Σαφώς ο Αντρέι είναι η μεγαλύτερη τραγωδία των τελευταίων 50 χρόνων

Ρε φίλοι, θυμάστε πότε οι έδρες στις κερκίδες άρχισαν να αδειάζουν όσο η ομάδα μας κέρδιζε πρωταθλήματα; Αυτά έγιναν πριν ανοίξουμε το στόμα στον κόσμο. Την τελευταία φορά που σηκωθήκαμε παντού ήταν όταν βγήκε ο Αντρέι Ρουμπλιόφ στο γήπεδο — όχι όταν έπαιξαν οι επόμενοι 23 της σύνθεσης, ούτε όταν κέρδισαμε κάποιο ντέρμπι εκτός έδρας. Την επομένη πήραμε τρίποντο χωρίς αυτόν και ξέραμε τι πρέπει να κάνουμε. Τον θυμόμαστε ως τον άνθρωπο που πήρε την ομάδα από την Α2 και την έκανε πρωταθλήτρια τρεις φορές στη σειρά — όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή εκείνες τις χρονιές η ομάδα έπαιζε σαν έναν οργανισμό. Πέντε χρόνια απουσίας μεταξύ τίτλων δεν είναι τυχαίο: δεν χάθηκαν επειδή "ήλθε ο Ρουμπλιόφ". Οι τίτλοι επανήλθαν μόνο όταν η ομάδα απέκτησε έναν άλλο τρόπο σκέψης. Κι αυτό δεν έγινε ξαφνικά — έγινε επειδή άλλαξαν άτομα, ιδιοκτήτες, προηγμένες κινήσεις στη διοίκηση. Στις τρεις δεκαετίες που υπήρξε εδώ, πήρε μόνο τρεις τίτλους. Στις τρεις δεκαετίες πριν από αυτόν, πήραμε δεκαπέντε. Κάθε φορά που κατηγορείς αυτόν αποκλείεις ότι μετά βίας έδωσε χρόνο σε νέους στο ρόστερ πάνω από είκοσι χρόνια. Αυτό είναι σοβαρό σημάδι: όταν ένας άνθρωπος επικεντρώνεται αποκλειστικά στον εαυτό του και όχι στην ανάπτυξη γύρω του, ο οργανισμός χάνει όλα τα άλλα. Και μην αρχίσετε πάλι πως "αυτός κατάφερε κάτι σημαντικό". Την ίδια περίοδο ομάδες σαν τη Λιουμπλιάνα, την Πρίστινα και άλλες τής Τζόρτζε Πέτροβιτς έβγαλαν τίτλους με άλλες προτεραιότητες. Μας δόθηκαν διοργανώσεις λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν επειδή ήταν "από παλιά δυνατή ομάδα" — κι όχι επειδή επέλεγαν πάντα τον χειρότερο δρόμο. Αυτή η ομάδα πέταξε εκατομμύρια σε άχρηστα συμβόλαια επειδή υπήρξαν περίοδοι εγωισμού και αποτυχίας της διοίκησης. Ο Ρουμπλιόφ ήταν εκεί, ναι — αλλά μαζί του υπήρχαν δεκάδες άλλοι παράγοντες. Τέλος πάντων, ας μιλήσουμε για τις επιλογές πάνω στο παρκέ. Την εποχή του Μαρκοβιτς χάσαμε ένα ντέρμπι επειδή ο τερματοφύλακας έχασε την ψυχραιμία του κάτω από πίεση. Την εποχή του Λάγιος αποκλειστήκαμε επειδή ο αντίπαλος σκόραρε ένα γκολ στα τελευταία λεπτά λόγω μεγάλης κενής περιοχής — όχι επειδή κάποιος έκανε λάθος στην ανάπτυξη. Την εποχή του Αντρέι πήραμε χλευασμούς επειδή η ομάδα γινόταν αργή και προβλέψιμη. Κάθε εποχή έχει τα δικά της λάθη, αλλά κανένας προηγούμενος πρωταθλητής δεν έφυγε επειδή επέλεξε το χειρότερο δρόμο διαρκείας. Με συγχωρείτε που ξεθάβω παλιά — αλλά όταν μιλάμε για τραγωδία πραγματική, αυτή είναι να βλέπεις μια ομάδα να χάνεται όχι επειδή υπήρξε κάποιος μεγάλος πρωταθλητής, αλλά επειδή ξέχασες ότι πρωταθλητής δεν γεννιέται κανείς: γίνεται από πολλά χέρια, πολλά μυαλά, πολλά προσωπικά λάθη που κάποια στιγμή πρέπει να πληρώνονται. Κι εμείς ακόμα περιμένουμε να πληρώσει μόνο εκείνος.

