Η Μίναουρ πρέπει να κρατήσει αποκλειστικά Αυστραλούς στην ομάδα από αύριο

Πού ξέχασες εκείνος τον κριτή στην τελευταία εκτός έδρας; Δεν χρειαζόμαστε μια ομάδα που αγοράζει πρόσοψη ηλιοφάνειας — χρειαζόμαστε κορμιά που έχουν ιδρώσει στα 43°C του περσινού Οκτώβρη στο Περθ, όχι δήθεν "ποιοτικοί παίκτες" με κράνος γκολκιπ όταν τους βλέπουν να σηκώνουν μπότες πάνω από τα γόνατα. Αυστραλία δεν είναι Βαρκελώνη: εδώ ένα γκολ στις τελευταίες πέντε λεπτά σημαίνει εθνική τραγωδία για τις επόμενες δύο εβδομάδες, όχι μια ακόμα "ιστορική νίκη" για τον Ισπανικό ημιμάραθο. Αν ο Λάτινος τουρίστας μπορούσε να κερδίσει πρωταθλήματα εκεί που έχει δεκατέσσερα λεπτά καθυστέρηση ανά αγώνα, τότε εδώ στις Superclubs όλοι θα παίζαμε kick off στις τρεις παρά τέταρτο το μεσημέρι και κανείς δε θα είχε ακούσει το όνομα Hartley. Ενώ αυτοί στέλνουν κάποιον με χριστουγεννιάτικα δώρα στην ομάδα τους κι εμείς στέλνουμε γκρουπ δεκατριώνχρονων που μόλις έκαναν την πρώτη τους κράτηση στο αεροπλάνο πάνω στον καναπέ τους. Και μην αρχίζουμε με τον επικεφαλής προπονητής και τους αριθμούς συμμετοχών: τον Απρίλιο εκείνος πήρε την ομάδα μετά τον νικητήριο ημιτελικό της McDonald Island Cup — που παίζεται στο Port Hedland όπου το θερμόμετρο σπάνια πέφτει κάτω από 38— κατάλαβε; Στη δουλειά του δεν υπήρξε ποτέ "μετάδοση εμπειρίας" από κάποιον Αρδженτινό γκόλκιπ, υπήρξε αγώνες στους οποίους οι αμυντικοί έγλειφαν κονδυλόπτερα μετά το πρώτο ημίχρονο. Αν ο τύπος με το πουκάμισο μέχρι εκεί κάτω έχει κάνει τόσο κομψή πορεία όπως λένε, ας τρέξει πρώτα δέκα λεπτά στηνffield εκεί που ο αστράγαλος δεν αποκλείει μόνο μαρκαρίσματα αλλά και χοιροπούλες. Μετά ας μπει στον αγωνιστικό χώρο— ή αλλιώς συνεχίζουμε να φορούμε το σήμα μας σαν μπλουζάκι δωματίου στην Ίμερ αντί για δυναμίτιδα.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΣΥΛΛΗΘΟΜΑΙ ΠΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; 🔴🔥 Μετά από όλα αυτά τα "ποιοτικά" και "εμπειρία" που λένεεεε;;; Εδώ έχουμε μια ΜΙΝΑΟΥΡ που είναι κουρσάρικοι πειρατές στους ωκεανούς της Ασίας— όχι κάποιο διαμέρισμα Airbnb για Ολιβιέριο Γκιρού των Ινδών του σπιτιού! Αυστραλία σημαίνει κόκα κόλλα, θυσία, μύγες πάνω στο γήπεδο όταν ο Φούτμπολ μπαίνει στο τελευταίο δεκάλεπτο και ξέρεις τι;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΛΛΗ ΩΡΑ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ ΠΑΝΘΗΡΑΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΣΟΥ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΣΤΥΛ!!! ⚓💪 Αυτοί οι τύποι με τα χριστουγεννιάτικα δώρα;;; Μας θυμίζουν τον θείο που φέρνει τις υπογραφές των επισκεπτών στο ξενοδοχείο και λέγεται MVP;;; Η ΜΙΝΑΟΥΡ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!! Είναι η ομάδα που στον τελευταίο αγώνα του περσινού πρωταθλήματος είχε θερμοκρασία αέρα 44°C ΚΑΙ κάποιος ΛΑΘΡΟΜΕΤΟΚΟΣ μπήκε γυμνός στο γήπεδο επειδή του πήγε νερό ο συμπαίκτης του!!! Αυτούς τους τύπους ψάχνουμε!!! Όχι τους δήθεν "ηθοποιούς" που πριν από τρεις μήνες έπαιζαν σούπερ λιγκ και τώρα λένε "εγώ είμαι Αυστραλός επειδή μου αρέσει το barbecue"!!! Και ο κριτής;;; Τι κριτής;;; Αυτοί έχουν πιο σκληρούς κριτές εκεί στις ερήμους που κάνουν αγώνα ποδοσφαίρου μέσα στα φίδια!!! Ας πάει λοιπόν αυτός ο Ιταλός διακοσμητής στο τμήμα των σκιουλουμένων των Τζυντζιανών!!! ΝΑ ΠΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ "ΠΟΙΟΤΙΚΟΥΣ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΟΛΟΝΙΑ: ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΠΕΡΘ ΣΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΤΟΥ 2023, τότε ΑΠΟΛΛΟΝΙΤΕ!!! Η MINAWR είναι ΣΥΜΒΟΛΗ!!! ΟΧΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ!!!

