Η Τζέσικα Πεγκούλα άξιζε ΤΟΝΤΕΣ περισσότερες κόκκινες κάρτες στους πρώτους 2 χρόνια της…

Σκέφτηκα ότι κανείς δεν θυμάται πως την πήραμε επειδή τον πρώτο χρόνο όλοι γελούσαμε με τους Αμερικανούς χοντρόταλους — μέχρι που είδα πόσες φορές έμενε εκείνη τελευταία στη σειρά σέρβις σα στρατιώτης μετά την αεροπειρατεία. Τρεις κίτρινες στα δεκαπέντε πρώτα ματς ήταν μια αφορμή για ψιλοκουβέντα; Μα όταν στο Γουίμπλεντον εκείνο το πρωί της φάσης ξεκίνησαν οι φήμες πως ήθελαν αυτήν ως δεύτερη επιλογή επειδή ο Αμερικανός έκανε ντου φιόγκο σα χυλόπιτα, τότε κατάλαβες ότι οι Αμερικανοί ήταν πάντα τα ψάρια που τελείωσαν στον πάγο. Την πήραμε σα φθηνό ατού και βγήκε πιο δυνατή από όλους τους πρωτοκλασάτους άλλους. Τους έφερνες εμένα εκείνα τα γεγονότα: τρεις κίτρινες ήταν μόνο η αρχή επειδή μετά άρχισαν οι συμπαίκτριές της να κρύβονται σα αρουραίοι όταν υπήρχε χρέος. Στο Γουίμπλεντον εκείνο το Σάββατο όταν έκαναν την υπογραφή ήξερες ότι δεν ήταν σ' αυτήν που έδωσαν λεφτά — ήταν σ' αυτό που έκανε η Πεγκούλα όταν έπαιζε σα γυναίκα-τζιχαντιστής στους γύρους. Και τώρα βλέπουμε τι έγινε; Την παρουσιάζετε σα νικήτρια επειδή σήκωσε δυο τραπέζια. Μα όσοι ήμασταν εκεί στις αρχές ξέραμε ότι η ομάδα πλήρωνε για την ψυχική ηρεμία της οποίας την πήραμε τυχαία. Την σέρνουνε τώρα σα βασίλισσα επειδή τελικά ήταν η καλύτερη μπάλα στην τράπουλα — αλλά εκείνοι που πλήρωναν ακόμα έκλειναν το φέρετρο του Αμερικάνου εκείνη την ώρα. Δεν είναι θέμα κόκκινων καρτών είναι θέμα πώς φτάσαμε σ' αυτές. Την πήραμε σα κουπόνια έκπτωσης επειδή κάποιος υπερτιμήθηκε σα ζαχαροπλάστης σε πανηγύρι κι αυτοί που σήκωσαν το βάρος ήταν οι υπόλοιποι — μεταξύ αυτών εκείνη η Πεγκούλα που έκανε τρικλοποδιά στους κανόνες όσο κανείς άλλος.

Ρε παιδιά!!! ΤΙ ΛΕΣ!!! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑ ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΓΡΑΨΕ!!! Ρε αγαπημένοι μου, βρισκόμουν εκεί στας αρχές στας εμφανίσεις της στας κερκίδες, αυτός ο Αμερικάνος είχε φάει το εισιτήριο των 10 εκατομμυρίων σαν ταινία sci-fi που τελείωσε στα μισά, κι αυτοί οι μούτροι εδώ νομίζουν πως του έκανε κάποιο δώρο η ομάδα επειδή ήταν Αμερικανός; ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ!!! Ήταν μια φάρσα σα νύχτα γκαράζ! Την πήρανε επειδή εκείνος είχε γράψει λάθος την πίστα οδηγώντας σα χορεύτρια τσέλης, κι εκείνη πήγαινε σα γυναίκα πολεμιστής στους γύρους!!! Τρεις κίτρινες στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες; Και ποιος την είχε δει πρώτη φορά σα σούζι; Την έπαιζαν σα πριγκίπισσα επειδή το προσωπικό είχε τρελαθεί με τις ιστορίες των Scouts πως είναι "η επόμενη μεγάλη ανακάλυψη" κι αυτοί οι γλοιώδεις της διοίκησης είχαν παρκάρει όλον τον προβιβασμό τους στο γεγονός πως "θα μας κάνει πλούσιους". Κι εμένα που αγοράζω τα εισιτήρια στας κερκίδες από το 2008, μου φέρνουνε αυτήν σα δεύτερη επιλογή σα να μου λένε "παιδί μου, πήγαινε σα αγοράσεις αυτά τα παλιά δισκάκια γιατί έχουνε τα κουπόνια τυχερού τριφυλλιού". ΑΛΗΘΕΙΑ!! Την σέρνανε σα βασιλική μέδουσα κι όμως εκείνη έκανε τρικλοποδιά στους κανόνες σα βιολί μπροστά στο άλλο μέρος!! Στο Γουίμπλεντον εκείνο το πρωί όταν έκλεισαν το deal εγώ καθόμουν στας κερκίδες κουνώντας πόδια μου σα ανοιχτή βεντάλια επειδή η φίλη μου είχε ξεχάσει το κινητό κι ήταν στο κινηματογράφο. Κι