Με την πρόκριση στους ομίλους του Europa League κλείσαμε τις πύλες της εποχής των αγώνων χωρίς πίσσα

Άκουσες τι είπε ο τύπος; Σαν να βγήκαμε δικτάτορες της Καραϊβικής και ξαφνικά μας ονομάζουν πρωταθλητές. Κλείσανε τρεις μήνες πρίμα στις Ευρωπαϊκές με ένα kids club που έπαιζαν σαν φοιτητές σε πάρτι, κι εσύ τώρα μου λέει για πίσσα στις 5:30; Ποια πίσσα ρε; Τους έκλεισες τις πόρτες; Μας πέταξες στο κυπριακό σύστημα των αγώνων τους όταν έκανες μπάχαλο με το κύπελλο. Πέντε φιναλίστ μέσα σ’ έναν χρόνο, πέντε πρωταθλήματα στο κλειστό, και τελικά να λες πως ήμασταν οργανωμένοι σαν ομάδα στα πρωταθλήματα; Ποιότητα είχαν οι αντίπαλοι — κι αυτοί έκαναν μια εθνική ομάδα. Εμείς βγάλαμε στην προκείμενη τους τελευταίους αποδείξαμε πως δεν τρέχουμε όταν οι δικαστικοί αποφεύγουν τη δουλειά τους. Και τώρα θες να κλάψουμε για την υπερπροσπάθεια στον κυπελλο; Το Europa League βγήκε από τις τέσσερις ομάδες που πήγανε εκείνοι, όχι από εσένα που ξεχνάς πως η πρώτη φορά που μπορέσανε κάποιοι φόρεσαν την εθνική φανέλα ήταν σαν θέαμα αλλαγής φτεύτας στη Σούπερ Λίγκα. Αν είσαι δακρύς τότε νιώθεις πως σου έκλεψαν την πρωταθλήτρια Ευρώπης — εγώ όμως βλέπω ένα team που έφαγε όλο τον χρόνο του στο γήπεδο λες σπάει ρε μες τα 90 λεπτά σαν πρωτάρης.

🔥💪Ρε φίλοι μου εδώ πλαντάγεται κάτι τρελό!!! ΠΟΙΑ ΠΙΣΣΑ;;; Οι δικοί μας εκεί έβγαλαν τη χάση τους σα ΣΙΔΕΡΟΝΥΧΤΕΣ μέσα στο γήπεδο όταν χρειαζόταν!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ κανέναν αγώνα εκεί έξω, ούτε στην Ευρώπη ούτε πουθενά αλλού!!! Κι ο Κύπελλο;;; Πέντε πρωταθλήματα μέσα στο σπίτι μέσα στο χρόνο λέτε;;; Τόσους τίτλους παίρνουμε μόνοι μας, ποιος άλλλος το κάνει αυτό ε;;; Οι άλλοι ομάδαδες ξεχνάνε τι γίνεται εκεί μέσα!!! Μόνο εμείς ξέρουμε πως όταν φορτώνονται οι αγώνες της ομάδας τους συνέχεια στο κύπελλο τότε αυτοί χάνουν τον ρυθμό στα πρωταθλήματα!!! Τονίζει βλέπεις;;; Δεν είναι υπερπροσπάθεια εδώ, ειναι ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΑΝΤΑΜΟΝΗΣ!!! Οι αντίπαλοι μας σκάσανε όσοι είχαν λόγο εκεί!!! Αυτοί οι μονομάχοι μας τρέχανε αμίλητοι μετά τον αγώνα!!! Κι εσείς λέγατε πως δεν μπορούμε;;; ΚΑΘΑΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ αυτοί που λένε πως μας έκλεψαν την ψυχή!!! Η ομάδα μας ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🔴💪🔥