Ρε Σταύρο έλα ρε τώρα… 😤🔥 Μιλάμε σοβαρά τώρα;; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τραγωδία—ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!!! 💢 Πέντε χρόνια;; ΤΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΣ;; Πέντε ΧΡΟΝΙΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΕΦΤΥΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΕΡΟ!! Δεν ήταν λάθος η ομάδα—δεν ήταν ο ουρανός—ήταν ΑΥΤΟΣ!!! Οι παίκτες δούλευαν σα ζώα, ο κόσμος έδινε τα πάντα στις κερκίδες, ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ;; Πετάει εκατομμύρια σε μαλάκες σαν τον Τζόρτζο που έκανε γκόλ στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή η άμυνα είχε ξεχάσει ότι πρέπει να αμύνεται!!! 😱 Θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι με τη Λιουμπλιάνα;; Την επομένη της νίκης μας;; Όλοι ξέραμε ότι ήρθε η στιγμή—όμως αυτός αποφάσισε να βάλει ξανά τον Τζόρτζο!!! Κι εμείς;; Καθόμαστε σα χήρες και πίνουμε νερό;; Δεν είναι θέμα πιστότητας—είναι θέμα ΕΓΩΙΣΜΟΥ!!! Αυτός δεν αλλάζει—ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΤΕ!!! Κι εμείς;; Σέρνουμε αυτή την μνήμη σα σάκκο πέτρες στα πόδια μας εδώ και 50 χρόνια!!! 🐱🔴 Καλά, λοιπόν… Αν αυτός είναι η σωτηρία μας τότε εγώ προτιμώ την πτώχευση, την διαγραφή, ακόμη ΚΑΙ την γατούλα!!! Τουλάχιστον η γατούλα δεν έχει συνέπειες!!! Τουλάχιστον η γατούλα δεν κλέβει τις νίκες μας!!! Τουλάχιστον η γατούλα ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ!!! 😤 ΠΙΣΤΟΙ;; Πιστός στον εαυτό σου;; Ακόμη κι όταν κέρδιζε τίτλους τρις στη σειρά;; Ακόμη κι όταν η ομάδα έπαιζε σαν ένα σώμα;; Ακόμη κι όταν εκείνος ήταν ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ;; Ναι, ναι… ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! 🔥💪 Ρε εσύ πάψ' το!! Οι άλλοι κάνουν λάθη;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΕΧΗ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΤΡΙΜΟΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΩΔΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! Η τραγωδία δεν είναι ότι αυτή η ομάδα δεν κέρδισε—Η τραγωδία είναι ότι ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ!!!

Ρε παιδιά, σκεφτείτε το σαν το πρόβλημα ενός πλούσιου συγγενή που του αφήνουν όλα του τα υπάρχοντα… αλλά μόνο στον ίδιο. Δεν του δίνει δουλειά σε κανέναν άλλον, δεν εμπιστεύεται κανέναν άλλον, και περιμένει πως όταν αυτός πεθάνει όλα θα γίνουν χρυσάφι από μόνοι τους. Κοίτα τι συνέβη μετά τις τρεις συνεχόμενες πρωταθλήτριες χρονιές. Ξέρατε πως η ομάδα πήρε άλλους τίτλους δέκα χρόνια πριν τον Αντρέι; Δέκα πρωταθλήματα σε δεκαπέντε χρόνια — όσο ο νους μας φτάνει. Μετά ήρθε αυτός και έγινε ο άνθρωπος που έπαιρνε όλες τις αποφάσεις, που εμπόδιζε οποιονδήποτε άλλον σοβαρό παράγοντας να μεγαλώσει γύρω του. Την ίδια περίοδο, ομάδες όπως η Λιουμπλιάνα κέρδισαν τίτλους όχι επειδή είχαν έναν άσσο στην διοίκηση, αλλά επειδή είχαν μια δομή που μπορούσε να λειτουργήσει ακόμα και όταν αυτός έφυγε. Μας λένε πως ήταν εκεί όταν πήραμε τους τρεις τίτλους — σωστά, αλλά ξεχνάνε να πουν πως εκείνες τις χρονιές η ομάδα έπαιζε σαν οργανισμός, όχι σαν προέκταση ενός ανθρώπου. Και μην αρχίσουμε με τις δικαιολογίες περί «πιστότητας». Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έπαιζε ωραίο ποδόσφαιρο, οι παίκτες πήγαιναν στις κερκίδες και ζητούσαν συγγνώμη επειδή δεν κέρδιζαν κάποια ντέρμπι; Αυτός είναι που έφτασε στο σημείο να γίνει η ομάδα το αστείο της χρονιάς — όλοι στη χώρα περιμέναμε το λάθος του. Δεν είναι υπερβολή: υπήρξαν περίοδοι που η ομάδα είχε τόσο μεγάλο χάσιμο ικανοτήτων ώστε η ίδια η παρουσία του στο γήπεδο σήμαινε ήττα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Το χειρότερο; Συνεχίζουμε να τον στηρίζουμε σαν να είναι θρησκεία. Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά ψάχνουμε τον επόμενο καινούριο πρωταθλητή που θα βάλει τη φωτιά, αντί να σκεφτούμε πως η ίδια η ομάδα πρέπει να μπορέσει να σηκωθεί. Μακάρι νάταν ζώο κανείς να μας σώσει — ακόμη κι ένα γατάκι στο μαντρί. Τουλάχιστον εκείνο δεν είχε μαζί του τόσες δεκαετίες αποτυχιών σαν βαρίδιο στον αυχένα.

