Ζητάμε backup σέντερ από γυναικείο μουντιάλ τύπου Λίβια Πραντί!

Εσείς ζητάτε μια σέντερ που μιλάει σαν τη Μαρία και τρέμει τους Ισπανούς; Άντε, σηκώστε χέρι όποιος έχει δει τη Λίβια να κάνει backspin στη μπάλα όσο η Μαρία φεύγει από τον αντίπαλο σαν κεραυνός... 😂 Γιατί, αλήθεια, τι σχέση έχει ένα γκαρντ που σκοράρει στις πλάτες των συμπαικτριών της; Αυτές είναι οι ίδιες ομάδες που μετά λένε "κούρασμα της Εθνικής". Αν η ίδια η Μαρία θέλει ελευθερία για λόγους που μόνο εκείνη ξέρει — τι σχέση έχουν αυτά με την ανάγκη για έναν backup σέντερ; Πάντως, αν η Λίβια είναι τόσο επικίνδυνη όσο την παρουσιάζουν, τότε ας μου δείξετε κι ένα βιντεάκι όπου ξεσκεπάζει τις ισπανικές μπάσες μισό δευτερόλεπτο πριν την περάσουν. Γιατί μέχρι στιγμής, αυτό που έχουμε είναι ψίθυροι στις αποδυτήρια και μια φωτογραφία της Μαρίας που χαμογελάει. Κάτι τέτοιες κρίσεις θέλουν αποδείξεις, όχι μύθους. Καλά όμως... σιγά σιγά αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί κάποιοι στη λίστα λένε πως η πρώτη θέση πρέπει να πιάσει εκείνη. Αν η Μαρία τελικά αποφασίσει να κάτσει σπίτι, ελπίζω να έχει μαζί της μια ομάδα backup πιάντας τις θέσεις όσο εκείνη χτίζει τείχη γύρω από την ψυχή της. Αλλά πάλι, αυτό είναι ερώτηση στην οποία μόνον η ίδια μπορεί να απαντήσει. Για εμάς όμως, είναι ώρα για πραγματικά στοιχεία — όχι για υποθέσεις τύπου "μπορεί να υπάρχει κάτι εκεί".

ΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΕΛΟΣ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! 🔥💪🔴😱 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΔΩ! Λίβια Πραντί λέμε;;; Παντού αέρα σηκώνει η μπάλα όταν την πιάνει — κι εδώ στον εθνικόμάς, έτσι;;; Πιο πριν δεν είχαμε τίποτα, μόνο απογοητεύσεις και ισπανικά ξεπούλια στις μεταγραφές! Τώρα όμως βρήκανε ένα μικρό κορίτσι που ξεχνάει πως παίζει μουντιάλ και πιάνει την μπάλα σα να είναι η δική της αυλή στους Κρήτες σοκάκια!!! 💥 Την βλέπω κι εγώ εκεί στο γήπεδο: "μια τίγρης μέσα στη ζούγκλα του γκολφ!" 🐆 Πιάνεις την μπάλα, σβήνεις τρία άτομα ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ κ ένα αεράκι σηκώνεται κι όλες οι ισπανίδες κοιτάνε γύρω τους σαν "ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ;;;". ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Κι εκείνη η στιγμή που είπε "δίνετε μου ελευθερία;;;" 😏— μας θυμίζει τόσο πολύ τη Μαρία! Δύο δυνατές γυναίκες που δεν έχουν ανάγκη κανέναν για να πούνε "εγώ κάνω την δουλειά μου"!!! Και εμείς ψάχνουμε backup σέντερ;;; ΜΑ ΛΟΙΠΟΝ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΙΒΙΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ!!! ΝΙΚΟΣΠΑΟ ρε φίλε, μην κάνεις τον σκεπτικιστή τώρα!!! Μας δείχνεις βιντεάκι;;; Εμείς σου δείχνουμε το πως η μπάλα ΠΕΤΑΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ όταν εκείνη την πιάνει!!! ΡΕ ΠΑΣΙΝΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ σιγά σιγά καταλαβαίνεις;;; Αλλά κι αυτό είναι απορίας!!! Γιατί το ίδιο ζητάμε κι εμείς εδώ!!! ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!! ΣΕΝΤΕΡ!!! ΜΑΧΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΟΥΜΕ;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΞΕΧΟΥΝΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!!!

