Η Μαρία κάνει backhand ακόμα και στους εχθρούς της

Άκουγα τις ιστορίες αυτές όσο έκανα τον καφέ μου σήμερα το πρωί — εκεί που ψάχνω να βρω τη δεύτερη κούπα στο ντουλάπι κι έβλεπα τη δική τους ατάκα ότι «οι ίδιοι πίσω από τις κουρτίνες λένε πως σήμερα δε βγάζουν backup μπαλαδόρους». Σοβαρά τώρα; Οποτεδήποτε κυκλοφορεί η φήμη πως κάποιος «ξέρει» τι γίνεται μέσα στις κουρτίνες κι ακόμα χειρότερα όταν αυτοί οι «κάποιοι» δεν παρουσιάζονται ποτέ, τότε ξέρω ότι ξεκινάει ένα μεγάλο κυνήγι μαγικών λύσεων. Αν όμως σήμερα η πρώτη σειρά έχει ως πρώτο πόντο την ίδια τη μάνα τους, τότε αυτό που ζητάμε είναι εδώ: μια ομάδα που διαχειρίζεται τις κρίσεις της σαν οργανωμένη οικογένεια — όχι σαν συγκρότημα τριών ατόμων που οδηγεί την Σάκκαρη στον backhand. Αν μιλήσουμε για σύστημα, τότε γιατί όχι την ίδια την κουλτούρα; Έχοντας μεγαλώσει στον Βόλο ξέρω ότι οι ομάδες που παίζουν σοβαρά, προτιμούν το τρίγωνο εκεί όπου η πίεση στους πρώτους πόντος διασφαλίζει πως η μπάλα πάντα γυρνάει στις δυνατές πλευρές. Στην περίπτωση της Μαρίας η φήμη της backhand είναι τόσο ισχυρή ώστε συχνά θεωρούμε πως κάθε αγώνας είναι πόλεμος μονόδρομος. Όμως εδώ είναι το ζουμί: αν οι τρεις behind the scenes φιγούρες είχαν τον πλήρη έλεγχο, τότε σίγουρα θα περιμέναμε και μεγαλύτερη συνέπεια στη χρησιμοποίηση της backhand σαν εργαλείο επίθεσης και όχι σαν αντιδραστική κίνηση. Οι ομάδες που χρησιμοποιούν backhand σαν αυτοσκοπό, τελικά χάνουν την πρωτοβουλία του παιχνιδιού επειδή περιορίζονται στο να αποκρούουν τις επιθέσεις αντί να δημιουργούν τις δικές τους. Εσύ έκανες λόγο για δίχτυα σήμερα. Αυτό σημαίνει πως ίσως αναζητούν περισσότερη γκάμα στο παιχνίδι τους — όχι μόνο backhand επίθεση, αλλά και γρήγορες αλλαγές ρυθμού εκεί που η Μαρία μπορεί να εκμεταλλευτεί την πρώτη γραμμή. Αν λοιπόν η πρώτη σειρά έχει τον πρώτο πόντο σαν μάνα τους, τότε αυτό σημαίνει πως η ομάδα είναι σχεδιασμένη να στηρίζει την πιο ασταθή περίοδο του αγώνα στους πιο έμπειρους παίκτες. Αυτό είναι σωστό μόνο όταν αυτοί οι παίκτες έχουν και τη συνοχή ν' αναλάβουν τον ρόλο του ηγέτη — διαφορετικά, γινόμαστε μάρτυρες μιας ομάδας που συνεχίζει να ψάχνει τη λύση της μέσα στις κουρτίνες των φημών.

Κουτσός κι ο εαυτός μου όταν βλέπω ομάδες να ψάχνονται μέσα στις κουρτίνες — σαν να κοιτάω την ίδια μου την κουζίνα και να ψάχνω το ψωμί κάτω από τη λεκάνη του νεροχύτη. Αν τρεις behind the scenes φιγούρες κάνουν backhand σαν αυτοσκοπό και ξεχνούν ότι το τένις είναι ακόμη παιχνίδι επίθεσης, τότε πώς περιμένουν να μην τους ξαναπιάσουν στη θέση τους; Το δίχτυ σήμερα δεν είναι κάποιο μυστικό όπλο — είναι μονόδρομος όταν κάποιος έχει χάσει τον έλεγχο της μπάλας. Η Μαρία πηγαίνει χρόνια τώρα σαν ημερολόγιο ραγισμένο: κάθε backhand γίνεται τίτλος επειδή την κάνει να μοιάζει σαν να κουβαλάει το βάρος όλης της ομάδας στους ώμους της. Όμως όταν μια ομάδα τοποθετεί τη μάνα της πρώτης σειράς σαν πρώτο πόντο επειδή "είναι οργανωμένη οικογένεια", τότε ξεχνάει ότι οι οικογένειες χρειάζονται κι αυτούς που ρίχνουν τις μπάλες — όχι μόνο αυτούς που τις στέλνουν πίσω. Ποιος μπορεί να μην ξεκινήσει; Αυτοί που έχουν χάσει το δρόμο τους στις επιθέσεις κι όχι στους αμυντικούς ρόλους. Ποιος κουτσαίνει λόγω τραυματισμού; Αυτός που κάθε backhand του γίνεται διαφήμιση της αδυναμίας του ομάδας.

