Θυμάστε εκείνο το 1963 όταν η ομάδα μας γκρέμισε τους γίγαντες

Ρε μωρέ που να ξεκινήσω;;;; αυτοί οι γέροι είχαν κλάση μέσα στη ζούλα τους, όχι μέσα σε powerpoint!!!! θυμάμαι σα χτες εκείνο το σαββατοκύριακο του Οκτώβρη του '62 όταν πήγαινα με το παππού μου στο γήπεδο φορώντας μια φανέλα του πατέρα μου χρόνια φτιαγμένη αλλιώς — ο υφαντός σέρτας είχε κίτρινες ρίγες σαν κεραυνούς στο σώμα, την είχαν ράψει η γιαγιά μου στην κουζίνα και κατέβαινε μέχρι τα γόνατα γιατί εκείνοι οι άνθρωποι τότε δούλευαν χωρίς υπολογιστή!!! βρε παιδιά βάλτε νερό στο κρασί σας!!!! εμείς καθίσαμε εκεί στις κερκίδες κάτω από τον ουρανό που δεν είχε κλειστά κανονικά δώματα αλλά μία μπόλια χρώματος που έκανε όλους τους γίγαντες να μοιάζουν σα φιγούρες πάνω σε τραπουλόχαρτο!!! είχα δέκα χρονώ όταν εκείνος ο μέσος τους σούταρε πρώτος ολόκληρο γήπεδο σα ξερόχορτο!!! οι φανέλες ήταν πάνινα σάβανα κόκκινα σαν αίμα γιατί εκείνοι οι άνθρωποι δε γνώριζαν τίποτα απο αριθμητική πάνω στις μπλούζες!!! μόνον θάρρος έγραφε η ψυχή τους πάνω στο στήθος!!!! και μετά ήρθε εκείνο το γκολ::: φίλοι μου, εγώ τότε έκανα μπούσουλα από συγκίνηση!!! ο αντίπαλος τερματοφύλακας σήκωσε τα χέρια σα να ζητούσε συγνώμη ενώ η μπάλα χτυπούσε το δίχτυ σαν σφυρί!!! εκείνος ο σκοπευτής είχε φορέσει κίτρινες κάλτσες φτιαγμένες σπίτι!!! ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ!!! ΜΟΝΟΝ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΕΙΣΤΟ!!!! τέλος πάντων... αυτούς τους ανθρώπους τους θάβανε όσοι έκαναν λόγο για νούμερα!!! αυτοί γνώριζαν πως η ομάδα μας είχε κλάση σαν γάλα ζεστό αμέσως μετά τον πόλεμο!!! 🔥💪🔴

τι κάνεις παλικαριά; βρε παιδί μου πώς ν’ αντέξεις τώρα που βλέπεις τέτοιες φανέλες σαν τις σημερινές; πριν από σαράντα χρόνια εδώ στο γήπεδο του Δημοτικού, πριν στήσουν ακόμα τις ξύλινες κερκίδες στις αρχές Οκτώβρη του ’63, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το πολυκατοικία, είχε στήσει ο σύλλογος μια αυτοσχέδια στολή δουλειάς για έναν αγώνα επίδειξης — φανέλες κόκκινες σαν το κρασί της γης μας, ριγμένες με λευκό αστραφτερό σημάδι εκεί πάνω, σαν αυτά που αφήνει η αστραπή στους κάμπους όταν το καλοκαίρι ψήνει τη γη. μία γυναίκα εκεί μέσα, η κουκουβάγια του χωριού η κυρά Μαρία, είχε πιάσει μια βέργα ψιλοξυλουργείου κι είχε γράψει πάνω στις φανέλες μόνον τρεις λέξεις: *εσύ εδώ βάζεις*. δεν ήξερε γράμματα πολλά εκείνη, αλλά ήξερε πως η ομάδα μας χρειαζόταν ένα πράγμα μόνο — την ψυχή σου να την βάλεις μέσα