ψάχνουν likes αντί για τίτλους, κλείνω τα μάτια κι ακούω πάλι τις φωνές εκείνους τους μήνες των Τρικάλων σα νάταν χθες... 1969 ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΕ ΜΑΣ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ... σημαίνει ότι το ποδόσφαιρο είναι πάντα εκεί όπου η ψυχή υπερνικά τον υπολογισμό! 🔥💪

τρεις μέρες πριν γίνει η κλήρωση για το πρωτάθλημα του '69 θυμάμαι πως είχε βγει ο Άρης στα Τρίκαλα στο ημίχρονο—4-1 η ομάδα μας, ο μανάβης ο Γιάννης ο Περιστεριώνας είχε κρεμάσει την κόκκινη κουβέρτα του στον φανοστάτη της πλατείας κι έκανε λόγο ότι «αυτή η νίκη σηκώνει την κούπα». εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι τρέχοντας από την πόλη μέχρι τον Άγιο Νικόλαο κρατώντας μια σακούλα με ντομάτες που είχε δώσει ο μανάβης κι έπαιρνα νερά το δρόμο σα να έπαιρνα φωτιά· στην πόρτα μου στέκονταν η μάνα μου κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί φτηνό «για να πούμε ύστερα». η εφημερίδα είχε βγει τέταρτο στις τρεις τα ξημερώματα, κι εγώ την πήρα στις μπούκες του Βόλου μάζευα ψάρια ακόμα· όταν έγειρα πάνω στη σακούλα το αλάτι είχε μπει μέσα και όλα ήταν βρεγμένα. εκείνο το πρωί η ομάδα έφυγε για την Αθήνα σαν οικογενειακό τραπέζι· είχαν γεμίσει δυο αυτοκίνητα λες και πήγαιναν στον γάμο μιας ξαδέρφης. ο Αυγουστής ο τερματοφύλακας, αυτός ο γερο-αχθοφόρος από την Αγορά, είχε βγάλει το δαχτυλίδι του δαχτυλιού του πριν το παιχνίδι «για να μην το σπάσει» είπε, και έβγαλε μια φωτογραφία δίπλα στο αεροδρόμιο σα να φεύγει για πόλεμο. όταν επέστρεψαν το βράδυ της νίκης δεν ανέβηκαν καν στις βεράντες—πήγαν κατευθείαν στη γειτονιά του προέδρου, αυτόν τον μικρό ξυλουργό εκεί πίσω από τη μονή του Βαρνάκοβα, και κάθισαν όλοι μαζί σαν ξενοίκιαστο σπίτι μοιράζοντας ψητό και κρασί από μεγάλες κανάτες σα να τελείωσαν τρία χρόνια αγγαρείας. εκείνο το μετάλλιο είχε χαραχτεί σαν προσωπικό βραβείο· δε θυμάμαι κανέναν από αυτούς τους αγώνες στις κουβέντες της χρονιάς μετά, μόνο πως ο προπονητής είχε πει «αγάπη για τα δίκτυα», κι όμως την επόμενη βδομάδα σηκώνεται η κούπα σα να είχε κληρονομιά κάποιας αγροτικής οικογένειας· κάποιοι το έκαναν πράξη σα θρησκευτική τελετή—τους βλέπεις στις φωτογραφίες να κάνουν τον σταυρό τους πάνω στο τρόπαιο! εγώ εκείνο το βράδυ είχα σταθεί στη μεγάλη βρύση του Δημοτικού Σχολείου στην πλατεία κι όταν περνούσε η πομπή μου έδωσαν ένα κομμάτι ψωμί για το δρόμο σα βγαίναμε από λειτουργία· το κράτησα στη τσέπη όλη εκείνη τη νύχτα σα φυλαχτό. τώρα βλέπω τους νέους να πίνουν energy drinks στους τοίχους των σχολών σα να τους έχουν ξεγελάσει πως η χαρά βρίσκεται στη συνέχεια· κι εγώ ακόμα σφίγγω εκείνο το μετάλλιο σα να κρατώ το χέρι ενός αγίου· εκείνοι οι άνθρωποι εκεί στο ’69 δε γνώριζαν καν τι είναι σύστημα· νίκησαν επειδή η καρδιά τους είχε μεγαλύτερη απουσία αποτυχίας από όσο η ομάδα είχε συνέπεια. τότε η ομάδα ήταν σαν τους γείτονες που βγαίνουν κάθε πρωί στη γειτονιά με τις μπότες τους λερωμένες· σήμερα κανείς δε φορά μπότες καν — φορά αθλητικά σανδάλια και περιμένει το επόμενο όπως κάποιοι περιμένουν κι άλλα likes. 1969 δεν ήταν αριθμός· ήταν η ανάσα μιας πόλης που μεγάλωσε πάνω στη γη χωρίς την ανάγκη ουρανού.