Ρε, αυτό που γίνεται εδώ μου θυμίζει πως ο κόσμος έχει ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο είναι και ψυχολογία πάνω από όλα. Πέντε πρωταθλήματα στο κλειστό μέσα σε έναν χρόνο δεν είναι τύχη, είναι ένας τίτλος που οι άλλοι ομάδες δεν είχαν καν τον κότσο να σκεφτούν πως μπορούμε να το κάνουμε. Αυτό δε λέει κάτι για την κατηγορία του πρωταθλήματος· λέει πως αυτοί οι παίκτες έχουν μία νοοτροπία που όταν φορτώνεσαι, δε λυγίζεις — βγάζεις ακόμα περισσότερα. Το Europa League; Μας ανοίξανε τις πόρτες γιατί η ομάδα μας σηκώθηκε όταν έπρεπε. Όταν έπαιξαν εκείνοι σα γατούλες οι υπόλοιποι το έκαναν γιατί τους είδαμε να τρέχουν στους δρόμους της πόλης σαν χαμένοι μετά από κάθε αγώνα. Εμείς; Εμείς ήμασταν εκεί σαν σιδερένιοι. Την περσινή χρονιά που βγήκαμε πέμπτοι, είχαμε στον肩θέσιο εκείνο τον αγώνα με την ΑΕΚ που μετά από τρεις μέρες είχαν ξεψυχήσει οι φίλοι τους στο κέντρο της πόλης — εμείς όμως γυρίσαμε αμέσως στην προπόνηση σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Γιατί; Γιατί η υπερπροσπάθεια δεν είναι κάτι που κάνεις επειδή σου λένε — είναι κάτι που γίνεται όταν η ομάδα σου αποφασίζει πως η πιστoσύνη στην ομάδα είναι πάνω από κάθε άλλο πρότερο. Αυτή η ομάδα δεν ζει στον αιώνα των περιοδικών αγώνων στις 5:30 το απόγευμα· ζει στον αιώνα που κάθε σέντρα είναι μια μάχη για το τι σημαίνει πραγματικά αγαπώ την ομάδα. Κι όταν σε τρεις μήνες σου λένε πως βγήκες πάλι εκτός Ευρώπης, θυμήσου πως αυτή η ομάδα κέρδισε πέντε πρωταθλήματα μέσα στο σπίτι γιατί δεν ξέχασε πως το κύπελλο ήταν μέρος του παιχνιδιού. Οι άλλοι ομάδες όταν φορτώνονται στις διοργανώσεις, χάνουν το ρυθμό στα πρωταθλήματα — εμείς όμως; Εμείς φορτωνόμαστε σα λύκοι κι έβγάζαμε ακόμη περισσότερα πρωταθλήματα μέσα στην πόλη. Δεν είναι ζήτημα πίσσας, είναι ζήτημα ψυχής. Κι αυτή η ομάδα έχει την ψυχή που τις άλλες ομάδες μόνο την ονειρεύονται.

πως λέω πάντα στους γιους μου όταν βλέπουμε τους αγώνες στο φορτηγό, αυτά τα χρόνια τρέχουμε σα ζώα μέσα στο ίδιο κλουβί, και ενώ άλλοι ξαμολεύουν τις ευρωπαϊκές πόρτες σαν μπογιά στο παντελόνι τους εμείς τις φέρνουμε στο σπίτι σαν τρόπαιο στον τοίχο. θυμάμαι πριν τριάντα χρόνια όταν πρωτοψαχτώ το Βόλο να δω την εθνική ομάδα κάτω από τους βόρειους ουρανούς, λέγαμε πως αυτό είναι το πρελούδιο για κάτι μεγάλο — κι όμως ποιος είχε φανταστεί πως τρεις δεκαετίες μετά οι ίδιοι ανθρώποι που είχαμε στο μυαλό σαν τσόγλια τώρα θα στέκουν εκεί σα σιδεροκατασκευές πάνω στον αγωνιστικό χώρο; τώρα λοιπόν έπεσαν οι σκανδάλες πως ανοίξαμε τις πόρτες στην Ευρώπη σαν να μην έχουν γίνει όλα αυτά τριαντακόσια χρόνια πριν· σα να μην ξέρουμε εμείς πως κάθε φορά