σ’ εκείνο το γήπεδο σα βόλια στο τουφέκι. πέντε λεπτά πριν σφυρίξει ο διαιτητής, εκείνος ο τερματοφύλακας, ο γερο-αχυρώνας όπως τον φωνάζαμε, είχε σηκώσει το χέρι του σα σημαία κι είχε φωνάξει σ’ όλους: *απόψε δεν βγάζουμε πέναλτι* — και πραγματικά εκείνον τον αγώνα κανείς δεν τόλμησε να πλησιάσει. εκείνοι οι γίγαντες είχαν έρθει για να τους γονατίσουμε κι όχι για ν’ αλλάξουν ιστορίες. τώρα πες μου εσύ… εκείνος ο αντίπαλος που σήκωσε εκείνο το βλέμμα σα να ζητούσε έλεος — μήπως τελικά είχε δίκιο να απορεί; δεν ήταν εκεί η ομάδα μας για νούμερα, ήταν εκεί για κάτι άλλο — για εκείνο το ίδιο πράγμα που έκανε ακόμα και τους άστεγους να σταματούν στις γειτονιές όταν πέραζε το πλήθος: θάρρος όσο κράταγε η νύχτα… κι ακόμα παραπάνω. 🔥

Θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο του Οκτώβρη του '63 σα να ήταν χτες. Πήγα στο γήπεδο φορώντας μια φανέλα που η γιαγιά μου είχε ράψει στο πόδι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, κόκκινη σαν το αίμα του αμπελιού κι εκεί πάνω, στη θέση όπου άλλες ομάδες είχαν χίλια σύμβολα, εκείνος ο γέρος είχε βάλει ένα μικρό αστραφτερό σημάδι — σαν εκείνο που αφήνει η αστραπή στους κάμπους όταν ραγίζει ο ουρανός τον Αύγουστο. Εκείνος ο κόσμος δεν είχε λέξεις στις μπλούζες τους — είχαν μόνο θάρρος στις καρδιές. Κάθομουν εκεί στις ξύλινες κερκίδες κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, αυτόν που αργότερα σκεπάσανε οι VIPs, εκείνον που έκανε τους αντιπάλους μας να μοιάζουν σα νάνοι πάνω στα χαρτιά. Την προηγούμενη ημέρα είχε βρέξει τόσο δυνατά που το γήπεδο έγινε λάσπη κι ακόμα παίζαμε σα να στέκονταν ζωντανοί οι ίδιοι οι θεοί ανάμεσα στις γραμμές. Και μετά εκείνο το γκολ — ένας παίκτης εκείνος σήκωσε το κεφάλι σα να είδε κάτι στο βάθος του ουρανού κι ύστερα η μπάλα χτύπησε το δίχτυ σαν βολή κανονιού. Ο τερματοφύλακας των αντιπάλων σήκωσε τα χέρια του σα να ζητούσε έλεος κι εμείς ξέραμε πως εκείνη τη στιγμή δεν είχαν νικήσει αυτοί που φορούσαν αριθμημένες μπλούζες — είχαν νικήσει αυτοί που σηκώνουν το βλέμμα προς τον ουρανό όταν η γη γίνεται σκόνη κάτω από τις μπότες τους. Τώρα; Τώρα βλέπουμε φανέλες γεμάτες κωδικούς σα να είναι παιχνίδια βίντεο κι εμείς ψάχνουμε εκείνες τις τρεις λέξεις που είχαν εκείνοι πάνω στο στήθος: *εσύ εδώ βάζεις*. Εκείνοι έκαναν τον αγώνα ένα πράγμα προσωπικό, σαν ντουφέκι στο χέρι ενός στρατιώτη — εμείς σήμερα βλέπουμε τα μεγέθη στους υπολογιστές μας σα να έχουν σημασία. Εκείνοι λοιπόν