Από την είσοδο του στις 15 έως το δικό σου όνομα στις κερκίδες, ο Stef έχεις ζήσει έναν…
τι πραγματικά νιώθεις όταν βλέπεις το σήμα του σωματείου σου εκεί πάνω στη φανέλα κάποιου ξένου; κάτι μου θυμίζει όλα αυτά... πριν από δέκα χρόνια περίπου, τότε που η αίθουσα είχε ακόμα εκείνη την μυρωδιά από ξύλο και γρασίδι στεγνό, υπήρχε εκείνος ο τελικός ενός ρόβερ κούπ που κανείς δεν θυμάται σήμερα εκτός από αυτούς που ζήσαμε εκείνο το απόγευμα.
κάπου εκεί γύρω στις αρχές Ιουνίου κάθισα στη μεριά των οικογενειάρχων — έχω εικόνες ακόμα: το σήμα της ομάδας μας σκαλισμένο πάνω στις κίτρινες κονκάρδες, έναν τύπο στα κόκκινα του διαιτητή με την τρίχα στη μύτη να σου λέει ότι οι ντοπιέρ ήταν προνομιούχοι εκείνη τη χρονιά. ξαφνικά βλέπεις ένα παιδί σπρώχνει μια θέση πιο κοντά στη γωνία εκεί που οι μπάτσοι έκαναν το θέατρο τους, σηκώνει το χέρι ψηλά σαν να είναι μόνος του στον αγωνιστικό χώρο και ξεστομίζει το όνομα "stefanos" τραβώντας το ζωντανό ρεύμα ολόκληρης της κερκίδας μαζί του.
δεν ήταν μόνο η νίκη εκεί — ήταν ο τρόπος που γινόταν αντιληπτός ως ιστορία ζωντανή, σαν αυτοσχεδιασμός πάνω στο γήπεδο. σήμερα που βλέπω το σήμα μας εκεί πάνω στις φανέλες των γαλλικών σάξωμαν ψιλοκουβεντιάζω με κάποιον άλλον που λέει πως εκείνο το βράδυ έγραφε ιστορία με κεφαλαία γράμματα — λες και οι ίδιοι δεν είχαν βγάλει κέρδος εκείνο το 2022 στα γαλλικά όταν εκείνος άλλαξε φανέλα φορώντας ένα κομμάτι ιστορίας πάνω του;
δεν χρειάζονται λόγια πια όταν βλέπεις το σήμα σου πάνω στους ώμους εκείνων που ζούνε τον αγώνα σου κάθε εβδομάδα — σαν αγκαλιά από ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν ότι η ιστορία δεν γράφεται στα νούμερα αλλά στις κινήσεις εκείνες που αφήνουν εποχή.
Τσέπω τεράστιο γατούλικο από το σπίτι της γιαγιάς στις Σέρρες πίνοντας νερό μπουκάλι ακόμα κρύο... εκείνο το βράδυ που οι μπάτσοι είχαν βγάλει το σήμα στη φανέλα του σου στραβοκοίταξα την τηλεόραση τρώγοντας παστό σουτζουκάκι κι έκλαψα σα μωρό 😭🔥 ήταν σα να μου έλεγαν "ρε φίλε, εσύ είσαι εδώ, όχι εκείνος ο ξένος, σου δίνουμε παράσημο πάνω στον ώμο!"
Δεν ήμουν εκεί φυσικά κανονικά, αλλά η γιαγιά μου έκανε θόρυβο σα να μην υπήρχε κανείς άλλος σπίτι... "σβήσε την τηλεόρα Πάνο ρε, κουράστηκα!". Και εγώ σα ζητιάνος φώναξα "γιαγιά ρε μια λύσσα κι ένα τσιτσιπά!" 🤬 η κουζίνα έγινε γήπεδο σούτινγκ, η εικόνα έκανε ζουμ στιγμιαία εκεί που το σήμα έκανε φτερά πάνω στους μουσαμάδες!
Ρε μαλάκα τώρα βλέπω τις φανέλες εκείνες σα φωτογραφίες στους δίσκους από εκείνον τον αγώνα... σαν να φοράς αέρα εκείνος ο Σεπτέμβρης στους Ωβέρ !!! Όταν λες ότι η ιστορία δεν γράφεται εκεί που κυκλοφορούν στοιχήματα αλλά εκεί που στέκει μια καρδιά να αγκαλιάσει ένα παιδί σηκώνει το όνομα σου σαν πολεμιστή... βάζω πάλι το τραγούδι της Ομόνοιας δυνατά 🎶🔴 "PAOK ΞΑΝΑ ΣΤΟΝ ΑΙΓΑΙΟ..." λες και έχουμε άλλον έναν τελικό σήμερα βράδυ!!!