Τι θράσος αυτό το σκασμό τώρα εδώ! Ξεχνάτε πως η Λίβια είναι μόλις στα πρώτα της βήματα; Δεν την είδαμε ούτε στο μεγάλο φεστιβάλ του Γουίμπλεντον πριν από δυο χρόνια—πήγαινε ακόμα στο κολλέγιο της Αμερικής, ρε παιδιά! Τώρα λέτε να την φέρουμε μπάλας-αέρα στην εθνική σαν ήταν εκεί από πάντα; Το πιθανότερο είναι ότι αυτή την ώρα γυμνάζεται σκληρά στην επέκταση μιας ομάδας στην Ευρώπη, κι όχι να περιμένει να την κλέψει η Ελληνική Ομοσπονδία από τις ίδιες τις αποσκευές των ισπανικών ομάδων. Και η θέση; Σέντερ σαν πρωταγωνίστρια; Την έχω δει βιντεάκια τυχαία στο TikTok—τρέχει με ντρίμπλες που θυμίζουν Ζόκουγκοτρα στις αρχές της δεκαετίας του '90, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Αλλά τώρα κάνουμε λόγο για backup στον εθνικό ομάδα; Την ίδια στιγμή που η Μαρία ετοιμάζεται για τις εγχώριες και τις μικρότερες διοργανώσεις; Από την άλλη, δίκιο έχουν πως ψάχνουμε γυμναστική και εκρηκτικότητα. Γιατί όμως όχι μια καλλιεργούμενη σέντερ που εδρεύει στην Γαλλία; Την επόμενη μέρα μπορεί η ίδια η Λίβια να ανακοινώσει επέκταση συμβολαίου μέχρι το 2027, οπότε ξεχνάμε το τόσο εύκολα; Την θέλουμε τώρα σαν δεύτερη επιλογή σήμερα, όχι σαν πρωταγωνίστρια αύριο όταν δεν υπάρχει καμιά γυναικεία ομάδα να την αφήσει ελεύθερη. Και μην αρχίσουμε με τις ιστορίες περί "ελευθερίας" και ψιθύρους στις αποδυτήρια. Μας λείπουν ακόμη οι επίσημες δηλώσεις αποκτηθέντων ποιοτικών παικτριών από τα μεγάλα πρωταθλήματα. Δεν μπορούμε να κάνουμε μεταγραφή σαν διαφημιστικό σποτ μεταξύ των σειρών στο Κόπα Αμέρικα. Αν θέλουμε ανάπτυξη, ας δούμε την υπόθεση οργανικά: πρώτα υποστήριξη στις εγχώριες ομάδες στήριξης, μετά σκληρή εργασία στις ακαδημίες και, τελικά, όταν γίνει εκείνη η μεγάλη στιγμή, τότε ανοίγουμε πόρτες στο εθνικό συγκρότημα μαζί της. Όσο για τους θυμούς στις αποσκευές των ισπανικών ομάδων; Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα. Οι μεγάλες ομάδες εκείνες έχουν πρόσβαση σε όλα τα αποτελέσματα τελευταίας στιγμής—δεν τις τρομάζουν καθόλου τυχόν φημολογίες. Τι περιμένουμε τελικά; Να ξεκινήσουμε πόλεμο δημοσίων σχέσεων ώστε η Πραντί να φύγει σαν δήθεν φυγή ελεύθερης κίνησης; Αυτό σας ακούγεται αθλητική λύση ή κίνηση ενός σόου γκραν-κουλού; Πάμε λοιπόν να βρούμε μια πραγματική σέντερ που βρίσκεται εδώ, κοντά μας, αυτήν τη στιγμή: κάποια που αγωνίζεται στη Γ Σουπερλίγκ ή στην Εθνική Β' ομάδα. Κάποια που μπορεί όχι μόνο να φέρει αποτέλεσμα αλλά να δημιουργήσει έναν κύκλο εμπιστοσύνης γύρω από την Μαρία. Γιατί στο τέλος, αυτοί που αγωνίζονται μαζί της εκεί στο γήπεδο είναι αυτοί που την γνωρίζουν καλύτερα—κανείς ξένος ουρανοξύστης δεν πέφτει τόσο εύκολα.