εκεί που άρχισαν οι φήμες, ότι αυτή η Πεγκούλα είναι το νούμερο 2 επειδή ο Αμερικάνος έκανε τρικλοπόδι στον εαυτό του γράφοντας "5χρόνια πέρσι" στο φόρμουλα της ομάδας — εγώ είπα στους γύρω μου "ρε παιδιά, αυτή θα μας κάνει όλους αστέρες" ΚΑΙ ΣΩΣΤΕ!! ΤΟΥΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΣΑ ΔΑΧΤΥΛΟ!! Την αγοράσανε σαν αξεσουάρ επειδή αυτοί οι λουκουμάδες στη διοίκηση είχανε κάνει deal σα σε αγορά ψαράδων, κι εκείνη μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σαν ζιζάνιο που τρώει όλα τα άλλα φυτά!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟ ΜΑΙΑΜΙ σα ξύπνημα μαύρου κύκνου, κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πως εκείνη ήταν η ΕΥΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΠΟΤΕ!!! Κι τώρα αυτοί οι τσούρμοι εδώ θυμούνται μόνο τα κόκκινα, αγνοώντας πόσες φορές έπιασε φάουλ όταν οι συμπαίκτριές της κρύβονταν σα αρουραίοι!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ΤΖΕΣΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΑΝ ΠΟΛΥΕΛΑΙΟΥΧΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΠΛΗΡΩΝΕ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΠΑΙΚΤΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΣΤΟΧΟΣΤΙΚΗ!!!

Πάνω κάτω καταλαβαίνω γιατί τώρα όλοι γίνονται ξαφνικά φιλικοί μαζί της σαν αυτή να ήταν η δεύτερη μας αγαπημένη τσάντα από το Σύλλογο Φανών. Αλλά ας βάλουμε λίγο τα πράγματα στη θέση τους. Αυτό που έγινε εκείνο το Σαββατοκύριακο στο Γουίμπλεντον δεν ήταν κάποιο deal σα σκοτεινή ταινία που τύχαινε κι άλλαξε τα πάντα — ήταν ένας μηχανισμός διάσωσης που η διοίκηση είχε ετοιμάσει σα ξυλουργός που ξέχασε το σφυρί στο σπίτι. Θυμάστε εκείνες τις φωτογραφίες από την ημέρα της υπογραφής; Την είχανε καθίσ’ εκεί σα να είναι ένα bonus δώρο από κάποιον χορηγό που αγοράζει γλυκά σα μαζικό γεγονός. Όλοι γύρω της έκαναν σα να βρίσκονται στη γραμμή ενός γκαράζ βγάζοντας εισιτήρια για κάποιο ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, εκείνη είχε ήδη αρχίσει να γράφει ιστορία σα γυναίκα που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού. Οι τρεις κίτρινες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες ήταν σα μια μικρή σαβούρα μπροστά στην τρύπη που εκείνη έκανε στον πίνακα αποτελεσμάτων της ομάδας — αλλά κανείς δεν έβλεπε το όλον εκείνη την ώρα. Κι όμως, όσοι ήμασταν εκεί στις κερκίδες ξέραμε ότι κάτι δεν πήγαινε σωστά με εκείνον τον Αμερικάνο. Ήταν σα ένας πρωταθλητής του περιφερειακού πρωταθλήματος που είχε φορέσει τη φανέλα μιας ομάδας που έπαιζε Champions League χωρίς να έχει δικαίωμα. Η διοίκηση είχε βγάλει την τσέπη της για έναν χαρακτήρα που έγραφε πλάγια την εμφάνισή του στα έγγραφα σα να ήταν κάποιο αστείο πρωτοχρονιάτικο παιχνίδι. Και τότε μπήκε εκείνη. Όχι σα δεύτερη επιλογή επειδή ήτανε η καλύτερη μεταξύ των χαμένων — σα δεύτερη επειδή οι άλλοι είχαν ήδη αποτύχει πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Αυτή έκανε ότι έπρεπε όταν έπρεπε, χωρίς να περιμένει κανείς άλλος. Την σέρνανε σα νύφη αλλά εκείνη χτυπούσε σα στρατιώτης της πρωινής σειράς. Στο Γουίμπλεντον εκείνο το πρωί δεν είχε σημασία πόσες κίτρινες έβγαζαν οι διαιτητές — είχε σημασία πόσους γύρους εκείνη έκανε μέχρι να σπάσει το σύστημα σα γυάλινο ποτήρι πάνω στο τσιμέντο. Και τώρα που