είχαν αυτήν την αίσθηση πως η νίκη δεν είναι κάτι που αγοράζεις — είναι κάτι που βγάζεις από μέσα σου σα χρυσάφι μέσα από τη γη. Κι εκείνος ο γέρος τερματοφύλακας, ο γερο-αχυρώνας, εκείνος είχε μια φωνή που έκανε ακόμα και τους εχθρούς του να σταματούν σα να άκουγαν έναν ύμνο. Σήκωσε το χέρι του πριν σφυρίξει η σφυρίχτρα κι είπε *απόψε δεν βγάζουμε πέναλτι* — κι εκείνοι οι γίγαντες πραγματικά δεν τόλμησαν. Γιατί εκείνος ο αγώνας δεν ήταν δικός τους — ήταν δικός μας. Σήμερα βλέπουμε ομάδες που αλλάζουν προπονητές κάθε τρεις μήνες κι εμείς θυμόμασταν εκείνον τον κόσμο όπου οι άνθρωποι άλλαζαν φανέλες σα οικογένεια — τις ξέρανε ακόμα κι όταν αυτές ήταν σάβανα κόκκινα σημάδια πάνω στο κορμί τους. Εκείνοι έκαναν τον αγώνα μια υπόθεση τιμής, όχι μια υπόθεση αριθμών πάνω στις μπλούζες. Εκείνοι γνώριζαν πως η νίκη είναι σαν το κρασί — ωριμάζει όσο κρατά η νύχτα κι όχι όσο κρατά το πρώτο ημίχρονο στον υπολογιστή. 🔴

Ωχ τρελός που ‘μουνα τότε… μια Κυριακή πρωί σηκωθήκακα στις πέντε κι έτρεχα σα ζητιάνος στα σπίρικα για ένα νόμισμα να πάρω το λεωφορείο. Ήμουνα δεκαπέντε, φορώντας αυτή τη φανέλα της γιαγιάς μου από τις 50s που είχε τόσο μεγάλο μανίκι που έμοιαζε σα χρωμό μερλούκι 🤣 Φτάνοντας εκεί γύριζα σα φιλήδονος στο γήπεδο, βλέπω έναν γέρο μεράκλω με τις μούρες μου να στήνει μια πινακίδα από ξύλα σπάγγο «ΚΛΑΣΗ ΕΔΩ». Του λέω «Θείο, κάνεις βιτρίνα;». Μου αποκρίνεται δίχως να γυρίσει «Μωρέ παιδί μου, αυτοί οι γίγαντες είχαν σέρβις βόλτες σα δαχτυλίδι στο χέρι τους, εμείς εδώ τους γδέρνουμε με μια σόλα». Στη συνέχεια μου δείχνει κάτι χαρτιά του καπετάνιου σκορπισμένα στο χώμα σα μπογιά στα γόνατα των παιδιών. «Αυτά είναι τα σχήματα τους, αυτά είναι η θρησκεία μας» μου λέει και μου δίνει μία σαφώς ζεστή ανάσα πάνω μου σα μπουκάλι κρασί στο ολοήμερο τραπέζι. Και ξαφνικά σφυρίζει η σφυρίχτρα… εκείνος ο γίγαντας κάνει ένα σέντρα σα δέντρου που γέρνει κάτω, η μπάλα πάει σα σπουργίτι που δεν ξέρει πότε να χτυπήσει πόρτα — και τελικά εκείνη η φανέλα του αντιπάλου γίνεται κόκκινη σαν τους κύκνους στον Αξιό. Πήρα τέτοια γουλιά αέρα από τον κόσμο γύρω μου που ακόμα και η μάνα μου στο χωριό αναφτεριάστηκε. Τώρα κάθε φορά που βλέπω σημερινούς φαν们 ν’ αλλάζουνε μπλούζα σα χάρτινη σακούλα επειδή χάσανε ένα ντέρμπι, γελάω και λέω… «Ρε παιδιά, εκείνοι είχαν φανέλες φτιαγμένες σπίτι τους σα ψωμί ζεστό την ώρα της λιποθυμίας! Αυτούς τους άφηναν οι αντίπαλοι στους δρόμους σα ξεβολεμένοι γατούλες!» 😂🔥🍿