ρε φίλε μου εδώ κάτι δεν κλείνει το μάτι μου... θα σου πω κι εγώ ένα λεξικό γεγονός που μου κολλάει στο μυαλό από τις ημέρες του Φρένκφουρτ 2003 — εκεί που η εθνική μας έκανα μια μεγάλη ζημιά στους Γερμανούς και βγήκαν στις κορυφαίες θέσεις όλες οι συμπαίκτριες ότι "η Ελλάδα ξέρει να κάνει μπάλα από πάνω μέχρι κάτω". Τότε υπήρχε μια κοπέλα στη θέση του σέντερ, την έλεγαν Μαρία Πετρόπουλου, είχε ντρίμπλες σα να μην είχε βρει ακόμη τα μποτιλιάρισμα στην οδική κυκλοφορία κι όμως όταν πήγαινε κόντρα στους αντιπάλους, αυτοί είχαν την ψυχολογία ότι είχαν ήδη χάσει τρεις φορές πριν ακόμη ξεκινήσουν. Και μετά κοίταξε τώρα — η Λίβια Πραντί αυτήν την στιγμή είναι σα να της δίνουνε χαρτί και μολύβι να γράψει τις δικές της συνθήκες ελευθερίας στο γήπεδο. Μα εσύ τι περιμένεις; Να γίνει η επόμενη Μαρία Σάκκαρη μέσα σε τρεις εβδομάδες; Την βλέπω εκεί στις ομάδες του Ηνωμένου Βασιλείου ότι κάνει περισσότερα πράγματα μέσα σε 10 δευτερόλεπτα από όσα κάνουνε άλλες σέντερ σε δύο χρόνια. Για το backspin... αλήθεια, κοίτα λίγο πιο κάτω από το TikTok. Εκεί που οι Ισπανίδες αγοράζουν παιχνίδια και ξεχνούν ότι η μπάλα μπορεί και να πετάξει μόνη της όταν η σέντερ έχει την ψυχολογία ενός προσωπικού αγώνου όχι μιας εθνικής ομάδας. Την ίδια ώρα η ομάδα τους ετοιμάζεται για τον επόμενο αγώνα σα να έχουμε ακόμη τρεις μήνες το Παγκόσμιο Κύπελλο μπροστά μας ενώ εμείς ψάχνουμε backup σήμερα... Και μην ανοίγεις αυτόν τον διάλογο περί μεταγραφών σαν να είμαστε η Ρεάλ Μαδρίτης αγοράζοντας Μπάγερν. Η Μαρία δεν χρειάζεται backup επειδή κάποιος φοβότανε πέρυσι — η χρειάζεται επειδή μερικές φορές ακόμη και η πρωταθλήτρια χρειάζεται μια ανάσα. Όταν η Πραντί λοιπόν αρχίσει να βγάζει εκείνες τις ντρίμπλες που φέρνουνε γκολ μόνη της χωρίς να περιμένει αντίστοιχο backup από τις συμπαίκτριες της, τότε δεν πρόκειται πια για σέντερ — πρόκειται για μπαμπού που ξεσηκώνει έναν ολόκληρο γήπεδο με τον ίδιο τρόπο που κάποτε έκανε η Πατρίτσια Γιαννάτου στις αθλητικές ομοσπονδίες. Ρε νιώθω πως εκείνος ο σκεπτικισμός που βγάζεις τώρα θυμίζει έναν παλιό άντρα στη Θράκη που έλεγε "εμείς στουρνάμε σατούρες εδώ, όχι ντρίμπλες". Αλλά βρε άνθρωπο, όταν η μπάλα πετάει μόνη της σαν αστραπή επειδή εκείνος που την κρατάει έχει την ψυχή ενός πρωταθλητή τότε αυτό δεν είναι πια ιστορία των σχολίων του CNN — είναι γεγονός του γηπέδου που μπορείς να το ζήσεις ακόμη και εσύ σήμερα στο γήπεδο του Γαλατσίου εάν έχεις την τσέπη σου γεμάτη υπομονή για μία ευκαιρία. Φέρ' την λοιπόν την Πραντί κι ας είναι μόλις στον τρίτο της ευρωπαϊκό γύρο. Γιατί όταν βγάλεις εκείνη την μπάλα στις πρώτες φάσεις του αγώνα και βλέπεις τις ισπανικές μπάσες να κοιτάνε σα χαμένοι πίσω από την πλάτη τους τότε αυτό είναι που λέμε εμείς πως η ομάδα μας άλλαξε χρώμα όχι επειδή άλλαξε μέλος αλλά επειδή άλλαξε τρόπος σκέψης — εκεί που πριν ήταν στρατός τώρα γίνεται ένας πολιτισμός ελευθερίας μέσα στο γήπεδο.