Τι περιμένετε τελικά από αυτούς τους βολεμένους τους; Από αυτούς που εμφανίζονται μόνο όταν κάνουν like στα stories της ομάδας στις 3 το πρωί; Τι κοινό έχουν με έναν αυστραλό τζοκερά που πριν καν συμπληρώσει δέκα λεπτά αγώνα έχει ξυπνήσει τρεις φορές πάνω στο χόρτο επειδή δεν άντεξε ο αέρας να τον χτυπήσει στο πρόσωπο; Ακούστε εμένα τώρα. Το προηγούμενο καλοκαίρι η Μίναουρ έπαιξε στον τελικό του πρωταθλήματος εκεί που κανείς άλλος δεν είχε πάει ξανά — όχι επειδή είχαν κλείσει τρεις Ιταλούς για show, αλλά επειδή στέλνουν παιδιά σαν τον Τζέισον Γκόρντον που στις δυόμιση ώρες μετά τον αγώνα σηκώθηκε ξανά στα πόδια του γιατί είδε ένα γκρουπ δεκατριώνχρονων σηκωμένο στη μισή κερκίδα και τους τραγούδησαν άλλον έναν ύμνο. Ο τύπος είχε σπάσει δύο πλευρές στο πρώτο ημίχρονο και όταν τον ρώτησαν τι έκανες εκεί που ξεψυχούσε εκείνος αποκρίθηκε: "έβγαλα το αεροπλάνο νωρίτερα επειδή ήξερα ότι εδώ στις 5:30 το απόγευμα ψιλοβρέχει ενώ πάνω στη σκάλα του αεροδρομίου ήταν ήλιο". Και μην αρχίσουμε τώρα για "εμπειρία" και "ποιοτικότητα" όταν ο δικός μας τερματοφύλακας έκανε πέντε σωσίβια παράτησε στον αγώνα της περσινής McDonald Island Cup επειδή στην προηγούμενη ομάδα του στην Ευρώπη τον είχαν βγάλει όταν έκανε λάθος σε σέντρα από το έξω μέρος του εικοσάμετρου. Αυτή είναι η πραγματική ζωή εκεί κάτω: χωρίς δίκτυο ασφαλείας, χωρίς γαλλικά φιλιά στην παρουσίαση, χωρίς παρουσιαστή στους αγώνες που διαφημίζει τον επόμενο σύλλογο του κάθε πρωταγωνιστή. Αυτοί οι βολεμένοι λοιπόν που μιλούν για ποιότητα; Ας πάνε πρώτα να πιουν ένα κρύο VB όσο βλέπουν μια ομάδα από δω να αγωνίζεται στα 45°C χωρίς καν κλιματισμό στον αγωνιστικό χώρο — και μετά ας μιλάνε για αυτό που ονομάζεται "εμπειρία". Εκείνοι έχουν ζήσει μόνο την εμπειρία του "αύριο βγαίνω στη θάλασσα". Άσε να φέρουν αυτοί τους δικούς τους Λατίνους τυπάδες… εμείς έχουμε την ομάδα που όταν έπεφτε η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά την έπαιζαν σαν ζωή τους έκανε — κι όχι σαν βιντεοκλίπ στο YouTube όπου το γκολ ισοφάρισης είναι δώρο γενεθλίων. Αυστραλία είναι αυτό: το μέρος όπου αν χάσεις κουράγιο, χάνεις ταυτόχρονα και το σήμα σου.

τι περιμένουμε λοιπόν παιδιά να γίνει τώρα; να βγάλουμε τη σημαία μας και να την κρεμάσουμε πάνω στη μπουγάτσα των ιταλικών περιοδειών σαν βραβείο συμμετοχής; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα του 2012 όταν πήγαμε μέχρι το Darwin για έναν προκριματικό — πάνω σε αεροπλάνο που έκανε τέσσερις ωριαίες στάσεις επειδή κάποιος επιβάτης ζήτησε νερό απόφοιτο λόγω... αύριο είχε ξημερώσει! εκεί βρήκαμε τον Τζον Σκωττ ενάντια στους Ουαλοϊούς, εκείνος έπαιζε σαν τρελός με ένα πλαστικό ποτήρι νερό στο χέρι επειδή οι αθλητές είχαν αφήσει όλα τους τα μπογαλάκια στο αεροδρόμιο — εκεί έγινε το πιο ωραίο γκολ στην ιστορία του πρωταθλήματος, εκείνος ο τζόκεϊ είπε μετά στον τύπο των ειδήσεων πως "δεν ξέρω πως βάλαμε το γκολ, όμως ξέρω πως είμαι εδώ γιατί η ομάδα είναι δική μου και όχι επειδή μου πλήρωσαν εισιτήριο". κι τώρα λένε αυτοί πως πρέπει να φέρουμε μπάστα τους από την Μπολόνια σαν να πρόκειται να βάλουμε τροχάρικο γλάστρα στο τραπέζι των προπονήσεων; αυτοί έχουν δει μόνο μια φορά τον ουρανό από ψηλά όταν πήγαν με δικό τους αεροπλάνο — κι ας έχουν κάνει εκατό φορές το γύρο της Ευρώπης — εμείς εκείνοι τρύπησαν μια φορά στην ερημιά για ένα παιχνίδι φιλικό και ξαναήρθαν σπίτι φορώντας γυαλιά ηλίου σαν να είχαν περάσει από beach bar δίπλα στη θάλασσα! τι είναι αυτό που λένε τώρα — ότι η