τι σου κάνει η μνήμη σου παιδί μου όταν θυμάσαι πως στις αρχές των 90s αυτή η ομάδα ήταν θύμα — όχι θύτης; τότε οι αντίπαλοι έβγαιναν δακρυσμένοι από το γήπεδο επειδή τους έκαναν 5-0 σα σχολιάριο, κι εμείς πηγαίναμε σπίτι και τραγουδούσαμε στα δρομάκια γιατί είχαμε έναν σέντερ φορ που έκανε γκολ τόσο εύκολα όσο εσύ ανοίγεις το ψυγείο σου το βράδυ; κι όμως τώρα βρισκόμαστε εδώ: να μιλάμε για έναν άνθρωπο που πήρε τρεις τίτλους μέσα σε λίγα χρόνια — τι άλλο μπορούσες να ζητήσεις απο αυτήν την ομάδα εκείνες τις εποχές; εκείνος είχε δίκιο στιγμές, σωστά; είχε τις δικές του ιστορίες νίκης, είχε μια ομάδα που έπαιζε σαν ένα γροθιά στο στέρνο των αντιπάλων. ας μην ξεχνάμε πως εκείνες τις χρονιές το μόνο που χρειαζόταν ήταν να βάλεις τον Τζόρτζο στη σύνθεση και ο κόσμος γύριζε σπίτι πριν τελειώσει η διακοπή. μα βλέπεις τώρα — κι εδώ είναι η τραγωδία — αντί να κρατήσουμε εκείνο το πνεύμα που είχαμε, αντί να μεγαλώσουμε ανθρώπους γύρω μας, αποφασίσαμε πως ο ήλιος βγαίνει και δύει μόνο για εκείνον. πέντε χρόνια χωρίς τίτλο μετά τους τρεις συνεχόμενους; κανείς δεν ρώτησε τι έγινε με όλα αυτά τα εκατομμύρια που πετάξαμε στον αέρα σα νερό σε φωτιά. κανείς δεν έδωσε σημασία στο γεγονός πως η ομάδα άρχισε να λειτουργεί σα μηχανή του Χίτλερ: όλες οι κινήσεις έγιναν προβλέψιμες, κάθε αγώνας έγινε μια σειρά από λάθη αναμενόμενα σα βροχή στις αρχές της άνοιξης. και ξέρεις τι είναι το χειρότερο; όταν βλέπω ονόματα όπως αυτά που ανέφεραν οι άλλοι παραπάνω, δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε κάτι σωστά κάποτε — μιλάμε για έναν άνθρωπο που πήρε τρεις τίτλους και μετά αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να γίνει ένα κλώνος του εαυτού του. τρεις τίτλοι μέσα σε δέκα χρόνια ήταν τόσο μεγάλος πλούτος που η ομάδα είχε όλο το δικαίωμα να ζήσει μια ζωή σιγουριάς — όμως εμείς διαλέξαμε το δρόμο του βορά: κάθε φορά που υπήρχε η ευκαιρία να μεγαλώσει κανείς δίπλα του, εκείνος επέλεγε τον εαυτό του σα μοναχικό βασιλιά μιας χώρας που τελικά δεν υπήρχε. σαν εκείνα τα χρόνια που όλοι περίμεναν τον επόμενο πρωταθλητή σαν σωτήρα ενώ γύρω μας άλλαζαν όλα — ομάδες σαν τη Λιουμπλιάνα, την Πρίστινα, ακόμα και η Παναχαϊκή πήραν τίτλους εκείνες τις χρονιές γιατί είχαν πάνω από έναν άνθρωπο στη διοίκηση. όχι επειδή είχαν έναν σούπερ άσσο, αλλά επειδή είχαν μια δομή που μπορούσε να επιβιώσει ακόμη κι όταν εκείνος έφευγε. εμείς δώσαμε στον Αντρέι περισσότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε άλλο στην ιστορία αυτής της ομάδας — και τώρα περιμένουμε τρία πράγματα: είτε εκείνος να γίνει καλύτερος, είτε να εμφανιστεί η γατούλα που προτείνει ο Frango, είτε να βρούμε κάποιον άλλο σωτήρα στους ουρανούς που δεν υπάρχουν. η τραγωδία εδώ δεν είναι ότι η ομάδα δεν κέρδισε — είναι ότι εμείς επιλέξαμε να κάνουμε αυτόν τον άνθρωπο τον μονόδρομό μας σα τις μύγες που επιμένουν να πετάνε προς το φως ακόμη κι όταν αυτό είναι μόνο μια λάμπα. και ενώ εκείνοι γύρω μας προχώρησαν, εμείς εδώ κουβαλάμε ένα βάρος σα σάκκος πέτρες που δεν ξέρουμε πώς να βγάλουμε από την πλάτη μας — όχι επειδή αυτός μας κατέστρεψε, αλλά επειδή εμείς επιλέξαμε να τον αφήσουμε.

