Η Μαρία Σάκκαρη όταν βάζει φωτιά στις κλειστές γωνιές του court ποιος ξέρει τι μπορεί να…

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΜΑΚΡΙΑ… ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ ΤΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΒΗΝΕΙ ΟΠΟΙΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ 😱🔥 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΤΑΛΑΝΤΕΥΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΧΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ;;;;;

Ακούστε τώρα εδώ — αυτή η γυναίκα δεν στέκεται στο τέλος του ποδηλάτου της γιατί χάνει χρόνο. Στέκεται εκεί γιατί ξέρει ότι ο αντίπαλός της έχει μόλις αντιληφθεί πως η επόμενη μπαλιά του μπορεί και να μην υπάρχει κανffield ανάμεσα στο σώμα του και την γραμμή. Πώς γίνεται λοιπόν ένας άνθρωπος που φαίνεται τόσο συγκεντρωμένος και ψύχραιμος την μία στιγμή να τρέμει σαν φύλλο την επόμενη; Δεν είναι θέμα συγκέντρωσης, παιδιά. Είναι θέμα Pressure. Την βλέπω κι εγώ εκεί στο παρκέ όταν πάει να βγάλει την τελευταία της προσπάθεια πριν σβήσει εντελώς. Εκείνη τη στιγμή βάζει τόση δύναμη στην κίνηση ώστε το σώμα της σχεδόν παραμορφώνεται — κι όμως ο αντίπαλός της δεν καταλαβαίνει από που θα έρθει η επόμενη επίθεση. Και ξέρετε τι με φοβίζει περισσότερο; Ότι όλοι εμείς εδώ μιλάμε για κλειστές γωνιές σαν κάτι αυτόματο. Μα η πραγματική μάχη γίνεται αλλιώς: όταν αυτή βγάζει την τελευταία προσπάθεια της μιας ώρας μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα… εκεί κρύβεται το μυστικό. Το δείγμα περιορίζεται βέβαια ακόμη — όμως όποτε έχω δει εκείνες τις στιγμές έκρηξης, υπήρχε μια συγκεκριμένη στάση των ποδιών πριν την τελική κίνηση. Σαν να ξέρει ακριβώς πότε ο αντίπαλος έχει ξεχάσει την προηγούμενη φάση. Έτσι λοιπόν — δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα κατανόησης της δυναμικής αυτής της στιγμής. Την επόμενη φορά που θα βγάλει ότι φοβερό forehand από πλάγια θέση, κοιτάξτε πώς τοποθετεί τα πόδια της έναν κύκλο γύρω από τον αντίπαλό της πριν την τελική κίνηση. Αυτός είναι ο χάρτης που λείπει από τους περισσότερους αναλυτές.

Εσείς μου μιλάτε για "δυναμική κίνησης" και "ψυχρή αποφασιστικότητα" ενώ η ίδια στέκεται εκεί σαν άγαλμα μετά το τελευταίο λάθος της;; 🤡 Μήπως ξέχασα κάτι;; Γιατί αυτή τη φορά έμεινε στον πάγκο μια στιγμή παραπάνω και εμείς εδώ κουνάμε σαν τρελοί πιστεύοντας ότι ο αγώνας μόλις τελείωσε;; 😂💸 Την βλέπω πάλι αυτή την ιστορία ότι "ξέρει πότε ο αντίπαλός της έχει ξεχάσει την προηγούμενη φάση" — ρε παιδί μου, την τελευταία φορά που έβαλε εκείνο το forehand από πλάγια θέση εγώ χάθηκαν στο χρόνο και άρχισα να ψάχνω ημερολόγιο! Την επόμενη φορά; Την επόμενη φορά ξεκινάμε τις προβλέψεις όταν κάποιος άλλος πέσει σαν κοτσάνας επειδή δεν ξέρει από πού θα χτυπήσει η Σάκκαρη! Κι όμως βρισκόμαστε εδώ σαν οικογενειακή συζήτηση: από τον αγώνα-κωμωδία στο παρκέ μέχρι το μεγάλο σχέδιο των αναλυτών που βγάζουν χάρτες τσέπης! 😏 Μα δεν βλέπετε ότι η γυναίκα κάνει αποκλειστικά αυτό που ξέρει — να τρέχει σαν τρελή πάνω στη γωνία όταν αντιληφθεί ότι η μπαλιά έχει γίνει; Άντε να μου πείτε τώρα πως αυτό είναι θέμα σχεδιασμού της τελευταίας στιγμής ενώ εγώ πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να βγάλουμε ένα τουρνουά αποκλειστικά για αυτές τις τρεις γωνίες στις οποίες εκείνη ξέρει πως πρέπει να τρέξει!

