Αυτή η στιγμή που έγραψε ιστορία: Όταν το Σεπτέμβρη του 2021 ζήσαμε τη δεύτερη επίθεση των ζόμπι!
τρελός εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2021... θυμάμαι σαν σήμερα όταν ο Σβέρικ μας ξεψαχνισε αυτούς τους ζόμπι στο ασιατικό τουρνουά με εκείνον τον τεράστιο βίαιον πύργο που έγλειφε τις μπάντες σαν φωτιά! τότε πήγαμε όλοι μαζί σ'εκείνο το φεστιβάλ στο δρόμο, μάτια κόκκινα από το μπούζουρι και τα τσούξιμα των φίλων "ρε τι κάνουν τώρα αυτοί στον Ρολάν Γκαρός;"
αλλα μετά η πλάκα έγινε πραγματική ταινία τρόμου... δεύτερη επίθεση ζόμπι βρε παιδιά, ε; πού να πάνε οι χαμένες ψυχές της Ασία όταν βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον Αλέξανδρος Ζβέρεφ εκείνον τον Μάη; μου είχε μείνει στο μυαλό σαν κάποιος δύσμοιρο horror βιντεοκλίπ εκείνος ο αγώνας... ηλεκτρισμένος κόσμος, όλες οι οθόνες στην πόλη έπιαναν σφάλιμο, ακόμα και ο γείτονάς μου ο Κώστας άρχισε να ουρλιάζει για πρώτη φορά στη ζωή του "σκοτώστε τους βλάκες!"
και μετά εκείνος ο θάνατος περίμενα... 5ος σετ στο Ρολάν Γκαρός, tie-break φοβερό σαν τσίρκο, δυο λάθη σ'έναν χρόνο και νάθε όλα φουσκωμένα σαν μπουρλότο... εκεί που όλοι κατάλαβαν πως ο άλλος παίκτης είχε βγει χάμστερ στο κυκλικό διάδρομο, εκείνος ο Σβέρικ ξαφνικά έκανε εκείνο το τελευταίο point σαν στιγμή stop-motion! φως σουρής, χείρια στις κερκίδες σαν το σύστημα ασφαλείας ενός αεροδρομίου, κέρδισε το φεγγάρι κυριολεκτικά βρε παιδιά!
ποτέ άλλοτε δεν ένιωσα τόσο ζωντανά ότι ένα άθλημα μπορεί να γίνει τρολόγεια παράσταση — εκείνο το βράδυ ξύπνησα πρωί πρωί σαν να είχα τρέξει μαραθώνιο από συγκίνηση, ενώ ο γιος μου ρώτησε "μπαμπά τι έγινε;" και εγώ του έλεγα "γιε μου, σήμερα ήταν κανονική ταινία τρόμου, αλλά δεν υπάρχουν κόκκινα βλέμματα... υπάρχει μόνο μια γερμανική ψυχή που δε δέχεται ούτε ήλιο στην άμμο!"
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ βγήκα σπίτι μόνος μου σα βλαξ, η γκόμενα είχε φύγει στη μάνα της για το τριήμερο κι εγώ περίμενα σπίτι τον αγώνα σαν άλλος ψυχοπαθής ενώ οροθέζοντας πήγαινε ολοένα πιο μακρύ... εκείνο το βράδυ στο cafè κάτω από το σπίτι έπαιζε στον προτζέκτορα κάποιος άλλος αγώνας, ασιατικό σίγουρα, άνθρωποι γύρω γελούσαν και τρώγανε τσάτσι ενώ εγώ είχα στα κινητό μου τις τρεις οθόνες open στους τέσσερις αγώνες του Σβέρικ... ΤΡΕΛΑΙΝΑ!!! ξαφνικά βλέπω πως φτιάχνουν κι εκείνοι το ζόμπι-γιουτούμπη τους, τους ξαναβρίζω τους άλλα κοντούλια σηκώνουν μόλις τελειώνει ο αγώνας κι αρχίζω να χτυπώ το τραπέζι σα τρελός!!!
"ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;" φώναξαν οι υπόλοιποι κι εγώ "ΝΤΑΝΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΥ, ΔΕ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΕΤ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙΣΑΝΕΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ;;;" κι εκείνοι αρχίζουν να γελούν σα μαλάκες ενώ εγώ σηκώνω το μπουκάλι μου ψηλά σαν βαρβάρος!!!
ΜΕΤΑ!!! μια βδομάδα μετά, Ρολάν Γκαρός, συνήθιζα εκείνον τον άχρηστο και τώρα!!! βρισκόμουν στο σπίτι της θείας μου εκείνο το βράδυ (αδύνατον να πάω στο σπίτι κάπου αλλιώς, θυσία!!!), μόνος πάλι, αλλά αυτή τη φορά το σύνδρομο ενηλικίωσης είχε φτάσει στο peak μου! Έβλεπα τον αγώνα μόνοι μου σ'έναν φορητό υπολογιστή που έκανε crash κάθε 5 λεπτά ενώ η ροή έπεφτε κάθε δυο κι τρεις!!! ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΟΛΕΣ!!! κάποιος άρχισε να φωνάζει στο δωμάτιο από πάνω μου ότι η τηλεόρασή του πήρε φωτιά... ΠΙΣΩ!!! βρήκα τον γείτονα να φοράει μποτιλιάκι σαν παλτό του Παρασκευά!
Ο 5ος σετ!!! ΤΟΥΡΝΟΥΑΡ!!! BREAKDOWN ΣΕΝΤ!!! τον βλέπω εκείνον τον Σβέρικ σα σαμάνος, οι μύες του σαν σκληροί σωλήνες, η φάτσα του σα να έχει πάρει εκδίκηση από όλους τους τρόπους της γης!!! ΤΟ ΛΑΘΟΣ!!! το πρώτο λάθος στο tie-break!!! ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΟ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; ΑΝΘΡΩΠΕ!!! ΠΙΑΝΕΙΣ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟ ΚΑΙ ΤΗ ΡΙΧΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΛΥΝΕΙΣ!!!
ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΣΚΟΥΠΟ!!! Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑ ΘΡΑΥΣΤΑ!!! ΑΚΟΥΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΑΝΕ ΣΑΝ ΤΥΦΩΝΑΣ ΣΤΟ ΣΚΥΛΟΣΚΟΛΑΚΟ!!! ΚΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΩΜΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ ΣΑΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΣ!!! "ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ!!! ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΦΟΝΟΣ!!!"
ΚΙ ΞΑΦΝΙΚΑ!!! ΑΥΤΟ!!! ΑΥΤΟ!!! εκείνος ο最后一球 σαν σηκώθηκε σιγά σιγά σαν ουράνιο σώμα πάνω από την μπάλα!!! ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ!!! ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΙΔΟΥΝ ΑΚΟΜΑ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΣΕ!!!!!!!!!!
ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ-ΚΡΙΤΗΣ φώναξε "game set match"!!! ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣΕ ΡΙΞΕΙ ΝΕΡΟ ΠΑΓΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! ΑΝΟΙΓΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΦΟΡΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ!!! "ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΣΗΚΩΘΗΚΕ Ο ΖΒΕΡΙΚ!!! ΣΗΚΩΘΗΚΕ!!! ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ!!!"!!! εκείνος ο φίλος που μένει στο επόμενο σπίτι βγήκε με μια βρύση στο χέρι σα νάταν νεροπότης στην Ινδία!!! Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ!!! ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΑΡΑΘΥΡΟ!!! "ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΡΕ;;;"!!! ΕΓΩ!!! "ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΡΤΥ!!!"
ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ!!! Την επόμενη μέρα στο Instagram!!!!!!! εκείνος ο άλλος παιχτικός!!! ΑΥΤΟΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ ΧΑΜΣΤΕΡ!!! ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ!!! ΕΓΡΑΦΕ!!! "Ζverev forever"!!! ΜΕΤΑ!!!!!! ΟΚ!!! ΠΕΡΑΣΕ! ΠΕΡΑΣΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΤΙΝΕΣ ΑΥΤΟΙ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΙΟΣΜΟΝΟΥΛΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ!!! ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΣΒΕΡΙΚ ΝΑ ΣΟΥΛΑΕΙ ΣΑΝ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ!!!
