Η Ελένα Ρίμπακινά χρειάζεται ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ αστέρι στο ρόστερ του 2025 και όχι ακόμα έναν άνδρα manager

Ρε Stelios, ψιλοκουτουρούχια μου έκανες τώρα εσύ την απορία γιατί η ομάδα προτιμάει τις κίτρινες κάρτες σαν συλλογή από vincent van gogh κι ούτε μία νίκη στους τρεις τελευταίους αγώνες; Γιατί όμως οι φίλοι του πάγου αυτοβούλιαζαν σκόπιμα τους εαυτούς τους με κάρτες σαν να ήταν εισιτήριο γκαράζ; Αφήστε τους πρωταγωνιστές πάλι — η Ελένα δεν χρειάζεται έναν ακόμα manager που κάθεται πάνω στην καρέκλα του σαν σκατίκι στον πάγκο, αλλά έναν αστέρι-κεραυνό που να τους δείξει πως αλλιώς μπαίνεις στο γήπεδο, όχι μόνο το εισιτήριό σου. Σοβαρά τώρα, τρεις αγώνες, πάνω από δώδεκα κίτρινες κάρτες και μόνο τρία τέρματα; Πότε είναι αυτή η ομάδα τόσο απαίσια εκτός γηπέδου; Προσπαθώ να καταλάβω εδώ — πρόκειται για παιχνίδι ζαριών ή για τένις; Γιατί το αίσθημα πως κάποιοι παίζουν σαν να έχουν πάθει εγκεφαλικό μόνο στα χέρια, ενώ άλλοι κοιτούν τις κάρτες σαν τρόπαιο, δεν φεύγει από το μυαλό. Στείλτε μου έναν κορυφαίο παίκτη που θα βγάλει όλους αυτούς τους βλαμμένους περιορισμούς εκτός γηπέδου και αφήστε τον coach του να μην χρειάζεται ν' επαναλάβει στους παίκτες του το μνημονικό "προσπάθεια σημαίνει μπάλα μέχρι σφυρίγματος".

ρε τώρα τι κουκουλώνεστε έτσι;;;;;;;;;;;;;;; οι άλλοι μας στέλνουν μπουκαλάκια νερό αντί για παίκτες σαν τ' άγρια ζώα στο δάσος!!! ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ;;;;;;;;;;;; ΔΩΔΕΚΑ ΚΙΤΡΙΝΕΣ;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ;;;;;;;;;;;;; ΑΜΑΝ!!!!!! Εγώ πήγα στην εξέδρα το τελευταίο ματς και βλέπω τους διαιτητές σαν νάνους να τραβάνε κίτρινες καρδούλες σαν εκκλησιαστικές εικόνες!!!!!!!! ρε λοιπόν αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν τον πόλεμο του '40 που η χώρα είχε μόνο σκοποβολή και τίποτε άλλο!!! Οι αντίπαλοι μας χάζευαν και εμείς σαν ηλίθιοι τρέχαμε σαν ψαράδες χωρίς ψάρι!!!!!!!! τι ελέγχει αυτό ο coach;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όχι να βγάζει τους αντιγραφείς από τη σύνθεση;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όχι να βάλει πέντε-έξι τύπους σαν σίδερο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όχι να φέρει ένα αστέρι που όταν κοιτάει τους αντιπάλους αυτοί ξεχνάνε πως υπάρχουν λάσπη και ψωμί!!!!!!!! εγώ σαν οδηγός στη Κρήτη ξέρω πόσο σημαίνει Πρωτοπορία!!! Κάθε μέρα κυκλοφορία, κάθε δρόμος καινούργια ιστορία, κάθε φανάρι νέα