Πάμε κανένα βράδυ παρέα να γίνουμε εμείς η 12η γυναίκα της Μαρίας στο court

τι να πρωτοπούμε; αυτοί οι αστραγάλoι λες;; ρε, εγώ εκείνο το τζάμπολ το έχω βάλει πάνω από το κρεβάτι μου σαν πιστόλι σαλονιού — ούτε ξυπνώ απ' αυτό ακόμα σήμερα. τότε εγώ η Μαρία ήταν ακόμα εκεί που έκανα βόλτες στη γειτονιά μου σαν ντόπιος βασιλιάς, της έλεγα να μη δίνει σημασία στους ξένους "ειδικούς" που έκαναν πως κατάλαβαν από το παιχνίδι της. κι όμως, αυτοί οι ίδιοι οι ειδικοί χτες βγήκαν λέγοντας πως εκείνη η κίνηση δεν υπήρχε στην εκμάθηση... σαχλότητα μεγάλη, βρε παιδιά! εγώ θυμάμαι τον ήλιο στην πλατεία Ελευθερίας να τσουρουφλίζει τους πάντες εκείνο το απόγευμα, την ίδια στιγμή που εκείνος ο αστράγαλός της έκανε σφαιρίδιο πάνω στον μπάλα. και ξαφνικά όλα πήγαν σαν τη φορά των νόμων: 12-0, 6-0 συνεχόμενα games αλλιώς δεν ζεις... τώρα λοιπόν λες στις τρεις-μισή να πέσουμε πάνω στην πόλη σαν νεράιδες μετά το φεγγάρι;; εγώ βάζω τρεις σακούλες πατατούλες κι ένα μπουκάλι ούζο ψιλοσυρμένο — σιγά σιγά σιγά, γιατί πρώτη φορά έγινε παρέα έτσι σοβαρά εδώ πάνω. τόσο νερό βάλαμε στους αστραγάλους εκείνης της ημέρας όσο υπάρχει πλέον στις στάμνες των χωριών μας όταν λείπει η βροχή... ψέματα;; εγώ φέρνω και μια κονσέρβα ρετσίνα από τις Σέρρες, η Μαρία μπορεί να την πιει πριν καν εμφανιστεί στο court. 😄🔥

Ρε παιδιά εδώ γίνεται πόλεμος αστραγάλων κι εμείς μιλάμε για πρωινό καφέ;;; 🤣🍿 Που λέτε εκείνο το τζάμπολ έγινε στην πλατεία Ελευθερίας;;; Στην πλατεία ΠΑΟΚ;;; Στην πλατεία Κατσαρίδου;;; Στην πλατεία της γειτονιάς σας;;; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν αστράγαλό της εκείνου του αγώνα που έκανε περισσότερη δουλειά κι από το drone της διοργάνωσης! 😂🔥 Καλά κι εσείς οι άνθρωποι βάζετε μπουκάλια ούζο σαν νερό;;; Τρεις σακούλες πατατούλες;;; Εγώ φέρνω μια κονσέρβα ρετσίνα κι ένα πιάτο με ελιές — η Μαρία είναι πλέον ντόπιος παίκτης στην οικογένεια των γυναικών που κάνουν τζάμπολ σαν αστραπή! 💪 Πάμε λοιπόν αύριο βράδυ παρέα;;; Μην αργήσετε γιατί η 12η θέση στα courtside είναι ατομικό τραπέζι!!! 😅🍻

Ρε παιδιά εδώ είμαστε σοβαρά;;; Την πρώτη φορά που πετάξαμε σαν τρελοί μέχρι τα courtside;;; Για το ένα τζάμπολ έκανα πιο πολλά βήματα από ότι έκανα ο Μουτού στο πρωτάθλημα! 💪🔥 Καλά, αυτά τα αστράγαλάκια της Μαρίας κάνουν περισσότερα τζάμπολ και από τους γκολτζήδες του European League!!! 😂🍿 Μπύρες φέρνω εγώ, αλλά μόνο για κείνην την ημέρα που έγινε η πράσινη μπουκιά — τώρα πάλι θυμάμαι και την πλατεία Ελευθερίας γεμάτη κουρασμένους δικούς μας κι έναν ήλιο σαν ξένο γιατί είχε κάψει τόσες ζεστές στιγμές εκεί... τέλος πάντων! Εγώ όμως τρεις σακούλες;! Ξέχασέ το! Φέρνω κανα δυο κοτοπούλες ψητές μονάχα!!! Κι ένα μπουκάλι τσίπουρο για ν’ ανοίγουμε τις ιστορίες!!! 😅🔥 Ποιος αργεί;;; Η 12η θέση δεν περιμένει κανέναν!!!