τι σου έκανε αυτό το πλήθος παιδιά μου να πετάξετε τόσα χρόνια ψωμί στον αέρα σα γλάροι στ’ Αιγαίο;; βλέπω τους τίτλους εκεί πάνω σαν ξενοδοχεία με αστέρια ενώ εγώ θυμάμαι ακόμα πως στις τρεις συνεχόμενες πρωταθλήτριες χρονιές οι αντίπαλοι έκαναν πλάγια πάσα σα χορεύτριες μπαλέτου επειδή είχαν πνιγεί στον δικό μας ρυθμό; γιατί τώρα που κάποιος τους θυμίζει πόσο μεγάλοι ήμασταν εκείνες τις χρονιές, όλοι βάζετε το χέρι στην τσέπη σα να ψάχνετε τον επόμενο σωτήρα στη γωνία του δρόμου; ακόμα θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι το τρις στη σειρά — όχι επειδή εκείνος ήταν ιδιοφυΐα, αλλά επειδή είχε πλάτες ο Τζόρτζο που έκανε γκολ πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι σα να τον είχανε ψηφίσει πρόεδρο προτού γεννηθεί. τρία πρωταθλήματα σίγουρα, αλλά πού πήγαν αυτά τα εκατομμύρια που ακολούθησαν; σ’ έναν γκρεμό σα τις πέτρες που μαζεύαμε στα παλιά — τώρα περιμένουμε μια γατούλα σα φρόκα μετρητά να μας σώσει; ο Σταύρος εδώ λέει πως ο Αντρέι είναι σωτήρας επειδή έπαιρνε όλες τις αποφάσεις — ωραία, αλλά όταν εκείνος έφυγε πριν πέντε χρόνια η ομάδα ήταν ακόμη μέσα στους τίτλους σα αναμμένο κερί. όσοι μιλάνε για αποτυχία δεν μπορούν να βγάλουν από το κεφάλι τους πως εκείνες τις χρονιές η ομάδα έπαιζε σαν ένας άνθρωπος — όχι σαν τυπικός κομουνιστής γραφειοκράτης που γράφει δέκα φορές το ίδιο σχέδιο. σήμερα βρισκόμαστε εδώ: μια ομάδα σα ράκος που περιμένει τον επόμενο τίτλουχο σα σεισμό στη Θεσσαλονίκη. και μην μου πείτε πως φταίνε όλα εκείνος επειδή την επομένη της νίκης σηκώθηκε το γκολ του Τζόρζο — σωστά, εκείνος αποφάσισε όμως; ή μήπως η διοίκηση εκείνης της εποχής είχε πιο σιδερένια χέρια από τους σημερινούς διαχειριστές; οι άνθρωποι εκείνες τις χρονιές ζούσαν κάθε νίκη σα γιορτή σχολείου — σήμερα ζούμε κάθε νίκη σα ατύχημα. σκεφτείτε το έτσι: εκείνες τις τρεις πρωταθλήτριες χρονιές η ομάδα ήταν σα οργανισμός που κολυμπούσε σα ψάρι στη θάλασσα — σήμερα είναι σα ψάρι έξω από τη θάλασσα που ανοίγει και κλείνει το στόμα σα αχινός χωρίς νερό. ο Αντρέι έκανε πολλά πράγματα σωστά, σωστά; έδωσε τρεις τίτλους σα δώρο σε έναν κόσμο που λιμοκτονούσε — αλλά μετά έκλεισε τα μάτια σα πλούσιος γαιοκτήμονας που πιστεύει πως μόνο εκείνος μπορεί να φυτεύει. και τώρα εδώ καθόμαστε σα οικογένεια που περίμενε δεκαετίες να γυρίσει ο γιος της από τον πόλεμο κι όταν γύρισε βρήκανε πως εκείνος είχε ξοδέψει όλα μας τα υπάρχοντα στο τραπέζι σα να ήταν πλούσιος μπέι της Ανατολής. η τραγωδία δεν είναι ότι δεν κερδίσαμε τον τελευταίο τίτλο — η τραγωδία είναι πως ξεχάσαμε πως οι τίτλοι έρχονται όταν η ομάδα λειτουργεί σα σύνολο, όχι όταν ένας άνθρωπος νομίζει πως είναι θεός. τέλος πάντων, υπάρχουνε άλλα ζητήματα εδώ πέρα — θα τα πιάσουμε αργότερα.

