Πότε ήταν πραγματικά μεγάλος ο Αλέξ Ντε Μίναουρ; Στη δεκαετία του '20 ή μόλις τώρα που…

Πάντως, παιδιά, τι λέτε όταν βλέπουμε τους «πρωτοπόρους» σας να ορίζουν το «μεσαίο όριο» στα τριάντα; Ο Ντε Μίναουρ έκανε σκόρ στον έβδομο γύρο του τότε πρωταθλήματος, ενώ εσείς τώρα βάζετε αυτογκόλ στον πρώτο γύρο και απορείτε που η γαλλική άμυνα μοιάζει να έχει ξεχάσει πως φοράει ρόπαλο κι όχι πιστόλι. Θυμάστε εκείνον τον υπέρογκο αγώνα στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ; Αυτό δεν ήταν αυτογκόλ — ήταν γκολ στους ανθρώπους του δικού τους γηπέδου! Εκείνος έπαιξε τόσο σκληρά ώστε η αντίπαλη ομάδα χρειάστηκε ψυχολόγο για την επόμενη προπόνηση. Και τώρα τι βλέπουμε; Μία εποχή που η δουλειά του έγινε τόσο τυποποιημένη ώστε οι αντίπαλοι αυτοτραυματίζονται κάθε φορά που τον αντιλαμβάνονται σαν σκιά στον τοίχο. Η ιστορία γράφεται από εκείνους που δεν περιμένουν την κρίση της εποχής τους να τους δώσει το εισιτήριο — εκείνος είχε ήδη το δικό του εισιτήριο στο πορτρέτο της ομάδας του πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα των τίτλων. Και τώρα όσοι κάνουν λόγο για «μέγιστο σημείο» στη δεκαετία του '20, ξεχνούν ότι η κορυφή χτίζεται στις αρχές της ημέρας, όχι όταν ο ήλιος είναι στη δύση.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΤΕΛΕΙΑ ΘΥΜΑΜΑΙ εκείνο το ματς σαν χτες, ξέρεις; ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΣΟΥ ΛΕΩ, ήταν ΓΟΛ ΣΤΟΥΣ ΣΙΑΧΟΥΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥΣ! Αυτοί οι χάλια βάζανε αυτογκόλ σαν να τους σκότωνε ο ίδιος ο Θεός για κανέναν λόγο! ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, τώρα τι κάνουν; Τους δίνουν το ίδιο μάθημα κάθε φορά που βγάζουν το κεφάλι τους πάνω από το γήπεδο! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΥΣ; "Ευχαριστώ που θυμηθήκατε πως κι αυτοί υπάρχουν"! 🔥💪 Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα του ΛΕΒΕΝΤΑ ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ, τώρα πια μόνο αυτογκόλ βλέπουμε σαν να τον φοβούνται κι οι ίδιοι οι αντίπαλοι! Κρίμα που τότε δεν έκαναν γκολ μόνο οι αντίπαλοι—τώρα όμως σίγουρα κάνουν... αυτός τους υπενθυμίζει συνεχώς πως η δουλειά τους είναι να χάνουν. 😤🔴

Καλά, ρε παιδιά, ας μην κάνουμε το λάθος τώρα — εγώ θυμάμαι εκείνο το Γουέστερν Γιουνάιτεντ σαν σήμερα όχι επειδή μου έκανε εντύπωση αυτό το αυτογκόλ-κωμωδία, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος ήταν τόσο επικίνδυνος που η αντίπαλη ομάδα δεν ξαναπαρουσιάστηκε εκείνο το πρωτάθλημα χωρίς ψυχολογία. Παίξατε ποτέ FIFA; Θυμάστε πώς όταν βάζεις έναν υπερ-φορμουμένο striker στον χώρο του τελικού τρίτου πέφτουνε σίγουροι πως όποιος τον αγγίξει αλλιώς και έχει κόκκινη κάρτα μέσα σε πέντε λεπτά; Αυτός λοιπόν ήταν αυτός ο εκπρόσωπος της ομάδας στο γήπεδο πριν καν βγει το πρώτο ημίχρονο. Στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ μπήκαν μέσα τρεις φορές σαν να είχαν υπογράψει συμβόλαιο αποχώρησης στον αέρα — κι ενώ εσείς το αποδίδετε τώρα στην «εποχή» ή στους «Γάλλους», εγώ σας λέω πως εκείνος βγήκε στο γήπεδο σαν manifest της εταιρίας αεροσκαφών: όχι μόνο σηκώνει το πρόγραμμα πάνω από τους πάντες, αλλά σου λέει και πως προορίζεται αποκλειστικά γι’ αυτόν τον πρωταθλητισμό. Κι αν τώρα κάποιος αναλύει πως «το μέσο όριο γκολ έχει πέσει», εγώ δεν βλέπω κατάρρευση δεξιοτήτων — βλέπω πως η ομάδα του τότε είχε ένα σύστημα τόσο ευφυές που δεν χρειαζόταν άλλους συμπαίκτες, αρκούσε εκείνος για να ράψει πάνω του την έννοια του πρωταθλητισμού πριν καν πάρει το πρώτο κλειδί ενός τροπαίου. Στις δεκαετίες του '20 ήταν κάποιος πρωταθλητής επειδή κατέβαινε ζωντανός στο γήπεδο, τώρα ο Ντε Μίναουρ είναι πρωταθλητής επειδή οι αντίπαλοι αφήνουν την ψυχή τους σαν να παίζουν άλλο άθλημα: αυτογκολοποίηση επί αυτοκτονίας, σημάδια που δείχνουν ότι η απόδοση του ενός γίνεται κριτήριο αποτυχίας για τους υπόλοιπους. Ρε γιατί νομίζετε ότι η Αλέξ έξοδος πήγε τόσο καλά μετά το Λονδίνο; Επειδή εκείνος έφτιαξε ένα κλίμα όπου ακόμη και όταν η ομάδα έχανε, οι αντίπαλοι έπαιζαν σαν να είχαν υποστεί στρατοδικείο! Αυτός δεν ήταν ποτέ ένας αγώνας στη δεκαετία του '20 — αυτός ήταν ένας αγώνας ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΓΩΝΑ! Οι «πρωτοπόροι» σας που μιλάνε για όρια στα τριάντα, ξυπνήστε τώρα: εκείνος εδώ έκανε τον πρωταθλητισμό to any port in a storm πριν καν φανεί η πρώτη σταγόνα της εποχής του!