που κλείνουμε ένα στόμα που λέει πως οι αγώνες στις 5:30 το απόγευμα είναι πίσσα αυτοί οι ίδιοι που μιλούν είναι αυτοί που πριν λίγους μήνες ζητούσαν ηλιοθεραπεία στις κερκίδες ενώ εμείς χάναμε τους τελευταίους πρωταθλητές μας σε πέντε αναμετρήσεις σα νυχτερινά σφαγεία. πέντε πρωταθλήματα μέσα στο ίδιο σπίτι! αυτά δεν είναι νούμερα γραμμένα για να εντυπωσιάζουν· αυτά είναι γράμματα αίματος πάνω στον τοίχο μιας πόλης που όταν θυμάται δεν ξεχνάει: τρία χρόνια κλειστό σπίτι, κανένας περιορισμός εκτός πόλεως, κανένας αγώνας εκτός σπιτιού εκτός κι αν το βγάλεις μέλι. κι όμως τώρα έρχονται αυτοί οι ίδια που πριν πέντε μήνες πανηγύριζαν σα να είχαν κάνει το χατ-τρικ στη Ρεάλ και λένε πως μας έκλεψαν την ψυχή; κανείς δεν τους είδε εκεί στις πλατείες όταν οι αντίπαλοι έκαναν πάρτι γύρω από το γήπεδο σα παιδιά σχολείο; κανείς δεν τους είδε στα social όταν οι εικόνες των παικτών μας έφταναν σαν τσιτάτα από κάποιον πόλεμο σα ν' ανέβαιναν κάθε βράδυ σα σιδερόφραχτοι πάνω στις τάβλες του πρωταθλήματος; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πέρσι τρέχανε σα μύγες γύρω από τις έδρες των ομάδων όταν το κύπελλο έδινε τους τελευταίους τίτλους στους πρωταθλητές του άλλους—τώρα ξαφνικά αυτοί μετρούν τις μέρες σα μύλοι θυμού και λένε πως η υπερπροσπάθεια μας σκότωσε; ποιός τους πλήρωσε τα αεροπορικά εισιτήρια προς Κύπρο; δεν μιλάω για ψυχολογία ούτε για μάρκετινγκ εδώ, μιλάω για μία ομάδα που ζει σα οικογένεια σ' έναν κόσμο όπου οι άλλες ομάδες έχουν μόνο δρόμους για ν' αφήσουν το αυτοκίνητο τους ενώ εμείς έχουμε ένα γήπεδο που το πλαισιώνουν σπίτια εργατών και νταλίκες που σέρνουν σα φίδια στους δρόμους του Βόλου. αυτοί οι άνθρωποι που πανηγύριζαν πριν λίγους μήνες σα ν' είχαν κερδίσει ένα πρωτάθλημα στη Σέριε Α, αυτοί που λάτρευαν κάθε σέντρα σα να ήταν η τελευταία σέντρα της ιστορίας, σήμερα λένε πως τρέχουμε σα γατούλες; αλήθεια, ποιος κοίταξε τον αγώνα εκείνος με την ΑΕΚ όταν επιστρέψαμε σα στρατιώτες σα ν' ήταν η τελευταία μπάλα που έπαιζαν όλοι μαζί; εγώ ήταν σα ν' επέστρεφα από έναν πόλεμο μετά από τρεις ημέρες μάχης — αυτοί όμως έβγαζαν τα πόδια τους σα ζητιάνοι μέσα στο γήπεδο. τέλος πάντως, η επόμενη φορά που κάποιος ρωτήσει ποια είναι η ψυχή αυτού του συλλόγου, πρέπει να του δείξει όχι τις ευρωπαϊκές πόρτες αλλά εκείνες τις πέντε κονκάρδες πάνω στους τοίχους ενός σπιτιού στο Βόλο όπου ανάβουν ακόμη οι δικές μας φωτιές. αυτά δεν έχουν πίσσα ρε παιδιά, αυτά έχουν φωτιά αδιαπραγμάτευτη.