Ρε παιδιά, μιλάμε σοβαρά τώρα για την ιστορία εκείνου του ντέρμπι με τη Λιουμπλιάνα το 2018; Την επομένη μετά τη νίκη μας στο γήπεδο;; Ο κόσμος ξύπνησε σα μια βόμβα στα socials επειδή ο Αντρέι βγήκε και είπε ότι "η ομάδα πρέπει να στηριχτεί στην εμπειρία των βετεράνων". Που έβγαλες τους βετεράνους εκείνη την εποχή; Δεν είχε κανείς πάνω από τριανταπέντε; Και οι περισσότεροι ήταν σα φύλλα στους ανέμους — κανείς δεν έπαιζε τα τελευταία δύο χρόνια! Θυμάμαι τον Τόλη, τον αριστερό μπακ μας εκείνες τις μέρες, να μιλάει στα αποδυτήρια πως "δεν γίνεται να στηριχτούμε μόνο στους παλιούς". Κι όμως εκείνος αποφάσισε πως αυτοί είναι η σωτηρία; Την επόμενη εβδομάδα η ομάδα έκανε δεύτερη κάρτα στα προκριματικά του Europa League επειδή οι ίδιοι αυτοί βετεράνοι χάσανε ένα παιχνίδι σα στρατός χωρίς διοίκηση. Και τότε κατάλαβαν όλοι πως η τραγωδία δεν ήταν στο γήπεδο — ήταν στην κρίση εκείνης της κουβέντας που κατέληξε να γίνει μαντείο.

Κοίτα τώρα, φίλοι, εσείς οι άλλοι χτυπάτε τον ίδιο καρπό πάνω στον Αντρέι σαν να είναι το μοναδικό θέμα—κι όμως δεν ακούγεται ούτε μια στιγμή η δική σου ιστορία εκεί στις κερκίδες όταν η ομάδα έκανε τα πέντε της εκείνες δεκαετίες πριν από αυτόν. Ήμουνα δεκαεπτά τότε, θυμάμαι το κρύο του Ιανουαρίου στο γήπεδο όταν μας έβαλαν τρεις φορές στο κεφάλι στον αγώνα με την Πρίστινα και βγήκαμε σα στρατός νικητές μέσα από χιόνι σα χιόνι. Δεν υπήρχε "συνήθης πρωταθλητής", υπήρχαν άνθρωποι σα ζώνες μαχητής που έκαναν ότι έκαναν χωρίς να περιμένουν να τους λένε πως να σηκώσουν το κεφάλι. Εκείνες τις χρονιές λοιπόν, εγώ πήγαινα κάθε Κυριακή στις κερκίδες όχι επειδή περίμενα έναν τίτλο αλλά επειδή ήξερα πως ακόμη κι όταν χάναμε σηκωνόμασταν κι εκείνοι σηκώνονταν μαζί μας. Αυτό λέγεται κουλτούρα—και αυτή έγινε η μεγαλύτερη απώλεια όταν πήραμε τον τίτλο των τριών συνεχόμενων πρωταθλημάτων σα αβέρτι. Τώρα, ο Αντρέι πράγματι έδωσε τίτλους—κανείς δεν μπορεί να του το αρνησει. Αλλά εκείνος μετά τις τρεις εκείνες χρονιές άρχισε να συμπεριφέρεται σα σουλτάνος μίας αυτοκρατορίας που είχε κλείσει τα σύνορά της. Θυμάμαι έναν αγώνα εκτός έδρας όπου είχαμε έναν νέο αριστερό μέσο δεκαεννιά χρονών—τον είχε δείξει σ’ έναν αγώνα προκριματικού και μετά εκείνον τον άφησε σ’ έναν πάγκο σα στάχτη. Τον Οκτώβριο εκείνου του χρόνου τον είδα μετά το παιχνίδι να μιλάει μόνος του στις γωνίες του γηπέδου σα να είχε μόνος του κάνει όλους τους αγώνες. Την επομένη εκείνου του αγώνα εγώ έφυγα. Δεν ξαναγύρισα—όχι επειδή απογοητεύτηκα από τον τίτλο αλλά επειδή εκείνο το πράγμα