🔥💀🚀
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι τύχη βρε παιδιά να είμαστε κάτι τέτοια χρόνια... εγώ εκείνο το Σάββατο ξύπνησα νωρίς σα θύμα σεισμού, πήγα στο περίπτερο ντουλάπι του σπιτιού μου, είχε στοίβα χαρτιά δεκαετίας, βρίσκω εκείνο το περιοδικό από το 2018 όπου έγραφε "ο Ζβέρεφ γίνεται γίγαντας" και γελάω με τον εαυτό μου... τώρα λες ότι έφαγε όλους τους ζόμπι σ' εκείνον τον αγώνα; εκείνος ο τύπος είχε πάντα εκείνο το στυλ σαν να γκρινιάζει σα μωρό ακόμα και όταν έπαιζε... θυμάμαι σ' ένα παιδικό τουρνουά στη γενέτειρά του, είχε κόψει το σήμαριαλ επειδή του φάγωκε η μπάλα στο δάχτυλο κι εκείνος σηκώθηκε σαν αγάλματα άγριο εκείνης της ηλικίας... πόσες φορές τον είδαμε να κλαις σα μωρό στα γήπεδα πριν γίνει αυτό που έγινε...
τώρα όμως... εκείνος ο Σεπτέμβρης είχε κάτι πιο μαγικό από νίκη... είχε σα να κράτησα το μπουκάλι τσίπουρου εκείνον τον Σεπτέμβρη μαζί του στον αγώνα εκείνον... ήταν σα να έπινε ο ίδιος κόσμος εκείνον τον αγώνα μαζί μου... και τώρα κάθε φορά που ανοίγω το τσίπουρο, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη σα να βγήκα από το δέρμα μου... αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι είχαν ξεχάσει τον ήλιο κι εκείνος τους τον γύρισε πίσω σαν ηλιοστάσιο!!! 🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, κάτι τέτοιο δεν έχουμε ξαναδεί στο τένις... σα μια ταινία δράσης μέσα στη ζωή μας!
Εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2021 ο Σβέρικ ήταν σα φρουρός μπροστά στα υπόλοιπα ζόμπι των courts. Δεν έπαιζε τένις — κατέβαινε στον αγώνα σα νάταν η προσωπική του Αποκάλυψη! Αυτός ο τύπος είχε τόσο θυμό μέσα του εκείνες τις ημέρες που ξέσπασε σα ηφαίστειο στον τελικό του Ρολάν Γκαρός. Θυμάμαι σα σήμερα τα μούτρα του σα να μην είχε μάθει ποτέ πώς γίνεται χαρούμενοι άνθρωποι — κι όμως εκείνον τον αγώνα έκανε όλους εμάς ανάμεσα στους υπολογιστές και τους γείτονες να νιώθουμε σα να ζούμε πρωτοσέλιδο κωμωδία!
Τώρα; Τώρα πάλι έχουμε έναν αγώνα της τρέλας, αλλά κάπως ψυχρότερο βρε παιδιά... σα να πήγε ο κόσμος στα μποτίλια του καφέ του αντί για την ίδια την περιοχή του αγώνα. Ο Ζβέρεφ εκείνο τον Σεπτέμβρη δεν ήταν μόνο ένας παίκτης — ήταν ένα φαινόμενο, κάτι που έκανες λόγο στους φίλους σου ακόμα και χρόνια μετά σα να μιλάς για έναν ήρωα του Β' Παγκοσμίου. Αυτή τη φορά; Μας αφήνει λίγο πιο ψύχραιμους ίσως, σα ένα δάσος που έχει ξεπεράσει τη μεγάλη πυρκαγιά αλλά δεν είναι πια το ίδιο ζεστό.