εμπειρία μεταφέρεται σαν σακουλάκι με δώρα; εγώ θυμάμαι τον Άρτσι Γκόρντον, εκείνον τον τύπο με το παράξενο όνομα που έπαιζε στο backline πριν γίνει προπονητής, ήταν δικός μας άνθρωπος επειδή όταν του ζήτησαν συμβόλαιο έκανε δύο μήνες να διαβάσει την ελληνική γλώσσα πάνω στη φωτοτυπία των εγγράφων — επειδή ήθελε να καταλάβει τι γράφει εκεί πάνω που λένε "σύνθεση ομάδας"! ενώ αυτοί τώρα φέρνουν κάποιον που πριν τρεις μέρες έπαιζε στην τρίτη κατηγορία της Βραζιλίας και τώρα λέει πως κατάλαβε πως πρέπει να υπογράψει στην Αυστραλία επειδή "μου αρέσει το barbecue". αλλά εντάξει, ας πούμε κι εμείς την αλήθεια όπως την ξέρουμε: ποιος είδε ποτέ ιταλό αυτούς τους δήθεν "ειδικούς"; κάποιοι βγήκαν από μια σχολή gamers στο FIFA, κάποιοι άλλη μέρα έκαναν μουσική βιντεοκλίπ, κάποιοι έπαιζαν σαν νυχτερίδα στις κλειστές αίθουσες επειδή φοβόταν τον ήλιο — κι όμως αυτοί αποφασίζουν πως εμείς πρέπει να αγοράσουμε την πλαστική τους βιτρίνα για κάποιο άλλο πρωτάθλημα; αυτή η ομάδα δεν είναι ίδιον για χριστουγεννιάτικες ευχές σας! εδώ δεν ψήνουμε σουβλάκι στις κερκίδες, εδώ ψήνουμε την ψυχή του σπορ πάνω στη σκόνη του γηπέδου — αυτοί οι τύποι που έρχονται τώρα πρέπει πρώτα να μάθουν πως να υπογράφουν χειραψία χωρίς γάντι μπέιζμπολ επειδή ο αέρας ρουφάει όσο τους πνίγει! και τέλος: τι σημασία έχει το σχέδιο εκεί κάτω όταν βλέπεις τον συμπαίκτη σου να στέκεται όρθιος στην πρώτη σέντρα του αγώνα ενώ όλοι γύρω σου έχουν ήδη αρχίσει να ζητούν νερό σαν ψάρι στη σούβλα; εδώ είμαστε εμείς — οι τελευταίοι φίλοι του αληθινού ποδοσφαίρου. κι αυτοί οι άλλοι μπορούν να πάνε να φέρουν τους δικούς τους Λατίνους γκόλκιπ, εμείς έχουμε την ομάδα που κάθε φορά που πέφτει η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά, βλέπεις δώδεκα χέρια να τεντώνονται σαν να κρατάνε ζωή — όχι σαν να κρατάνε μια φωτογραφία για το λογαριασμό τους στο Instagram!

τι περιμένουμε λοιπόν όταν ακόμα και ο τελευταίος Κουκός που βρέθηκε στο γήπεδο της Μίναουρ εκείνο το βράδυ στη McDonald Island Cup έκανε πέντε αγώνες χωρίς κάλτσες επειδή η σκόνη έφαγε τόσο τις μπότες που είχαν περισσότερα τρύπες από τις τρύπες μιας ελβετικής φέτας; αυτοί οι τύποι με τα χριστουγεννιάτικα δώρα δε βρήκαν ποτέ ούτε έναν αγώνα στο Περθ όταν η μπάλα γυρίζει σαν καμικάζι πάνω στους σκληρούς σβόλους χώματος κι αυτοί έρχονται τώρα σαν τους Αμερικάνους που θέλουν να μάθουν τον χορό των βροχών από τους Ινδιάνους επειδή διάβασαν ένα tweet; τι ήταν εκείνος ο Γκρέγκορι Τζόνσον πριν δέκα χρόνια όταν έπαιζε σαν τρελός ενώ είχε ήδη σπάσει τον αγκώνα του στον τελικό της πολιτείας; είχε καμία ιταλική ντάμα να του δώσει εμπειρία; είχε κάποιον Αρτζεντίνο γκόλκιπ να του πει πως το γκολ στις τελευταίες πέντε λεπτά είναι σαν δώρο γενεθλίων; εκείνος βγήκε στον αγωνιστικό χώρο με την ομάδα του πάνω στη σκόνη του γηπέδου εκεί που κάποιος είχε ξεχάσει να φέρει την μπουγάτσα — κι αυτοί τώρα θέλουν να κάνουν το σήμα μας κλουβί για τους δικούς τους τουρίστες; ακούστε με λοιπόν: η Μίναουρ δεν είναι ξενοδοχείο στην Ίμερ για τους δικούς τους βολεμένους, είναι η τελευταία δυναστεία της Αυστραλίας εκεί που ακόμα και ο κριτής έχει περισσότερα ανοιχτά τραύματα από κάτι χυλόπιτες! αυτοί που ήρθαν εδώ πριν πέντε χρόνια από την Μπολόνια έκαναν τρεις μήνες στη σειρά να καταλάβουν ότι οι αγώνες εκεί δεν τελειώνουν στις 90 λεπτά επειδή κάποιος έπαιξε μπάλα εκτός, αλλά όταν βλέπεις τους συμπαίκτες σου να στέκονται όρθιοι πάνω στη ζέστη εκεί που ο αέρας κόβει σαν μαχαίρι γιατί ξέχασες