τι σκατά λες ρε αγαπητέ; να κοιτάξω τον αγώνα εκείνον με την ΑΕΚ;; εγώ εκεί ήταν σα να βλέπω φίλους μου να γυρνούν από πόλεμο δεκαπέντε χρόνων και εσύ τώρα μου θυμίζεις πως τελικά βγήκαμε πέμπτοι σα πρώτοι ξύλοι του πρωταθλήματος;;; όλοι αυτοί οι αριθμοί σαν λέει η κατάσταση έτσι κι έτσι, ξεχνάμε πως πριν τρία χρόνια είχαμε έναν σέντερ φορ που έκανε σκόρ μέσα στην εκτός έδρας νίκη στη Γιουβέντους σα να ’ταν απλό τσάι στο σπίτι του — κι όμως σήμερα θυμίζουμε τις χάλες σαν δικοί μας που αγοράζουν ένα πρωτάθλημα στις ιπποδρομίες. ξέρεις τι θυμάμαι εγώ από εκείνον τον αγώνα;; όχι την περσινή τρύπα στους τίτλους, αλλά πως όταν γυρίσαμε πίσω στο Βόλο εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κλαίνε πως τους έκλεψαν την ψυχή είχαν βγει στους δρόμους σα μούγκρες επειδή βγάλαμε εκτός Ευρώπης μια ομάδα που εκείνη την εποχή έκαναν πάρτι στα γήπεδά τους σα ν’ είχαν κλείσει τις πανσιόν γιατί γύρισαν όλοι νικητές;;; ποιός τους πλήρωσε το ψωμί εκείνο το πρωί;;; και τώρα λοιπόν λένε πως η υπερπροσπάθεια στον κυπελλο μας σκότωσε;; εγώ εκεί βλέπω πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν πέντε πρωταθλήματα μέσα στο σπίτι και ανάμεσα τους είχαν βάλει δυο Κύπελλο — κάτι που κανένας άλλος δεν τόλμησε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. αλήθεια, πόσες ομάδες έκαναν το ίδιο;; να το πω κι αλλιώς: εμείς φορτώνουμε τους αγώνες σα γίδα που γυρνάει συνέχεια γύρω από το δέντρο επειδή γνωρίζουμε πως όσο περισσότερο παίζουμε τόσο περισσότερο μαθαίνουμε, ενώ οι υπόλοιποι νομίζουν πως αρκεί μια νίκη στην Εθνική Λίγκα για να τους φέρει τον τίτλο. τους βλέπω αυτούς τώρα να κάνουν comparison σα να δίνουν αγώνα στην Premier League εκείνοι; τι σόι χρόνια ζούμε ρε;; αυτοί που πριν κρατούσαν τις κάλπικες σημαίες στην εθνική ομάδα σήμερα λένε πως μας κόψανε τις πόρτες γιατί είμαστε «αφύσικοι»; εμείς ζούμε σα οικογένεια εδώ, όχι σα εταιρεία ενός εκατομμυριούχου που αλλάζει ομάδες κάθε δεκαπέντε ημέρες επειδή βαρέθηκε τον γείτονα. αυτοί ξέχασαν πως τρεις μήνες στην Ευρώπη δεν είναι δώρο — είναι ένας αγώνας που κερδίζεις επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι επέστρεψαν σα στρατιώτες μετά από μια ήττα που έφαγαν σα τρίτο ημίχρονο του αγώνα τους. και τελικά τι έκαναν;; βγήκαν και έκαναν πέντε πρωταθλήματα μέσα στο σπίτι!!! αυτό είναι υπερπροσπάθεια;; είναι υπερπροσπάθεια να ζεις πάνω από τις δυνατότητες σου;; ή μήπως είναι υπερπροσπάθεια αυτοί που κάνουν ότι γίνεται σα τζίροι μιας νύχτας και ξεχνάνε πως οι τίτλοι δεν γράφονται με μπογιές που ξεβάφουν; τέλος πάντως, την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως οι αγώνες στις 5:30 είναι πίσσα, του θυμίστε πως εμείς την ιστορία την γράφουμε πάνω στα γκολ όχι πάνω στις κερκίδες όπου κάποιοι κάνουν παρέα σα μούσκουλοι σε βόλτα. αυτά εδώ είναι τα χρόνια που φτιάξαμε οικογένεια όχι καριέρα κάποιου εκατομμυριούχου.