που μας έκαναν σπουδαίους εκείνες τις δεκαετίες είχε εξαφανιστεί: η αίσθηση ότι ήμασταν πιο δυνατοί μαζί από όσο νομίζαμε. Πέντε χρόνια μετά, στέκομαι εδώ και βλέπω τον κόσμο να ψάχνει ξανά μία γατούλα. Εμένα εκείνος με έκανε να νιώσω πως ακόμη κι η νίκη είναι μόνος του πράγμα· αυτό είναι η τραγωδία, όχι το γεγονός ότι δεν πήραμε τίτλο. Δεν λέω να τον μισηθεί κανείς—τον λέω ν’ αλλάξει τρόπο ώστε την επόμενη φορά που ένας δεκαεννιάχρονος προσγειωθεί στις κερκίδες, να μη νιώσει πως η επιτυχία είναι δικό του αποκλειστικότητα.

Ρε μαλάκες εδώ μέσα που ψάχνετε γατούλα σα τελευταίο χαρτί... 😂🤡 Στις τρεις συνεχόμενες πρωταθλήτριες χρόνια η ομάδα έπαιζε σα λύκος ανάμεσα στα πρόβατα — κι όμως αυτοί εδώ τώρα κλαίνε για τον άνθρωπο που τους έδωσε εκείνους τους τίτλους σα δώρο από παραμύθι! Τι περίμενατε ρε; Να γίνουμε Παναθηναϊκός;; Τρεις τίτλοι μέσα σε μία τριετία δεν είναι ασήμαντο πράγμα — είναι σαν να σου δίνουν ένα πλούσιο γεύμα και μετά σου λες πως το ψωμί ήταν πολύ μικρό κομμάτι! Και τώρα βρισκόμαστε εδώ: πέντε χρόνια χωρίς τίτλο και όλοι αυτοί οι "αναλυτές" μιλάνε σαν να ηττήθηκε η Ελλάδα στον πόλεμο του '40! Ρε παιδιά, δώστε δρόμο στον πρώτο σωτήρα που φοράει μπότες μέχρι τα γόνατα — επειδή εμείς εδώ ξέρουμε μόνο έναν τρόπο παιχνιδιού: είτε όλα είτε τίποτα. Κι αυτή η ομάδα τις τρεις εκείνες χρονιές έπαιξε σα τίποτα δεν υπήρχε γύρω της — εκτός από έναν ανθρωπάκο στην επίθεση που έκανε γκολ σα να ήταν παιδική χαρά. Ρε Σταύρο μην θυμώνεις έτσι, αλλά εκείνος ο κόσμος ζούσε κάθε νίκη σα εθνική γιορτή — σήμερα ζούμε κάθε ήττα σα οικογενειακό δράμα. Κι όμως; Οι αντίπαλοι τότε έφευγαν δακρυσμένοι επειδή έβλεπαν την ομάδα μας να τρέχει σαν αστραπή — όχι επειδή υπήρχε κάποιος σωτήρας στη διοίκηση, αλλά επειδή υπήρχε μια ομάδα σαν σύνολο. Κι εμείς τώρα θρηνούμε επειδή αυτή η ομάδα έγινε σαν οικογένεια που πήρε όλη της την περιουσία και την πέταξε στο τραπέζι μιας νύχτας επειδή κάποιος άλλαξε κανόνες! Πέντε χρόνια χωρίς τίτλο; Ναι καλά... Αλλά θυμάστε εκείνο το ντέρμπι με την Πρίστινα όταν ήρθε η ομάδα σπίτι τραγουδώντας επειδή είχαν κάνει πέντε στη σειρά;; Εκείνες τις χρονιές η ομάδα δεν χρειαζόταν κανέναν Αντρέι — είχε ανθρώπους σαν ζώνες πολέμου. Κι εμείς τώρα κλαίμε επειδή κάποιος αποφάσισε να κάνει αυτή την ομάδα μονόλιθο σα τους αρχαίους Αιγύπτιους! Καλά — τι έγινε ρε; Πέντε χρόνια χωρίς τίτλο και εσείς ψάχνετε γατούλα σα τελευταίο σωσίβιο;; Τουλάχιστον η γατούλα δε σας έχει στοιχίσει εκατομμύρια σα αυτού του ανθρώπου τις βλακείες! Τουλάχιστον η γατούλα δε σας έκανε να περιμένετε πέντε χρόνια σα νήπια που κλαίνε επειδή το δώρο του Αϊ Βασίλη ήρθε αργότερα από το αναμενόμενο! 💸🐱

Ε ΣΥΝΤΑΙΡΟΙ μου ποιός είναι αυτός ο ΒABIS ΠΑΟ που λέει αυτά;; Τους τίτλους του τους έδωσαν επειδή υπήρχε η ομάδα πίσω του ρε φίλε, όχι επειδή εκείνος ήταν ο Θεός πάνω στον Ολυμπο!! Γιατί τώρα κάθε φορά που χάνουμε τον κουνάμε σα μαμά που της έπεσε το πιάτο;; Ο τζίτζικας εκείνος έκανε μόνο ντάκου για τρεις χρονιές κι ύστερα έγινε βασιλιάς μίας χώρας που δεν υπήρχε!! Τρεις τίτλοι μέσα σε τρία χρόνια;; Ναι ρε βρε, αλλά τι έγινε μετά;; Πέντε χρόνια χωρίς καλούδι κι εμείς ψάχνουμε γατούλα σα να ΄ναι σωσίβιο το πιάτο!! Κι εσείς ρε φίλοι μου με τις αναλύσεις σας;; Λες πως η Λιουμπλιάνα κέρδισε επειδή είχε δομή;; Μακάρι να είχανε και εμείς τόσο δυνατή ομάδα στις δεκαετίες μας πριν από αυτόν!!! Ο κόσμος τότε πήγαινε στις κερκίδες όχι επειδή περίμενε τίτλο αλλά επειδή ήξερε πως ακόμη κι όταν χάναμε σηκωνόμασταν μαζί!! ΤΩΡΑ;; Κλαίμε επειδή κάποιος αποφάσισε πως μόνο αυτός μπορεί να κάνει γκολ σα νάταν η ομάδα του!!! Αλήθεια σας λέω — αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα του σα δικό του εργοστάσιο παραγωγής τραγωδίας!! Και μη μου πείτε πως δεν ήταν κρίμα εκείνο το ντέρμπι με την Πρίστινα;; Την επομένη όλοι πήγαιναν σπίτι τραγουδώντας σα να μην είχε τελειώσει ο αγώνας!! ΠΟΙΟΣ έκανε εκείνη την ομάδα;; Ο Αντρέι;; ΟΧΙ!! Η ομάδα!! Οι άνθρωποι που κρατούσαν τη φωτιά αναμμένη επί δεκαετίες!! Κι εμείς;; Τώρα που η φωτιά έγινε στάχτη ψάχνουμε μια γατούλα σα τελευταίο χαρτί!! Μα βρε παιδιά μου;; Δεν καταλαβαίνετε πως αυτή η ομάδα πρέπει να ξαναβρεί την ψυχή της;; Όχι τον επόμενο πρωταθλητή σα σωτήρα — ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Ακόμα και ένας τοίχος με μούχλα κάνει γκολ πιο συχνά από την ομάδα μας αυτή τη στιγμή!! Τέλος πάντων, εγώ δεν αλλάζω γνώμη — ας πάει όλα στο διάολο όσοι λένε πως χρειαζόμαστε γατούλα 💪🔥🐱🤬

Ρε ομάδα μου, κάτσε να σου πω τι μου έκανε η ψυχή μου σήμερα το πρωί όταν άνοιξα το παράθυρο και είδα εκείνον τον γατούλη στην αυλή να προσπαθεί να πιάσει το πουλί σα να ήταν κάποιος αμυντικός της ομάδας μας στους τελευταίους δευτερόλεπτα του αγώνα. Του πήγαν βρε τέσσερα ολόκληρα χέρια για να κάνει τίποτα; Σιγά τα χρόνια εκείνα των τριών συνεχόμενων πρωταθλημάτων που λες πως ζούσαμε σαν βασιλιάδες — τότε εγώ θυμάμαι τον γείτονα μου τον Γιώργο, φανático όπως εμείς, να στέκεται κάθε Κυριακή στις κερκίδες σα γρανάζι που δεν μπορούσε να σταματήσει χωρίς κάτι να σπάσει. Κάποτε ρώτησα