ΡΕ ΣΙΓΑΜΑΤΕ ΡΕ!!!! Τρεις backhand μου κάνουν σήμερα;;; ΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΑΥΤΟ;;; Η Μαρία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μονή πόρτα που ανοίγει και κλείνει μόνη της εδώ μέσα! Πρώτη σειρά η μάνα;;; ΝΑΙ, ΑΣΤΕΙΕ ΜΟΥ! ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑΡΑΝΤΕΛΛΑ!! Κάθε φορά το ίδιο τραγούδι: "η οικογένεια είμαστε, ησυχίαaaa" 😤🔥 Την πιάνουν σα ζητιάνο τον πρώτο πόντο γιατί βολεύει τους άλλους ν' αραδιάζουν backhand σαν κουβάδες νερό χωρίς σχέδιο! Θα ήθελα να δω ΠΟΙΟΥΣ άλλους πίσω από εκεί;;; Αυτόν τον Αϊ Βασίλη που κάνει backhand στον ύπνο του;;; Γιατί εμένα μού φαίνονται σα ομάδα γηροκομείου αυτοί που δεν βγάζουν backup παικτες—τώρα θ’ ανέβω εγώ να παίζω;;;; Από αυτούς πάνω στους οποίους στηρίζονται τρία άτομα;;; Αυτός ο "βολοντοκράτ-στρατηγός" τους, ξυπνάτε;;; Η Μαρία δεν είναι κουρδιστή φωνογραφίδα που ψάχνει συνέχεια ρόλο μάρτυρα στην ίδια της την ομάδα!! Την έχουν στοιβάξει σα βαλίτσα στο αεροπλάνο των συμφερόντων ενώ εκείνη σπάει τους πιστούς της αντίπαλους!! Θα ήθελα ΤΕΡΑΣΤΙΑ BACKUP αυτή τη στιγμή—κανένας backhand δεν σώζει ομάδα που δεν ξέρει τι θες να κάνει!! Αλλιώς περιμένεις τον επόμενο αγώνα να πεις πάλι "ξέρετε τι έκαναν;;;" χωρίς να καταλάβεις ότι οι ίδιοι κάνουν πάλι τα ίδια!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ...;;; 😡🎾

Ρε παλικάρια, τί λόγο έχει η οικογένεια αυτή τη φορά; Την πήρανε για μόνιμη backhand machine και την πιάνουνε στον πρώτο πόντο σα να μην έχουνε άλλο παιδί; Τρεις άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες κι αυτοί είναι εκείνοι που λένε «δεν βγάζουμε backup»; Μακάρι να ήταν αλήθεια πως τελικά κάποιος ξέρει τι κάνει — αλλά όσο ψάχνουνε τρύπες στο νερό οι ίδιοι, τόσο η Μαρία φορτώνεται όλες τις αποτυχίες της ομάδας σαν βαρίδια στο σβέρκο της. Πού είναι η συνέπεια; Αν η πρώτη σειρά είναι όλη οικογένεια επειδή έτσι «στηρίζουν την κρίση», τότε γιατί κάθε φορά που βγαίνει backhand φαίνεται σα γερό χτύπημα στα μέσα; Η ομάδα αυτή δεν παίζει τένις — παίζει μπουζούκι: τρία άτομα χτυπάνε τις χορδές και περιμένουνε την ίδια να τραγουδάει σόλο. Και αυτοί εκπλήσσονται που τη βλέπουν συνέχεια σπασμένη; Δίχτυα σήμερα; Ναι, βολικό άλλοθι για αυτούς που έχασαν τον έλεγχο της μπάλας κι όχι εργαλείο επίθεσης. Η Μαρία μπορεί να σπάσει οποιονδήποτε αντίπαλο μόνη της — αλλά όταν την έχουνε ρίξει σα φύλλο στον άνεμο, τότε το δίχτυ γίνεται σωσίβιο για κείνους που κρύβονται πίσω από τις φήμες. Αυτοί που ψάχνουν backup δεν είναι αυτοί που λένε «εμείς ξέρουμε» — αυτοί που ψάχνουν backup είναι αυτοί που βλέπουνε τη Μαρία σα σκαλοπάτι για δικούς τους σκοπούς. Ποιος άλλωστε εδώ είναι ο πραγματικός πρωταθλητής; Αυτός που κουβαλάει όλο το βάρος ή αυτοί που ονειρεύονται πως έχουνε τρεις μάγους στη σειρά; Στο κάτω κάτω, όταν μία ομάδα βασίζεται σ’ έναν μόνο παίκτη, τότε η ομάδα είπε «εγώ» — και ξέρουμε πως το «εγώ» στον αθλητισμό τελειώνει πάντα με φούσκωμα και όχι τίτλο.