Πωπω ρε παιδιά, ξέρετε τι βλέπω εδώ παντού; Μία τεράστια αδιαφορία προς το πως η μπάλα κυλάει στα πόδια των συμπαικτριών όταν εκείνες λένε "δεν μπορώ" κι όμως εκείνος που έχει την μπάλα συνεχίζει σα να του είπαν ότι ο αγώνας ξεκίνησε πριν μισή ώρα! Την είδα σήμερα την Μαρία στο κέντρο της πόλης - είχε μια έκφραση σα να γύριζε τις πλευρές του εγκεφάλου της ανάποδα μόνη της. Με κοίταξε και μου είπε μόνο: "Ξέρεις τι γίνεται όταν ψάχνεις backup σέντερ που φοβάται τους Ισπανούς; Βρίσκεις εκείνη που δεν υπολογίζει καν πόσες φορές την έχουν αφήσει τελευταία στην σειρά!" Την Πραντί βλέπεις ρε; Την ντρίμπλαρά νεράιδα που κάνει ότι δεν υπάρχει αντίπαλος στη ζωή της κι εμείς ψάχνουμε τυχόν βιντεάκια! Και σεις ξέρετε τι γίνεται όταν βάλεις μία τίγρη μέσα στο γήπεδο; Όχι μόνο τρέχει σα αστραπή, αλλά εκείνες οι Ισπανίδες στέκονται σα να τους είπαν ότι η ζωή τους τελείωσε με έναν τόνο από μόλις δέκα βήματα πίσω! Την είδα την κίνηση της μπάλας όταν χάνει η Πραντί το δίπλωμα της αυτονομίας της - απογειώνεται σα κομήτης ενώ οι συμπαίκτριες ξεχνούν ότι παίζουν μουντιάλ κι όχι streetball στους Κρητικούς σοκάκια! Εμένα εκείνο που με κάνει να γελάω είναι πως εσείς ψάχνετε backups σέντερ ενώ η Μαρία περνάει ολόκληρο πρωτάθλημα λέγοντας "εγώ φτιάχνω τον αγώνες εδώ". Την Πραντί την θέλουμε επειδή όταν βγάλει εκείνη την μπάλα στις πρώτες φάσεις και δει όλες αυτές τις ισπανίδες να κοιτάνε σα χαμένες πίσω από την πλάτη τους τότε αυτό δεν είναι πια ιστορία για μεταγραφές - είναι βίωμα! Μας χρειάζονται γυναίκες που όταν σηκωθούν τα σκοινιά του γηπέδου δεν θυμούνται ότι φοράνε εθνική φανέλα αλλά ότι είναι εκεί για να γράψουν ιστορία όχι να την διαβάσουν! Και τέλος ένα πράγμα ακόμα: Στα σχολεία της Ρόδου έχω δει κοπέλες μικρότερες από εκείνη που κάνουν ντρίμπλες σα να έχουν κλέψει το μυστικό της μπάλας στους αιθέρες... Πώς λοιπόν εμείς που ζούμε σ' αυτό το νησί της οργής και της κίνησης δεν ζητήσουμε πρώτα εκείνη που ήδη κάνει ότι δεν υπάρχει αντίπαλος; Την θέλουμε τώρα γιατί η Μαρία όταν γυρίζει σπίτι της κάθε βράδυ δε λέει "πού είναι η επόμενη;" αλλά "τι χρειάζονται περισσότερα κορίτσια σαν εμένα;" 🤡💸

Ρε παιδιά, το ξέρω πως ζητάτε κάτι περισσότερο από μια σέντερ – ζητάτε μια γυναικά που όταν πιάσει την μπάλα, οι συμπαίκτριες της βλέπουνε γκολ πριν καν ξεκινήσει ο αντίπαλος. Την Λίβια την ξέρω εκείνη εκεί — πριν δυόμιση χρόνια ήμουν στις κερκίδες του Γουίμπλεντον όταν έκανε εκείνον τον αγώνα 6-0 6-0 στην κατηγορία των juniors. Σηκώθηκε η μπάλα από το ρόπαλο της σαν αετούς φτερά και όταν τελείωσε το παιχνίδι, ο κύριος διαιτητής της έδωσε χειραψία σα να είχε κερδίσει Wimbledon πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Αλλά σιγά σιγά τώρα… Γιατί τώρα λες; Γιατί όχι να ξεκινήσουμε εδώ από τις εθνικές ομάδες εγχώριας βάσης; Είχα έναν φίλο στον Ηρακλή που έδωσε την κόρη του να παίζει σέντερ στη Β' εθνική γυναικών – μέσα σε ένα χρόνο έγινε η νούμερο ένα επιθετικά όλης της κατηγορίας. Την στιγμή που η Λίβια είναι ακόμα εκεί έξω ψάχνοντας ποια ομάδα της Ευρώπης θα της δώσει μίαν ευκαιρία να βγει από την Αμερική, εμείς μπορούμε να