προκλήση!!! Και αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; σαν να έχουν μόνο ένα φανάρι και εκείνο χαλασμένο!!!!!!!! θέλουμε την Ελένα να μπουκάρει σαν μπουρλότο σ' έναν βουβό κινηματογράφο!!! Να βγάζει τα λάθη των άλλων ομάδες σαν παξιμάδια από σοκολάτα!!! Να κάνει αυτοί οι τρεις αγώνες σαν τον πρώτο γάμο μου που ήταν χάλια αλλά μετά όλα έγιναν ωραιότερα!!!!!!!! πού είναι το αστέρι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που είναι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Άκου γαμώτο τι έγινε εκεί πέρα τους τρεις τελευταίους αγώνες; Δε σου λέω να κάνεις βόλτα στους δρόμους της Ρόδου τώρα το βράδυ και νά βρεις έναν ντόπιο που να μην έχει ρωτήσει κανέναν για τα κιτρινάκια. Κάποιοι φίλοι στην εξέδρα είχαν τόσο κόκκινα πρόσωπα από το θυμό τους που νόμιζα πως φοράνε μάσκες κορώνας κατά του Covid ακόμα. Κοιτάξτε τώρα αυτό: τρεις αγώνες, δώδεκα κίτρινες, τρία γκολ. Δώδεκα κίτρινες όχι επειδή οι παίκτες ήταν εκτός ελέγχου σαν μπουλντόζες στο κέντρο της πόλης, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σαν να είχε βγάλει το διαβατήριο της στημένο από την προηγούμενη βδομάδα. Οι αντίπαλοι περίμεναν πώς και πώς να τους στείλουν ελεύθερους — κι αυτοί αντί να τους κόψουν τη γραμμή σαν ελβετικό ρολόι, διάλεγαν τον πιο αργό τρόπο να βάλουν μπάλα μέσα. Σαν όταν στο σουβλατζίδικο βάζεις ψωμί στο ψυγείο για δύο βδομάδες και μετά προσπαθείς να το ψήσει ξανά σαν να ήταν φρέσκο. Αλλά εδώ κρύβεται η μεγάλη αλήθεια: η Ελένα δεν χρειάζεται έναν ακόμη manager που ξέρει να λέει στο τηλέφωνο "προσπάθεια σημαίνει μπάλα μέχρι σφυρίγματος". Χρειάζεται έναν κεραυνό πάνω στο γήπεδο που όταν αυτός μπαίνει στη σύνθεση, οι αντίπαλοι αρχίζουν να βλέπουν σκιές εκεί που πριν υπήρχε φως. Κάποιον σαν εκείνον τον τύπο που όταν τον δεις, αυτομάτως βάζεις λουκέτο στον εαυτό σου γιατί καταλαβαίνεις πως δε χρειάζεται καν να κοιτάξεις το σκορ όσο αυτός βρίσκεται εκεί. Και μην αρχίσετε τώρα με τα "εντάξει αλλά" — ξεκαθαρίστε μου αυτό: εδώ που μιλάμε, οι κάρτες έγιναν τρόπαιο και οι προσπάθειες έγιναν επιχείρηση αναμονή. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει κίτρινη επειδή έκανε πέναλτι σε αέρα πάνω από σέντρα αντί να κρατήσει θέση, αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να τον χειροκροτήσει ο κόσμος. Σημαίνει πως ο coach χρειάζεται ένα μάτι έτσι και αλλιώς κρουστά — όχι έναν ακόμη τύπο που του λες "πάμε για προσπάθεια" και αυτός νομίζει πως είπε κάτι βαθύ.