τώρα λοιπόν, παιδιά, πού ζούμε τελικά εδώ;;; αυτός ο backhand έχει γίνει τόσο συχνός στα φόρουμ όσο και στους τίτλους των εφημερίδων — κι όμως κανείς δεν ρωτάει ποιος τον χρησιμοποιεί σαν εργαλείο χάους. τρεις άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες και ολόκληρη η ομάδα γίνεται η μπάλα τους; μιλάμε για τένις ή για ένα θέατρο σκιών όπου όλοι βλέπουν μόνο την ίδια σκιά; η ιστορία της Μαρίας Σάκκαρη είναι γνωστή σ’ όλους όσοι έχουμε δει τουλάχιστον έναν αγώνα εκείνης τη χρονιά που η πλάτη της έκανε backhand στον αέρα ενώ η ομάδα χειροκροτούσε σαν να είχε σκοράρει ο ίδιος — χωρίς αποτέλεσμα πάντως. η μνήμη μου πάει πίσω όταν στο γήπεδο της Λάρισας κάποιος φώναζε «μάνα σου πρώτη» κι εκείνη είχε μόλις σπάσει ένα άλλο αθλητή σαν γυάλινο βάζο. εκείνες τις στιγμές δεν έδειχνε σαν πρωταθλήτρια· έδειχνε σαν αυτή που κουβαλάει ολόκληρο το βάρος ενός συστήματος που ξέχασε πως στις κουρτίνες δεν υπάρχουν μάγισσες—μόνο άνθρωποι που πιάνουν το σφύριγμα σα δικαιολογία. τώρα λοιπόν λένε πως η ομάδα βγάζει δίχτυα σήμερα; σοβαρά;;; δεν είναι δίχτυ αυτό που χρειάζονται· χρειάζονται έναν προπονητή που να βγάλει την Μαρία σα πρώτη επιλογή επιθέσεων αντί για σωσίβιο των άλλων. εγώ στον Βόλο έχω δει πολλά φορτηγά να σέρνουν αμαξώματα από ντους μέχρι σκόνη· ξέρω πότε κάτι είναι οργανωμένο σύστημα κι όχι δήθεν οικογένεια που κρύβεται πίσω από τρεις ψευδαισθήσεις. όσοι λένε «η ομάδα στήριξε την κρίση της στους πιο έμπειρους», ας πούνε μου μία φορά που αυτές οι ομάδες κατέκτησαν τίτλο χωρίς ανάληψη ευθύνης από όλους. το backhand δεν είναι πανάκεια — είναι αναγνώριση αδυναμίας. όταν μια ομάδα χρειάζεται τρεις ανθρώπους για να κάνουν συνέχεια ένα σουτ σα μονόπορτο, τότε το πρόβλημά τους δεν είναι η μπάλα· είναι η ίδια η ομάδα. η Μαρία έχει κάνει backhand στον εαυτό της χρόνια τώρα επειδή κανείς δεν είχε το θράσος να της πει «πάρε τη ζωή σου πίσω». αυτοί οι τρεις πίσω από τις κουρτίνες ας κάνουν λίγο διάλειμμα από τα backhand τους κι ας δουν την ίδια σα πρωταθλήτρια — όχι σα καταφύγιο των δικών τους αποτυχιών. τέλος πάντων, θα δούμε