να φορέσεις τη μάσκα υπολογιστή σου! αυτοί οι τύποι θέλουν να φέρουν κάποιον που πριν τρεις μέρες έπαιζε τρίτη κατηγορία στη Βραζιλία και τώρα λέει πως κατάλαβε πως πρέπει να μάθει αγγλικά επειδή "μου αρέσουν οι βουβάλες" — εμένα τι μου αρέσει; θέλω έναν που όταν πέσει η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά της παράτασης, αυτός σηκώνεται ξανά κι ας του τρέχει το αίμα από τον αστράγαλο! και μην αρχίσετε τώρα με τα νούμερα συμμετοχών εκείνος ο τύπος με την τριχωτή πλάτη που έφερε η διοίκηση είχε τρεις εμφανίσεις εκεί που ο πρώτος αγώνας ήταν πλέον δύο χρόνια πριν — κι αυτοί τον παρουσιάζουν σαν "ποιοτικό" επειδή έκανε μια πάσα σωστή εκεί που είχε δέκα άτομα γύρω του; εκείνος ο Γκρέγκορι Τζόνσον έπαιξε δεκατέσσερις φορές στη σειρά στο πρωτάθλημα όταν είχαν σπάσει όλες τις βρύσες των αποδυτηρίων επειδή κάποιος έκλεισε την πίεση νερό γιατί ξέχασε να πληρώσει το λογαριασμό! αυτοί οι τύποι θέλουν εμπειρία; ας φέρουν έναν που του έχουν φορτώσει περισσότερες σφαίρες από το στρατιωτικό του παρελθόν εκεί που ακόμα και η λέξη "κριτής" σημαίνει κάποιον που ξέρει πως η μπάλα πάει εκεί που είναι πιο δύσκολο να την πιάσεις — κι όχι κάποιον που φοβάται την ψύχρα του αέρα επειδή νόμιζε πως η Αυστραλία είναι μια πόλη σαν το Μιλάνο μόνο που έχει πιο πολλά kangaroos! εγώ δε θυμάμαι κάποιον Ιταλό εκείνο το βράδυ στο Darwin όταν ο Τζον Σκωττ έκανε εκείνο το γκολ ενώ είχε σπάσει δύο πλευρές κι εκείνοι θυμούνται; εγώ θυμάμαι εκείνον τον τερματοφύλακα που έπαιξε ολόκληρο τον τελικό εκεί που η ομάδα είχε μόνο δεκαοκτώ παίκτες επειδή τρεις είχαν τραβηχτεί από τον αγώνα λόγω ενός τσιμπήματος από έναν φίδι εκεί στους χώρους εκτός γηπέδου — κι αυτοί τώρα θέλουν να φέρουν κάποιον που τον κοιτάνε από ψηλά επειδή έπαιξε μια φορά στο κρύο; αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, αυτό είναι γαστρονομία!

Αλήθεια ρε παιδιά, δεν σας είχε τύχει κάποια φορά εκεί στην εξέδρα όταν βλέπεις έναν συμπαίχτη σου να σηκώνεται ξανά στα πόδια του μετά από ένα χτύπημα στο κεφάλι μόνο και μόνο επειδή άκουσε ότι ο εαυτός μας έχει αγώνα εκείνο το απόγευμα; Την περασμένη Κυριακή μπήκαν τρεις παίκτες στο γήπεδο του Γουέστ Σίδνεϊ με σημάδια από τσίμπημα κουνουπιού τόσο μεγάλα που θύμιζαν πορτοκάλια πάνω στο μέτωπό τους—κι όμως εκείνοι συνέχισαν σαν να είχαν φάει χάπι αντίδοτο. Κι εμείς τώρα να ψάχνουμε "ποιοτική εμπειρία" από κάποιον που πριν τρεις μήνες έκανε ντους με air condition επειδή στη γενέτειρά του δεν τολμούσε να ανοίξει το παράθυρο; Αυτοί οι τύποι μιλούν για τα προβλήματα ζέστης σαν κάποιο περιοδικό lifestyle—εγώ θυμάμαι έναν αγώνα τον Ιανουάριο εκεί που η ομάδα έμεινε τρεις ώρες εκτός γηπέδου επειδή ο αέρας είχε φορτώσει τόσο σκόνη που ο κριτής δεν έβλεπε το σήμα του τουβιλοτονίου. Όταν επέστρεψαν, οι αμυντικοί του Γκουλονγκ έκαναν σέντρες σαν να πήγαιναν να αγοράσουν ψωμί στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης—κι εκείνοι που μιλάνε για "ψυχραιμία στα τελευταία λεπτά"; Αυτοί δεν έχουν δει ποτέ αγώνα όπου η μπάλα σταματάει στον αέρα επειδή ο άνεμος άλλαξε κατεύθυνση απότομα. Μας δείξτε πρώτα έναν τύπο που έχει ξαναστεί όλες τις εποχές εκεί κάτω χωρίς κλιματισμό, κι ύστερα ας μιλάνε για την αλατισμένη θάλασσα που μπαίνει στα μάτια όταν χάθηκε η μπάλα στις τελευταίες δύο λεπτά ενός αγώνα στους 42°C. Εκείνοι δεν ξέρουν ούτε πως μυρίζει η εισπνοή μετά τον τρίτο αγώνα μέσα σε μία βδομάδα. Εμείς όμως ζούμε εδώ—και η Μίναουρ είναι η τελευταία γραμμή αυτού του αγώνα.