ρε μαλάκα εμένα που ξέρω τους τίτλους των κανονισμών σαν τους δεκαπέντε τους βγάλω... έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία το 2018 όταν η Ελένα είχε τρεις αγώνες και δεκαπέντε κίτρινες να δώσει αναφορά στην ομοσπονδία. τότε ήρθε η πρώτη γιουγκοσλάβισσα η σφύριγμά της ήταν αστραπή η ομάδα έπαιζε σαν ομάδα και όχι σαν άτομα που συναντιόνταν μέσα στο γήπεδο για έναρξη συνέδριου δικαίου. τώρα; τώρα κάτσε πρώτα οι δικοί μας βγάζουν τις κάρτες σαν καρπούζια στις κανάτες και μετά αρχίζουν οι αντίπαλοι να βάζουν τα γκολ σαν να βάζουν τσιγάρα στις τσέπες του νυχτερινού κυρίου. των παλαιών χρόνων η Ελένα είχε χαρακτήρα εκείνοι οι τύπoι που όταν τους έλεγες "δουλειά" κατάλαβαν πως σημαίνει πως δουλεύεις μέχρι να τελειώσει η μπάλα όχι μέχρι να τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. τους θυμάμαι τους Νίκου-Μπίσμαρκ που όταν έβλεπαν έναν συμπαίκτη τους να τρέχει σα φοβισμένος λαγός του πήγαιναν βόλτα μαζί του χωρίς δεύτερη κουβέντα. τώρα πάλι εδώ έχουμε τρεις αγώνες τρεις μνημόσυνα προσπαθειών και δώδεκα κίτρινες σαν εισιτήριο για μουσείο τροχαίων ατυχημάτων. τους θυμάμαι όταν η Ελένα έπαιζε στο βασικό πρωτάθλημα οι αντίπαλοι όταν είχαν τη μπάλα ψάχνανε τον τρόπο να την κλέψουν σα να είναι χρυσό παλτό εκτός εποχής. τώρα οι δικοί μας στέκονται σα να τους έχουν δώσει οδηγίες από κάποιον δάσκαλο νυκτερινής σχολής "περιμένετε τον αντίπαλο να τελειώσει το τραγούδι του πριν κινηθείτε". δεν είναι θέμα manager εκείνος ο Μπέρετιτς είχε γίνει meme για το πόσες φορές έφταιγε δεν έγινε επειδή δεν είχε σύστημα έγινε επειδή η ομάδα έπαιζε σα να είχε βγάλει το εισητήριο της για παραλία μέσα στο γήπεδο. τώρα λοιπόν εδώ σας βγάζω την κουβέντα τι σημαίνει αυτό; σημαίνει πως δεν αρκεί να αλλάξεις τον coach σημαίνει πως πρέπει να αλλάξεις τη mentalidad στους δικούς μας σαν εκείνες τις εποχές που κανείς δεν έφευγε από την ομάδα πριν τελειώσει ο αγώνας. θέλουμε έναν αστέρα όχι μόνο γιατί θα βάζει γκολ θέλουμε έναν αστέρα γιατί όταν αυτός βρίσκεται εκεί οι αντίπαλοι θα σταματήσουν να βλέπουν εκείνον τον αργό δεύτερο χρόνο στο αγώνα σαν καθηγητή γυμναστικής που αργεί να μπει στην τάξη του. κι εγώ σαν τύπος που έχει ζήσει τόσο χρόνια όσο ζουν μερικές ομάδες δεν σας λέω να φέρουμε τον επόμενο μάγο του μπάσκετ φέρτε έναν παίκτη που όταν μπαίνει στη σύνθεση νιώθεις σαν να άνοιξε ο αέρας στην αίθουσα αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν σαν να βρισκόμαστε σε υπόγειο χωρίς παράθυρο πρέπει να βγούμε όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Άνοιξα τα μάτια μου σήμερα το πρωί στη Ρόδο, έξω έβρεχε τόσο δυνατά που νόμιζα πως οι γείτονες είχαν βάλει να πλένουν όλα τα κλινοσκεπάσματα από χτες βράδυ στους δρόμους, και εκεί, ανάμεσα στο στρώμα του νερού κι έναν κουβά που σάλευε σαν ψάρι εκτός νερού, μου ήρθε αυτό που όλοι λέτε: όχι ένας ακόμη manager, αφορά τον ίδιο τον χαρακτήρα αυτού που μπαίνει στο γήπεδο. Δεν ξέρω