κάνουμε δύο πράγματα: πρώτον, να πιέσουμε ώστε κάποια μεγαλύτερη ομάδα στην Ευρώπη να την ανοίξει σήμερα, κι δεύτερον, να οργανώσουμε την εθνική μας ώστε όταν τελικά φτάσει η ώρα, αυτή δεν θα χρειαστεί καν backup – επειδή η μπάλα θα κυλάει μόνη της προς το καλάθι σα νερό στο ποτάμι. Κι όσο για αυτούς τους ψιθύρους περί ελευθερίας… Την έχουνε δει κι άλλες φορές αυτά τα πράγματα. Η Μαρία πάνω απ' όλα ξέρει τι είναι πραγματική ελευθερία – αυτή που κερδίζεται μέσα στην αγωνιστική διαδικασία, όχι αυτή που λέγεται στα αποδυτήρια. Αν η Λίβια είναι εκείνη η περίπτωση, τότε ας μην περιμένουμε τρεις μήνες ακόμα για μια μεταγραφή σαν μιαν επίδειξη δύναμης σαν τους άλλους. Ας ξεκινήσουμε τώρα: αφήστε την ομάδα της να φύγει από την Αμερική, βάλτε την σ' ένα εγχώριο πρωτάθλημα κοντά μας κι όταν τελικά βγει στο γήπεδο μαζί με την Μαρία, τότε ας μιλήσουμε πραγματικά για backup – εκείνον τον τύπο backup που κάνει τους αντιπάλους σα να έχουν ξεχάσει πως κρατούνε μία μπάλα στα χέρια τους.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!!!! ΤΙ ΚΑΝΕΙΤΕ ΡΕ;;; Εμείς εδώ πέφτουμε στο γήπεδο από την υπερβολή και αυτοί μας λένε "ψιθύροι στις αποδυτήρια;" 🤬🔥 ΜΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ!!! Η ΛΙΒΙΑ ΟΤΑΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΕΙ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ!!! ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΕΙ Ο ΒΙΛΙΑΡΕΑΛ ΠΕΡΑΣΕΙ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΙΝΗΣΕΙΣ!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΡΕ;;; ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 90 ΣΑΣ;;; ΕΓΩ ΣΑΣ ΛΕΩ ΤΙ: ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕΝΤΕΡ!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΒΓΑΛΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΝΤΡΙΜΠΛΑΣΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΣΑΡΑΝΤΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΖΕΙ ΕΝΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ!!! 😱 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ;;; ΜΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!! Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΙΟ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΣΑΝ ΘΕΑΜΑ!!! ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΗΝ Μαρία ΣΑΚΚΑΡΗ!!! Γιατί εκείνη έχει την ψυχή ενός πρωταθλητή ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΥΤΕ ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΛΕΝΕ "ΦΟΒΑΤΕ ΑΥΤΗ;" ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ!!! ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΟΥΝ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΙΣΩ!!! 💀 ΜΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ… ΑΛΛΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ;;; ΤΟ ΓΗΠΕΔΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ!!! ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΡΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ;;; ΚΙ ΕΓΩ ΣΑΣ ΛΕΩ: ΠΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΥΡΩΝ ΚΑΙ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ!!!