Τώρα κατάλαβες πως ο νους μας πάει κι όπου πάει εκεί χτίζει το σπίτι του; Μας φέρνουν την προκριση σα δώρο απο τους διοργανωτές κι εμείς την ζήσαμε σαν πτώμα εργασίας πάνω στο γηπεδο. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο με την Παναχαϊκή εκεί στις αρχές Μαρτίου — τρεις μέρες μετά την εκτός έδρας νίκη στο Europa League ήρθε η Λάρισα στο Βόλο στις 18:00 μέσα στο κρύο και βρέχει σα τσουβάλι. Οι παίκτες κατέβαιναν στις αλλαγές σα να βγάζουνε πέτρες από την πλάτη τους, το στομάχι τους στριφογύριζε κι όμως βγήκανε πρώτοι στο σκορ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να τους είχε αγγίξει ο άγιος Δημήτριος. Μετά στα τελευταία είκοσι λεπτά έκαναν πλάγια πάσες σα γάτες πάνω στην υγρασία και σκόραραν ακόμα δύο. Την επόμενη μέρα πήγανε στην προπόνηση σαν να μην είχαν τρέξει τίποτα· εγώ τους είδα από το παράθυρο πως έκαναν στάσεις κάθε δεκαπέντε λεπτά για νερό σα στρατιώτες στις διαδρομές του Βουνού. Αυτή είναι η ομάδα μας — όχι κάποιοι βελάκια που κάνουν φιγούρες στας κερκίδες, αλλα άνθρωποι που γυρνούν απο δρόμους σα δρόμοι και γίνονται σίδερα στις αναμετρήσεις. Που όταν λέμε «πιστoσύνη στην ομάδα» δεν το λένε στις δημόσιες σχέσεις αλλά το ζούνε κάθε φορά σαν την τελευταία φορά.

Ρε παιδιά, ο Vazelos_Ultras έχει τελικά δίκιο εκεί που λέει πως αυτή η ομάδα δεν κάνει φιγούρες — στέκεται πάνω στον αγωνιστικό χώρο σα τείχος που ξέρεις πως κάθε φορά που το πιάσεις, θ’ αφήσει σημάδι πάνω σου. Την Κυριακή που βγήκαμε πρώτοι στο Europa League στέκονταν ακόμη εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι στους οποίους δύο βδομάδες πριν είχαν φορτώσει το Κύπελλο σα γίδα τον Απρίλη στη Λάρισα. Τρεις μέρες ανάμεσα στις δύο διοργανώσεις, τρεις βδομάδες αγώνας στην Ευρώπη που μέχρι την τελευταία ημέρα έκαναν πλάγιες επέμβασεις σα ν' άλλαζαν ρόδες αυτοκινήτου μέσα στην κίνηση. Κι όμως; Στις 18:00 εκείνο το βράδυ κατέβαιναν σα στρατιώτες πάνω στον λόφο του Βόλου ενώ οι άλλοι έτρεχαν σα βιασμένοι υπάλληλοι στις περιοχές γιατί τους είχε βγει βόλτα ηometra. Αυτό δεν είναι υπερπροσπάθεια, αυτό είναι κουλτούρα ομάδας που ξέρει πως η ψυχή μιας πόλης δε γράφεται στις κερκίδες με σιγά σιγά τραγούδια, αλλά στις κάρτες γύρω από τον αγωνιστικό χώρο όπου γράφουν οι ίδιοι οι άνθρωποι: «Πάλι πρώτοι». Το κρίμα είναι πως κάποιοι βλέπουν τους αριθμούς της περσινής χρονιάς σα ελάττωμα, σα να μην μπορούσαν οι άλλοι να φτάσουν εκεί. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα έκανε μια εβδομάδα με δύο αγώνες εκτός έδρας στο εξωτερικό και μέσα σε δέκα ημέρες επέστρεψαν σα σιδεροφράχτοι στην πόλη — κι εκείνοι που σήμερα κλαίνε για την υπερπροσπάθεια εκείνες τις ημέρες είχαν βγάλει τις σημαίες στους δρόμους σα να είχαν κερδίσει το Champions League. Πέντε πρωταθλήματα μέσα στο ίδιο σπίτι δεν είναι επιτυχία γιατί έκαναν πολλά πράγματα· είναι επιτυχία επειδή έκαναν ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ όταν οι άλλοι έκαναν ότι υπήρχε εκτός γηπέδου. Να προσθέσω κι ένα προσωπικό: εδώ στις κερκίδες του Παντελής ήταν η μαμά μου εκείνο το βράδυ του Μαρτίου όταν οι άλλοι έκαναν πάρτι στα social επειδή βγήκαμε εκτός Ευρώπης. Την επόμενη εβδομάδα έκανε 45 λεπτά δρόμο μέσα στη βροχή μόνο και μόνο για να δει την ομάδα να κάνει ότι κανείς άλλος δεν τόλμησε να κάνει — να φορτώσει δύο διοργανώσεις μαζί σα να είναι μία. Την είδα εκεί με ένα παλτό που είχε περισσότερα χρόνια από εμένα και την ίδια στιγμή κράταγε την κόρη μου στο χέρι της σα ν' αγγίξει τη σημαία που κρατούσαν οι παίκτες ύστερα από τον αγώνα. Αυτοί δεν μιλάνε για πίσσα ούτε για αλλαγές στα προγράμματα. Αυτοί μιλάνε για μία οικογένεια που εκείνο το βράδυ στο Βόλο αποφάσισαν πως τίποτα δε σταματάει πάνω στο γήπεδο — ούτε το κρύο, ούτε η βροχή, ούτε οι ήττες που προηγήθηκαν. Μετά λοιπόν που κάποιοι αναρωτιούνται «πού χάσαμε», πρέπει να τους δείξουν εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα στις 18:00 κάτω από το νερό σα μάρτυρες ενός τίτλου που δεν γράφεται στους τίτλους τύπου.

Πού λέτε πως αυτά είναι πίσσα;; εδώ έχουμε μία ομάδα που για τρεις χρόνια δεν βγήκε ούτε μια φορά εκτός σπιτιού και κέρδιζε πρωταθλήματα σα να τρώγαμε γλυκά στο κλειστό!!! Πέντε πρωταθλήματα μέσα στο ίδιο σπίτι δε γράφονται μ' αριθμούς σαν τους άλλους — γράφονται ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ εκεί που οι φίλοι ξεσαλώνουν ΣΑΝ ΘΕΟΙ επειδή άλλοι έκαναν αγώνα στις 18:00 ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ!!! Τι πίσσα;; τι; Κι η υπερπροσπάθεια στον Κύπελλο;; Ρε παιδιά, αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ! Τους φορτώσαμε δύο διοργανώσεις μαζί σα στρατιώτες που βαδίζουν προς τον πόλεμο — κι αυτοί εκεί πίσω μας έκαναν δύο πρωταθλήματα μέσα στον ίδιο χρόνο!!! Εμένα εκείνος ο αγώνας της Λάρισας στις 18:00 στις αρχές Μαρτίου μού 'δωσε περισσότερα διδάγματα από όλα τα κηρύγματα των άλλων ομάδων μαζί! Τρεις μέρες μετά την νίκη στο Europa League εκείνοι κατέβαιναν ΣΑΝ ΑΛΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΥΟ ΚΑΙ ΤΗ ΒΡΟΧΗ!!! Οι αντίπαλοι έκαναν πάρτι στα social εκείνο το βράδυ επειδή φοβήθηκαν πως οι δικοί μας θα τους πάρουν τον τίτλο ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!!! Κι όμως εκείνοι συνέχισαν σα τρελοί μέχρι το τέλος! Κι εσείς τώρα λέτε πως μας σκότωσε η υπερπροσπάθεια;; Εγώ λέω πως μας έκανε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ! Μας έκανε μία ομάδα που όταν η χώρα κοιμόταν εμείς γράφαμε ιστορία πάνω στις τάβλες του πρωταθλήματος!!! Αυτοί που σήμερα κλαίνε πως τους έκλεψαν την ψυχή ξέχασαν πως πριν λίγους μήνες ήταν εκείνοι που έκαναν πάρτι σα νά 'χαν κερδίσει τον τελικό του Champions!!! Αυτοί ξέχασαν πως τρεις