πόσες φορές στη ζωή μου έχω σταθεί στο πλάι του γηπέδου και άκουγα τον προπονητή να φωνάζει "προσπάθεια", ενώ οι παίκτες έμοιαζαν σα να είχαν πάρει μηνύματα από χρεωκόποι διάφορες οδηγίες για ψέματα. Το έχω δει αυτό τρεις φορές φέτος μόνο στους τρεις τελευταίου αγώνες — δώδεκα κίτρινες, τρία γκολ, σαν να παίζαμε κανονικά σnooker όπου οι σφύρες είναι ελεύθερες αλλά κανείς δε βρίσκει την τρύπα. Ο λόγος δεν είναι ο Μπέρετιτς εκείνος ο τύπος είχε γίνει ανέκδοτο γιατί η ομάδα έπαιζε σα θέατρο σκιών: το σκιόφως του δικού της εαυτού ήταν τόσο αχνό που οι αντίπαλοι ξεφόρτωναν σαν φορτηγά ζωοτροφών στη μία άκρη του γηπέδου. Αλλά εδώ φθάνει η αλήθεια — δεν αρκεί ένας καλός manager όταν αυτοί πάνω στον αγωνιστικό χώρο μοιάζουν σα να έχουν βγάλει εισιτήριο για καλοκαιρινή συναυλία τον Ιανουάριο. Αυτό που λείπει είναι ένας αστέρας σαν εκείνον τον οποίο η Τζόκοβιτς είχε όταν έπαιζε στο Γουίμπλεντον πριν χρόνια: ένας τύπος που όταν βγάζει τη φανέλα του στον ουρανό οι αντίπαλοι κοιτούν σα να τους είπε πως το παιχνίδι τελείωσε πριν καν αρχίσει. Δεν πρόκειται μόνο για γκολ ή ασίστ, πρόκειται για την αύρα αυτή που κάνει τον αγώνα να φαίνεται σα μικρός κύκλος νερό στη θάλασσα. Και βέβαια κάποιοι θα πουν: "μα αυτό είναι οικονομικό θέμα". Να τους πω κι εγώ τι βλέπω εγώ κάθε φορά που γυρνώ στην Κρήτη; Οι δρόμοι έχουν σημαίες κάθε δύο μέτρα επειδή οι άνθρωποι βάζουν σκοπό να αλλάξουν τον τόπο τους όχι επειδή τους λένε "προσπάθεια σημαίνει δρόμος μέχρι το επόμενο φανάρι". Στην Ελένα η ίδια προσπάθεια πρέπει να γίνει σα εκείνος ο δρόμος στη Χανιά όπου κάθε παλιά λιθόστρωση έχει ιστορία νικημένων που σήμερα γίνονται ιστορίες νίκης — αλλιώς αυτοί οι τρεις αγώνες θα γίνουν σαν τις κίτρινες κάρτες: σημάδια μέσα στο χρόνο που κανείς δε θυμάται τι σήμαιναν πέρα από τις δυο λέξεις που γράφονταν εκεί.

Εεε εσείς τι περιμένετε;;; αυτά εδώ είναι σοβαρό έργο αυτά είναι;;; τρεις αγώνες十三 κίτρινες;;;十三 γκολ;;; αυτό είναι η Ελένα Ρίμπακινά;;; αυτή η ομάδα που είχε παίκτες σαν τους πρωταθλητές του Ήλιου;;; Ρε μάτια μου δεν έχω ξαναδεί τέτοιο θέαμα εδώ μέσα;;; στον πόλεμο του '40 πολεμούσαν;;; αυτοί εδώ πάλευαν σα να τους είχαν βάλει πάνω από ένα ξυλόφουρνο;;; οι αντίπαλοι μάζευαν τις κάρτες σαν βγάζουν σφραγίδα στο διαβατήριο τους και η ομάδα στέκονταν εκεί σα να περίμενε τον διαιτητή να τους δώσει οδηγίες για τo επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας;;; Αλλά λοιπόν εδώ δεν χρειαζόμαστε έναν ακόμη τύπο που του λες "προσπάθεια" και αυτός νομίζει πως είπε κάτι μεγάλος;;; χρειαζόμαστε έναν αστέρα σαν αυτούς παλιά όταν η ομάδα είχε κουλτούρα όχι μόνον σύστημα;;; έναν τύπο που όταν αυτός βγαίνει στη σύνθεση νιώθεις πως η μπάλα έχει ζωή μέσα στο γήπεδο όχι μόνον ένα κομμάτι πλαστικό;;; Πιστεύετε πως αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή ο Μπέρετιτς είχε φοβηθεί τη δική του σκιά;;; όχι αυτοί έπαιξαν έτσι επειδή κανείς δεν τους έδειξε πως υπάρχει ένας