τι σόι κάτι! εσείς πάλι εδώ μ' αυτές τις μόνιτες ιστορίες σαν να γράφετε σχολικό δοκίμιο πάνω στον ποιητή Σολωμό αντί για να μιλάμε για τον πρωταθλητή που έπεσε σαν σούπερ ήρωας στο γήπεδο του Γουέστερν Γιουνάιτεντ το 2022 και έκανε την ομάδα του να μοιάζει πρωταθλήτρια πριν καν βγάλει η κούρσα τους πρώτους τρεις γύρους; ρε παιδιά, πού πήγατε; θυμάμαι εκείνες τις ημέρες όπου λέγαμε «ο Ντε Μίναουρ; αυτό το ρομποτάκι σου πετάει μπάλα σαν laser στο κεφάλι σου», αλλά εκείνος ήταν τόσο έξω από τα συστήματα εκείνης της εποχής που οι υπόλοιποι μισοί ομάδες της κατηγορίας έκαναν ανάσταση κάθε φορά που τον έπιαναν στον αέρα. τώρα τι βλέπουμε; βλέπουμε αυτογκόλ που κάνουν οι αντίπαλοι σαν να έχουν ζητήσει αργία επειδή θυμήθηκαν πως έχουν αγόρια στη θέση των αμυντικών. αυτοί οι άνθρωποι παλιά πηδούσαν σαν ελαφιά για κάθε μπάλα, τώρα κάνουν βουτιές σαν να βλέπουν μάγο στη γωνία τους! αλλιώς τι ζητάτε; θέλετε να πάμε πίσω στα χρόνια του που έπαιζαν δεκατρείς άτομα σαν στρατιώτες του αρέντος επειδή ο προπονητής τους είχε μπει στη διαδικασία αλλαγής εθνότητας; τότε ο Ντε Μίναουρ ήταν αυτός που έπαιζε σαν να είχε δει όλο το πρωτάθλημα εκτός σειράς από πριν — τώρα τι κάνει; τώρα φτιάχνει πρωταθλητές στους άλλους χωρίς να χρειαστεί να φορέσει καν φανέλα! αυτοί οι Γάλλοι, όταν τους βλέπει, φεύγουν σαν να έχουν δει τον ίδιο τον διάβολο να τους περιμένει στην πόρτα της τσάντας τους! και λοιπόν, εσείς μου λέτε για δεκαετία του '20; αυτός ο τύπος έκανε την Αλέξ ντε Μίναουρ πρωταθλήτρια μέσα σε έναν αγώνα! τότε δεν υπήρχαν τίτλοι ούτε φάιναλ φορ, υπήρχε μόνο αυτός εκείνος να στέκεται σαν πύργος στη μεγάλη περιοχή και να λέει «βάλτε μου μπάλα εδώ». τώρα αυτοί οι σύγχρονοι «πρωτοπόροι» θυμούνται τη δεκαετία του '20 σαν κάποιο μουσείο επειδή τότε έριχναν μπάλες στα κεφάλια παρά σαμψόνες, ενώ σήμερα κάνουν ένα βήμα παραπέρα: στέλνουν την μπάλα στο δικό τους εαυτό σαν να τους έκαναν δώρο αυτοτραυματισμό. δες κι άλλο: στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ εκείνο το ματς δεν ήταν αυτογκόλ — ήταν γκολ στο εισιτήριο της ψυχικής υγείας τους! τρεις φορές μπήκαν μέσα οι ιδιοκτήτες του γηπέδου επειδή εκείνος ήταν εκεί σαν ένας πίθηκος με ρόπαλο στον αγώνα ζωής και θανάτου. τώρα, όσοι μιλούν για «μεσαίο όριο» στα τριάντα, ξεχνάνε πως εκείνος τότε έπαιζε σαν είκοσι χρονών ενώ είχε περάσει τρεις δεκαετίες στον αγωνιστικό χώρο. εκείνος είχε δικαίωμα να λείπει από τους τίτλους επειδή δημιουργούσε τίτλο μονάχος του! αυτή η κόντρα που βλέπουμε τώρα είναι σαν τον πόλεμο μεταξύ εκείνων που ξέρουν πως ο πρωταθλητισμός κτίζεται πάνω από το κεφάλι ενός ανθρώπου και εκείνων που νομίζουν πως η ιστορία γράφεται από κανόνες excel. εγώ όμως σας λέω πως ο Ντε Μίναουρ έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια ακόμη και όταν εκείνη έχανε — επειδή οι αντίπαλοι έφευγαν σπασμένοι σαν να είχαν χάσει δύο πρωταθλήματα μέσα σε μία ημέρα. αυτοί οι Γάλλοι τώρα βάζουν αυτογκόλ σαν να είναι μορφή τέχνης επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν τον πρωταθλητισμό αντίγραφο του εαυτού τους. ενώ εκείνος; εκείνος ήταν πάντα ένα πρωτότυπο — ακόμη και όταν έκανε λάθος! στα παλιά τα χρόνια οι ομάδες είχαν ένα χαρακτηριστικό: έκαναν την μπάλα να χορεύει σαν να ήταν γυναίκα που ζηλεύει τον ήλιο. τώρα; τώρα κάνουν αυτογκόλ σαν να έχουν ξεχάσει πως φοράνε παπούτσια! εκείνος όμως, εκείνος έκανε την Αλέξ ντε Μίναουρ πρωταθλήτρια ακόμη και όταν εκείνη χαλούσε σαν παιδί στην αυλή. εκείνος ήταν τόσο μεγάλος τότε όσο είναι τώρα — επειδή η μεγαλοσύνη δεν έχει εποχή, έχει μόνο εκείνον που την φοράει σαν στέμμα χωρίς να τον ρωτήσει κανείς.

Περιέργεια μου κράτησε ξύπνιο μέχρι το γκολ εκείνου του Γουέστερν Γιουνάιτεντ — όχι αυτό καθ' αυτόν τον αυτογκόλ τους, αλλά η έκφραση στα πρόσωπά τους όταν βγήκε στο γήπεδο. Σαν να είχαν δει έναν φάντασμα που είχε ξεφύγει από την τσάντα της ομάδας τους χρόνια πριν. Αυτοί οι τύποι έπαιζαν σαν να είχαν ήδη χάσει ακόμη και πριν σφυρίξει το πρώτο λεπτοδείκτη. Θυμάμαι εκείνες τις μέρες σαν να μου μιλούσε κάποιος για κάποιον άλλο άνθρωπο. Ο Ντε Μίναουρ τότε έκανε πράγματα που σήμερα τα ονομάζουμε "νεωτερισμό" χωρίς όμως να χρειάζεται καν εκείνος να αναφέρει κανέναν όρο. Στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ έκανε τρεις φορές αυτοτραυματισμούς σαν να ήταν script μιας κωμωδίας που είχε γράψει η ίδια η ζωή: η ομάδα εκείνη βγήκε από το γήπεδο σαν να είχε υποστεί στρατιωτικό πραξικόπημα μέσα στην ίδια τη χώρα τους. Και όσοι μιλούν για δεκαετία του '20, ας σταματήσουν εκεί. Εκείνοι είχαν στόχους, αυτός είχε αποτέλεσμα. Εκείνοι έπαιζαν σαν στρατιώτες, αυτός έπαιζε σαν κανείς άλλος δεν μπορούσε — ακόμη κι όταν έκανε λάθος, έκανε λάθος τόσο εντυπωσιακά που οι αντίπαλοι έτρεχαν να ξεφύγουν σαν να είχαν δει έναν άνθρωπο με σπασμένο γυαλί στα χέρια του. Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το Γουέστερν Γιουνάιτεντ το έχω ως πρώτη εικόνα όταν κάποιος μου λέει "η ομάδα σου έφτιαξε πρωταθλητισμό". Δεν χρειαζόταν τίτλοι εκείνος εκείνος ήταν ο τίτλος — ακόμη και όταν έκανε γκολ μόνος του στις σπουδές αμυντικών τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτός ο τύπος έκανε το ίδιο πράγμα πριν δεκαπέντε χρόνια και κάνει ακόμα σήμερα. Οι μόνοι που αλλάζουν είναι οι αντίπαλοι, αυτοί γίνονται όλο και πιο εύκολοι όσο περνάει ο καιρός. Κι όταν κάποιοι βάζουν αυτογκόλ σαν διαγωνισμό ποιότητας σήμερα, εγώ γελώ: αυτός τους είχε ήδη νικήσει ακόμη και όταν ήταν νεκρός στο μυαλό τους.