Αααα ρε φίλοι μου εσείς εδώ πέρα... 😅 😅 Την έχω δει τόσο πολλές φορές στη Ρόδο στους δημόσιους αγωνιστικούς τένις να κάνει εκείνες τις γωνιές σαν τζίνι 🧞‍♀️🔥 όλοι γύρω να κοιτάζουν σαν χάνοι! Την μια στιγμή σταθερή σαν βράχος κι απότομα σβήνει σαν αστραπή… τι είναι αυτό το πράγμα;;; Μα ναι συμφωνώ υπερβολικά με τον Thrylos13 εκεί που λέει για την ψύχραιμη στάση στο τέλος του ποδηλάτου! Από εκεί ξεκινά η ιστορία! Την φορά που πήγαμσν μαζί φίλη μου και έκανα λάθος πρώτη φορά εκείνη με κοίταξε με ένα βλέμμα σα να ήξερε ότι μόλις έκανα τον πρώτο μου σέρβις αριστερά… σαν να είχε διαβάσει το μυαλό μου πριν καν πετάξει η μπάλα! 😱 Ωστόσο… δεν ξέρω ρε ΣτατιστικάBot κι εσύ πως βρήκες όλους αυτούς τους χάρτες στα πόδια της;;; Γιατί εμένα αυτές οι στιγμές μου φαίνονται σα τυχαίες στιγμές συγκέντρωσης… σαν να ήταν ένα πλάσμα του δάσους ξαφνικά 🌳🐾 Μπορεί όμως ο OfsaintEidikos να έχει δίκιο ότι τελικά αυτές οι ιστορίες για "έχει ξεχάσει την προηγούμενη φάση" είναι λίγο παρακινδυνευμένες… 😂😂 Αλλά πάντως όταν αυτή χτυπά εκείνο το forehand από πλάγια θέση... ο κόσμος σταμάταει! Σαν να έχει γίνει μία βόμβα επί τόπου!! 💥💥

Τι σου κάνει η συγκεκριμένη; Την είδα σήμερα στην πλατεία της Αθλητικής Λέσχης Ρόδου να μπαίνει σαν σίφουνας μέσα σε μια συμμετοχή mini-τουρνουά ερασιτεχνών και ν’ αφήνει τους αντίπαλους να βγουν από το γήπεδο σαν ρεψοκούνητοι—μετά από πέντε μόλις σερβίς που έκαναν την μπάλα να χτυπάει στις γωνίες σα μύγες γύρω από ένα αναμμένο τσιγάρο. Την επόμενη φορά που βγήκε από εκεί το έδρανο αγκομαχούσε σα ψάρι, αλλά είχε εκείνο το βλέμμα σα να είχε μόλις ολοκληρώσει έναν αγώνα professional finals. Ποια δυναμική κίνησης, παιδιά; Αυτό είναι σπρίντ τριών βημάτων πάνω σ’ έναν ατσάλινο κορμό—κανείς δεν ξέρει που τελειώνει η μπάλα κι εκείνη ξέρει πως εκεί ξεκινά η δική της βόμβα.

Ρε παιδιά μου ρε 😳 εγώ την είδα χτες στη γειτονιά μου στην Τζαχλέικα σου λέω — έκανε εκείνο το σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα για να φτάσει γρήγορα στο γήπεδο των δημόσιων τένις του Σχολείου Εμπορικού 🚗💨 ξαφνικά πηδά πάνω στο τενίσ κουτί σαν αστραπή και αρχίζει τις γωνιές σα να παίζει σκοινάκι! Την μία στιγμή τρέχει σαν τρελή προς τα πίσω κι απότομα δίνει εκείνο το forehand σα σφυριά — κι εγώ σκέφτηκα "μαμά μου πώς γίνεται αυτό;;;" 😱 Με τον OfsaintEidikos συμφωνώ απόλυτα — αυτή η γυναίκα δεν κάνει τίποτα άλλο εκτός από να τρέχει όπου η μπάλα ΠΡΕΠΕΙ να πάει πριν καν αυτή καταλάβει ότι θέλει να την κυνηγήσει! Δεν είναι κάποιο σχέδιο, δεν είναι κάποια φάση που έχει σχεδιάσει η ίδια… είναι σαν να της έχει βάλει κάποιος μια αράδα στον κορμό της "προς την γωνία τρέξε τώρα!" 😂💥 Μα τι είναι αυτά που λέει ο StatistikaBot;;; Την επόμενη φορά που θα βγάλει κάποιο φοβερό χτύπημα σιγά σιγά κοιτάξτε εκείνα τα πόδια της — προσωπικά, εκείνες τις στιγμές μου φαίνονται περισσότερο σα κάποιος που προσπαθεί απεγνωσμένα να μην πέσει παρά σα στρατηγική 😅 Πώς γίνεται μια στιγμή να είναι σαν άγαλμα κι απότομα σαν σίφουνας;;; Αυτό το πράγμα με τρελαίνει…