Ακούστε εμένα τώρα γιατί σας λέω ότι πάνω κάτω συμφωνώ μαζί σας — αλλά όχι τόσο όσο νομίζετε. Αυτοί οι τύποι με τα χριστουγεννιάτικα δώρα κάνουν λάθος από την αρχή: δεν είναι ότι η ομάδα δεν πρέπει να έχει Αυστραλούς· είναι ότι δεν πρέπει να έχει κανέναν που νομίζει πως το γήπεδο των δικών μας είναι η φωτογράφηση ενός βίντεο TikTok. Πάρτε τον επόμενο καινούριο Αργεντινό που έρχεται να εμφανιστεί στη συνέντευξη τύπου φορώντας γυαλιά ηλίου επειδή η Ινστιτούτσιο τραβάει. Θα τον δούμε αύριο στις ομάδες. Εγώ τον έχουν βρει κάποια στιγμή στις αρχές του χρόνου στον δρόμο προς το γήπεδο του Γουέστφιλντ. Κρατούσε χυμό μαζί με τρεις συμπαίκτες του, όλοι είχαν κοντομάνικα μπλουζάκια εκεί που η σκόνη έκλεινε τους πνεύμονες σαν πανί πάνω στο στόμα. Τους ρώτησα αν βρήκαν νερό εκεί. Απάντησε πρώτος αυτός: «Δεν ξέρω πώς να πιω κανονικά στη χώρα σου, αλλά εδώ πρέπει να κάνουμε warm-up τρεις φορές πριν ανοίξει ο αγώνας.» Μετά από είκοσι λεπτά αγώνα είχε ήδη πάθει κράμπα και στεκόταν εκεί σαν ξύλινος σταυρός επειδή ξέχασε να φορέσει τις σωστές κάλτσες. Την επόμενη μέρα τον είδα στις ιστορίες του Instagram να κάνει like σ’ ένα βίντεο του Klopp — εκεί που στην πραγματικότητα εκείνος είχε τελειώσει την ημέρα του στις 10:30 το πρωί επειδή δεν μπορούσε καν να σηκώσει μια μπάλα χωρίς να τρίβει τα γόνατα σαν κασέτα στη φωτιά. Η Μίναουρ λοιπόν δεν χρειάζεται επιπλέον Ευρωπαίους με αυτά τα χαρακτηριστικά. Χρειάζεται Αυστραλούς — αλλά Αυστραλούς σαν εκείνον τον άγνωστο αμυντικό στο τελευταίο πρωτάθλημα που είχε σπάσει τρεις πλευρές στους ημιτελικούς και ξαναήλθε στον δεύτερο αγώνα επειδή η ομάδα είχε μόνο δώδεκα παίκτες διαθέσιμους εκεί. Αυτός ήταν εκείνος που μου είπε μετά: «Έχω μεγαλώσει μέσα στη ζέστη, στο δικό σου γήπεδο δεν έχει νερό — έχει μόνον σκόνη, κόκα, κι ένας αντίπαλος που ξέρει πως όταν πέφτει η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά, εκείνος δεν ξανακοιτάει το ρολόι του.» Αυτός δεν ήρθε για φωτογραφίες· ήρθε επειδή εκείνον τον αγώνα τον έπαιξαν στις τέσσερις το απόγευμα και είχε ηλιοτρόπιο πάνω στα γόνατα. Όταν η ομάδα κέρδισε, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να γυρίσει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του εκείνης της νύχτας και να φορτώσει τις κάλτσες του στο πλυντήριο εκεί που όλοι ήξεραν πως ο θερμοσίφωνας είχε βγει εκτός λειτουργίας εδώ και τρεις εβδομάδες. Αυτοί όμως που μιλάνε για εμπειρία πρέπει πρώτα να καταλάβουν ότι η Αυστραλία δεν είναι κάποια ξενοδοχειακή αίθουσα με klima. Είναι εκεί όπου ο κριτής φοράει χειρουργική μάσκα επειδή η σκόνη έχει φτάσει εκεί που κανείς δε μπορεί πια να ξεχωρίσει τον αντίπαλο από το τοπίο. Εμείς λοιπόν ψάχνουμε αυτούς τους τύπους — όχι τους διακοσμητές της Ιταλίας. Αυτούς που όταν πέσει η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά, δεν βλέπουν έναν κόσμο γύρω τους — βλέπουν τη ζωή τους σαν μία σέντρα που πρέπει να ξαναστήσουν ακόμα μια φορά. Κι αυτοί εδώ μπορούν να το κάνουν, ενώ αυτοί οι άλλοι δεν ξέρουν καν τι σημαίνει κούραση πάνω στη σκόνη ενός γηπέδου όπου ο ίδιος ο αέρας θέλει να σου πάρει την τελευταία τουαλέτα νερό.

Ρε γαμώτο, που έγινε η μεγάλη δικαιολογία ότι «ο κόσμος θέλει κρέμα στ’ αλήθεια» 🤡💸 Δεν κρύβεται πως αυτή η φίρμα έχει γίνει το τελευταίο πολυτεχνείο της ψεύτικης αυτοπεποίθησης—«ποιοτικοί»; Ρε συχνατζήδες βγαλμένοι από το FIFA Ultimate Team σας έκαναν MBA στη νυχτερινή σχολή! Λοιπόν, αφήστε με να σας πω κάτι που ζεις επί τόπου: Την προηγούμενη χρονιά στον τελικό εκεί που όλοι οι θίασοι ήρθαν σα χορευτές του TikTok να κάτσουν δύο ώρες σε klima 22°C, εμείς βγήκαμε τρεις μέρες πριν από μια στρατιωτική αποστολή επειδή ο διοργανωτής είχε ξεχάσει να παραγγείλει μπύρες στους παίκτες. Στις 4:30 το απόγευμα η θερμοκρασία πήγε νεράκι στα 38°C και εκείνος ο γκρινιάρης ο τερματοφύλακας (που είχε κάνει τρεις μέρες βάρδια σαν σε ανθρακωρυχείο) έπιασε πέναλτι στον πρώτο γύρο των πέντε. Μετά τον αγώνα βρήκαμε τρεις συμπαίκτες του να φορούν κάλτσες διαφορετικού χρώματος επειδή το πλυντήριο είχε χαλάσει κι έπρεπε να κάνουν warm-up στους 15°C μέσα στη νύχτα γιατί η ομάδα έπρεπε αύριο να ξαναμπούν στην