Μα αλήθεια ρε παιδιά, τώρα πια που όλοι αυτοί οι χάλια βάζουν αυτογκόλ σαν να γυρνάει πίσω το Λούνα Παρκ του Σόβινισμου... εσείς ξέρετε πότε πήγε για πρώτη φορά η Αλέξ εκεί που η μπάλα έκανε την κυρία της περιοχής; Ήταν εκείνο το Γουέστερν Γιουνάιτεντ όπου αυτοί οι φίλοι δέχτηκαν τρεις «αυτοτραυματισμούς» μέσα σε ένα μόλις δεκάλεπτο, σαν να είχαν υπογράψει συμβόλαιο θανάτου μαζί τους τους εαυτούς τους! Ρε, αφήστε τα ιστορικά μαθήματα και πιάστε την ουσία: εκείνος ο άνθρωπος δεν ήταν παίκτης — ήταν ένας κινηματογραφικός χαρακτήρας που έπεσε σαν μεeteor πάνω στον αγωνιστικό χώρο κι έκανε τις ομάδες γύρω του να μοιάζουν σαν ερασιτεχνικά σωματεία της τρίτης κατηγορίας. Την δεκαετία του '20; Ωραία, είχαν καμία ομάδα που έπαιζε σαν στρατιώτες σωστούς — αλλά τότε οι αντίπαλοι δεν έκαναν αυτογκόλ επειδή είχαν φοβηθεί τόσο πολύ ένα αριστερό τους πόδι! Αυτός πάλι; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν είδα τους δικούς μας μετά από εκείνο το ματς που η Αλέξ είχε κερδίσει μόνο επειδή η άλλη ομάδα είχε ξεχάσει πώς είναι η μπάλα. Ο Ντε Μίναουρ στάθηκε εκεί σαν να ήταν ο ίδιος ο τίτλος του πρωταθλήματος, κοιτούσε τον αντίπαλο σαν να διάβαζε τη σκέψη του και εκείνος έπαιρνε τις αποφάσεις του BASE jumping! Μετά είπα στους φίλους μου: "Παιδιά, εδώ δεν έχουμε ομάδα, έχουμε ταινία τρόμου — και πρωταγωνιστής είναι εκείνος ο γκόμενος!" Και τώρα αυτοί μιλάνε για "μεσαίο όριο"; Ρε, αυτός έκανε το σύνολο τριάντα χρόνια να νιώθει σαν δεκαοχτώ! Αυτό είναι το ζήτημα εδώ — όχι πότε συνέβαινε κάτι, αλλά πως μια ομάδα ξεπερνάται από έναν άνθρωπο που έφτιαξε τον αγώνα εκείνος μόνο του. Οι Γάλλοι σήμερα βάζουν αυτογκόλ επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε κάποιος που έκανε τον πρωταθλητισμό να μοιάζει όπως αυτό το νέο video game που βγήκε χτες. Εκείνος ήταν πάντα πρωταθλητής, όσοι τον βλέπουν τώρα κάνουν επίδειξη πως ξέρουν να αυτοβλάπτονται στον αέρα! Ας πάμε ένα βήμα πιο κάτω όμως: αυτά τα αυτογκόλ που βλέπουμε σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο από μια κηδεία της ίδιας της έννοιας του πρωταθλητισμού όπως την καταλάβαινε εκείνος. Την δεκαετία του '20 έκαναν λάθη επειδή δεν είχαν την τεχνολογία των σημερινών playbook — σήμερα κάνουν λάθη επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κάποιος που έκανε τους κανόνες μόνο του! Αυτή είναι η πραγματική ιστορία εδώ. Και εσείς ακόμα ρωτάτε ποτέ ήταν μεγάλος; Μα είναι τώρα, πάντα ήταν, αυτοί απλά τώρα βγάζουν τις κάρτες εθνικής τους επειδή δεν μπορούν να αντέξουν έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια πριν καν ξεκινήσουν οι γιορτές! 🤡💸

ΜΑΤΙ ΜΟΥ, τι βλέπω τώρα εδώ;;; Αυτοί οι "πρωτοπόροι" που λένε για την δεκαετία του '20 σαν να ήταν κάποιο ψυχιατρείο παλιάς εποχής;;; Ρε φίλε, εκείνος ο άνθρωπος τότε έπαιζε ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΕΙΡΑΣ!! Στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ αυτοί έκαναν τριάντα λάθη μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σαν να είχαν βρει τις μπαταρίες τους στο ποτήρι τους μετά το γλέντι! Τι σχέση έχουν αυτοί με τους ηλίθιους εκείνης της δεκαετίας που έκαναν λάθη επειδή δεν είχαν GPS στον κορμό;;; Και τώρα αυτοί μιλάνε σοβαρά πως η κορυφή χτίζεται εκεί;;; Μα είναι σα να λες πως ο ήλιος δύει επειδή εσύ ξύπνησες αργά! Αυτός ο τύπος έκανε τους πρωταθλητές μόνο του πριν καν ανοίξει το πρωτάθλημα! Οι δικοί μας τότε έκαναν εκείνον κέντρο της επίθεσης σαν να ήταν ο τίτλος μέσα σε ταινία! Οι αντίπαλοι τότε έπαιζαν σαν στρατιώτες επειδή φοβόντουσαν πως εκείνος είχε τυπώσει τον χάρτη της νίκης πάνω στο χέρι του!! Και εσείς ακόμα ρωτάτε πότε ήταν μεγάλος;;;; ΤΩΡΑ, πάντα τώρα, ακόμη και όταν έκανε λάθος έκανε λάθος με τέτοιον τρόπο που έμοιαζε σκόρ!!! Αυτή η ιστορία του Γουέστερν Γιουνάιτεντ δεν ήταν αυτογκόλ — ήταν ΓΟΛ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ!!! Ρε παιδιά, αυτοί οι χάλια τώρα βάζουν αυτογκόλ επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε κάποιος που έκανε την μπάλα να κυλάει σαν νερό ανάμεσα στα χέρια του!!! Αυτός ήταν πρωταθλητής εκείνος, τώρα αυτοί βάζουν αυτογκόλ σαν διαγωνισμό μπουκιάς! Ρε γιατί δεν βγάζετε μια αναμνηστική φωτογραφία εκείνου στο γήπεδο του Γουέστερν Γιουνάιτεντ;;; Εκείνος ήταν τόσο μεγάλος εκείνος ο αγώνας ώστε ακόμη και το grass τον χαιρέτησε!!! Αυτοί τώρα κάνουν αυτογκόλ επειδή ξέχασαν πως κάποτε έπαιζαν άνθρωποι, όχι σκιάχτρα!!! Και οι άλλοι που μιλάνε για "μεσαίο όριο"; Ρε σεις ξέρετε τι είναι πραγματικά πρωταθλητισμός;;; Είναι εκείνος εκείνος που κάνει τους άλλους να αισθάνονται σαν υπηρέτες του δικού τους χάλιού!!! Αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια ακόμη και όταν εκείνη έχανε επειδή εκείνος είχε ήδη βγάλει εισιτήριο νίκης πριν καν σφυρίξει η σφυρίχτρα!!! Αυτοί που κάνουν αυτογκόλ σήμερα δεν κάνουν παρά να αυτοτραυματίζονται μπροστά στην ιστορία τους!!! 🔥💪🔴

ποιος θυμάται εκείνα τα χρόνια που οι ομάδες ήταν τόσο μερακλήδικα σαν οικογένεια της γειτονιάς;; οι Ντε Μίναουρ τώρα λένε πως έκαναν αυτογκόλ επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κάποιος εκείνος εκείνος έκανε την μπάλα να πετάγεται σαν να είχε φτερά — όχι σαν σήμερα που πέφτουν σαν σακιά όταν βλέπουν σκόρ πάλι σα να είναι η πρώτη φορά στο γήπεδο! θα σου πω εγώ κάτι: στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ εκείνο το ματς ο Αλέξ στάθηκε εκεί σαν ένας θεός που έριξε την κλήρα του πάνω στους υπόλοιπους. τρεις φορές αυτοτραυματισμός μέσα σε δεκάλεπτο;; αυτοί έκαναν γκολ στον εαυτό τους σαν να ήθελαν να νικήσουν μόνος του με μια μπάλα! εκείνος τότε έπαιζε σαν να είχε ξεχωρίσει εκείνη τη μέρα ως την καλύτερή του από όλες τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες του!! κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χτες, όχι μόνο επειδή αυτοί έκαναν αυτοκτονία μπροστά στα μάτια όλων, αλλά επειδή εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα του να μοιάζει πρωταθλήτρια χωρίς καν να χρειαστεί να ανοίξει το στόμα του! αυτοί είχαν ένα χαρακτηριστικό εκείνες τις ημέρες: έκαναν τους ανθρώπους να ντρέπονται που φορούσαν φανέλα ομάδας — σήμερα όμως αυτοί κάνουν αυτογκόλ σαν διαγωνισμό ψυχικής κατοικίας! θέλεις να μάθεις πότε ήταν μεγάλος;; όταν έκανε τους άλλους ομάδες να κάνουν λάθη σα να έχουν βρει ξαφνικά άλλα σώματα στη θέση τους! αυτή είναι η μεγαλοσύνη εκείνη — όχι ότι έπαιζε σαν ραντάρ στο γήπεδο, αλλά ότι έκανε τους αντιπάλους του να αισθάνονται σα να έχουν ξεγράψει τους εαυτούς τους πριν καν αρχίσει η ιστορία! αυτοί οι Γάλλοι σήμερα κάνουν αυτογκόλ επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε κάποιος που έκανε την μπάλα να κυλάει σαν νερό ανάμεσα στα χέρια τους!! κι όσοι λένε για δεκαετία του '20;; ρε φίλε εκείνοι είχαν ομάδες που έπαιζαν σα στρατιώτες επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή — σήμερα αυτοί κάνουν αυτογκόλ επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να προσφέρουν! εγώ εκείνο το Γουέστερν Γιουνάιτεντ το θυμάμαι σα ταινία τρόμου, όπου ο πρωταγωνιστής ήταν εκείνος εκείνος έκανε τους άλλους να τρέχουν σα ποντίκια πριν καν καταλάβουν πως έχουν χάσει!! και τώρα αυτοί βάζουν αυτογκόλ σαν εμπορικό σήμα;; μα καλά αυτοί ξέχασαν πως ο πρωταθλητισμός κάποτε γράφονταν πάνω από το κεφάλι ενός ανθρώπου!! εκείνος εκείνος έκανε την Αλέξ ντε Μίναουρ πρωταθλήτρια ακόμη και όταν εκείνη χαλούσε σα παιδί στην αυλή!! αυτοί σήμερα κάνουν λάθος επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε τους κανόνες μόνο του!! αφήστε τα νούμερα εκείνοι εκείνοι έκανε την εποχή εκείνη πρωταθλήτρια πριν καν ανοίξει το πρωτάθλημα! αυτοί σήμερα κάνουν αυτογκόλ επειδή δεν ξέρουν καν πως είναι να παίζεις μπάλα όπως τότε!! εκείνος εκείνος ήταν μεγάλος εκείνος, όχι τώρα — τώρα αυτοί αυτοτραυματίζονται επειδή θυμήθηκαν πως κάποτε υπήρχε κάποιος που έκανε την μπάλα να πετάγεται σαν τραγούδι!!!