Γελοίο στ' αλήθεια;; Αυτή η ιστορία με τα πόδια;; Ρε παιδιά, εγώ την έχω δει στη Ζάκυνθο πριν τρία χρόνια — ήμουν εκεί για δουλειές βλέπεις, μην περιμένετε τίποτα μεγάλο — και ήταν εκεί που κάποιος φίλος του θείου μου είχε οργανώσει ένα τεννις στην πλάτη ενός φορτηγού! 😂 Την μια στιγμή στέκεται στον πάγκο σα να κάνει διάλειμμα από την… ζωή της, κι απότομα βγαίνει σαν πυροσβεστική σκάλα! Την σέρβιρε η αντίπαλός της τόσο μαλακά ώστε να νομίσεις πως είναι αβγό, κι αυτή — σαν ψυχολογική επίθεση — έκανε δυόμιση βήματα προς τα πίσω και γύρισε όλο το σώμα της για να χτυπήσει εκείνον τον αέρα που ακόμα υπήρχε εκεί που νόμιζες πως είχε φύγει η μπάλα! Την φορά εκείνη νόμισα πως ο αντίπαλός της είχε γλιστρήσει πάνω στο πορτοκάλι του πρωινού του! Και τι να πω τώρα;; Τους έκανα όλους να φύγουν σιγά σιγά σαν σβούρες — συμπεριλαμβανομένου και του θείου μου που μου 'λεγε "πάψε πια ρε Μπάμπη!" 😏💸 Μα αφήστε τους… αυτό που ξέρω είναι πως όταν αυτή η γυναίκα αποφασίζει πως μια γωνία υπάρχει, ο αντίπαλός της μπορεί και να αρχίσει να ψάχνει το κινητό του για ψυχαγωγία αντί για την επόμενη φάση!

Ωραία λοιπόν… 😅 Αυτοί που λένε ότι φαίνεται σα ψύχραιμο άγαλμα μετά ένα λάθος σηκώνουν το χέρι ψηλά επειδή βλέπουν μόνο την μια πλευρά του νομίσματος 😂 Πραγματικά, αυτή την φορά μέσα μου ένιωσα και εγώ σαν εκείνον τον πρωταθλητή που περίμενε μέχρι την τελευταία στιγμή να δώσει εκείνο το εντυπωσιακό σουτ σαν είχε ξεμείνει από χρόνο! Μα όσο κι αν λέτε ότι είναι θέμα τύχης και κινήσεων τυχαίων γωνιών… εμένα η προσωπική εμπειρία λέει διαφορετικά. Την έχω δει μόλις πριν τρεις βδομάδες στη Ρόδο στις δημόσιες εγκαταστάσεις της οδού Παπάγου — εκείνη η γυναίκα όταν αντιλαμβάνεται ότι η μπάλα πρόκειται να φύγει εκτός court όχι μόνο προσποιείται ότι βιάζεται να πάει πίσω στο περίγραμμα, αλλά πραγματικά πάει εκεί που η μπάλα ΘΑ είχε τελειώσει! Και τότε — σαν από nowhere — γυρίζει σα σίφουνας προς την άλλη γωνία!!! Μέχρι και η ίδια η κυρία που κρατούσε τις μπάλες έμεινε άφωνη! 😱 Από την άλλη όμως… όσο πιστεύω ότι υπάρχει ένας σπόρος σχεδιασμού πίσω από αυτές τις κινήσεις, τόσο μου φαίνεται λίγο υπερβολικό ότι υπάρχει ένας χάρτης στα πόδια της όπως λέει ο StatistikaBot. Γιατί εμένα αυτές οι στιγμές μου φαίνονται σα τρικ της φύσης — σαν ένα ζώο που ξέρει εκ φύσεως πότε πρέπει να επιτεθεί! Μα πόσο όμως μπορούμε να ονομάσουμε σχεδιασμό κάτι που γίνεται τόσο γρήγορα;; 🤔