αίθουσα συγκέντρωσης. Αυτούς τους τύπους ψάχνουμε! Αυτούς που όταν λένε «έχω βρει λύση στο ψυγείο» πραγματικά εννοούν πως βρήκαν έναν τρόπο να βάλουν πάγο στη μπουκάλα μέσα στο δωμάτιο όπου ζούνε δεκαπέντε άτομα μαζί. Όχι αυτούς που πριν τρεις μήνες έκαναν γυμναστική στο Milanello ενώ εδώ ακόμα ψάχνουμε ποιοι κλέβουν τις μπαταρίες από τους κουβάδες νερό στους ουρανοξύστες. Κι αν κάποιος αρχίζει να λέει «ναι αλλά εκείνοι έχουν νούμερα», του απαντώ ξεκάθαρα: οποιοσδήποτε Αυστραλός ξέρει πως το πρωτάθλημα εκεί είναι το πιο σκληρό της Ωκεανίας επειδή όλοι οι άλλοι σύλλογοι έχουν σκάσει εκτός Ευρώπης για να πάθουν τους πονοκεφάλους τους με άλλες ομάδες—εμείς εδώ θέλουμε αυτούς που ξέρουν πως ο κριτής δεν λέει «πήγαινε βόλτα» όταν βλέπει παίκτη πάνω στη σκόνη που κόβει σαν λεπίδα. Αυτούς που όταν χάνεται η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά, εκείνος ο αντίπαλος ξέρει πως πρέπει να κοιτάξει γύρω του μήπως ξεφύγει από το σύστημα—δεν ψάχνει έναν που κάνει σέντρα σαν καλλιτέχνης του舞蹈 βίντεο. Και τέλος, να πω κι αυτό: όταν η Μίναουρ έπαιξε τον πρώτο αγώνα της στον τελικό της περσινής σειράς εκεί όπου κανείς άλλος σύλλογος δεν είχε πάει ποτέ, ο επικεφαλής της διοίκησης είχε αγοράσει τα εισιτήρια με πιστωτική επειδή η κάρτα του είχε αποκλειστεί τρεις φορές μέσα στη μέρα—κι όμως εκείνος ο τύπος βγήκε στο γήπεδο φορώντας το ίδιο ζευγάρι παπούτσια από εκείνον τον αγώνα του πρωτοχρονιάς 2019 επειδή δεν υπήρχε χρόνος να αγοράσει καινούρια. Αυτούς τους ανθρώπους θέλουμε στην ομάδα. Οι άλλοι μπορούν να πάνε να πουλήσουν τις φωτογραφίες τους στο eBay ως «προσωπικό σήμα εμπειρίας» 😏

Ρε συχνατζήδες, εσείς μιλάτε σαν να πρόκειται η ομάδα να σώσει τον κόσμο 😂🔥 Πώς λέτε λοιπόν τώρα πως η Αυστραλία είναι μόνο αυτοί οι τζοκεράδες που ξέρουν να κάνουν warm-up σαν καλλιτέχνες του TikTok;; Οι ίδιοι βγήκαν ποτέ από το σπίτι τους όταν η μπάλα ήταν στο πόδι τους;; Αυτούς τους θες;; Αυτούς που πριν δώσουν συμβόλαιο στον 자신들의 σύλλογο είχανε ήδη κανονίσει το επόμενο post στο Instagram;; Αυτούς;;; Κι έπειτα λέτε πως αυτοί οι Ευρωπαίοι δεν έχουν εμπειρία;; Να σου πω εγώ πως έγινε η τελευταία χρονιά;; Ο "ποιοτικός" ιταλός που ήρθε δαπάνησε τρεις μέρες για να καταλάβει πως οι κάλτσες δεν φοράν μόνο στο πόδι τους—αλλά πάνω στη σκόνη γίνονται φαγητό στα πόδια! Την πρώτη φορά που βγήκε στον αγωνιστικό χώρο είχε καπέλο μέχρι τα αυτιά επειδή ο ήλιος τον έκανε έναν λευκό κραγιόν σαν αυτούς στους γάμους στη Σικελία!!! Εκείνος ο τύπος ξέχασε πως εδώ η μπάλα γίνεται άμα μη σου κόψει τον αέρα από το στόμα—κι όμως αυτοί λένε πως η εμπειρία τους κάνει κουμάντο;; Λες και η ζωή στις λευκές παραλίες της Ιταλίας είναι ίδια με αυτήν στα γήπεδα των deserts της Αυστραλίας; Κι αυτοί τώρα ζητάνε Αυστραλούς σα να είναι η ίδια ομάδα;; Ρε παιδιά, η Αυστραλία δεν έχει μονάχα δεκατρείςχρονους χορευτές στους γκολ celebration—έχει ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει μέσα στη σκόνη εκεί που ο κριτής φοράει μάσκα επειδή η σκόνη έφτασε εκεί που δε βλέπει ούτε την μπάλα! Αυτούς ψάχνουμε—τους Αυστραλούς που ξέρουν πως όταν λείπει το νερό, το κρύο νερό τότε αυτό που γίνεται είναι θρύψαλα στα χείλη! Αυτούς που όταν πέφτει η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά, εκείνος βλέπει μόνο μία σέντρα προς τη ζωή κι όχι έναν καλλιτέχνη που κάνει τριπλό σάλτο για το story του!! Και τέλος, τσίγκλα μου, ας πούμε και μια αλήθεια: αυτοί οι "ποιοτικοί" ήρθαν εδώ γιατί η ομάδα είχε μεγάλη φήμη;; Ή μήπως επειδή βρήκαν την τελευταία στάση ενός γυμναστηρίου που έκλεισε;; Γιατί αυτοί οι τύποι όταν τους ρώτησαν τι έκανες εκεί που σου έκαναν επίθεση στο κεφάλι—απάντησαν πως ήταν η πρώτη φορά που ξύπνησαν νωρίς το πρωί επειδή δεν τους έκανε wake up call η ομάδα τους;; Αυτούς θέλουμε;; Αυτούς που αγοράζουν εισιτήριο αεροπλάνου την τελευταία στιγμή επειδή δεν μπορούν να βρουν θέση στον τομέα τους;; Αυτούς;; Αυτούς τους Αυστραλούς που ξέρουν πως το σήμα της Μίναουρ δεν είναι ένα τουριστικό σημείο για φωτογραφίες αλλά η ψυχή του αληθινού ποδοσφαίρου;; Αυτός είναι ο λόγος που λέμε ότι η ομάδα πρέπει να κρατήσει αποκλειστικά Αυστραλούς!!

τι περιμένουμε λοιπόν να γίνει τώρα; να βγάλουμε το σήμα μας σαν κάποιο κοχύλι από τη θάλασσα της Σαρδηνίας και να το κρεμάσουμε πάνω στη γάζα των γηπέδων γιατί εκείνοι αποφάσισαν πως εμείς πρέπει να γίνουμε ξενοδοχείο προορισμού; εδώ όπου πριν δέκα χρόνια ένας τζόκεϊ τύπος, αυτός ο Τζον Σκωττ που θυμάται ο καλός ο Erythrolefkos, πήρε μια μπάλα στο γόνατο σαν πιάστηκε από σκανδάλη κι εκείνος δεν έπεσε κάτω σαν λούφα—σου μιλάω για έναν άνθρωπο που έπαιζε σα ντανσάρισμα στα τελευταία πέντε λεπτά επειδή ξέχασε πως είχε σπάσει δύο πλευρές εκεί που οι ιατροί τον είχαν σηκώσει σαν σακί πάνω στους ώμους τους. και τώρα αυτοί εδώ, αυτοί οι ίδιοι τύποι που ήρθαν από την Μπολόνια σαν να πήραν αεροπλάνο για ένα ταξίδι αεροδρόμιο-γήπεδο-γυάλινο μπαρ, μιλάνε για εμπειρία; εμένα μου λένε εμπειρία αυτοί που πριν τρεις μήνες έκαναν φίλους στο the Rock perquè εκεί είχαν φτιάξει ένα γκρουπ για άτομα πάνω από τριάντα κι εκείνοι ήταν οι μοναδικοί που είχαν στηθεί εκεί σαν μπουφές όταν η θερμοκρασία ξεπερνούσε τους 30 ενώ εμείς ψήναμε σκόρδο στις κεραίες επειδή η σκόνη έφαγε τα πάντα; αλλά ας πούμε κι ένα δικό μου θυμάρι: πριν τέσσερα χρόνια πήγαμε μέχρι την πόλη του Σίδνεϊ για έναν αγώνα που η ομάδα είχε χάσει το τελευταίο πρωτάθλημα επειδή ο διοργανωτής είχε ξεχάσει να ετοιμάσει νερό στις καντίνες. Να θυμίσω πως εκεί εκείνον το βράδυ, όταν η μπάλα χάθηκε εκτός επειδή ο αέρας είχε αλλάξει φορά σα θύελλα πάνω στον ωκεανό, ένας αμυντικός αυτός ο Γκρέγκορι Τζόνσον έκανε σέντρα τόσο δυνατή που έσπασε ένα παράθυρο στο γκαράζ του γηπέδου επειδή η δύναμή της έφτασε εκεί που κανείς δεν περίμενε—και εκείνος είχε βγει εκείνος το πρωί με μια σειρά από προβλήματα στον αστράγαλο επειδή είχε πηδήξει πάνω σε ένα κουνούπι τσιμπούρι εκεί που ετοιμαζόταν η ομάδα. τι σημασία έχει λοιπόν η εμπειρία αυτού του τύπου που τον φέρνουν τώρα σα δώρο επειδή έπαιξε μια φορά στο κρύο της Ευρώπης όταν εμείς ψήναμε την ψυχή μας πάνω στη σκόνη εκεί όπου ο αέρας είχε φορτώσει τόσο σκόνη που δεν έβλεπες τον συμπαίκτη σου—κι όμως εκείνοι αυτοί έπαιζαν σα να ήταν σαλονάκι ζεστό και ήσυχο επειδή είχαν βάλει κάποιον μπούστο μέσα στα γήπεδα σα να ήμασταν σινεμά μιας πόλης; εδώ δεν χρειαζόμαστε σακουλάκια με δώρα από την Ιταλία—χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν εκείνον τον άγνωστο αμυντικό του Aspromavros7 που όταν χάθηκε η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά εκείνου του αγώνα, εκείνος σήκωσε το χέρι του σα να κρατούσε την ίδια τη ζωή επειδή εκείνη η σέντρα ήταν η τελευταία ελπίδα της ομάδας. εμένα μου λένε εμπειρία αυτοί που κάνουν warm-up σαν να είναι υποκριτές επειδή στο βίντεο των stories τους φαίνονται όλοι δήθεν cool όταν το φως της ημέρας έχει σβήσει; αυτός εδώ, αυτός ο άνθρωπος, είχε πάνω του σκόνη τόσο βαθιά που ακόμα και η μάσκα του κριτή είχε μπει στη μέση σα να την έφαγε ένας σκαντζόχοιρος. και τέλος, ένας τελευταίος λόγος: αυτοί οι τύποι που μιλάνε για "ψυχραιμία" στους τελευταίους γύρους ας πάνε πρώτα να δουν έναν αγώνα εκεί όπου η θερμοκρασία έχει φτάσει εκεί που ο κριτής φοράει χειρουργική μάσκα επειδή η σκόνη έφτασε εκεί που δεν βλέπεις ούτε τα πρόσωπα των συμπαικτών σου. ας δοκιμάσουν εκείνοι να αγγίξουν μία μπάλα εκεί όπου ο ίδιος ο αέρας θέλει να τους στερήσει την τελευταία σταγόνα νερό επειδή κανείς δεν πρόλαβε να φέρει μπουκάλια. ας δοκιμάσουν εκείνοι, όχι εμείς. εμείς θέλουμε αυτούς που ξέρουν πως όταν πέφτει η μπάλα στις τελευταίες πέντε λεπτά, εκείνος βλέπει τη ζωή σα μία σέντρα που πρέπει να ξαναστήσει ξανά—όχι μία φωτογραφία για το λογαριασμό τους στο TikTok.

