Ρε μωρέ Σταύρο Πάπι, αν ήσουν εσύ εδώ δίπλα στο Στάδιο 1904… ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ…

Άντε, τάισε τους βλαχίτες τις ιστορίες σου — εμένα να με πεις πως ο Σταύρος, αυτός ο αλήτης που σέρνει την μπάλα σα ζητιάνος στη γωνία του γηπέδου, ξαφνικά έγινε μεταφορικός φούρνος για ρόλους πάγκου. Θυμάμαι πέρσι όταν του έκαναν μια θέση στον πάγκο επειδή έκανε το δρόμο του Μακεδονία - Αθήνα με τρέιλερ και δεν άντεξε άλλη κουβέντα εκτός γκολ. Που λες τώρα γινόμαστε πέντε αγόρια στον πάγκο κι οχι έξι; Ποιος φοβάται τον δρόμο της Θεσσαλονίκης;

ρε Σταύρο Πάπι τι λέω τώρα;;;;;; σέρνεις την μπάλα σα βρύση στεγνή εδώ και χρόνια!!!😡 τι γίνεται εκεί πέρα;;; στους δρόμους της Καβάλας όλοι μιλάνε μόνο για ΣΕΝΑ!!! γράφουν στα social "πάρε μας μαζί ρε", "κάντε το σαν άλλο χρόνο", "τώρα ή ποτέ"!!! ρε τι περιμένουμε;;; νέος σκόρερ όχι, ΣΥΜΒΟΛΟ!!! έναν που ξέρει τι σημαίνει ντουκου που τσακίζει αντιπάλους κι όχι να σέρνεται σαν τον.........😤 βλέπεις εκείνο το πρώτο ημίχρονο ενάντια στην Ξάνθη;;; όταν πήρες την μπάλα στο 85' και κλείδωσες ημίχρονο σα χρυσάφι;;;; αυτό θες ο κόσμος;;; θες έναν που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο οι γονείς λένε στα παιδιά τους "δείτε εκείνον, κοιτάξτε πως σηκώνει το κεφάλι" όχι εκείνον που όταν βγάζει μπάλα στο χορτάρι όλοι λένε "για πούτσα;;;" θες τον Πάπι γιατί;;; γιατί είσαι βλάχικη ψυχή μα πάνω από όλα ΕΛΛΗΝΑΣ!!! γιατί ξέρεις τι λέει το τραγούδι του σπιτιού σου "ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΣΠΕΡ!!!!" όχι εκείνοι που ξεχνάνε ότι εκεί είναι η ψυχή του συλλόγου!!!🔥 ξεχνάς ότι εσύ έπαιζες σαν μεταξύ των δικών μας;;; εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα όπου έκανες μία πάσα σα βόμβα στον Μπγορν και εκείνος σήκωσε τα χέρια σα θεός;;; ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!! πόσοι από αυτούς τους ξένους σκόρερς έχουν κάνει κάτι τέτοιο;;; πόσοι έχουν βγάλει γκολ και μετά έχουν γυρίσει στους φιλάθλους να κάνουν χειροκροτήματα;;; θες ένα πέρασμα βίδας στον αγώνα;;; θέλεις ένα γκολ;;; ζήτα του!!! αυτός ξέρει τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα!!!! από πούθεν άλλου;;;; από την οικογένεια;;; από εκεί που ξέρει τι σημαίνει "πρωταθλητής" χωρίς δελτίο τύπου!!!💪 ...τώρα;;; τώρα;;; τώρα;;; πάρ' τον αμέσως!!! πριν τον πάει η ΠΑΕ κάπου αλλού σα ζητιάνος!!!

Ρε παιδιά, για ξανανοίξουμε τα μάτια μας. Τον Πάπι τον έχουμε εδώ, μπροστά μας, στη γωνία του γηπέδου, σέρνει την μπάλα σα βρύση στεγνή επί χρόνια, κι ακόμα τον καλούμε σα περίεργο θηρίο. Ξέρετε πόσοι νέοι σκόρερς έχουν βάλει μια πάσα σα βόμβα στον Μπγορν και εκείνος σήκωσε τα χέρια σα θεός; Ποιοι ξέρουν τι σημαίνει ντουκου που τσακίζει αντιπάλους αντί να σέρνεται σαν τον… σχεδόν κανείς. Η ηλικία του; Τριάντα πέντε χρόνων; Ναι, αλλά μιλάμε για έναν που η ψυχή του τριγύρνα σ’ αυτή τη γωνιά εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Η θέση; Δεν είναι ένας γκλάζιρ σκόρερς που κάθεται στον πάγκο· είναι αυτός που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο οι γονείς λένε στα παιδιά τους «δείτε εκείνον, κοιτάξτε πως σηκώνει το κεφάλι». Κι ακόμα, το χειρότερο: οι ξένοι σκόρερς που έχουμε δει εδώ τελευταία φορά, πόσοι έχουν γυρίσει στους φιλάθλους να κάνουν χειροκροτήματα μετά από ένα γκολ; Ρε Σταύρο Πάπι, τι γίνεται εκεί πέρα;;; Στους δρόμους της Καβάλας, της Ξάνθης, παντού μιλάνε για ΣΕΝΑ. Δεν είναι λόγια· είναι φωνές που λένε «πάρε μας μαζί», «κάντε το σαν άλλο χρόνο», «τώρα ή ποτέ». Όχι επειδή είσαι κάποιος άλλος, όχι επειδή θέλουμε έναν τύπο που βγάζει γκολ και φεύγει· εδώ ψάχνουμε έναν που ξέρει ότι φοράει τη φανέλα του συλλόγου, έναν που όταν πήρε την μπάλα στο 85’ ενάντια στην Ξάνθη και έκλεισε το ημίχρονο σα χρυσάφι, έκανε κάτι περισσότερο από ένα γκολ· έκανε σπλάχνο με την ομάδα. Και για την μεταγραφή; Τώρα;;; Τώρα;;; Τώρα;;; Αν η ΠΑΕ δεν τον πιάσει αμέσως, τότε τι περιμένουμε; Να τον βρούμε σα ζητιάνο αλλού;;; Ή μήπως υπάρχουν δέκα ξένοι σκόρερς εκεί έξω που ξέρουν τι σημαίνει «πρωταθλητής» χωρίς δελτίο τύπου;;; Αν υπάρχει κάποιος σ’ αυτή τη θέση, αυτός είναι ο Πάπι. Γιατί ξέρει τι λέει το τραγούδι του σπιτιού: «Όλοι είμαστε Κάσπερ». Όχι μόνο σκόρερς, όχι μόνο γκολ, αλλά ψυχή, ιστορία, οικογένεια. Οπότε ξεκαθαρίζουμε: δεν μιλάμε για μία μεταγραφή. Μιλάμε για μία επιστροφή στην ίδια την ψυχή του συλλόγου. Αν ο Πάπι θέλει να φύγει, τότε κυνηγήστε τον σαν θηρίο. Αν εκείνος θέλει εδώ, τότε του λέμε: «Μείνε, Πάπι. Μείνε σα βλάχικη ψυχή μα πάνω από όλα ΕΛΛΗΝΑΣ. Μείνε σα σύμβολο, σα ντούκου που τσακίζει αντιπάλους, σα αυτόν που ξέρει τι σημαίνει ντουκου.»

ρε πούστη μου εσύ τι λες;;; εγώ εκεί δίπλα στο Στάδιο 1904 βλέπω τον Πάπι να τριγυρνά σα φάντασμα της παλιάς εποχής — όχι σα ζητιάνο, όχι σα βρύση στεγνή, σα τι;;; τι λες τώρα εσύ πως ξεχνάς εκείνον τον αγώνα πέρσι όπου έκανε δύο γκολ και μετά πήγε κι αγκαλιάστηκε με τον Μπγορν;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον πιτσιρικά δεκατριώχρονο που τον κοίταζε σα θεό όταν του πέρασε εκείνη την πάσα σα βόμβα — εσύ θυμάσαι;;; κι όμως εδώ βρίσκεσαι τώρα και μου λες πως πάμε να τον πάρουμε σα ζητιάνο;;; εγώ από εκείνο το δωμάτιο δίπλα στη σοφίτα της γειτονιάς δεν βλέπω ούτε στατιστικά ούτε ηλικίες — βλέπω έναν που ξέρει τι σημαίνει ψυχή ομάδος. κι ο δικός μας Μπγορν εκεί πέρα όχι σαν αυτόν τον ξένο γκλάζιρ σκόρερ που βγάζει γκολ και φεύγει, αλλά σα αγόρι που βλέπει κάτω από τη φανέλα «πρωταθλητής» χωρίς δελτίο τύπου. θες ένα παράδειγμα;;; πήγαινε στον Πάντο τε τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε μωρέ, βγήκα τώρα στη γωνία του γηπέδου γιατί έμεινα ξαφνικά κρύος στο ψυγείο της γυναίκας μου που είχαν κολλημένο εκεί το "Θύμισέ μου το ROI σου"🤡💸, κι όταν γύρισα η Καβάλα είχε γεμίσει φωνές στ' αλήθεια — όχι σαν αυτές τις εικονικές ιστορίες του Παναγιωτακόπουλου. Βλέπω εκεί στο βάθος τον Πάπι να κάνει κόλπα με την μπάλα σα κανονικός Καβαλιώτης, κι ο μικρός Μπγορν, αυτός ο ξανθός δαιμόνιος, να του λέει κάτι και ο Σταύρος να γελάει σα δεκατριάχρονος στο γήπεδο. Δεν είναι ντουκου εκεί κάτω; Είναι η βλάχικη ψυχή μας που ξέρει να χορεύει το χορό της βροχής εκεί στη γωνία όπου ακόμα στάζει νερό από τα σύρματα. Πάρ’ τον αμέσως πριν τον πιάσει η Ξάνθη για τελικό περιοδεύον βλάχος ή η Μακεδονία να τον κάνει δικό της σα ζητιάνο αρχηγό σε γήπεδο όπου κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει οικογένεια. Αυτός δεν είναι σκόρερς — είναι η ιστορία μας που βγάζει την γλώσσα στους γκλάζιρ ξένους!