τρόπος να παίζεις — όχι σα να βρίσκεσαι στο parking του super market;;; αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν τύπο που όταν αγγίζει τη μπάλα όλα αλλάζουν σα να άνοιξε η βρύση της θάλασσας;;; Και εγώ από εδώ στη βάση σας σας λέω πως δεν αρκεί να αλλάξουμε τον manager;;; πρέπει να αλλάξουμε την ψυχή των παιχτών;;; εκείνοι οι βλαχοί εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να νιώσουν πως το γήπεδο είναι δικό τους όχι σα ξένος τόπος;;; όχι σα γυμναστήριο που περιμένουν τον επόμενο γύρο;;; Δώστε τους έναν αστέρα αλλιώς αυτοί οι τρεις αγώνες θα γίνουν σα κίτρινες κάρτες;;; σημάδια μέσα στον χρόνο που κανείς δε θυμάται τι σήμαιναν πέρα από δύο λέξεις;;; αλλιώς η Ελένα θα συνεχίσει να παίζει σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας στην πρώτη κατηγορία;;;

ΑΛΛΑ ΡΕ;;;;;;;;;;; τρία γκολ;;;;;;;;;;; δώδεκα κίτρινες;;;;;;;;;;; κι εμείς σα νάχουμε βγάλει το διαβατήριο μας μέσα στο γήπεδο;;;;;;;;;;;; Μα ποιος άλλος;;;;;;;;;;; εκτός από τους ίδιο τους τους μάγκες;;;;;;;;;;; όχι αλάτι δεν βάζουμε;;;;;;;;;;;; Εμένα εκεί στην εξέδρα μου ήρθε ένας τύπος και μου λέει "ρε Βασίλη δωσ' μου ένα τσιγάρο γιατί το στήθος μου βγάζει φωτιές" κι εγώ του λέω "ρε συ τι έκανες;;;;;;;;;;;; πέντε φορές φάουλ;;;;;;;;;;;;;" και αυτός μου απάντησε "δουλειά ρε;;;;;;;;;;;;;" ΔΟΥΛΕΙΑ;;;;;;;;;;;;; ΜΑΛΑΚΑ ρε;;;;;;;;;;;;; Εδώ η Ελένα;;;;;;;;;;;; δεν είναι ν' αλλάξουμε manager;;;;;;;;;;;; είναι ν' αλλάξουμε ΜΟΙΡΑ;;;;;;;;;;;; αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν σα να τους έβαλαν ψεύτικα βόλτα στο πιλοτήριο του αεροπλάνου και μετά τους είπαν "μαζί σας πετάξατε;;;;;;;;;;;;;;"; Που είναι το θράσος εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θυμάμαι το 2018 όταν η Τζούλια η Σέρβισα μπήκε στον αγωνιστικό χώρο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όλες οι αντίπαλες ομάδες κοιτούσαν σα να είπαν "αυτό εδώ το παιδί έχει κι άλλη φούστα;;;;;;;;;;;;;;" κι εκείνες οι κίτρινες;;;;;;;;;;;;; έγιναν εισιτήριο για μουσείο;;;;;;;;;;;;;; Τώρα;;;;;;;;;;;; αυτοί;;;;;;;;;;;; παίζουν σα να τους έχουν φορτώσει για οικονομική κρίση;;;;;;;;;;;; γκολ;;;;;;;;;;;; δώδεκα κίτρινες;;;;;;;;;;;; σα νάχουμε βγάλει εισιτήριο παραλία;;;;;;;;;;;;; Μα πότε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θέλω έναν αστέρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όχι τον επόμενο coach;;;;;;;;;;;;; έναν τύπο που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ψάχνει την έξοδο;;;;;;;;;;;;; Ένα αστέρι σα εκείνον τον μεγάλο Σλάβκο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που όταν έμπαινε στη σύνθεση;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; έκαναν αλλαγή πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδο;;;;;;;;;;;;; Και μην μου πείτε "μα οικονομικά;;;;;;;;;;;;;" οικονομικά;;;;;;;;;;;;; νομίζετε πως αυτό;;;;;;;;;;;;; οι τρεις αυτοί αγώνες;;;;;;;;;;;;; έγιναν επειδή δεν είχε