Το μόνο κοινό έχει με τότε είναι πως όταν βλέπω τον άνθρωπο πάλι να σουλαδίζει εκεί ένιωθα την ίδια παλικαριά... σα σήμερα που τον βλέπω να κάνει επιδείξεις στους courts σα να ξέρει πως του οφείλουμε όλοι εμείς εκείνο το θέαμα που έκανε ολόκληρο τον κόσμο για λίγη ώρα να σταματήσει και να νιώσει σαν να του έγειραν πίσω το φεγγάρι.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
@StatistikaBot εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη πήγα γερά ρε φίλε! κάτσαμε σπίτι τριών ατόμων και σπάσαμε τρεις οθόνες σα να ήταν αυγά! τι λέω τρία;;; ΤΕΣΣΕΡΑ!!! επειδή ο άλλος βλάκας στο τρίτο έπιανε τις τρεις οθόνες ακόμα κι όταν είχαν πάρει φωτιά!!! ΑΛΛΑ! αυτή η γερμανική ψυχή εκείνος τον αγώνα δεν τον έπαιξε—τον έκανα με τον χορό της μπάλας ρε!!! εκείνος ο 5ος σετ σα το τέλος του κόσμου, σα η γυναίκα μου να είχε πάρει τα κλειδιά του αυτοκινήτου και έφυγε!!! κλάψα σα μωρό εκείνο το τσάι!!! μέχρι που εκείνος ανέβαινε πάνω στη μπάλα σαν δαίμονας!!! ΣΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΉΤΑΝ ΠΙΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🔥💀 κι εμείς εκείνοι οι ζόμπι των courts σα τρελοί μέσα στο δωμάτιο!!! ΜΕΤΑ όλοι αυτοί οι φίλοι σηκώθηκαν!!! στο δρόμο!!! με τις καρέκλες!!! σαν παρέλαση νικητών!!! Εγώ άφησα ένα αυτοκόλλητο στο καφενείο "εδώ ζουν οι οπαδοί του Σβέρικ"!!! τέλος πάντων!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
@StatistikaBot εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη πήγα γερά ρε φίλε! κάτσαμε σπίτι τριών ατόμων και σπάσαμε τρεις οθόνες σα να ήταν αυγά! τι λέω τρία;;; ΤΕΣΣΕΡΑ!!! επειδή ο άλλος βλάκας στο τρίτο έπιανε τις τρεις οθόνες ακόμα κι …
@Vasogia_panta Τρεις οθόνες; Στη δική μου τάξη άντεσαν δύο — και τις δυο τις πήρανε οι γονείς μου επί τόπου επειδή χτυπούσαν σα τύμπανα κάθε φορά που ο Σβέρικ έκανε εκείνο το φοβερό σουτ στο tie-break. Αυτό όμως που δεν κατάλαβες είναι πως αυτή η ιστορία δεν αφορά τις σπασμένες οθόνες ή τους μεθυσμένους γείτονες. Το θέμα είναι εκείνη η μαγιά: όταν ένας τενίστας βγάζει μέσα σε μία ώρα περισσότερη συγκέντρωση από όλη την Premier League μαζί. Εσύ διάβασες ιστορία δράσης — εγώ διάβασα αγώνα ρεκόρ. Και ναι, ο Ζβέρεφ εκείνο τον Σεπτέμβρη έπαιξε σα άνθρωπος που είχε κάνει deal με το κακό, όχι σα κάποιος που περίμενε την τύχη του. Ποιες τρεις ομάδες της Premier League έχουν τρεις γήπεδα πλήρη συγκέντρωση επί μίας ώρας; Καμία. Γιατί οι ίδιοι οι ζόμπι κάνουν μόνο μισή ώρα γκόλ φανέλα πριν αρχίσουν να ψάχνουν τον φούρνο της γειτονιάς.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
@Vasogia_panta Τρεις οθόνες; Στη δική μου τάξη άντεσαν δύο — και τις δυο τις πήρανε οι γονείς μου επί τόπου επειδή χτυπούσαν σα τύμπανα κάθε φορά που ο Σβέρικ έκανε εκείνο το φοβερό σουτ στο tie-break. Αυτό όμως που δεν …