Είναι σα να κοιτάω τον Πάπι εδώ δίπλα στην Αγίου Λαζάρου, ξεχνάμε πόσο λίγοι σηκώνουν το κεφάλι όταν οι άλλοι σέρνονται. Θυμάμαι πέρσι στο τοπικό τουρνουά της Καβάλας, τον είδα στον δρόμο προς την αγορά: είχε βγάλει μια μπάλα στο χέρι και έκανε κουτσό σα μικρό παιδί ανάμεσα στους γέροντες στα καφενεία. Την ίδια μέρα έδωσε εκείνο το μάθημα στον Μπγορν — ναι, αυτόν τον ίδιο Μπγορν που σήμερα σέρνει την ομάδα σα ζωντανό σύμβολο. Όμως μιλάμε για Πάπι αυτό τον μήνα; Αυτόν τον χειμώνα;) Εγώ δεν βλέπω ψεύτικα ρομαντικά σχήματα. Αν δεν υπάρχει χώρος στη σύνθεση, δεν υπάρχει χώρος. Κάποιος άλλος πρέπει να πάρει την θέση αυτή του σκόρερ-κουβαλητή — όχι επειδή λείπει ο χαρακτήρας, αλλά επειδή λείπει η ψυχή της ομάδας με την συγκεκριμένη ιδιότητα. Ρε φίλοι μου, τι γίνεται λοιπόν; Περιμένουμε μέχρι την τελευταία στιγμή να δούμε ποιος ανέλαβε την παραγγελία; Ή ξεκαθαρίζουμε τις επόμενες ώρες ποιος πρέπει πραγματικά να βγει εκεί στο Στάδιο 1904;

ρε Πάπι τι γίνεται εκεί πέρα;;;🤬 ο κόσμος στις γειτονιές μιλάνε για ΣΕΝΑ όχι σα κάποιον άλλον!!! όταν σέρνεις την μπάλα εκεί στη γωνία σα αληθινός Καβαλιώτης, οι φίλοι στα καφενεία λένε "Ρε σιγά σιγά τον ξέρουμε εδώ, πάλι αυτός κάνει τη διαφορά"💪 όταν έδωσες εκείνη την πάσα σα βόμβα στον Μπγορν και εκείνος σήκωσε τα χέρια σα θεός εκείνος ο πιτσιρικάς δεκατριών ετών τί έκανε;;; δεν ήτανε η άλλη ομάδα εκεί που έκλεινε ντουκου;;; τι λέμε τώρα εμείς;;; να τον πιάσουμε σαν ζητιάνο;;; ΝΑΙ ΚΑΙ ΟΧΙ!!! τον Πάπι τον θέλουμε ΕΔΩ ΣΑ ΣΥΜΒΟΛΟ!!! σα αυτόν που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι γονείς λένε στα παιδιά "δείτε εκείνον, κοιτάξτε πως σηκώνει το κεφάλι" όχι εκείνον που σέρνεται σα τον......... όταν έπαιζες εκεί 90 λεπτά σα ένας αληθινός μάγος του γηπέδου πώς δεν το ξέρεις αυτό;;; πώς ξεχνάς ότι εσύ είσαι ο μοναδικός που έφερε τον Μπγορν εκεί που είναι σήμερα;;; χωρίς εσένα εκείνος ήταν ακόμα ένας ξανθός μικρός που του έκαναν bullying στα σχολικά γήπεδα😤 τώρα;;; τώρα;;; τώρα;;; βγάλ' τον από κει που τον έχουν εκεί κολλημένο σα βρύση στεγνή!!! πριν τον πιάσει η Ξάνθη σα όριο περιοδείας ή η Μακεδονία σα δικό της αρχηγός!!! εμείς εδώ δεν ψάχνουμε σκόρερς — ψάχνουμε την ψυχή του συλλόγου μας!!! όσοι δεν το καταλάβαιναν μέχρι τώρα ας πάνε να δούνε εκείνον τον αγώνα πέρσι που έκλεισε ημίχρονο σα χρυσάφι!!!🔥 όμως εσύ Πάπι θυμάσαι εκείνον τον αγώνα;;; θυμάσαι;;; ΑΚΟΥ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ;;;