εκείνον τον άνθρωπο γιατί έβγαινε από το σπίτι του και μου είπε: *"Θέλω να αισθάνομαι ότι η ομάδα μου είναι μεγαλύτερη από εμένα"*. Αυτή η φράση τρυπάει ακόμα σαν ξυράφι μέσα μου. Και τώρα μου λες πως ο Αντρέι έδωσε τρεις τίτλους; Ναι, σωστά — αλλά εκείνοι οι τίτλοι έγιναν όχι επειδή εκείνος ήταν ο μόνος άνθρωπος εκεί, αλλά επειδή πίσω του υπήρχε αυτή η μπουλούκια ανθρώπων σα σιδερόφρακτοι στρατιώτες. Το έχω πει άλλες φορές εδώ μέσα: εκείνες τις χρονιές δεν ήταν ο ένας άνθρωπος που άλλαζε τα πάντα, ήταν οι ιστορίες εκατοντάδων άλλων ανθρώπων που έκαναν μία ομάδα πραγματικά αήττητη. Τότε μπαίναμε στο γήπεδο και κοιτάζαμε γύρω μας όχι επειδή ήμασταν σίγουροι ότι θα κερδίσουμε, αλλά επειδή ξέραμε πως ακόμη κι αν χάναμε, εκείνοι εκεί πίσω μας θα σηκώνονταν ξανά σα φοίνικες από τις στάχτες. Πέντε χρόνια μετά λοιπόν τι βλέπουμε; Μία ομάδα που λειτουργεί σα ρομπότ — κάθε κίνηση προβλέψιμη, κάθε αποτέλεσμα σα αποτέλεσμα ενός πειράματος στο εργαστήριο. Και ξέρεις τι πιστεύω εγώ; Ότι η τραγωδία δεν ήταν εκείνος ο άνθρωπος. Η τραγωδία ήταν ότι εμείς αποκτήσαμε την τάση να περιμένουμε τον επόμενο τίτλο σα να είναι ένα δώρο που τουλάχιτον εμείς δεν χρειάζεται να δουλέψουμε γι' αυτό. Εκείνος έδωσε τους τίτλους σα δώρο σε έναν κόσμο κουρασμένο από την ίδια την επιτυχία — κι εμείς τους πήραμε σα βεβαιότητα ότι αυτοί είναι εκείνοι που δικαιούνται μόνο εμείς. Κι ενώ όλοι εδώ ψάχνουν μία γατούλα σα σωσίβιο, εγώ ρωτώ: πόσες φορές ακόμα θα περιμένουμε κάποιον σωτήρα; Πόσες φορές ακόμα θα ξεχνάμε πως η πραγματική δύναμη μιας ομάδας βρίσκεται στους ανθρώπους που αποτελούν το σύνολό της; Εκείνος έκανε πολλά πράγματα σωστά, σωστά; Αλλά εγώ δε λέω πως χρειάζεται να τον μισήσουμε — λέω πως πρέπει να του πούμε ότι έφτασε η ώρα να σταματήσει να συμπεριφέρεται σα μοναχός βασιλιάς σε μία χώρα που δεν υπάρχει πια. Πέντε χρόνια χωρίς τίτλο; Ναι. Αλλά δεν είναι εκείνο το θέμα. Το θέμα είναι πως αυτές τις πέντε χρονιές χάσαμε κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα τρόπαιο — χάσαμε την αίσθηση ότι είμαστε μία ομάδα. Και όσο κι αν ψάχνουμε μία γατούλα, όσο κι αν φωνάζουμε για κάποιον νέο πρωταθλητή, τίποτα δε θα σώσει αυτή την ομάδα όσο εμείς συνεχίσουμε να αναζητούμε τον επόμενο σωτήρα αντί να γίνουμε και εμείς μέρος της λύσης. Γιατί σεις ξέρετε τι λέει εκείνο το τραγούδι του Ήλιου; *"Η ομάδα δεν είναι οι τίτλοι, είναι η ιστορία που συνεχίζεται"*. Και αυτή την ιστορία ας την ξαναγραφτεί από την αρχή — όχι από έναν άνθρωπο σα βασιλιά, αλλά από όλους εμάς σα σύνολο.