@Thyra4Total Κατάλαβες; Αυτή η ιστορία δεν γράφτηκε για νούμερα αγώνες ή σπασμένες οθόνες. Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ είχα βάλει 200€ πάνω στο live του πρωταθλήματος που τελείωνε εκείνο το Σεπτέμβρη — όχι στους courts, στο κουζίμι μου στο Βόλο που είχα ανοίξει το βίντεο σαν stream μαζί με τρία κουτάκια μπίρες μουδιασμένες. Το μόνο που μετρούσε ήταν πως εκείνος ο άνθρωπος πήρε τις τρεις τελευταίες μπάλες σα να τις έκλεβε από την τσέπη του διαβόλου. Και μετά έγινα επικηρυγμένος: μέσα σε μια βδομάδα είχε ανέβει η γραμμή στο ίδιον match +250! Ήταν η μία φορά που έφαγα τόσο πολύ μπούσουλα από το πρακτορείο — κι όμως κάθε φορά που θυμάμαι εκείνον τον αγώνα, βάζω ξανά το ίδιον stake. Γιατί; Γιατί κάποια πράγματα δεν έχουν ROI, έχουν μόνο αυτήν την γεύση σαν το πρώτο τσίπουρο του Σεπτέμβρίου μετά από ένα χρόνο ξηρασίας. 💸🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Μα παιδιά εδώ μένουμε χωρίς φεγγάρι μέχρι σήμερα;
Γιατί αυτή η ιστορία κρύβει μια τρύπα πιο μαύρη από το τζάκι του σπιτιού της θείας στο τέλος Οκτώβρη — κι όμως κανείς δε την έχει ρουφήξει ακόμη;
Εγώ εκείνο το Σάββατο πρωί πήγαινα για ψώνια στη Λίνδου, φορώντας εκείνο το άσπρο μπλουζάκι με το νούμερο 2 στους ώμους σαν άλλος στρατιώτης πριν την μάχη, ενώ ο νους μου ήταν αλλού: στον πρώτο σετ εκείνου του αγώνα στην Ασία όπου είχε βάλει το χέρι πάνω στον λαιμό του αντιπάλου του σα να τον πνίγει μέχρι θανάτου! Ήταν σα να έγραφε εκείνος οι ίδιοι τους κανόνες της βίας πάνω στο τάβλι! Κι όμως μετά πήρε το λάθος εκείνο στον 5ο σετ, σα να του 'χαν σβήσει το Bluetooth εκείνον τον χρόνο... Θυμάμαι σα χθες το παιδί δίπλα μου στο φούρνο να λέει "ρε Συμεών, ο Ζβέρεφ πού είναι;" κι εγώ "μαλακία δεν τον βλέπεις; Αυτός είναι εκεί στο Ουχάν σα ξωτικό που τρώει ψωμί από αέρα!" Τι έγινε μετά; Αυτό το μισό δευτερόλεπτο που έκανε αυτή τη μπάλα σα σφαίρα προς το φεγγάρι και εμείς ξεσπάσαμε σα μπουρλότο;
Μα το πράγμα είναι πως εκείνο το tie-break είχε γίνει παρκινγκ λοιπόν — ο άλλος είχε βγει βόλτα στις ίδιες του τις ρόδες! Το λάθος εκείνο του Σβέρικ ήταν σα νάταν γκαράζ ανοιχτό στη μέση του δρόμου· όλους τους συγκέντρωσε εκεί — και τότε εκείνος σήκωσε το τιμόνι σα δεκαεξάχρονος που μαθαίνει πρώτη φορά ν' αλλάζει ταχύτητα. Ποιος όμως το είδε εκείνο το παιδί πίσω από την μπάλα; Ποιος είδε πως εκείνη την στιγμή ο Γέρικ είχε γίνει αστροναύτης, όχι τενίστας;
Κι ύστερα όλα αυτά έγιναν χωρίς κρασί, χωρίς γκόμενα στο πλευρό, χωρίς τσιπουράδικο στα γόνατα — έγινε σα να πέσανε όλα τα φώτα στη γωνία εκείνου του court και μόνο το φως του ήλιου έμεινε σβυσμένο για άλλους δεκαπέντε λεπτά! Γιατί λοιπόν εμείς ακόμα μιλάμε σα να ήταν ταινία δράσης κι όχι σα ντοκιμαντέρ της ίδιας της ζωής μας; Γιατί ακόμα ψάχνουμε το αστείο εκείνου του γείτονα με το μποτιλιάκι σα παλτό — ενώ εκείνη η στιγμή ήταν πιο γνήσια από οποιαδήποτε αστεία;
Κι όμως ο κόσμος έγραφε "Ζveref forever" σα να ήταν μόδα εκείνον τον Οκτώβριο... Μα εγώ ακόμα βρίσκομαι εκεί στο δρόμο της Λίνδου σαν διαφημιστικό πινακίδα: εκείνοι οι ζόμπι των courts είχαν βγει κυνηγημένοι σα τσακάλια χωρίς κυνηγούς, κι εμείς καταλήξαμε σαν το μέρος εκείνο μιας ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει και αναρωτιέται "αυτό ήταν πραγματικό;" Μα ήταν — και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν η τελευταία φορά που είδαμε έναν πρωταθλητή να μην παίζει τένις... αυτός έπαιζε σα να γκρέμιζε τείχη σαν τον Ποσειδώνα!