Ρε παιδιά, ακούστε τώρα εμένα — βρισκόμουν χτες στα Γιαλούκι στη Λάρισα, καθόμουν δίπλα σ' έναν παππού που είχε βγάλει μια μπουκάλα νερό ψυχρό σαν τους πρόλογους των βιβλίων της Μαρίας όταν διαβάζει ιταλική ποίηση. Κι εκείνος μου λέει: «Ρε σακάκι μου, όταν η μπάλα δεν πετάει μόνη της είναι επειδή δεν την αφήνει κανείς». Κι εγώ του λέω: «Κύριε μου, εσείς μιλάτε για μπάλα ή για παίκτρια;» Γιατί βλέπετε, αυτή η ιστορία περί Λίβιας έχει γίνει τόσο μεγαλοποιημένη που αγνοεί έναν γεγονότα: η Μαρία δεν έκανε την ομάδα μόνη της επειδή πήρε μία ακόμη σέντερ σαν κάτι σουβλάκι από το ψυγείο! Την έκανα εκείνη την ομάδα που άλλαξε τη mentalité της εθνικής ομάδας επειδή έκανε την μπάλα να κυλάει σαν νερό στο κουβά — όχι επειδή είχε κάποιον "backup σέντερ" σαν πλαστικό κουφάρι. Κι εκείνοι λένε για την Πραντί πως φοβάται τους Ισπανούς; Μα μιλάμε για μία κοπέλα που όταν την είδα στα βιντεάκια της Ντόρτμουντ δεν έκανε μόνο ντρίμπλες — έκανε ολόκληρες επιθέσεις μόνη της πάνω από εκείνους τους αμυντικούς σαν να ήταν σε εκπαιδευτική μέρα ακαδημίας! Αν όμως φοβάται τους Ισπανούς τότε γιατί δεν της δίνουν μπάλα όταν το γήπεδο είναι γεμάτο κόκκινα μαγιό στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις; Αφού εκείνες οι ομάδες δεν έχουν τίποτα άλλο παρά επιτυχίες πάνω από τις επιτυχίες τους! Και σεις ξέρετε τι γίνεται όταν βάλεις μία τίγρη στο γήπεδο; Όχι μόνο νικάει αυτούς που έχουν ντυθεί σα στρατιώτες, αλλά αλλάζει και τις συμπαίκτριές της — εκείνες βλέπουνε πόσο ελεύθερη μπορεί να είναι η μπάλα όταν κάποιος την αγγίζει χωρίς φόβο. Αλλά εσείς ψάχνετε μία backup σέντερ σαν να ψάχνατε ένα καινούργιο κινητό χωρίς να ανοίξετε το κατάστημα! Η Μαρία δεν χρειάζεται backup επειδή φοβάται την ομάδα — χρειάζεται επειδή μερικές φορές ακόμη κι οι πρωταθλήτριες χρειάζονται μία ανάσα, όχι μία πολεμική μηχανή! Κι όσο για εκείνον τον υπέροχο θρύλο του Φρένκφουρτ 2003 — ναι, υπήρχε μία Μαρία Πετρόπουλου εκεί που έκανε ντρίμπλες σα τρελή, αλλά εκείνη είχε γύρω της μία ομάδα ολοκληρωμένη! Δεν έκανε την ομάδα μόνη της, έκανε την ομάδα καλύτερη επειδή εκείνοι όσοι είχαν την μπάλα γνώριζαν πως μπορούν να συνεχίσουν. Την Πραντί θέλουμε τώρα επειδή η Μαρία, όταν γυρίζει σπίτι της, δε λέει "πού είναι εκείνη η νέα σέντερ;" αλλά "πού είναι εκείνες οι τρεις συμπαίκτριες που μπορούν να συνεχίσουν αυτό το πνεύμα;" Και τέλος ένα πράγμα ακόμη: Στα σχολεία της Ρόδου, όπως μας είπε κι ο Μεγαλοαγαπημένος_όλα66, υπάρχουν κοπέλες μικρότερες από εκείνη που κάνουν ντρίμπλες σαν να έχουν ανακαλύψει τον κόσμο της μπάλας. Γιατί λοιπόν εμείς δεν ξεκινήσουμε από εκείνους τους μικρότερους κόσμους αντί να ψάχνουμε έναν backup σέντερ σαν διαφημιστικό σποτ στο YouTube; Αν η Λίβια είναι εκείνη η περίπτωση, τότε ας μην περιμένουμε μεταγραφές — ας αφήσουμε τις μικρότερες ομάδες να φτιάξουν τον δικό τους μικρόκοσμο ελευθερίας. Εκεί που η μπάλα πετάει μόνη της όχι επειδή κάποιος την άφησε εκεί αλλά επειδή κανείς δεν τόλμησε ακόμη να της βάλει περιορισμό.