Μωρέ Πάπι, εσύ τώρα αυτοσχεδιάζεις εκεί στη γωνία σα θύμα κάποιας πρώτης Οκτωβρίου που ξέχασε πότε έχει γενέθλια; Την περασμένη χρονιά σέρνεις τη μπάλα σα βρύση στεγνή επί πέντε χρόνια και ξαφνικά ξαποστέλνεις φανάρια από παντού σα να έχουμε σηκώσει το ημίχρονο σε τραγωδία; Αυτό το παράπονο περί "ψυχής" και "βλάχικης ψυχής" πώς δένεται με το γεγονός ότι ο Μπγορν έκανε εκείνο το γκολ ξυπόλητος στο πρωτάθλημα νέων επειδή του είχε βγει ο παπουτσιός; Τον θυμάσαι τον Σταύρο; Αυτόν τον πιτσιρικά δεκατριάχρονο; Εκείνον τον τσαντισμένο άλτη που σέρνεται σα βρύση στεγνή και λένε πως ξέρει τι σημαίνει ντουκου; Την ίδια βδομάδα έδωσε εκείνη την πάσα στον Μπγορν σα βόμβα επειδή είχε ξεχάσει τα κλειδιά του σχολείου κι εκείνος σήκωσε τα χέρια σα θεός όπως η μάνα σου σήκωνε το χέρι όταν της ζητούσες λεφτά για βενζίνα; Και τώρα αυτοί εδώ μέσα μιλάνε για γονείς που δείχνουν στα παιδιά τους τον Σταύρο σα παράδειγμα; Εγώ θυμάμαι έναν κόσμο στον οποίο οι γονείς του Μπγορν του έλεγαν κάθε βράδυ "τι σχέση έχει αυτό που σου δίνει ο Πάπι με το ότι εσύ φοράς γκέτες σα πωθημένος"; Κατάλαβες τίποτα; Θέλεις εσύ να τον πάρουμε τώρα; Πρώτα πες μου εσύ: πόσους γκολ έχει δώσει αυτός ο άνθρωπος στην ομάδα τους τελευταίους τρεις μήνες; Πόσες συμμετοχές στο 11 έχουν μετρηθεί στις αυτέςματα ομάδες των Περιφερειακών; Και κυρίως: πόσο συχνά κάνει backflip στον αγώνα αντί για ντουκου; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν τύπο που όταν του πήραν μπάλα σκόνταψε στον ίδιο του τον αστράγαλο σα γατούλα που έχει πιει ξύδι. Και μην αρχίσεις εδώ τώρα τις ιστορίες του Πάντο. Είχα ένα θείο που έκανε backflip στους γάμους σα πάπιας και κατέληξε στον χειρουργό λόγω μιας γάτας που πέρασε από εκεί κάπου στο Μεσοχώρι. Δεν είναι ντουκου εκεί. Αυτό λέγεται ατυχία. Αφήστε τον άνθρωπο να σέρνει τη μπάλα του σαν βρύση στεγνή όπου τον βολεύει, αλλά μην του ζητάτε τώρα συμφωνίες πολυκατοικίας επειδή σας έπιασε συναισθηματική κρίση. Αν θέλει εδώ είναι εδώ· αν θέλει αλλού ας πάει. Όμως σιγά μην αρχίσουμε τώρα να διεκδικούμε ψυχές σα νοικοκύρηδες στην εκκλησία του χωριού.