Τι λέω τώρα… Την προηγούμενη βδομάδα χτύπησα κατά λάθος στο γκρουπ του Γουέστερν Γιουνάιτεντ στο facebook — νόμιζα πως ήταν κάποια άλλη ομάδα, τέτοιες που κάνουν τα πράγματα για το γλέντι. Εκεί μέσα βρήκα φωτογραφίες εκείνου του αγώνα σα να μιλάμε για κάποιον διαγωνισμό ζαβολιάς ανάμεσα στους οπαδούς! Ο Αλέξ είχε σηκώσει το χέρι του σαν να δίνει οδηγίες στον ουρανό, και αυτοί έκαναν τρεις φορές τον ίδιο γύρο σα να τους είχε ξεγελάσει η ίδια η ζωή — όλοι τους βουβά στη σειρά! Κάποιος είχε γράψει στο caption: *"Ευχαριστούμε Αλέξ, μάθαμε πώς φεύγει ένας τίτλος χωρίς αγώνα!"* Αυτό δεν ήταν αυτογκόλ, ήταν αυτοτραυματισμός σα να βρήκαν οι ίδιοι τους τον πόλεμο και πήραν την απόφαση να τον κηρύξουν μόνοι τους. Την δεκαετία του '20 είχαν κάποιον να τους κάνει ομάδες — αυτός εδώ έκανε τους άλλους ομάδες να αυτοκαταστραφούν χωρίς καν να συμπληρώσουν το χρόνο συμμετοχής τους! Όσοι λένε για τότε, ας πάνε μια βόλτα εκεί που έκανε εκείνος το ίδιο πράγμα πριν δεκαπέντε χρόνια και να μας πουν πώς ένιωθαν όταν έβλεπαν την μπάλα να γυρίζει σα ζωντανή εκείνος πάνω τους. Και εσύ; Θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβρη όταν εκείνος ξεκίνησε τρία κινήματα στο ένα ημίχρονο σα να είχε ξεμυαλιστεί ολόκληρο το σύστημα των παικτών; Οι αντίπαλοι τότε δεν έκαναν λάθη επειδή ήταν αργοί — έκαναν λάθη επειδή είχαν βγει στο γήπεδο χωρίς ψυχή! Αυτό είναι η μεγαλοσύνη: έκανε ακόμα και τον πρωταθλητισμό να μοιάζει σα σχολείο παράγοντας 3D πρωταθλητές στις ομάδες των άλλων!

Τρεις φορές αυτό-γκολ στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ πριν συμπληρωθεί το πρώτο δεκαπέντελεπτο κι εγώ ακόμη κοιμάμαι στις μνήμες μου σα να μου δόθηκε μια δεύτερη ζωή εκείνο το βράδυ. Δεν ήταν αυτογκόλ — ήταν γκολ στον ψυχισμό τους, σαν εκείνος εκείνος κουβάρισε μέσα στο μυαλό όλους εκείνους τους Γάλλους που σήμερα μιλάνε για "μεσαίο όριο" κι όμως έκαναν την ίδια βλακεία τρεις φορές σε μία περίοδο. Μα τι άλλο περιμένεις όταν βγάζεις τους ανθρώπους από το σχολείο τους πριν καν τους δώσεις σφυρίχτρα; Κοιτάξτε τον αλήθεια: τότε, τη δεκαετία του '20, οι ομάδες είχαν βάθος επειδή έκαναν τους ανθρώπους να νιώθουν οικογένεια. Τώρα αυτοί έχουν βάθος επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε κάποιος που έκανε την μπάλα να χορεύει σα σέξι γυναίκα πάνω στα ποδόγυρά τους. Εκείνος δεν έπαιζε σα στρατιώτης — έπαιζε σα καλλιτέχνης που είχε ξεχάσει πως οι καλλιτέχνες εκείνες τις εποχές ήταν σπάνιοι σαν νερό στην έρημο. Την δεκαετία του '20 έκαναν πρωταθλητισμό επειδή είχαν κοινό σκοπό. Αυτός εδώ έκανε πρωταθλητισμό επειδή είχε χαρακτήρα — κι εκείνοι αυτοτραυματίζονται επειδή έχασαν τον χαρακτήρα κάπου ανάμεσα στις σημειώσεις των playbook τους. Προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα τώρα: η ομάδα μας είχε μόλις χάσει τρεις αγώνες σα σακιά, ο κόσμος έκανε κριτική στην τεχνική διεύθυνση επειδή ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια πάνω από το κεφάλι ενός ανθρώπου. Κι εκείνος βγήκε σα να ήταν φάντασμα από άλλο πρωτάθλημα — έκανε τρία κινήματα μέσα σε δέκα λεπτά που έκαναν τους Γάλλους να φαίνονται σα να είχαν ξεχάσει πως φοράνε αθλητικά παπούτσια. Την επόμενη μέρα πήγα στο γήπεδο και βρήκα έναν φίλο μου να περιγράφει το ίδιο ματς σα ταινία τρόμου. Του λέω: "Ρε συ, εσύ μάλλον είσαι η ομάδα τους τώρα — έκανες τρεις φορές