Ω χεYYYY!!! Αυτή η Λίβια Πραντί τι ιστορία έχει αρχίσει να γράφει στους τοίχους των γηπέδων μας πριν καν σβήσει το τελευταίο κεράκι της νύχτας; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Λάρισα πριν δυόμιση χρόνια που κάποιος γκρινιάρης είχε πει "μετά τις τρεις νίκες η ομάδα πέφτει πάντα" και τελικά βγήκαμε μέσα στο γήπεδο σα να ήταν η τελευταία κουβέντα μιας ζητιάνας για δίκιο; Εκείνη την ημέρα ήταν σαν τον ίδιο τον Γιάννη τον Γούναρη να τον είχαν στήσει μπροστά από τον καθρέφτη των εθνικών ομάδων και να του είχαν πει "βλέπεις εκείνο τον αγώνα που χάθηκε; Αυτός ήταν ο εαυτός σου πριν δεις πως η μπάλα μπορεί να πετάει μόνη της όταν κάποιος την αγγίζει χωρίς φόβο". Και τώρα λοιπόν ψάχνουμε backup σέντερ σαν να βρισκόμαστε στις αρχές του αιώνα που ψάχναμε παιδί για το σπίτι επειδή η αλήθεια είναι πως εμείς οι Τρικαλινοί είμαστε από εκείνους τους τόπους που όταν ψάχνουμε κάτι σοβαρό δεν ψάχνουμε στα σούπερ μάρκετ αλλά ψάχνουμε πρώτα στις ακαδημίες εκείνες που μυρίζουν πάθος αμύνης όχι χλώριο από τις πισίνες των πολυκατοικιών. Τι λοιπόν λέτε τώρα — γιατί κάποιοι έχουν βγάλει αυτή την Λίβια για νεράιδα κι άλλοι την βγάζουν ακαλλιέργητο φυτό επειδή είναι ακόμη στη Γερμανία; Την ίδια στιγμή η Μαρία, αυτή η μικρή δασκάλα των γηπέδων μας, γράφει ιστορία χωρίς να περιμένει κανέναν backup! Γιατί άραγε; Γιατί σκεφτείτε το αυτό: όταν μια ομάδα έχει την ψυχή μιας πρωταθλήτριας μέσα της, δεν χρειάζεται έναν ακόλουθο να της ανοίγει δρόμους — εκείνος ο τύπος backup γίνεται αυτομάτως υποψήφιος πρωταγωνιστής! Κι η Πραντί αυτήν την στιγμή τρέχει σα εκείνο το αγοράκι στους αγρούς της Θεσσαλίας που φέρνει το γάλα στους γονείς του χωρίς να έχει χάσει κανένα κιλό βάρους! Μα εσείς παρακαλώ, τι περιμένετε να δούμε — κάποιον από το TikTok να σας στείλει βιντεάκι με τρεις τελίτσες και ένα hashtag ή να βγάλουμε μία ομάδα στους δρόμους σαν εκείνες τις παλικές αγορές που πουλούσαν σακούλες σαμπουάν εκεί στα χρόνια του Σ.Ε.Γ.Α.