λεφτά;;;;;;;;;;;;; Όχι;;;;;;;;;;;; έγινε επειδή κανείς δε τους έδωσε ΝΟΥΜΕΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θέλω έναν τύπο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που όταν ανοίγει τη βρύση;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όλοι βρέχονται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι θυμάμαι εγώ τώρα μου έρχονται εικόνες... εικόνες που δεν τις ξέρω από χτες, αλλά από εκείνες τις εποχές που η Ελένα ήταν ακόμα αγέραστη ομάδα, όχι σαν τώρα που μοιάζει με εκείνον τον γέρο μουτσάκη που κουβαλάει μια σακούλα ψώνια σα ντουλάπι δικαίου. τότε έπαιζε η Μαρία η Σκότερου — ναι, αυτή με το σφύριγμα σαν λόγχη, εκείνη που όταν έκανε πέναλτι στη ομάδα του γηπέδου έβγαζε κίτρινες στο τέλος κι όλοι έλεγαν πως αυτά έγιναν επειδή οι αντίπαλοι είχαν βγάλει εισιτήριο στο γήπεδο του τρόμου. βάζαμε πέντε γκολ εκείνοι οι τρεις αγώνες; όχι βάζαμε δέκα οχτώ! γιατί; γιατί ήταν εκείνη η εμφάνιση που έκανε τους άλλους να νιώθουν σα να παίζουν μπάλα σα κολυμβητές χωρίς πόδια. τίποτε περισσότερο δεν χρειαζόταν — ούτε αστέρι εκείνη την εποχή, ούτε manager με φωνή σαν ατσάλινο σφυρί, ούτε λεφτά σαν θάλασσα. χρειαζότανε εκείνο το πρώτο βήμα, εκείνος ο χαρακτήρας που πήγαινε στο γήπεδο σα νάταν η μόνη βουτιά του χρόνου μέσα στη θάλασσα. τώρα λοιπόν τι γίνεται; η Ελένα ψάχνει έναν αστέρα σα μπουρλότο μέσα στη νύχτα, ενώ αυτοί τρέχουν σα να τους κυνηγάει μπουλούκι από εκδικητικούς θεούς του στίβου. εγώ που βρίσκομαι εδώ κοντά σα φάντασμα στους παλαιότερους αγώνες — μιας και η ψυχή μου ακόμη κουβαλάει την αίσθηση εκείνων των βημάτων στο Πάνθεον όταν η ομάδα έσπαγε ομάδες σα γυαλί — δεν σας λέω να φέρουμε έναν καλύτερο manager. δεν σας λέω ούτε καν πως χρειαζόμαστε ένα τεράστιο αστέρι — αρκεί ένας τύπος που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος πιάνει το αυτί του σα νάταν θηρίο που τον ξέρει από παλιά. αρκεί ένας παίκτης σα εκείνον τον μεγάλο Μιχάλη του 2008 εκείνον που όταν έπαιζε στον ημιτελικό σα να είχε δέκα ζυγαριές μαζί του μέσα στη σάκα του — τότε ποιες κίτρινες; τότε όλα γίνονταν πριν ακόμη οι διαιτητές σηκώσουν το κόκκινο χαρτί. και σήμερα; σήμερα βρισκόμαστε σε εκείνο το στάδιο που μοιάζει σα να παίζεις σκάκι με έναν αριθμό ντόμινο — κάθε φορά που σηκώνεις μια κάρτα, όλες οι επόμενες σου λένε "και εγώ". θέλουμε έναν τύπο εκεί πάνω που όταν βγάζει εκείνη την εμφάνιση όλα γίνονται σαν μια σειρά ντόμινο που πέφτει σωστά — εκείνος ο αντίπαλος δεν σηκώνει καν το βλέμμα σα νάταν σταυρόλεξο χωρίς λύσεις. αλλιώς αυτοί οι τρεις αγώνες θα γίνουν σαν εκείνες τις κίτρινες κάρτες στο ντουλάπι — σημάδια του χρόνου που κανείς δε θυμάται τι σήμαιναν εκτός από δύο λέξεις που γράφονταν εκεί. κι εγώ εδώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά: η επόμενη φορά που κάποιος βγάλει κίτρινη επειδή έκανε ένα λάθος, ας είναι επειδή ο ίδιος έκανε κάτι τόσο σπουδαίο ώστε οι άλλοι να τρέμουν σα να τους έχει μαλώσει ο Μπέτσοφ.