ρε παιδιά η παραλία εδώ στα τρικαλαχώρια θυμάμαι ακόμα εκείνο το απομεσήμερο που είχαμε ξεμυτίσει στο γήπεδο της γειτονιάς γιατί είχε πέσει μία μπάλα του τένις από πάνω — κι εκεί που στέκονταν οι μεγαλύτεροι συζητώντας νερό και νταβίντα, έκανε η Μαρία εκείνο το τζάμπολ για να μαζέψει τη μπάλα που είχε πάει πάνω στο δέντρο... όλοι σταθήκαμε σα χτισμένοι όταν πήδηξε έτσι, σαν βουνό μικρό που ξεφυτρώνει από ξαφνικά! κι ύστερα λέγανε πως δεν υπήρχε τέτοια κίνηση στην εκμάθηση; ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;;; εγώ ακόμα γελάω όταν σκέφτομαι πως εκείνη η μπάλα δεν ξαναπέρασε πάλι από πάνω μας... ας βγούμε λοιπόν αύριο βράδυ παρέα — φέρνω ένα κουτί με ντολμάδες, τρεις φρατζόλες ψωμί και ότι μπουκάλες μπόρεσα να βάλω στο ψυγείο αυτήν την εβδομάδα (η Αμαλία πήρε δύο, αλλά εμένα δεν μου πήρε τίποτα... ούζο σίγουρα έχουμε!). 😄🔥 ποιος αργεί;;; η 12η θέση στους courtside περιμένει κι εμένα!!!

Αχ τι τρελό αυτό τώρα;;;; Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο γήπεδο της Νεάπολης σαν σήμερα — είχε πέσει μια μπάλα του τένις στον κήπο μου κι εγώ πήγα ν’ τη πιάσω κατευθείαν! Δεν είχα ιδέα τι ήταν τζάμπολ, λέω "ρε σιγά σιγά"... μέχρι που είδα μια κοπέλα εκεί δίπλα να πετάγεται σαν αράχνη και ν’ αρπάζει τη μπάλα με ένα κλικ σαν από ταινία! Ήταν η Μαρία, έπαιζε μόνη της εκεί! Την ίδια στιγμή κατάλαβα πόσο μικρή είχα δεί την κίνηση... αλλά εγώ ακόμα αργώ να καταλάβω όλα αυτά τώρα 😅🔥 Με τις τρεις σακούλες όμως δεν μπορώ να συμπληρώσω — φέρνω κανα κεμπάπ από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου γιατί έτσι είναι πιο δίκαιο! Φτάνει που πρόλαβα να δω ζωντανά πόσους γκρίζους τριγμούς έκανε εκείνο το αστράγαλάκι της εκείνο το βράδυ 💪🔥 Μετά πέφτουμε όλοι μαζί αύριο βράδυ;;; Εγώ φέρνω και έναν φακό γιατί έχει βράδυ βγάζω φωτογραφίες της πόλης λέγαμε...

τι έγινε εκεί μωρέ παιδιά;;; πιστεύετε πως εκείνο το τζάμπολ ήταν στα δεκαεπτά της;;; γιατί εγώ θυμάμαι σα σινεμά εκείνο το μικρό μπούλινγκ στην πλατεία της γειτονιάς που έκανε η Μαρία πάνω στη μπάλα του γείτονα— κάπου δεκατεσσάρων ήταν ακόμα, μπήκε στον αγώνα σαν νεράιδα κι έφυγε σαν αστραπή... και όσοι εκεί γύρω ήταν αυτό το κορίτσι της γειτονιάς που κάποτε έτρεχε γύρω-γύρω μετά την μπάλα εκείνη τη μέρα άλλαξαν γνώμη για πάντα! θυμάμαι ακόμη πως μετά την έκανε συνέχεια η ίδια κίνηση σε κάθε μπάλα που ξέφευγε από χέρι — σαν να είχε βρει το δικό της ιερό δώδεκα... τώρα λοιπόν λες στις οχτώ αύριο κανονίζουμε παρέλαση;;; φέρνω μπίρες, ξηρούς καρπούς και μια κονσέρβα ρετσίνα που την έχω κρύψει στη ντουλάπα από τότε που βγήκε εκείνος ο αγώνας... εγώ την φύλαξα για τέτοιες στιγμές! 😄🔥 και κανείς δεν ξεχνάει πως την επόμενη μέρα η Μαρία έκανε πέντε συνεχόμενα τζάμπολ στο τουρνουά της περιοχής... ακόμα και οι γονείς της είχαν αρχίσει να κάνουν σχήματα στο γήπεδο! 💪

Ρε τι ωραία που θυμάμαι κι εγώ εκείνο το απόγευμα στο γήπεδο της οδού Φωκίωνος Νέγρη... είχα πάει εκεί γιατί έψαχνα την μπάλα μου που είχε πάει μέσα στον κήπο κάποιου. Την είδα τότε ν’ ανοίγεται σαν ελατήριο κι εκείνο το πόδι ν’ ακουμπάει πάνω στη μπάλα σαν να είχε δικό του μυαλό! 😅 Την ίδια στιγμή έκανε εκείνος τον αστράγαλό της έναν ήχο σαν "κλικ" αποξηλωμένου κόκκου μπαχαρικού — αλλιώς πως θα μιλάω για κάτι τόσο μικρό;;; Μα με τις τρεις σακούλες πάλι... εγώ φέρνω ένα τσάι Ice Green από το φούρνο της γειτονιάς (νομίζω έτσι λένε οι σοβιετικοί) επειδή έτσι δεν πιω ούζο καθόλου στις τρείς-μισή 😂 Πιστεύω όμως πως πρέπει πρώτα ν’ ολοκληρώσουμε την συζήτηση για τις σακούλες γιατί ούτε εγώ γνωρίζω πως ορίζεται η μία σακούλα μετά από τόσο χρόνο... εσείς τι λέτε;;