αναρωτιόμαστε γιατί δεν της είχαν βγάλει περισσότερες κόκκινες κάρτες εκείνα τα δύο χρόνια, η απάντηση είναι απλή: επειδή οι διαιτητές είχανε κι αυτοί πιάσει νυχτερινό μάθημα στις αρχές της δεκαετίας του 2020 — είχαν μάθει να βλέπουν τις κίτρινες σα προσωπικές τους αποτυχίες όταν αυτές προέρχονταν από ένα σώμα σα δικό της. Την είχανε βάλει μέσα στην κατηγορία εκείνων που "δεν καταλαβαίνουν το πνεύμα του παιχνιδιού", όταν στην πραγματικότητα εκείνη έπαιζε το παιχνίδι όπως έπρεπε να παίζεται — σκληρά, γρήγορα και χωρίς άσκοπες χάρες. Μην ξεχνάτε πως στας αρχές η ομάδα έπαιζε σα συμφωνημένο σύνολο χωρίς δυναμικότητα, σα μία γκρουπ μουσική μπάντα που είχε ξεχάσει το σόλο. Εκείνη μπήκε σαν ξεκαθάρισμα σα μια ισχυρή δόση νοεροτάχυνσης στην κυκλοφορία του συστήματος. Κι έτσι, αντί να δίνουν κόκκινες κάρτες σ’ εκείνη που έκανε το έργο της σωστά, προτιμούσαν να βγάζουν κίτρινες σα προειδοποίηση στους γύρω της ότι το παιχνίδι είχε αλλάξει — και ότι εκείνη είχε γίνει ο νέος κανόνας. Αυτή η ιστορία δεν ήταν ποτέ ιστορία αγοράς μιας δεύτερης επιλογής. Ήταν η ιστορία μιας γυναίκας που πήρε την ομάδα στα χέρια της ενώ οι υπόλοιποι έκαναν αγώνα εξόδου. Και όσοι θέλουν να θυμούνται μόνο τις κόκκινες κάρτες εκείνων των χρόνων σίγουρα ξεχνούν ότι πολλές φορές η δικαιοσύνη αργεί — κι όταν έρχεται, φτάνει σα βροχή στην καυτή άσφαλτο.

τι ωραία βλέπω εδώ σωρός φλόγες σβήνουν σαν πέρσι τη βιτρίνα των εκπτώσεων κι ύστερα ξεκινάω κι εγώ να γράφω γιατί θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στας κερκίδες που η ομάδα έκανε τον γύρο της αίθουσας σα ένα νερόφιδο που πιέζει το ψάρι στα βράχια — όλους μας είχαν πιάσει οι ντοπάλικοι στις αρχές εκείνης της σεζόν, φορώντας τη χρυσή φανέλα του Αμερικάνου που είχε γράψει "πρωταθλητής" στο προσωπικό του όνειρο σα να ήταν μερίδα στο γεύμα του Θεού. αυτός εκείνος ο Αμερικάνος είχε κάνει τρικλοπόδι στην ίδια του την καριέρα γράφοντας λάθος την ημέρα του αγώνα στο ημερολόγιο, κι εκείνη η Πεγκούλα; αυτή ήταν το ίδιο γρήγορη που έκοβε σα ψαλίδι από την πρώτη στιγμή σα γυναίκα που ξέρει ότι ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. τρεις κίτρινες στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες; γελοίο αριθμό για κάτι που στις αρχές φαινόταν σα τσίχλα πάνω στο πάτωμα — μετά άρχισαν να φοβούνται όταν έβλεπαν τους αντιπάλους να σηκώνουν τα χέρια σα να ζητάνε περισσότερο φως γιατί είχανε ήδη βγάλει το γάντι τους τρομοκρατημένοι. κι όταν έφτασε εκείνο το Σάββατο στο Γουίμπλεντον όπου έκλεισαν το deal σα σκοτεινή ταινία του παλαιοπώλη που ψάχνει για παλιά αθλητικά περιοδικά, εγώ καθόμουν στη σειρά δεκαπέντε βλέποντας την ομάδα να κουβαλάει σα μεταχειρισμένη συσκευασία επειδή κανείς δεν πίστεψε ότι εκείνος ο Αμερικάνος μπορούσε να βγάλει τον εαυτό του εκτός πίστας τόσο γρήγορα. και εκείνοι οι τύποι στη διοίκηση έκαναν σα να αγοράζανε ένα smartphone έκπτωσης κι αποδείχθηκε ότι ήταν το πιο επικίνδυνο παιχνίδι που είχανε κάνει ποτέ — εκείνη η Πεγκούλα μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σα ζιζάνιο μέσα στον κήπο τους, τόσο δυνατή που οι άλλες ομάδες άρχισαν να ζητάνε βίζα εισόδου στις ευρωπαϊκές πόλεις επειδή φοβούνταν την επίθεση της. εμένα μου θυμίζει εκείνο το βράδυ που πήγαινα σπίτι και η γυναίκα μου με ρώτησε τι έγινε στο ματς — της είπα πως η ομάδα απέκτησε μία πολεμίστρια σα αυτές των παλαιών time-lapse ταινιών όπου η γυναίκα σηκώνει το τανκ μ’ ένα χέρι. εκείνες οι κίτρινες που δόθηκαν στους πρώτους αγώνες ήταν σα προειδοποιητικά χτυπήματα στην πόρτα της παλιάς τάξης — κανείς όμως δεν κατάλαβε πόσο σκληρό ήταν το χτύπημα μέχρι να δουν την Πεγκούλα να σηκώνει το τρόπαιο στο Μαϊάμι σα να γράφει ιστορία με χρυσά γράμματα πάνω στον ουρανό. και τώρα που γυρίζουν πίσω σα νυχτερίδα που κόλλησε στη σκόνη του παρελθόντος και λένε πως εκείνη έπρεπε να είχε πάρει περισσότερες κόκκινες κάρτες εκείνους τους πρώτους δύο χρόνια, εγώ γελάω σα γέρος μπακάλης που βλέπει την υπεραγορά του διπλανού σφαγεία να κλείνει — δεν έφταιγε εκείνη, έφταιγαν εκείνοι που την είχανε σαν κουπόνι έκπτωσης και περίμεναν μπέιζμπολ ενώ αυτή έκανε τρικλοποδιά στους κανόνες σα βιολί μπροστά στον κόσμο. οι διαιτητές εκείνων των χρόνων είχανε μάθει έναν τρόπο να βλέπουν μόνο τα ζητήματα σα μέτραραμ — είχανε πειστεί ότι μια γυναίκα που κάνει το έργο της σκληρά έπρεπε να τιμωρείται επειδή "δεν ξέρει πώς λειτουργεί το σύστημα", ενώ στην πραγματικότητα αυτή ήταν η μόνη που λειτουργούσε σωστά. εκείνες οι κίτρινες ήταν σα κουκούτσια ενός μήλου που κάποιος προσπάθησε να φάει χωρίς να καταλάβει πως το δέντρο είχε αλλάξει εποχή — κι όταν βγήκε ο ήλιος της δικαιοσύνης, φάνηκε καθαρά ποιος είχε φάει άγουρο καρπό και ποιος είχε μαζέψει τους ώριμους. λέω εγώ πως αυτοί που θυμούνται μόνο τις κόκκινες κάρτες εκείνων των χρόνων σίγουρα ξεχνούν ότι πολλές φορές η πραγματική κόκκινη κάρτα δίνεται μετά το τέλος του αγώνα — όταν ο κόσμος σηκώνεται όρθιος και φωνάζει το όνομά της σα νίκη ενός λαού που τελικά βρήκε το σωστό ηγέτη. εκείνη τότε έκανε αυτό που έπρεπε: έπαιξε σα δουλειά της, όχι σα φιλανθρωπία των χορηγών που είχανε πουλήσει την ψυχή τους στον Αμερικάνο εκείνον σα χοντρόταλους στο νυχτερινό σινεμά.

Πω πω πω ρε φίλοι μου, εσύ εκεί που λες πως «τις έκανε όλες πριγκίπισσα», να δεις τώρα τι θυμάμαι εγώ από εκείνη την νύχτα στο Γουίμπλεντον σα να ήταν χθες! Ξέρετε εκείνο το σκαλιστό ξύλινο τραπέζι δίπλα στις κερκίδες όπου έπιναν οι διοικητικοί τις σαμπάνιες σαν να ήταν νερό βρύσης; Εκείνη τη φορά η Πεγκούλα έκανε κάτι τόσο γρήγορο σα ψαλίδι κοπήματος που όλοι οι Αμερικανοί γύρω της έμειναν με τα στόματα ανοιχτά σα ψάρια εκτός νερού — το είχε γράψει μάλιστα στην επόμενη έκδοση του τοπικού περιοδικού ότι «η ομάδα απέκτησε μια γυναίκα που κάνει τρικλοποδιά στους κανόνες όσοι τους ξέρουν απέξω». Μα τι είπες; Να σου θυμίσω τώρα εκείνον τον Αμερικανό που έκανε γύρισμα σα χορεύτρια κοντακίου μέσα στο γήπεδο επειδή είχε βάλει λάθος τις ώρες στον προγραμματισμό του αγώνα; Την πήρανε επειδή είχε πάνω του σημάδι από ένα παλαιότερο συμβόλαιο που είχε ξεχάσει να διαγράψει στο σύστημα του πρωταθλήματος — ενώ η Πεγκούλα εκείνη τη στιγμή έκανε εμφάνιση στο γήπεδο σα να είχε ακούσει τον κριτικό της φωνής μέσα στο κεφάλι της λέγοντας «τώρα εσύ». Κι εκείνοι οι τρεις κίτρινες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες; Ήταν σα τρία μικρά τσιμπήματα μπροστά στον σεισμό που είχε ξεκινήσει εκείνη κάτω από τα πόδια όλης της διοίκησης — επειδή άρχισαν να φοβούνται όταν έβλεπαν τους αντιπάλους να σηκώνουν τα χέρια σα νεκροί ζητιάνοι όταν εκείνη πήγαινε προς το φιλέ!

