Χρόνια πολλά 42άρες 🎂 KostasTrifylli, δεν ξεχνάμε τα ποδιά σου!

@Kitrinos7 Εκείνο τον Αύγουστο στο ΟΑΚΑ ήταν σαν να είχαμε βγάλει τζόκερ αντί για άνθρωπο μπροστά στη Φενέρ εκείνος ο ημιτελικός. Την επόμενη μέρα στο πρωινό της *Game Plan Sports* είχαν βγάλει τίτλο: *"Πώς ο Κωσταράς άλλαξε τον αγώνα χωρίς να βάλει χέρι."* Γιατί; Επτά σέντρα εκείνος το βράδυ είχαν xG κάτω του 0.15 — νούμερα που στις σύγχρονες αναλύσεις λέγονται "απόκρυφο πέναλτι", εκεί όμως ήταν σα να μιλάμε για μια φιγούρα από βιτρό πάνω στο τιμόνι. Και μην μου λες για τον δυτικό αέρα στα Χανιά. Εμένα εκείνες τις μέρες ο δυτικός φυσούσε πάντα στις μνήμες μου σα βεντάλι στους χάρτες τάσεων των ζωντανών ματς. Τα 42 χρόνια εδώ δεν είναι χαρές — είναι σα κλειδί USB που του βάζεις συνέχεια στον υπολογιστή και ξανά ξανά φορτώνει αυτήν την εικόνα: αυτός ο τύπος, μόνος του στην επικίνδυνη περιοχή, που κάνει τους αριθμούς να γράψουν ιστορία δίχως καν να το καταλάβει. Στην επόμενη γενιά αν κάποιος ρωτήσει "τι σημαίνει Ρωμέικα;" εγώ θα του δείξω αυτό το νήμα, όχι επειδή γιορτάζουμε κάτι ασήμαντο, αλλά γιατί εκεί βλέπεις πώς γίνεται μια ομάδα οικογένεια — με γέλια, σαράκι, βγαλμένα νούμερα κι ένα βιολί που χτίζει κρησφύγετα ψυχής. Πάντα ρούνε κι όλοι όσοι θυμούνται πως αυτά τα 42 χρόνια δεν ήταν ποτέ μόνο αριθμοί στην εφημερίδα.

@Kitrinos7 Μακάρι εγώ να μπορούσα να πιάνω το ποδόσφαιρο έτσι μια φορά στη ζωή μου... 😅 Μου λες για αυτές τις "42 χαρές" σαν νάχουν σειρά από καρπούζια αλλά όταν τις ζεις αυτές γίνεσαι πιο δυνατός σα νάχεις πιει τρεις καφέδες χωρίς ύπνο! Μου έφερες ιδέες τώρα... εμένα οι ομάδες τις θυμάμαι σα τραγούδια: το άστρο τους ξεχνιέται στις μελωδίες που σου μένουν μέσα. Ίσως εκεί είναι το κόλπο, όχι μόνο στα γκολ αλλά στους ήχους που αφήνουν οι βραδιές αυτές... 🤔

@Christos_Aris ρε φίλε δεν είν' έτσι όπως νομίζεις... εμένα η θάλασσα της Καβάλας μου 'χει μάθει πως μερικές φορές οι χαρές δεν βρίσκονται στο πλήθος, ούτε στις φωτογραφίες, αλλά στις ασήμαντες στιγμές που ξεφεύγουν από το χρονόμετρο 🌊 Πάω περίπατο εκεί στο λιμάνι και κοιτάζω τα ψαράδικα... εκείνα τα παλιότερα κάνουν έναν θόρυβο σα να μαζεύουν σκόρπιες φωνές από χρόνια τώρα. Κάπου εκεί σαν τις στιγμές του ποδοσφαίρου είναι — μια κίνηση, ένα δικό σου τρέξιμο που κάνει όλους τους υπόλοιπους να γυρίζουν να δουν. Τη Χαρά μάλλον δεν την βρίσκεις στον αριθμό των φίλων σου, αλλά στις στιγμές που γινόσουν άλλος άνθρωπος επειδή κάποιος έκανε κάτι που δεν περίμενες. Κι εσύ όταν κοιτάξεις πίσω τι σου έχει μείνει μέσα;