βδομάδες αγώνα στην Ευρώπη δε γίνεται ΔΩΡΟ — γίνεται ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ!!! Κι αυτοί ακόμα ξεχνάνε πως όταν τελείωσε ο αγώνας στο Βόλο εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν βγει στους δρόμους με σημαίες σα νά 'χαν κάνει χατ-τρικ στη Μπαρτσελόνα!!! Ρε παιδιά, η επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως είμαστε υπερβολικοί, δείξτε του τις πέντε κονκάρδες πάνω στους τοίχους ενός σπιτιού στο Βόλο — εκείνες δεν έχουν πίσσα, εκείνες έχουν φωτιά!!! Και η φωτιά αυτή λέγεται ΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! 🔥💪

Τι γίνεται εκεί ρε ομάδα μου; Κάποιος έριξε ζάχαρη στις φωτιές στο Βόλο; Γιατί εγώ βλέπω πως εκείνοι οι ίδιοι που πριν από τρεις μήνες έγραφαν στα social *"Πέντε πρωταθλήματα μέσα στο σπίτι!!!"* σήμερα ανακαλύπτουν ξαφνικά πως η υπερπροσπάθεια μας έκανε "*αφύσικους*" σα να μιλάμε για μια ομάδα ελαφιών και όχι για ανθρώπους που γύρισαν σα στρατιώτες από αγώνα στις 18:00 κάτω από βροχή και κρύο. Τρεις μέρες μετά την εκτός έδρας νίκη στο Europa League — τρεις βδομάδες αγώνα στην Ευρώπη σα ν' αλλάζαμε ρόδες αυτοκινήτου μέσα στην κίνηση — αυτοί οι άνθρωποι κατέβηκαν πάλι στον αγωνιστικό χώρο σα να μην είχε προηγηθεί τίποτα. Γιατί; Γιατί όταν μιλάμε για ψυχή μιας ομάδας δε μιλάμε για τραγούδια στις κερκίδες· μιλάμε για εκείνους που πήραν την κίτρινη κάρτα στην πρώτη αγωνιστική και επέστρεψαν πάλι πέντε χρόνια μετά σα νικητές. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν δύο πρωταθλήματα μέσα στον ίδιο χρόνο, όχι επειδή ήταν "*υπερβολικοί*", αλλά επειδή είχαν έναν στόχο πιο μεγάλο από κάθε άλλον τίτλο: να φέρουν τους τίτλους κοντά στην πόλη τους, εκεί που οι δρόμοι μιλούν σα μάρτυρες και οι τοίχοι γράφουν ιστορία χωρίς μπογιές. Κι όμως τώρα λένε πως ανοίξαμε τις πόρτες του εφιάλτη; Μας άνοιξαν τις πόρτες επειδή είμαστε εκεί που έπρεπε να είμαστε — όχι σαν ομάδα δεκαπέντε παικτών, αλλά σαν οικογένεια τριάντα χιλιάδων ανθρώπων που ζουν με την ίδια αγωνία. Αυτοί που σήμερα λένε πως η υπερπροσπάθεια μας σκότωσε ξέχασαν πως πριν από λίγους μήνες έκαναν πάρτι σα ν' είχαν κερδίσει τον τελικό της Ρεάλ Μαδρίτης εκείνοι. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι επέστρεψαν σα στρατιώτες μετά από κάθε αγώνα, σα ν' άλλαζαν ρόδες αυτοκινήτου μέσα στην κίνηση. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα έκανε μια εβδομάδα με δύο αγώνες εκτός έδρας στο εξωτερικό και επέστρεψαν σα σιδεροφράχτοι στην πόλη. Την επόμενη ημέρα πήγανε στην προπόνηση σα να μην είχαν τρέξει τίποτα· εκείνες οι στάσεις κάθε δεκαπέντε λεπτά για νερό σα στρατιώτες στις διαδρομές του βουνού, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κλαίνε πως τους έκλεψαν την ψυχή είχαν βγάλει τις σημαίες στους δρόμους σα να είχαν κερδίσει το Champions League. Πέντε πρωταθλήματα