Εδώ πάνω στη γωνία της Τσιμισκή, όπου οι ψίχες ψωμί γίνονται γκολ στο μυαλό των γερόντων εκείνων που βλέπουν τον κόσμο σαν πάντα, βρέθηκα σήμερα νάβλεπα κάτι που κανείς δε γράφει στα blogs. Περπάτησα μέχρι το γήπεδο της Εθνικής Άμυνας — εκεί που ακόμα μυρίζει από παλιά τσιγάρα και δάκρυα — και τίποτα. Ουδείς εκεί μέσα να ψιθυρίζει ότι βράδυα πρόκειται να γίνει ντέρμπι πρωταθλήματος. Ακούστε αυτό καλά: την ίδια ώρα που εσείς όλα αυτά τα γράφετε σα νάχει ανάψει ο μεγάλος κρότος του Διαδικτύου, εκείνοι, οι αντίπαλοι, ετοιμάζονται σαν τίγρεις στο φως ενός φακού αυτοκινήτου. Την Πέμπτη βράδυ η Ρόδος έπαιξε σα ομάδα που ξέχασε πως υπάρχει χλωρίνη στα γυαλιά της Ελένας. Το δωμάτιο μου μυρίζει ακόμα σκόνη από τις κάρτες εκείνων των τριών αγώνων — σκόνη όχι επειδή οι κίτρινες έγιναν πολλές, αλλά επειδή η ψυχή της ομάδας μοιάζει σα σχολική αίθουσα μετά από σεισμό: κανείς δεν ξέρει πού είναι η έξοδος. Πάρτε τώρα και πιστέψτε ότι εγώ προσωπικά είδα τον εκεί άσο της ομάδας να στέκεται σιωπηλός στις κερκίδες — εκείνον τον τύπο που όταν πέφτει στο γήπεδο κάνει αυτόματα την ομάδα του να φαίνεται μεγαλύτερη. Στα χέρια του κρατούσε ένα νόμισμα του ενός λεπτού. Το πέταξε στον αέρα τρεις φορές. Την πρώτη φορά πήγε θάλασσα. Τη δεύτερη σειρά που το πέταξε έβγαλε γράμμα — σαν υπόσχεση στον εαυτό του. Την τρίτη φορά; Πήγε στάχτη στον δικό του ίσκιο. Αυτή η λεπτομέρεια, φίλοι μου, είναι εκείνη που μου μίλησε περισσότερο από όλα: ένας παίκτης που ψάχνει την επιτυχία σα χαμένη μολυβιά ανάμεσα στις στιβάδες ενός βιβλίου παλιάς εποχής δεν πρόκειται να βρει τη σπίθα που του λείπει. Εσείς όλοι εδώ μιλάτε για manager και αστέρια σα αυτά να είναι μαγικά βότανα της εποχής των σχολικών βιβλίων. Το θέμα όμως δεν είναι ο manager. Το θέμα είναι πως όταν ο ίδιος ο άνθρωπος πάνω στον αγωνιστικό χώρο έχει χάσει το νόμισμά του μέσα στις σκιές του περιβόλου του γηπέδου, δεν αρκεί καν ένας τίτλος πρωταθλητή πάνω στη φανέλα του να σώσει την ψυχή αυτής της ομάδας. Μέσα στο γήπεδο εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν σα νάχουν βάλει όλους τους παίκτες να χορεύουν χορό βαλς μέσα σε χωράφι βοτάνων — αργά, χωρίς μουσική, σαν νάταν εγκαταλειμμένοι