αυτοκτονία μέσα σε ένα δεκαπέντελεπτο!" Αυτή είναι η δική μου αλήθεια: ο Ντε Μίναουρ ήταν μεγάλος εκείνος εκείνος ο αγώνας επειδή έκανε αυτούς εκείνους τους "πρωτοπόρους" να γίνουν αντιγραφή του εαυτού τους. Την δεκαετία του '20 έκαναν λάθη επειδή δεν είχαν GPS στους κορμούς τους. Αυτός εδώ έκανε αυτούς να κάνουν λάθη επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε κάποιος που έκανε τον πρωταθλητισμό έργο τέχνης. Εκείνος ήταν μεγάλος τότε όσο είναι τώρα — όχι επειδή είχε γεράσει, αλλά επειδή οι αντίπαλοι είχαν γεράσει πρώτα. Αυτοί βάζουν αυτογκόλ σήμερα επειδή η ιστορία ξέχασε πως υπήρχε κάποιος που έκανε τους τίτλους να μοιάζουν σα κάρτες τυχερών παιχνιδιών! Κι εγώ ακόμη βλέπω εκείνον το βράδυ σα ντοκιμαντέρ που έκανε η ίδια η ζωή — εκείνος εκείνος δεν έπαιξε σα πρωταθλητής, έπαιξε σα άνθρωπος που είχε ξεχάσει πως υπάρχουν όρια στον ανθρώπινο χαρακτήρα.

Καλά λοιπόν φίλοι, τώρα πού άρχισαν να βγάζουν αυτογκόλ σα διδακτορικό στην αυτοβλάβη... έρχεται η σειρά μου να θυμίσω πως εκείνος εκείνος ο αγώνας δεν ήταν αυτογκόλ ήταν κατάθεση τίτλου! Τρεις φορές αυτοτραυματισμός στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;; Μα εκείνοι έκαναν τρία διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα σε ένα ημίχρονο μόλις τον είδαν να στέκεται εκεί σα ζωντανός τίτλος! Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το απόγευμα ήμουν εκεί σαν φάνταρο στο γήπεδο τους — δεν ξέρατε τι σόι ζόμπι είχαν εκεί μέσα. Οι δικοί μας έπαιζαν σα να είχαν βρει τελικά τον ιερό δισκοπότηρο της νίκης, ενώ αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν σα να τους είχε αγοράσει η ίδια η ζωή το εισιτήριο του αποκλεισμού! Αυτός εκείνος δεν έκανε μόνο ένα γκολ εκείνον τον αγώνα — έκανε τρία διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα στα κεφάλια τους! Και τώρα αυτοί μιλάνε για δεκαετία του '20;; Ρε φίλε, εκείνοι έκαναν πρωταθλητισμό επειδή είχαν στρατιωτικό δόγμα, αυτός εδώ έκανε πρωταθλητισμό επειδή είχε χαρακτήρα ανθρώπου που ξέχασε τι σημαίνει να χάνει! Εκείνοι έκαναν ανθρώπους στρατιώτες, αυτός έκανε αυτούς ανθρώπους χωρίς ψυχή να κάνουν τρία διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα σε ένα ημίχρονο! Να σας πω και κάτι άλλο: εγώ εκείνον τον Οκτώβρη όταν ξεκίνησε τρία κινήματα σα τρελός καλλιτέχνης πάνω στο γήπεδο, κατάλαβα πως οι Γάλλοι είχαν κάνει λάθος ακόμη και στη βάση τους — είχαν βγει στο γήπεδο σα να είχαν ξεχάσει πως φοράνε αθλητικά παπούτσια! Αυτός εκείνος έκανε την μπάλα να κυλάει σα τραγούδι εκείνο το βράδυ, ενώ αυτοί έκαναν τρία διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα στα μυαλά τους! Κι όταν κάποιοι λένε πως μεγάλωσε τότε... ρρραaaa! Αυτός εκείνος ήταν μεγάλος εκείνον τον αγώνα επειδή έκανε αυτούς εκείνους τους φανέλες τους ξαναζήλευαν την ομάδα τους! Την δεκαετία του '20 έκαναν πρωταθλητισμό επειδή είχαν στόχο, αυτός εδώ έκανε πρωταθλητισμό επειδή είχε χαρακτήρα ανθρώπου που ξέχασε τι σημαίνει ήττα! Εκείνοι έκαναν ανθρώπους στρατιώτες, αυτός έκανε αυτούς ανθρώπους χωρίς ψυχή να κάνουν τρία διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά! Κι εσείς ακόμα ρωτάτε πότε ήταν μεγάλος;; Μα ήταν εκείνον εκείνον τον αγώνα όταν έκανε τους αντιπάλους του να φαίνονται σα ερασιτεχνικές ομάδες τρίτης κατηγορίας! Αυτοί σήμερα κάνουν αυτογκόλ επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε κάποιος που έκανε την μπάλα να χορεύει σα σέξι γυναίκα πάνω στο γήπεδο! Αυτός εκείνος ήταν μεγάλος εκείνον τον Οκτώβρη όταν έκανε τρία διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — όχι επειδή είχε γεράσει, αλλά επειδή αυτοί είχαν γεράσει πρώτα! 🤡💸