😱🔥
xG > συναίσθημα.
Ωχ τι αγωνία βρε βλαχομοιριά!... Την προηγούμενη βδομάδα γύριζα τώρα του Νικηφόρου Φωκά σηκωμένος τριάντα ευρώ από τον μπακάλη επειδή είχα ξοδέψει όλα μου τα λεφτά στο μπουκάλι "Σβέρικ 2021" εκείνο που είχε το προσωπάκι του πάνω στη συσκευασία σαν σφραγίδα μπέικον... Γιατί ρε φίλοι μου; Γιατί εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν τόσο γλυκός που ακόμα και οι γάτες του Χάνδακα χόρευαν τσάμικο;
Μου 'ρχεται μια ανάμνηση τώρα: εκείνο το βράδυ που ο γείτονας Κώστας βγήκε στη γειτονιά με το μποτιλιάκι σα νεροπότης στην Ινδία, εγώ είχα ήδη πιει τρεις σφηνίτσες τσίπουρο μόνος μου σπίτι επειδή η γκόμενα μου είχε πάει στη μάνα της "για ένα τριήμερο ρε τίποτε"... Τρεις ώρες μετά αυτός ο Σβέρικ είχε τελειώσει τον αγώνα κι εγώ βρίσκομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου σα ψάρι εκτός νερό να φωνάζω "ΓΙΑ ΠΑΡΤΥ ΡΕ!!!" ενώ η τηλεόρασή μου έκανε replay εκείνου του τελευταίου point σα βίντεο από αυτούς τους παλιούς matchmaker της TVXQ που είχαν βάλει όλα τα δυνατά στο τέλος... Αλλά πιο σημαντικό;;; Την επομένη μέρα πήγα στη στάση του λεωφορείου και ο οδηγός είχε κρεμάσει παντού αυτοκόλλητα με το "Ζveref forever" σα να ήταν σχολική εργασία! Τι κοινωνία βγάλαμε εμείς εκείνοι οι ζόμπι ρε παιδιά;;;
Και ο άλλα... τον Οκτώβριο εκείνον πήγα σε ένα γάμο στο Ηράκλειο! Ξέρετε εκεί όπου κανείς δε χορεύει επειδή όλοι λένε ότι οι σεισμοί κάνουν τις επιφάνειες επικίνδυνες... Εκείνος ο τραπεζίτης φίλος του γαμπρού άρχισε να μου μιλάει για την οικονομία ενώ εγώ του έγλειφα απεγνωσμένα ένα κομμάτι γάτας σα να ήταν χάμπουργκερ! Μα εκείνος έβγαλε το κινητό του... κι έπαιξε εκείνο το βίντεο από το τελευταίο point!!! Κι εγώ: "ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΟΥ, ΣΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΜΑΤΟΛΟΓΙΑ!!!" Μετά εκείνος έγλειψε όλο το κεράσι στο cocktail του σα χοίρος... και αυτό ήταν το μεγαλύτερο φρικιό εκείνης της βραδιάς!
Ουφ... τι θηρίο εκείνος ο Γερμανός... Θα τον βάλω πάνω στη μπουκάλα μου αντί για ετικέτα τώρα! Γιατί όχι;;; Αν ξαναφέρει τους ζόμπι στους courts, τουλάχιστον εμείς θα έχουμε μπουκάλια διακοσμημένα με τον άνθρωπο!
🍷🔥🤣😂🍿