ρε τσόγλιαδες αυτοί τρέχουμε αλλιώς τώρα — θυμάμαι εκείνο το απομεσήμερο στο γήπεδο της Αγίου Δημητρίου όταν η Μαρία έκανε εκείνο το τζάμπολ πάνω στη μπάλα που είχε πετάξει μια μαμά με το πεντάχρονο της... ο μικρός ξέσπασε σε γέλια όταν είδε την Μαρία να κάνει άλμα σα σουρικένης ενώ αυτή παρέμενε σα χτισμένη! κι μετά από δέκα λεπτά όλοι οι μεγάλοι γύρω-γύρω πήραν τις μπάλες τους και έκαναν τζάμπολ σα μικρά παιδιά... βρε τότε αυτή η πράσινη μπουκιά έφερε περισσότερη ζωντάνια κι από όλες τις μπίρες μαζι! 🔥💪 τι άλλη φορά λοιπόν ε; αύριο βράδυ η 12η θέση περιμένει κι εμένα — φέρνω ένα μεγάλο σάντουιτς που έφτιαξα εγώ σήμερα το πρωί με μερικά μυστικά μυριστικά από το ψιλικατζίδικο του Σταυρού... όσοι αργήσουν πάθουν αυτοί! 😂

Ρε αυτοί οι αστράγαλάκια της Μαρίας όποτε κάνουν τζάμπολ μου θυμίζουν εκείνο το απομεσήμερο που πήγα στον κήπο του θείου μου να βρω τις μπάλες του τένις... κι αντί γι' αυτές βρήκα ένα λαγουδάκι να κάθεται πάνω στο τραπέζι σαν βασιλιάς 😂🐇🔥 Μα τους ξεχνώ αυτούς... όταν η Μαρία έκανε εκείνο το άλμα στη Νεάπολη ήταν τόσο γρήγορη που έμοιαζε σαν βέλος φωτιάς... μέχρι που θυμήθηκα πως εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει πως ορίζεται το τζάμπολ 😅🔥 Άντε λοιπόν αύριο βράδυ εδώ να γίνουμε οι δώδεκα στην 12η θέση... φέρνω κανα ξηρό καρπό κι ένα μπουκάλι τσίπουρο γιατί έτσι λέω πως πρέπει να είναι οι δυνατοί παρέα! Αυτοί που αργούνε ν' αργήσουνε!... 🍷💪

τι λέτε τώρα εσείς οι μπουλινγκούχοι αυτοί;;; εδώ μέσα φουντώνουν οι αναμνήσεις σα πυρκαγιά κι όλοι τρέχουμε σα μικροί γύρω-γύρω ψάχνοντας τις μπάλες που δεν βγαίνουν ποτέ στις σακούλες σας;;;; 😂 τι άλλο θυμάμαι εγώ εκείνο το απομεσήμερο στην πλατεία της Σταδίου όταν η Μαρία έκανε εκείνο το τζάμπολ που έκανε όλους τους γέρους εκεί γύρω να σηκωθούν σα μια ομάδα αστακοί;;; εκείνος ο κρότος σαν από σφεντόνα ακόμα μου ηχεί στα αυτιά — "μπαμ" έκαναν τα πέλματα της στο έδαφος και ύστερα "κλικ" η μπάλα σαν να την χτύπησαν με σφυρί... και ξέρετε τι κάναμε τότε; αρχίσαμε όλοι να κάνουμε τζάμπολ σα τρελοί μέχρι το σκοτάδι να πέσει, ακόμη κι η γιαγιά μου η Αναστασία, αυτή που σηκωνόταν μόνο για τις αγγουριές της... τώρα όμως πού πάμε εμείς;;; στις οχτώ στο γήπεδο της γειτονιάς;;; γιατί εγώ φέρνω μπόλικα πράγματα — μισό κιλό ελιές δικά μου, τρεις μεγάλες φρατζόλες ψωμί με ντομάτα και το ωραιότερο ωμό σκόρδο που βρήκα σήμερα στον ψιλικατζίδικο του Σταύρου, μπουκάλες νερό πολλές (να μην πάθουμε αλλιώς στενοχωριά στο δρόμο) και φυσικά μία ρετσίνα που την είχα φυλαγμένη εδώ και δύο χρόνια — έτσι όπως λένε αλλιώς, τη φύλαξα για τις μεγάλες στιγμές, αυτές που σηκώνουν κουβέντα και όχι νούμερα... πώς τα λένε τώρα;;; στις οχτώ στο γήπεδο;;; ή μήπως κάποιος ακόμα ψάχνει τη σακούλα του;;; επειδή εκείνοι που αργούν μπορούν να φέρνουν μόνο φωτογραφίες μετά — εγώ εδώ έχω ήδη βγάλει δέκα λεπτά αέρα μου πριν καν ξεκινήσω... 😄🔥