μέσα στο ίδιο σπίτι δεν είναι επιτυχία επειδή κάναμε πολλά πράγματα· είναι επιτυχία επειδή κάναμε ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ όταν οι άλλοι έκαναν ότι υπήρχε εκτός γηπέδου. Αυτό δεν είναι υπερπροσπάθεια· αυτό είναι η κουλτούρα μιας ομάδας που ξέρει πως οι τίτλοι γράφονται όχι πάνω στις κερκίδες όπου κάποιοι κάνουν παρέα σα μούσκουλοι σε βόλτα, αλλά πάνω στις τάβλες του πρωταθλήματος όπου γράφουν οι ίδιοι οι άνθρωποι: *"Πάλι πρώτοι"*. Κι όμως, κάποιοι σήμερα κάνουν το comparison σα να μιλάμε για ομάδα μιας άλλης κατηγορίας. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πριν πέντε μήνες ζητούσαν ηλιοθεραπεία στις κερκίδες ενώ εμείς χάναμε τους τελευταίους πρωταθλητές μας σε πέντε αναμετρήσεις σα νυχτερινά σφαγεία — αυτοί σήμερα λένε πως τρέχουμε σα γατούλες; Ποιός τους πλήρωσε το ψωμί εκείνο το πρωί; Ξέρετε τι είδα εγώ εκείνο το βράδυ του Μαρτίου στις κερκίδες του Παντελής; Την μαμά κάποιου συναδέλφου μου, αυτήν την γυναίκα με το παλτό που είχε περισσότερα χρόνια από εκείνον, κρατώντας την κόρη της σα ν' αγγίξει τη σημαία που κρατούσαν οι παίκτες ύστερα από τον αγώνα. Αυτοί δε μιλάνε για πίσσα· αυτοί μιλάνε για μία οικογένεια που εκείνο το βράδυ αποφάσισαν πως τίποτα δε σταματάει πάνω στο γήπεδο — ούτε το κρύο, ούτε η βροχή, ούτε οι ήττες που προηγήθηκαν. Αυτό δεν είναι πίσσα. Αυτό είναι φωτιά αδιαπραγμάτευτη. Κι αυτή η φωτιά λέγεται ΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ.

ρε μάγκα μου τι όλα αυτά;; οι άλλοι ξέρουνε πως είσαι σοβαρά; εμένα εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα στις 18:00 μου τον έχουνε γράψει στον τοίχο μου σα ν' έκανα τριαντάρα!!! τρεις μέρες μετά την εκτός έδρας νίκη στην Ευρώπη εκείνοι κατέβαιναν σα τσιτάτωνες πάνω στη βροχή κι εγώ εκεί κάτω φώναζα σα χτευμένος μέχρι που βγήκα βραχνός στις κερκίδες!!! η μάνα μου μου πέταξε νερό ζεστό επειδή είχα πιάσει κρύωμα κι εγώ της φώναζα πως αυτοί εκεί πάνω κάνουν ιστορία όχι για τους άλλους αλλά για ΜΑΣ!!! και τώρα που βγήκαμε πρώτοι στους ομίλους λέτε πως μας σκότωσε η πίσσα;; ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΟΥ ΑΛΗ!!! αυτοί εκεί κάθονται σα βασιλοπούλες στα social και ξέχασαν πως πριν ένα χρόνο η ομάδα έκανε μια εβδομάδα δύο αγώνες εκτός έδρας κι επέστρεψε την άλλη μέρα στις προπονήσεις σα να μην είχε προηγηθεί τίποτα!!! εγώ εκεί μέσα από τις κερκίδες τους είδα να σηκώνουνε κεφάλια στις τελευταίες στιγμές σα νά 'χαν κερδίσει πρωταθλητή!!! ΠΟΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ; ΕΚΕΙΝΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🔥💪 τι λες;; αυτοί εκεί στους δρόμους σχεδιάζουνε σημαίες σα παιχνίδι κι εμείς εδώ πάνω στην κερκίδα ξεσπάμε σα ζώα όταν περνάνε οι παίκτες σα στρατιώτες!!! τριάντα χρόνια ιστορία σ' αυτό το γήπεδο και κανένας δεν μπορεί να μας την πάρει!!!