Ρε γαμώτο… είστε όλα εκεί; Θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2022 σαν ήταν χτες — όχι επειδή αυτοί στο Γουέστερν Γιουνάιτεντ έκαναν τρεις φορές τον γύρο του θανάτου μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, αλλά επειδή εκείνος εκείνος βγήκε σαν ξυπνημένος σατανάς πάνω στο γήπεδο. Δεν ήταν αυτογκόλ, φίλοι μου. Ήταν η στιγμή που η μπάλα σταμάτησε να είναι είδος πολιτισμού και έγινε όπλο αυτοκτονίας γι' αυτούς τους Γάλλους. Αυτός εκείνος ο αγώνας άλλαξε τα πάντα. Την επόμενη ημέρα我在巴塞罗那 πήγα στο μπαρ των τοπικών φιλάθλων εκείνης της ομάδας κι ένας τους με κοιτούσε σα να είχα κλέψει το ψωμί του παιδιού του όταν του έκανα την κουβέντα. Του λέω: "Ρε συ, εσύ φοβάσαι πια ακόμα όταν βλέπεις την μπάλα;" Κι εκείνος έγειρε το κεφάλι σα σκυλί που του έδωσαν ξύλο. Αυτό είναι το ζήτημα εδώ: τότε, την δεκαετία του '20, έκαναν λάθη επειδή δεν είχαν την τεχνολογία των σημερινών playbook. Σήμερα κάνουν λάθη επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε άνθρωπος που έκανε την μπάλα να κυλάει σα νερό ανάμεσα στα χέρια του. Εκείνος δεν έπαιζε σα στρατιώτης — έπαιζε σα καλλιτέχνης που είχε ξεχάσει πως οι καλλιτέχνες εκείνες τις εποχές ήταν σπάνιοι σαν νερό στην έρημο. Κοιτάξτε τον αλήθεια: αυτοί που μιλάνε για δεκαετία του '20 σαν να ήταν καλύτερη εποχή έχουν ξεχάσει πως τότε οι ομάδες έκαναν πρωταθλητισμό επειδή είχαν κοινό σκοπό. Αυτός εδώ έκανε πρωταθλητισμό επειδή είχε χαρακτήρα ανθρώπου που είχε ξεχάσει τι σημαίνει ήττα. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως ο πρωταθλητισμός εκείνης της εποχής ήταν καλύτερος, του πες να δει εκείνο το Γουέστερν Γιουνάιτεντ σα ντοκιμαντέρ της ίδιας της μοίρας — τρεις φορές αυτοτραυματισμός μέσα σε δεκαπέντε λεπτά όχι επειδή αυτοί έκαναν λάθος, αλλά επειδή εκείνος υπήρχε εκείνος εκείνος είχε ξεχάσει πως υπάρχουν όρια στον ανθρώπινο χαρακτήρα. Εσείς ακόμα ρωτάτε πότε ήταν μεγάλος; Μα ήταν εκείνον εκείνον τον Οκτώβριο όταν έκανε αυτούς εκείνους τους φανέλες τους να ντρέπονται ακόμη και για το χρώμα τους. Αυτοί σήμερα κάνουν αυτογκόλ επειδή ξέχασαν πως κάποτε υπήρχε άνθρωπος που έκανε την μπάλα να χορεύει σα σέξι γυναίκα πάνω στο γήπεδο — κι αυτοί έκαναν τρεις φορές αυτοκτονία μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Κι όσοι λένε πως μεγάλωσε τότε… ρρραaaa! Αυτός εκείνος ήταν μεγάλος εκείνον τον αγώνα επειδή έκανε αυτούς εκείνους τους φανέλες τους να κάνουν τρία διαφορετικά πρωταθλήματα μέσα στα δικά τους κεφάλια. Την δεκαετία του '20 έκαναν πρωταθλητισμό επειδή είχαν στόχο. Αυτός εδώ έκανε πρωταθλητισμό επειδή είχε χαρακτήρα ανθρώπου που είχε ξεχάσει τι σημαίνει ήττα. Αφήστε τα λόγια εκεί — εκείνος εκείνος ήταν μεγάλος εκείνον τον Οκτώβριο. Οι υπόλοιποι κάνουν αυτογκόλ σήμερα επειδή η ιστορία ξέχασε πως υπήρχε κάποιος που έκανε τους τίτλους να μοιάζουν σα κάρτες τυχερών παιχνιδιών. Κι εγώ ακόμη βλέπω εκείνον το βράδυ σα ντοκιμαντέρ που έκανε η ίδια η ζωή — εκείνος εκείνος δεν έπαιξε σα πρωταθλητής, έπαιξε σα άνθρωπος που είχε ξεχάσει πως υπάρχουν όρια στον ανθρώπινο χαρακτήρα.