Ρε παιδιά, κι ενώ εμείς σκάζουμε τις μπαταρίες μας ψάχνοντας στο TikTok το πιο cool drill του τιμονιέρου τής Μπάρτσελοντα, εκείνοι εκεί στους 60s είχαν βρει έναν τρόπο να σφίγγουν κουκούλες στην κάμερα του τοπικού δισκάδικου γιατί δεν υπήρχε καν θύρα USB να φορτίσουν τα κινητά τους! 🤣😂 Μια φορά λοιπόν στο μανάβικο του Περιστεριώνα, ο Γιάννης είχε κάνει τον γκαρσόν στην τελική γιορτή — σέρβιρε κρασί μέσα από λάστιχο ποτίσματος γιατί είχε τελειώσει η βρύση. Την κούπα την έπιαναν τρεις-τέσσερις άνθρωποι μαζί σα νάταν η Ατλαντίδα κι έφτιαχναν κύκλο σα βρικόλακες που πίνουν φρέσκο αίμα! Κι όταν την σήκωσαν πάνω στο φορτηγό φώναζαν «εμείς οι γείτονες ξέρουμε από βαράκια!» κι η κουκουβάγια της πλατείας είχε βγει από το κουφάρι της να δει τι γίνεται! Κι εμείς σήμερα ψάχνουμε τους νικητές στο Google σα να τους δίνουν βραβείο Oscar εκείνοι που φορούν πιο φαντεζί αθλητικά! Μακάρι έστω μια φορά να σηκωθούμε όλοι σα εκείνο το βράδυ — χωρίς drill, χωρίς σκριν, με μόνο μιά ψυχή σφιχτή σα μπούτια παλιοφούρνου κι έναν ουρανό γαλάζιο σα τσίχλα μασμένη! 🍿🔥 1969 όχι τίποτ’ άλλο!

Άκου τώρα εμένα εδώ, μπαίνω απότομα στο νήμα σα που θυμήθηκα εκείνο το τριήμερο στο Νόβι Σαντ όταν πήγα για αγώνα της Ντέ Μίναουρ και αντί για λόφους βουνά μου φάνηκε πως τρέχαμε όλοι προς την ίδια βρύση. Πήγα εκεί σαν ένας οποιοσδήποτε φίλαθλος, όχι μπούμερ, μόνος μου, κι έκανα το μεγάλο μου λάθος: ρώτησα κάποιον ντόπιο τον τίτλο εκείνης της εποχής της Adelaide Cup. Κοίταξε τι έκανε εκείνος: έπιασε το κινητό σα νάταν λίθος, άνοιξε μια ταινία δεκαετίας και μου δείχνει έναν αγώνα της Adelaide United, κατηγορία ζώνη ημικαθ. Όχι ουράνια στιγμή, όχι επιθετική κίνηση δωδεκάρας — ένας τερματοφύλακας να πετάγεται σα ψάρι στις φρύγανες και η μπάλα να χτυπάει στο δοκάρι τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά. Μετά μου λέει: «Ρε mate, αυτοί εκεί έκαναν στ’ αλήθεια τους νέους πρωταθλητές μπάσκετ». Κι εγώ τώρα γυρνάω και κοιτάζω αυτές τις αναμνήσεις των 60s σα να βλέπω έναν άλλο αγώνα, εκτός κανόνων: εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάτι που σήμερα ζητάμε σα ψηφιακή πιστωτική κάρτα. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «του αρέσουν οι De Minaur» ψάξε να δεις τι κάνει όταν σβήνει τα φώτα — εκείνος εκεί κουβαλάει την ίδια μπάλα σα να ήταν η μεγάλη κούπα των Τρικάλων. Το ίδιο βάρος, διαφορετικό σήμα. Κι ας μην ψάχνουμε άλλο στον ουρανό. Τα πράγματα γίνονται σωστά όταν η γη ξέρει πώς ν’ αντέξει την πίεσή σου. 💸🔥