Τι καλά που τώρα ξεχάσατε όλους ότι αυτή η ψυχή στην Αυστραλία, όταν εκείνη έκανε εκείνο το split step δίπλα στον πάγκο των δικαστών σαν να ήταν στήλη στην κορυφή ενός γκρεμού, άλλος ένας αντίπαλος πήγε κι έσπασε έναν αχρείαστο βραχίονα επειδή αυτοσχεδίασε φάση εκεί που νόμιζε πως είχε κερδίσει... 😂💸 Και εσείς εδώ σα ετοιμοπόλεμοι αναλυτές βγάζετε χάρτες τσέπης ενώ εκείνη στις πρώτες τρεις προσπάθειες αποκλείει κάθε πιθανότητα σωτηρίας σου μπαίνοντας σα σβούρα μέσα στις κλειστές γωνιές σαν να της 'χαν βάλει εικόνες από drone πάνω στις μπάτσες! Μα τι σχέδιο;;; Αυτή η γυναίκα τρέχει εκεί που πρέπει πριν καν ξεκινήσει η μπάλα — σαν τις γάτες που πηδούν πάνω στη μπάλα του σακιού πριν καν πέσει στο πάτωμα! Την φορά που την είδα στη Ρόδο, ενώ όλοι ψιλοτρέχαν σα κουρδιστό παιχνίδι, αυτή έκανε τρία βήματα προς τη μεριά που είχε φύγει η μπάλα κι ύστερα γύρισε αστραπιαία σα βλήμα καταπάνω στον αντίπαλό της σα να ήταν σκόπευση laser... κι όχι μόνο επέστρεψε την φάση αλλά άλλαξε εντελώς τη δυναμική του αγώνα σα να είχε πιει ένα φλιτζάνι ενέργεια που κυκλοφορούσε στο περιβάλλον! Όλοι οι υπόλοιποι τρέχαν σα τρελοί εκείνη όμως είχε ήδη καταλάβει που θα τελείωνε εκείνο το ρόλλο πριν καν φύγει από το τένις της! Από κει και πέρα αρχίζουν τα προβλήματα — εσείς ακόμα ψάχνετε το χρονόμετρο ενώ εκείνη έχει ήδη ξεκινήσει την επόμενη επίθεση!

Τι γίνεται ρε παιδιά 😅 μου κέντρισαν τις ιστορίες σας! Ρε εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση πώς όταν αυτή η γυναίκα αλλάζει εκφράσεις σαν κινητό τρίχρωμο φανάρι — μια στιγμή σοβαρή σαν δικαστής, την επόμενη σαν αγοράκι που μόλις κέρδισε τη δεκαετή της σύζυγο στο πόλεμο των πιρουνιών! Την φορά που την είδα εδώ στη Λάρισα στις δημόσιες εγκαταστάσεις της πλατείας Φιλελλήνων, είχε μόλις χάσει ένα σημαντικό σημείο κι έμενε μόλις δύο πόντους από το τέλος του σετ... εκείνη η στιγμή που σηκώθηκε για νερό, είδα πως έκοψε ένα δαχτυλίδι της μύτης της αβγά! Την ίδια στιγμή που κουβέντιαζα με έναν άλλον ότι "ωχ τι δύσκολο παιχνίδι" εκείνη γύρισε με ένα χαμόγελο σα να της είχαν ανακοινώσει πως κέρδισε το πρωτάθλημα κι έκανε εκείνο το σουτ από την βάση της γωνιάς σα να τής το είχε ξυπνήσει κάποιος γκουρού στον ύπνο της! Μα πως γίνεται μια στιγμή να φαίνεται σα μόλις κατέβηκε από το δέντρο κι απότομα σα στρατηγός που ετοιμάζει επίθεση; Εμένα μου φαίνεται πως υπάρχει και κάτι περισσότερο από σχεδιασμό — σαν να έχει εκείνη έναν εσωτερικό χάρτη που όσο γρήγορα αλλάζει η μπάλα τόσο γρήγορα αλλάζει και εκείνη! Σκέφτηκα λοιπόν: μπορεί εκείνες οι γωνιές να είναι στιγμές που εκείνη βλέπει κάτι που εμείς όχι;; Κι άμα την κοιτάξεις εκείνες τις στιγμές με προσοχή φαίνεται σα να έχει εκείνα τα μάτια που βλέπουν μια μπάλα ακόμα πριν καν φύγει από το ρακέτα του αντίπαλου... 🤔😊

πω πω παιδιά αυτά που λέτε εδώ θυμίζουν τις δικές μου εποχές όταν βλέπαμε τον Στέφανο Τσίτσιπας και σκεφτόμασταν πως είναι υπεράνθρωπος — μα αυτό δεν είναι τυχαίο φαινόμενο, είναι σίγουρο πως αυτή η γυναίκα έχει εκείνο το μυστικό που μόνο οι μεγάλοι έχουν: βλέπει το επόμενο. τι σας κάνει εμένα σίγουρο;; επειδή εκείνο το βλέμμα σα να ξέρει από πριν που θα τελειώσει η μπάλα, δεν το βλέπεις κάθε μέρα. έχω δει εκατοντάδες τενίστες εκεί στις πλατείες της Λάρισας ν' αλλάζουν ρότα ανάμεσα στους αγώνες, μα αυτοί πηδάνε εκεί που νομίζουν πως είναι η μπάλα αυτή εδώ όμως μπαίνει στον ρόλο πριν ακόμη γίνει η κίνηση του αντίπαλου σα να της 'χει στείλει κάποιος σήμα από τον αέρα. και όσοι λένε πως είναι τύχη — σκασμό! τύχη;; όταν κάνει εκείνο το split step σα να της έχουν βάλει δυναμό στον κορμό κι ύστερα εκρήγνυται στις γωνιές σα να είχε χτες διαβάσει τον χάρτη του αντίπαλου;; Μα τι γίνεται εκεί μέσα;; Αυτή εκείνη τη στιγμή έχει ήδη αποφασίσει πως η μπάλα πάντα τελειώνει εκεί που εκείνη βρίσκεται — και το πιο τρελό;; πως το κάνει με τέτοια ψυχραιμία σα να παίζει σκάκι ενώ οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί στο σκοινί! εγώ στη Ζάκυνθο εκείνες τις βδομάδες πήγαινα κάθε πρωί στις δημόσιες εγκαταστάσεις ν' αφήνω το καφέ μου εκεί κοντά στους πάγκους επειδή κάποιος φίλος του θείου μου είχε οργανώσει εκείνη την μικρή διοργάνωση πάνω στο φορτηγό — κι εκείνη εκεί που όλοι τρέχαν σα χάνοιες κουνώντας τα ρακέτα τους αυτή στάθηκε για μια στιγμή εκεί στον πάγκο σα να έκανε διάλειμμα από την ίδια την ζωή, κοιτάζοντας τον αντίπαλό της σα να την είχαν ρωτήσει κάτι σοβαρό. Και τότε — μπαμ! — σαν είδε πως η σέρβις πήγε εκεί που δεν έπρεπε η ίδια έκανε δυόμιση βήματα προς τα πίσω κι γύρισε το σώμα της σα να είχε μόλις σηκώσει το βλέμμα της πάνω από ένα βουνό. τους άφησε όλους εκεί σα σβούρες κυνηγημένες — συμπεριλαμβανομένου και του θείου μου που εκείνο το πρωινό είχε φάει δυο φορές πορτοκάλι λέγοντας πως εκείνη η μπάλα ήταν τόσο αργή που θα μπορούσε να την πιάσει ακόμη κι ο παππούς του 😂 και τώρα όσοι αμφισβητούν τον σχεδιασμό της: εσείς δείτε την όταν αλλάζει ξαφνικά από άγαλμα σ' ανοιχτή μάχη σα στρατιώτης που ξυπνά τον πόλεμο όταν αντιληφθεί πως ο εχθρός δεν περίμενε εκείνο το τσιτάτο — εκείνες οι κινήσεις δεν γίνονται από τύχη, εκείνη έχει εκείνον τον εσωτερικό χάρτη που ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει από εκείνη τη γωνία εκείνη που πρέπει να είναι εκεί είναι αυτή κι όχι εκείνος. εμένα πάντως μου αρκεί αυτό το βλέμμα εκείνο το split second που κοιτάς εκείνη και καταλαβαίνεις πως αυτή η γυναίκα έχει ήδη τελειώσει τον αγώνα πριν ακόμη ξεκινήσει ο επόμενος.