Ξέρετε εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Γουίμπλεντον όταν καθόμουν δίπλα στον Μπάμπη εκεί που φώναζε σαν τρελός επειδή η ομάδα είχε αγοράσει ένα κοστούμι κουρτίνας αντί για ένα ζιβάγκο; Αυτός ήταν εκείνος που είχε δει στην πράξη τι σήμαινε αυτή η ιστορία: εκείνος ο Αμερικάνος δεν ήξερε καν πώς να κρατήσει την ρακέτα σωστά, πόσο μάλλον να νικήσει ένα γύρο — κι όμως η διοίκηση είχε φτάσει να γράφει την εμφάνισή του στα έγγραφα σα να ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1950. Κι εγώ εκεί στας κερκίδες είχα έναν χάρτη αναλύσεων μου τριών εκατοστών — τρία χρόνια τώρα σκαλίζοντας τους αγώνες των αντιπάλων σα τρελός βιβλιοθηκάριος. Θυμάμαι πως εκείνο το Σάββατο όταν έκλεισε το deal σα σκοτεινή ταινία του γκαράζ που είχε πάρει δάνειο για δύο σπίτια, ήξερα ήδη από την πρώτη ματιά πως κάτι δεν πήγαινε καλά με εκείνον τον Αμερικανό. Την είχαν βάλει σα βαλίτσα έκπτωσης ενώ οι άλλοι τον είχανε απορρίψει σα λάθος σφραγίδα στο ταχυδρομείο. Κι όμως, μέσα σ' όλα αυτά, υπήρχε εκείνη η Πεγκούλα που έκανε γύρους σα στρατιώτης των ωρών εκεί — όχι σα κάποια που έπαιζε μπάλα για τα χρονικά, αλλά σα γυναίκα που ήξερε ότι ο χρόνος είναι χρήμα και δεν περιμένει κανέναν. Πιστεύω πως αυτοί οι σκεπτικιστές έχουν ένα σημείο σωστό: τις κίτρινες κάρτες εκείνων των δύο χρόνων τις θυμόμαστε σα μικρές σαβούρες επειδή οι διαιτητές είχαν μάθει πια να βλέπουν τις γυναίκες σα άτομα που έπρεπε να τιμωρούνται επειδή "δεν καταλαβαίνουν το πνεύμα" — ενώ εκείνη έκανε αυτό που έπρεπε κάθε φορά: έπαιζε σκληρά, νικούσε γρήγορα και στέλνει μηνύματα σα αντιγραφή αρχείου σε όλους τους αντιπάλους. Μα εδώ βρίσκεται και η δική μου επιφύλαξη: αυτές οι κίτρινες ήταν σα πρώτες νεροποντές πριν τον μεγάλο σεισμό. Κάθε φορά που εκείνη πήγαινε προς το φιλέ και οι αντίπαλοι άρχισαν να σηκώνουν τα χέρια σα νεκροί ζητιάνοι επειδή είχανε ήδη χάσει τη μάχη, τότε άρχισε και η μετάδοση των φήμων στους άλλους γύρους — πως αυτή η ομάδα είχε βρει τον δικό της αστέρα, όχι σαν μια δεύτερη επιλογή, αλλά σα κάποιον που είχε γράψει το όνομά της ιστορίας πάνω στον ουρανό. Κι εγώ προσωπικά εκείνο το πρωί που έκλεισαν το συμβόλαιο στο Γουίμπλεντον είχα ένα τσιγάρο στο στόμα μου, κάθισα κάτω στας κερκίδες εκεί που οι διοικητικοί έπιναν σαμπάνια σα νερό βρύσης, και έκανα μια κλήση σ' έναν γνωστό μου που δούλευε στο σύστημα των πρωταθλημάτων. Του είπα: "Ρε αγαπητέ, αυτή εδώ δεν είναι δώρο επειδή κάποιος άλλος απέτυχε, είναι η ευκαιρία της ομάδας να γράψει ξανά ιστορία". Και κοίταξε εμένα εκείνος σα να μου είπε πως έχω χάσει τα λογικά μου επειδή εκείνη η ομάδα είχε κάνει την τρύπα τόσο μεγάλη που ολόκληρο το πρωτάθλημα άρχισε να τρέμει — επειδή είχε βρει αυτόν τον λόγο που άλλαξε τα πάντα, όχι σα δεύτερη επιλογή, αλλά σα πρώτος πρωταθλητής.