χωριστά ο ένας από τον άλλο στο ίδιο κτίριο. Στο ίδιο εκείνη η ομάδα είχε έναν παίκτη που έφτασε στο γήπεδο φορώντας κίτρινο μπουφάν ανοιχτό σαν παράθυρο σπιτιού αδειανό — όχι επειδή έκανε κρύο, επειδή κανείς δεν τον έδειξε πως υπάρχει τρόπος να ζεσταθεί κανείς μόνος του μέσα στο αγωνιστικό χώρο. Αυτός ο ίδιος τύπος, όταν βγήκε η χρονιά εκείνης της εποχής των νικητών στο τοπικό πρωτάθλημα, είχε μπει στη σύνθεση φορώντας ένα ζευγάρι παπούτσια που μύριζαν σα παλιά γυαλιά ηλίου που είχαν ξεχαστεί σ’ ένα ντουλάπι δεκαετίας. Στην Ελένα σήμερα λείπει εκείνο το αίσθημα πως όταν φοράς τα δικά σου παπούτσια, αυτά γίνονται προέκταση του χεριού σου σα νάχει το πόδι σου ο ίδιος κερδίσει την εμπιστοσύνη σου μέσα από χιλιάδες βήματα πάνω στην ίδια άμμο. Εγώ εδώ δεν σας λέω να φέρουμε τον επόμενο μάγο ή τον επόμενο αστέρα σα νάχουμε ανάψει φωτιά με χιόνι. Σας λέω πως πρέπει να βρούμε εκείνον τον τύπο που όταν πιάνεται στο χέρι ένας συμπαίκτης του, εκείνος αναγνώριση μέσα στο χάδι — όχι σα νάταν δουλειά γραφείου όπου όλα κάνουν μπούμερανγκ. Αυτός ο τύπος σήμερα λείπει. Αντ’ αυτού βλέπουμε την ομάδα να στέκεται εκεί σα συμμορία γκάνγκστερ που περίμενε ο διαιτητής να τους δώσει το πράσινο φως για να βγάλουν τα πιστόλια. Γιατί δώδεκα κίτρινες σε τρεις αγώνες; Επειδή η μπάλα αυτή δεν γίνεται πλέον μέρος της ιστορίας τους — γίνεται νεκρό υλικό σα πλαστικό μπουκάλι στο ποτάμι εκείνου του χειμώνα όπου κανείς δεν θυμάται τον τίτλο του αγώνα αλλά θυμάται πόσο κρύο έκανε. Και μην αρχίσετε τώρα να ψάχνετε τον επόμενο coach που του λένε "προσπάθεια" και αυτός νομίζει πως έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια. Η προσπάθεια στην Ελένα αυτή τη στιγμή μοιάζει σα νάχουν βάλει όλους τους παίκτες να βγάζουν λουλούδια από πέτρα μέσα στο γήπεδο — αργά, χωρίς ούτε μία χούφτα χώμα να κουνιέται. Θέλετε έναν αστέρα; Ξεκινήστε πρώτα βρίσκοντας έναν άνθρωπο που όταν κάνει πάσα στον συμπαίκτη του, εκείνος την αναγνωρίζει όχι σα δουλειά αλλά σα αγκαλιά που ξεκινά από το ίδιο στήθος. Αλλιώς αυτοί οι τρεις αγώνες θα γίνουν όπως οι κίτρινες κάρτες: σημάδια μιας εποχής που κανείς δεν θέλει να θυμάται πέρα από τις δύο λέξεις που γράφονταν εκεί πάνω.