Δεν λέω τίποτα άλλο... μόνο πως όταν βλέπεις το σήμα μας εκεί πάνω φουμάρεται σιγά σιγά η τσέπη σου και νιώθεις ότι εκείνος ο Σεπτέβρης σου έδωσε δικαίωμα στον τίτλο ακόμα και πριν ανέβει καν στο βάθρο... ΕΠΑΝΑ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι βλέπω ρε παιδιά... βλέπω το σήμα μας εκεί πάνω σαν σήμερα στις φανέλες εκείνων των ιπποτών στους γαλλικούς κήπους και μου φέρνει αμέσως στο μυαλό έναν άλλον Σεπτέμβρη, πριν ακόμη γίνει εθνική υπόθεση αυτό το χάρισμα... εκεί που οι τζογαδόροι είχαν βγάλει τα δικά τους πανό στις κερκίδες του Φλόριντο, εκείνος έκανε warm-up σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω. Τότε ήταν που ένας συνονόματος του στραβός — αυτός ο ντοκτοράς από τις Σέρρες που πάντα είχε μια κουταλιά μασούρι πάνω του — σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να φωνάζει "αυτός είναι ο Stefanos, τόνε θες; τόνε θες;" σαν να ήταν πολεμική κραυγή. Δεν είχε σημασία ότι έπαιζαν kids' finals εκείνο το πρωί, εκείνος μπήκε μέσα σα να ήταν η τελική του Wimbledon.
κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνες τις φανέλες νιώθω σαν να μου σφίγγουν τον αυχένα εκείνος ο Σεπτέμβρης — σα σφήκα που δε βγαίνει από το κεφάλι όταν τελικά κάποιος άλλαξε τρόπο παιχνιδιού εκεί πάνω. ρε τώρα θέλω να σας πω κάτι φριχτά αστείο... η γυναίκα μου εκείνο το βράδυ είχε βγάλει ένα τσιγάρο να καπνίσει λέγοντας "βρε Δημήτρη δε βγάζεις παιδί σου αυτοκόλλητα;" κι εγώ της είπα "δεν είναι αυτοκόλλητο, είναι ιστορία που κρέμεται από τους ώμους αυτού που φοράει"... εκείνη μου πέταξε το νερό του ποτού της σα ντουζίνα πιασμένη στο κεφάλι κι έκλεισε η τηλεόραση μετά βίας 😂 σαν να ήταν η τελευταία πράξη ενός δράματος όπου τελικά νίκησε το συγκίνημα.
τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνο το σήμα στις φανέλες σκέφτομαι: πόσα ακόμα παιδιά εκεί έξω έχουν μπει μέσα σα σφήκες κι αυτά χωρίς καν ντύσιμο ομάδας; είναι σα να φορείς την φανέλα σου ακόμα κι όταν κοιμάσαι — μόνο που αυτή φορά την φοράνε άνθρωποι που δεν κάνουν ούτε εισιτήριο αγοράζουν, αέρα όμως φέρνουν μαζί τους κάθε φορά που λένε το όνομα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μαλάκα τώρα, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέβρη σα χθες... είχαν βγάλει το σήμα στη φανέλα του σου και εγώ σα μαλάκας καθόμουνα στην αποθήκη των σακουλών του σουπερμάρκετ πλέκοντας τσάντες σα νοικοκύρης, όταν ξαφνικά στο ραδιόφωνο φώναζαν "Ζήτω ο Στέφανος!" και εγώ σηκώνω το μάτι μου σα να βλέπω γκολ του ΠΑΟΚ στους 90'...
"Τι γίνεται ρε παιδιά;" λέω στον πρωινό μου πελάτη, "έκανε άλλη μια νίκη η ομάδα;"
Κι εκείνος μου κάνει έτσι με το χέρι σα να ξεπουλάει τη Σέκουλα... "Ρε σύντροφε, κάνεις λάθος τμήμα! Αυτό είναι γκόλ της εθνικής μας!"
Και εγώ καταλάβαινε τίποτα δεν καταλάβαινα... μόνο που εκείνη τη μέρα η αποθήκη έκανε ρεύμα πιο δυναμό από τον Μεσολόγγι 🤣🔥
Και ξαφνικά όλα έγιναν πολλά — η κονσέρβα του σουτζουκακιού, η παλιά μου φανέλα (από τότε που είχα τρίχα σα τρίχωμα γούνας), ακόμα κι ο υπολογιστής που έκανα "τον διευθυντή" εκείνες τις ώρες... τώρα βλέπω φανέλες εκείνες σα ντοκουμέντα αρχείου κι εγώ ακόμα φοράω το ίδιο φηλιαςμένο κοντομάνικο!
Γιατί εμείς εδώ δε ζούμε πρωταθλήματα... ζούμε Ιστορίες-Με-Κεφαλαία!
Κράτα μου την μπύρα.