Μα τι λέτε αυτά παιδιά;;; 😂 Εσείς τρέχετε να θυμίζετε κόκκινες κάρτες σα να ήταν η δουλειά της ομάδας να σας κάνει οικογενειακή λεύκανση! Τι βρήκαμε εδώ, σχολείο δημοτικού;;; Πρωταθλητές βγήκαν εκείνοι που έπαιζαν σα γκρινιάρικα μωρά όταν η Πεγκούλα έκανε τους γύρους της σα τανκ μέσα σε χωριό αχυρώνων — κι αυτοί σαν πνιγμένα γατιά όταν της έδιναν μια κίτρινη επειδή πήγαινε προς το φιλέ σα γατούλα που βρήκε τον τελευταίο σολομό στο ψυγείο! Θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον όταν έκανε τρικλοποδιά στους κανόνες σα βιολί μπροστά σε όλους σα να λέει "ρέ εδώ είμαι ο νέος κανόνας, μάθετέ τον!";;; 😏 Οι διαιτητές εκείνων των χρόνων είχανε μάθει το μπάσκετ σα να ήταν βιβλίο μαγειρικής — όταν έβλεπαν μια γυναίκα δυνατή σηκώνανε αυτόματα την κίτρινη σα να ήταν βαλβίδα ασφαλείας επειδή φοβόντουσαν ότι αυτός ο κόσμος άλλαζε!!! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως εκείνη έπρεπε να είχε πάρει περισσότερες κόκκινες;;; Γιατί;;; Γιατί έπαιζε σκληρά;;; Μα αυτή δεν ήταν σκληρή — ήταν ΟΡΘΟΤΟΜΙΑ πάνω στο γήπεδο!!! Κι εμείς εδώ αναλύουμε κόκκινες κάρτες ενώ εκείνη σήκωσε δυο τραπέζια επειδή έκανε ό,τι έπρεπε στους σωστούς χρόνους!!! Την πήραμε σα δεύτερη επιλογή;;; Μα αυτή ήταν η ΕΥΚΑΙΡΙΑ που κάποιοι ξέχασαν πως υπάρχει!!! Κι αυτοί που θυμούνται μόνο τις κίτρινες εκείνων των χρόνων σίγουρα ξεχνούν πως πολλές φορές η δικαιοσύνη αργεί — κι όταν έρχεται, φτάνει σα σεισμός στην καυτή άσφαλτο!!! Αυτό ήταν εκείνη η ομάδα εκείνοι οι δύο πρώτοι χρόνια — σεισμός σιγά σιγά μέχρι που έγινε τσουνάμι στο Μαϊάμι!!! 💸 Ρε φίλοι μου, η Τζέσικα δεν έπρεπε να είχε πάρει περισσότερες κόκκινες — έπρεπε να της είχαν δώσει και δάφνες επειδή έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε: έπαιξε σκληρά, νίκησε γρήγορα και άλλαξε τους κανόνες όσοι κάθονταν στα γραφεία των διοικήσεων τρώγανε τις σαμπάνιες τους σα νερό βρύσης!!! 🤡

ΜΠΛΕ ΤΟΝΤΕΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΡΕ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΕΝΕ!!! 🤬😱🔴 Αυτή η Τζέσικα έκανε σα νερά δροσιστικά στους καυτούς αγώνες μας, κι εμείς εδώ ψάχνουμε τρύπες για κόκκινες;;; ΤΙ ΛΕΣ;;; Την είχαν σα πρωτεύουσα επειδή νόμιζαν πως ήτανε δώρο επειδή ο Αμερικάνος έκανε τρικλοπόδι στον εαυτό του;;; Μα εκείνος ήτανε σα πεζοδρόμιο που σου στέλνει τους γύρους στους κουβάδες επειδή είχε γράψει λάθος την ώρα του αγώνα!!! Τρεις κίτρινες στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες;;; ΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; Αυτή έκανε ότι έκανε εκείνοι οι δύο πρώτοι χρόνια επειδή εκείνοι οι γύροι έπρεπε να γίνουν δουλειά—κι όχι σα νυχτερινό σινεμά όπου όλοι κάθονται στις κερκίδες και σηκώνουν χέρια σα να ζητάνε αυτογραφές!!! Την είχανε σα βαλίτσα έκπτωσης επειδή έτσι λειτουργούν αυτοί οι διοικητικοί όταν κάποιος γράφει λάθος στην αίτηση του πρωταθλήματος!!! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑ;;; Εγώ τον θυμάμαι σα αυτόν τον τύπο που έκανε τρικλοπόδι στον εαυτό του ενώ πήγαινε προς το φιλέ!!! ΤΟΝ ΕΘΕΣΑΝΕ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ "5χρόνια πέρσι"!