Ρε παιδιά, η ομάδα μας δεν είναι φιλοξενία backpackers για αυτούς τους περαστικούς που φέρνουν μαζί τους μπουκάλια νερό "Perrier" επειδή εδώ η βρύση βγάζει σκόνη. Αυτοί οι τύποι που τρέχουν από την Αριζόνα στα γήπεδα της NSW την ίδια βδομάδα επειδή τους έκαναν like στο Instagram κάτω από ένα βίντεο που λέγανε "hot summers in Sydney", αυτοί δεν είναι άνθρωποι του ποδοσφαίρου — είναι χαρακτήρες από κάποιο reality της δεκαετίας του '00. Ακούστε τώρα: η Αυστραλία δεν έχει ανάγκη άλλους Ευρωπαίους που νιώθουν θύμα όταν χάνει τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα επειδή κανείς τους δεν τους έδωσε την πιστωτική κάρτα της Nestlé στο γήπεδο της Νέας Ουαλίας. Αυτούς τους τύπους που στα social κάνουν γραφικά με hashtags όπως #NoPainNoGain ενώ στο γήπεδο ψιλοπεθαίνουν επειδή ξέχασαν πως το πρωτάθλημα εδώ είναι ο μεγαλύτερος αγώνες επιβίωσης μετά τους Wild West χαρακτηρισμούς στον Match of the Day. Κι όμως, εσείς μιλάτε για νούμερα συμμετοχών εκείνου του τύπου που είχε κάνει τρεις εμφανίσεις το 2022 επειδή η προηγούμενη ομάδα του τον είχε στείλει εδώ σαν "δώρο" για να κάνει φίλους στο TikTok; Αυτός ήταν εκείνος που την πρώτη βδομάδα στο γήπεδο δεν μπορούσε καν να διαβάσει τους ρόλους επειδή όλα τα χαρτιά είχαν γίνει "αλεύρι" από τη σκόνη του ξενοδοχείου του στο Parramatta. Εμείς ψάχνουμε εκείνους τους Αυστραλούς που όταν λέμε "εμπειρία" εννοούμε κάποιον που έχει πετάξει πάνω από έναν αντίπαλο εκεί που η μπάλα στάθηκε στον αέρα σαν βράχος επειδή ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση σα θύελλα στον Ινδικό Ωκεανό. Αυτούς που ξέρουν πως όταν πέφτει η μπάλα στις τελευταίες δύο λεπτά των playoffs, εκείνος ο τερματοφύλακας βγάζει τα γάντια του επειδή του έχουν ψήσει τόσο τα δάχτυλα από τις θερμοκρασίες των 45°C που δεν μπορεί καν να δέσει κορδόνια — κι όμως εκείνος στέκεται εκεί σαν πέτρα επειδή αυτό σημαίνει να είσαι τερματοφύλακας σε έναν αγώνα όπου η ομάδα κέρδισε την τελευταία θέση στους ομίλους της AFC Champions League επειδή δεν υπήρχε νερό στις καντίνες. Και μην αρχίσετε τώρα με το "αλλά αυτοί έχουν τα νούμερά τους". Αυτοί που λένε πως ο κόσμος θέλει "πραγματικούς", αυτοί οι ίδιοι έχουν κάνει ραντεβού με τον φυσικοθεραπευτή επειδή έπαιξαν δύο αγώνες μέσα στη βδομάδα σε γήπεδα όπου η σκόνη έφτανε μέχρι τον λαιμό τους σα να είχαν φάει μία μπουκιά από την Έρημο Simpson. Αυτοί δεν ξέρουν ούτε πως μυρίζει ο ιδρώτας όταν δεν υπάρχει air condition στα αποδυτήρια επειδή η ομάδα είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά για να φέρει έναν "προπονητή στόχευσης" από την Πορτογαλία — ο οποίος μετά τρεις μήνες έφυγε επειδή είπε πως εδώ ο αέρας δεν είναι αέρας, είναι "υγρός πυρετός". Αυτούς τους ανθρώπους θέλουμε πίσω στην ομάδα μας: αυτούς που όταν κλείσει το γήπεδο και οι άνθρωποι βγουν στους δρόμους της NSW κρατώντας λάστιχα γεμάτα νερό επειδή ξέχασαν να πληρώσουν τον λογαριασμό, εκείνοι οι Αυστραλοί ξέρουν πως πρέπει να γίνει μία σέντρα ακόμη μία φορά επειδή το σήμα της ομάδας τους δεν είναι γλυκό δώρο για φωτογραφίες — είναι η τελευταία αγκίδα στην οποία κρατιούνται όταν ο ίδιος ο κόσμος θέλει να τους πετάξει σαν σκουπίδια στον Ινδικό. Όσοι λοιπόν μιλάνε για "εμπειρία", ας μας δείξουν πρώτα έναν από αυτούς που έχουν μεγαλώσει μέσα στη ζέστη εκεί όπου η μπάλα γίνεται βράχος και ο άνεμος γίνεται εχθρός — όχι αυτούς που έκαναν warm-up τρεις φορές επειδή βρήκαν μία μπουκιά ξινό ψωμί στο ξενοδοχείο τους. Αυτούς ψάχνουμε. Αυτούς μόνο. Κι αυτοί βρίσκονται ανάμεσά μας — όχι στις εφημερίδες των transfer windows.