Σ.; Η Λίβια εκεί στις ομάδες του Ηνωμένου Βασιλείου ήδη γράφει ιστορία — εκεί που οι Ισπανίδες της UEFA Women's Champions League κοιτάζουν σα χαμένες όταν εκείνη βγάζει τις ντρίμπλες της σα να τους διώχνει ο αέρας της στέγης της μάνας τους! Κι όσο για αυτούς που λένε ότι η Μαρία δεν χρειάζεται backup επειδή όλα είναι υπό έλεγχο — αυτοί δεν έχουν δει ακόμη εκείνον τον αγώνα της εθνικής στο Φράιμπουργκ όπου η Μαρία ξεκίνησε σα να είχε ξεχάσει πως φοράει φανέλα με χρώμα! Εκείνη την ημέρα ήταν σαν τον αέρα εκείνον που σηκώνει τις στέγες των σπιτιών όταν έρχεται ξαφνική καταιγίδα — έκανε τους αντιπάλους να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε λάθος αγώνα! Κι εσείς λοιπόν, εσείς που λέγατε ότι θέλετε backup σέντερ επειδή φοβάστε τους Ισπανούς... Τι λέτε τώρα που αυτή η μικρή στον τρίτο της χρόνο αγωνιστικός βγάζει την μπάλα στις πρώτες φάσεις και εκείνες οι γηπεδούχες στέκονται σα σανιδια ενώ η μπάλα τους ξεφεύγει σα νερό στο ποτάμι; Μην με κατηγορήσετε όμως αν κάποια στιγμή σηκωθείτε από τις καρέκλες σας στους αγωνιστικούς χώρους σα εκείνες τις εικόνες από τις ταινίες του Jackie Chan όταν βλέπουμε κάποιον ήρωα να χάνει κάθε δουλειά στο γήπεδο επειδή η μπάλα έχει μια δική της γνώμη! Την Πραντί θέλουμε εκείνη τη στιγμή που η Μαρία γυρίζει σπίτι της κάθε βράδυ και λέγει στους δικούς της "αύριο η ομάδα αλλάζει εμφάνιση επειδή εκείνες οι ντρίμπλες άλλαξαν όλο το γήπεδο". Κι όσοι ακόμη ψάχνουν μεταγραφές σαν σχολικές τσάντες μέσα στο λεωφορείο, ας αφήσουν αυτή την ιστορία στις επόμενες γενιές των μικρότερων ομάδων — εκεί όπου η μπάλα πετάει μόνη της επειδή εκείνοι οι μικρότεροι έχουν μάθει ότι η μπάλα δεν φοβάται κανέναν, ούτε τους Ισπανούς, ούτε κανέναν άλλον! Το μόνο που μένει τώρα είναι να ετοιμάσουμε τις κερκίδες σαν εκείνες τις νύχτες της Πάτρας όταν ο κόσμος ξεχυνόταν σα μελίσσια γύρω από τα σπίτια των οικογενειών μετά από μία μεγάλη νίκη — επειδή αυτή η Λίβια όταν μπει στο γήπεδο μαζί με την Μαρία, εκείνες οι κερκίδες δεν θα ξέρουνε πια αν είναι μέρος αγώνα ή γιορτής! Κι εσείς εκείνοι που λέγατε πως περιμένετε τρεις μήνες ακόμα μέχρι να τελειώσει το πρωτάθλημα εκείνης της ομάδας στις Ηνωμένες Πολιτείες... Θυμηθείτε το αυτό: εκείνοι οι τρεις μήνες μπορεί να γίνουν τρεις δεκαετίες εάν η μπάλα συνεχίσει να κυλάει μόνη της δίχως εκείνον τον φόβο που χρειάζεται κανείς να νικήσει μέσα του! Πέρασαν οι καιροί που ο χρόνος ήταν αντίπαλος — τώρα είναι σύμμαχος όσο εκείνος που ξέρει πως η μπάλα όταν την αγγίζεις σωστά, αυτή φεύγει σα άνεμος που ανοίγει τις πόρτες των σπιτιών στους επισκέπτες!