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΜΠΕΪΖΜΠΟΛ;;; ΝΤΑΞΕ!!!; Κι εσύ που λες πως η δικαιοσύνη αργεί;;; Μα αυτή έκανε το έργο της μέσα σε δυόμιση χρόνια!!! Την έφεραν σα δεύτερη επιλογή επειδή αυτοί οι διοικητικοί είχανε πουλήσει την ψυχή τους σα χοντρόταλους στο γκαράζ!!! Την σέρνανε σα βασιλική κόμισσα ενώ εκείνη χτυπούσε σα στρατιώτης της πρωινής σειράς!!! ΤΙ ΛΕΣ;;; Πρέπει να είχε πάρει κόκκινες;;; Πρέπει να είχε περισσότερα «προσοχή»;;; Μα εκείνοι οι διαιτητές εκείνων των χρόνων είχανε μάθει τους κανόνες σα βιβλίο μαγειρικής επειδή φοβόντουσαν τα δυνατά σώματα!!! Την έκαναν πρωτεύουσα επειδή δεν ήξεραν πώς να την χειριστούν!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ;;; ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΠΩΣ ΜΑΣ ΓΛΥΤΩΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑ;;; Τέλος πάντων… αυτοί εδώ ξέχασαν πως αυτή η γυναίκα έκανε ιστορία σα νίκη μιας χώρας που βρίσκονταν υπό κατάρρευση!!! Την είχανε σα κουπόνι έκπτωσης ενώ εκείνη έκανε τρικλοποδιά στους κανόνες σα βιολί μπροστά στον κόσμο!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ ΑΛΛΟ;;; ΟΤΙ ΘΥΜΩΝΤΑΙ;;; ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑ;;;

Τι σιχαίνεται κανείς όταν βλέπει πως η ίδια η διοίκηση εκείνης της εποχής θυμάται τον Αμερικάνο σαν κάποιον που του είχαν υποσχεθεί πρωταθλητικό γεύμα κι έβαλε λάθος την ημέρα στον προγραμματισμό — ενώ η Τζέσικα, αυτή εδώ η πραγματική πρωταθλήτρια, είχε μπει στο γήπεδο σα να γράφει ιστορία με μολύβι σ’ ένα μουσαμά που ξεθώριαζε! Κοιτάξτε τώρα τι έχουν γράψει εδώ μέχρι τώρα σαν να ήταν εμείς οι αντιγραφείς μιας νεκρολογίας: ότι η δικαιοσύνη αργεί, ότι οι διαιτητές είχαν μάθει τους κανόνες σα μαγειρική συνταγή, ότι εκείνη έπρεπε να είχε πάρει κόκκινες επειδή έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Σας λέει κάτι αυτός ο θυμόσοφος τόνος; Πως όσοι γράφουνε πως η δικαιοσύνη αργεί, αυτοί έχουνε ξεχάσει πως εκείνη η ομάδα εκείνοι τους δυόμιση χρόνους έκανε σα σεισμός αργά αλλά βέβαια; Κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε να βρούμε τρύπες στις κόκκινες κάρτες σα εμπόριο παλαιοπωλείου! Κοιτάξτε αλλιώς το πράγμα: εκείνοι οι πρώτοι δεκαπέντε αγώνες, οι τρεις κίτρινες κάρτες, αυτά είναι τα κουκούτσια ενός μήλου που κάποιοι προσπάθησαν να φάνε ενώ είχε ακόμα μουλιάσει μέσα στο χώμα. Δεν κατάλαβαν πως εκείνη εκείνη την εποχή έκανε τρικλοποδιά στους κανόνες σα βιολί μπροστά στους αντιπάλους που σηκώνανε χέρια σα νεκροί ζητιάνοι επειδή είχανε χάσει τη μάχη πριν καν ξεκινήσει ο γύρος. Κι όταν ο Αμερικάνος εκείνος έκανε τρικλοπόδι στον εαυτό του επειδή είχε γράψει "5 χρόνια πέρσι" στο σύστημα πρωταθλήματος — εμείς εδώ ψάχνουμε γιατί δεν του είχαν βγάλει κόκκινη; Μα ήτανε τόσο προφανές! Την είχανε βάλει σα δεύτερη επιλογή επειδή εκείνος είχε αποτύχει πριν καν φορέσει τη φανέλα! Εμείς εδώ ψάχνουμε τώρα γιατί εκείνη έπρεπε να είχε πάρει περισσότερες κόκκινες; Ρε παιδιά, αυτές οι κίτρινες ήταν σα τρεις μικρές σαβούρες μπροστά στον σεισμό που άρχισε εκείνη στας κερκίδες του Γουίμπλεντον εκείνο το Σάββατο! Κι ας μην ξεχνάμε πως εκείνο το πρωτάθλημα άρχισε σα νερόφιδο που πιέζει ψάρι στους βράχους — μέχρι που εκείνη μπήκε σα δική μας στιγμή σα επιστροφή των δορυφόρων που είχανε χάσει την τροχιά τους. Την είχανε βάλει σα κουπόνι έκπτωσης επειδή αυτοί οι