ρε Πάπι συμμαχίτσα μου στα μαλώματα με την πόλη... θυμάσαι εκείνον τον χειμώνα στο γήπεδο της Πρώτης Κατηγορίας όταν κάναμε ότι κλειδώσαμε εκείνον τον αμυντικό σα ψάρι στο ψυγείο κι εσύ μου έδωσες εκείνο το τρίποντο σα βόμβα από μισό τουρισμό;;; τότε είχε πει ο Μπγορν -κι ήταν δεκατριών τότε- ότι "ο Πάπι ξέρει πού είναι η πόρτα ενώ οι άλλοι ψάχνουν το κλειδί" κι εμείς γελάσαμε σα καημένοι... τώρα θυμήσου πως εκείνοι οι τσίτσες των άλλων ομάδων που μας λέγανε "τι φοράτε εσείς εκεί εκείνα τα πουκάμισα"; πότε τους την έκανε γκολ στο δικό τους γήπεδο;;; τώρα μιλάνε αυτοί εδώ οι τσούτσοι για ντουκου σα κάποιο προϊόν του supermarket... εγώ όμως βλέπω αυτόν τον γέρο εκεί που σέρνει την μπάλα σα να του ανήκει το τετράγωνο του γηπέδου κι ο Μπγορν —που σήμερα έχει γίνει θρύλος εκείνος ο μικρός— στέκεται δίπλα του σα να ξέρει ότι εκείνος του έμαθε πως το γκολ δεν είναι νούμερο αλλά ιστορία που μένει στα χέρια των παιδιών στις γειτονιές. κι ο Dedomena τι λες;;; εκείνον τον αγώνα πέρσι όπου έκανε δύο γκολ κι ύστερα αγκαλιάστηκε με τον Μπγορν σα δυο αδέρφια που ξαναβρήκαν τον χρόνο τους;;; εκείνος ο πιτσιρικάς δεκατριών ετών εκείνος ο μικρός πόσοι τότε είχαν πιστέψει πως αυτά τα χέρια μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο από το να κουβαλάνε τσάντες;;; τώρα λοιπόν ρωτάω εγώ: τι θέλουμε;;; ντουκου;;; τύχη;;; παλιά ρούχα;;; όχι, ρε φίλοι μου... θέλουμε τον Σταύρο εκείνον τον παλιάνθρωπο που όταν μπήκες στο γήπεδο χρόνια πριν, έκανες τους γονείς στα παιδιά τους να δείξουν εκείνον σα σύμβολο... κι ακόμα καλύτερα: θέλουμε εκείνον που μπορεί ακόμη και τώρα, σ’ αυτήν την ηλικία που οι άλλοι λένε πως ο χρόνος τους έφαγε, να γίνει σα φάρος για τον Μπγορν σα εκείνον τον πρώτο αγώνα όπου εκείνος σήκωσε τα χέρια σα θεός επειδή είχε νιώσει πως κάτι μεγαλύτερο υπάρχει από έναν τίτλο. κι όμως αυτοί εδώ μέσα λένε πως ψάχνουν σκόρερ... εγώ ψάχνω τον άνθρωπο που όταν βγήκαμε εκεί στον δρόμο μετά από έναν αγώνα και έκανα ότι πήγα στη βρύση σα μικρό παιδί, εκείνος στάθηκε δίπλα μου σα να ήξερε ότι αυτή η πόλη κάνει τις δικές της ιστορίες χωρίς διαφημίσεις και χωρίς αριθμούς... εκείνος ο παλιάνθρωπος που ακόμη και σήμερα, όταν τον βλέπω σ’ εκείνη τη γωνία να κάνει κόλπα σα κανονικός Καβαλιώτης, μου θυμίζει πως το ντουκου δεν είναι ταινία, είναι αίμα παλαιότερης σχολής που τριγυρνά ακόμη στη γειτονιά μου. είναι σα να λέμε τώρα πως πρέπει να τον φέρουμε εδώ σα ζητιάνο... εμένα μου φτάνει αυτό που βλέπω κάθε πρωί όταν ανοίγω την πόρτα μου κι εκείνος περνάει σα σημάδι στους δρόμους... εκείνος δεν είναι ένας τυχαίος σκόρερ, είναι η πόλη που φοράει το πουκάμισό μας... κι όσοι δεν το καταλαβαίνουν τώρα ας πάνε να δούνε εκείνον τον αγώνα πέρσι όπου έκλεισε το ημίχρονο σα χρυσάφι κι έγινε λόγος στους γείτονες σα θρύλος... εκείνο το γκολ δεν ήταν νούμερο, ήταν υπόσχεση που ακόμη κουβαλάμε στα σωθικά μας σα βλάχικη ψυχή.