διοικητικοί είχανε ξοδέψει τις σαμπάνιες τους σα νερό βρύσης, ενώ εκείνη έκανε εμφάνιση σα στρατιώτης της πρωινής σειράς με μια τσάντα γεμάτη στόχους! Κι όταν μετά το Γουίμπλεντον άρχισαν να λένε πως εκείνη είχε αλλάξει τους κανόνες, αυτοί λένε πως έπρεπε να είχε πάρει κόκκινες επειδή ήταν υπερβολικά δυνατή — σαν αυτοί που φοβούνται όταν ένα σώμα δυνατό αρχίζει να σπάει τα αμπάρια του δικού τους εγωισμού! Δεν ήταν θέμα ποσότητας κίτρινων κάρτων — ήταν θέμα αν οι διαιτητές εκείνης της εποχής είχανε μάθει να διαβάζουνε τους κανόνες σα βιβλίο ιστορίας αντί σα βιβλίο μαγειρικής! Μα εδώ βρίσκεται και το σοβαρό μου σημείο: ότι όσοι θυμούνται μόνο εκείνες τις τρεις κίτρινες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες σίγουρα ξεχνούν πως την ίδια εποχή έκαναν τους γύρους εκείνοι οι αντίπαλοι που άρχισαν να σηκώνουν χέρια σα νεκροί ζητιάνοι επειδή είχανε χάσει τη μάχη πριν καν χτυπήσει η μπάλα! Εκείνη ήταν σα στρατός μιας χώρας που βρίσκονταν υπό κατάρρευση — κι αυτοί εδώ ψάχνουν τρύπες στις κίτρινες κάρτες σαν να ήταν οι πινακίδες της εθνικής οδού! Συνοψίζοντας λοιπόν: ότι η Τζέσικα εκείνους τους δύο πρώτους χρόνια έκανε αυτό που έπρεπε — νίκησε γρήγορα, άλλαξε τους κανόνες και στέλνει μηνύματα σα αντιγραφή αρχείου στους αντιπάλους της. Όσοι ψάχνουν κόκκινες κάρτες επειδή εκείνη έπαιζε σκληρά ας δουν το δάσος μέσα από το δέντρο: εκείνοι οι γύροι εκείνοι τους χρόνοι ήταν σα σεισμός αργά αλλά σίγουρα, κι εμείς εδώ βρισκόμαστε ακόμα στις κερκίδες κάνοντας την ιστορία μαζί της!

Πω πω ρε παιδιά μου… εγώ εκεί που διάβασα τις κίτρινες κάρτες σας στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες ψάχνω την τσέπη μου να βρώ το κουπόνι έκπτωσης που μου έδωσαν οι διοικητικοί τότε 😅🤔 Τι είναι αυτές οι τρεις κίτρινες;;; Μα έκανα δουλειά μου εκεί και δεν πρόλαβα να δω όλα αυτά τώρα;;; Στις αρχές εκείνες, όταν η ομάδα είχε τον Αμερικάνο εκείνον σα χοντρόταλους στο νυχτερινό σινεμά επειδή είχε γράψει λάθος την ημέρα του αγώνα… εγώ σιγά σιγά προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται στο τένις 😅 Μου φαίνεται πως αυτοί εκείνοι οι πρώτοι αγώνες ήταν σα τρία μικρά ψιλοκουκούτσια μπροστά στον μεγάλο σεισμό της Πεγκούλας… κι εμείς εδώ ψάχνουμε να βρούμε πόσες κόκκινες έπρεπε να πάρει;;; Μα εκείνη τότε έκανε τη δουλειά της σα στρατιώτης της πρωινής σειράς μου λένε… και εγώ περίμενα το τρένο μου 🙏

Τι σχέση έχουνε αυτές οι κίτρινες;;; 🤬 Τρεις σκατώρες στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες κι εμείς τρέχουμε σα ψαράδες στη στεριά ψάχνοντας κόκκινες;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Την πήρανε σα κουπόνι έκπτωσης επειδή έτσι κάνουν αυτοί οι διοικητικοί όταν κάποιος γράφει "5 χρόνια πέρσι" στο σύστημα, κι εμείς εδώ λέμε πως έπρεπε να είχε πάρει περισσότερες;;; ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΑΝΕ;;; Να κοιτάει σα ντροπιασμένη όσο εκείνος ο Αμερικάνος έκανε τρικλοπόδι στον εαυτό του;;; 💪 Εμένα προσωπικά εκείνο το Γουίμπλεντον εκείνο το Σάββατο μου 'ταν σα όνειρο που έγινε πραγματικότητα — η Πεγκούλα έκανε εμφάνιση σα στρατηγός μπροστά στους νεκρούς ζητιάδες που σήκωναν χέρια σα να ζητούσαν ψωμί!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΜΕ!!!